Жянь Сяожоуг даган ирэхээсээ өмнө И Юнь “гэр орон” ийм байна гэж хэзээ ч төсөөлж байсангүй. Анх тэр аварга араатан унасан сэлэмчин эрийг харахдаа энэ ертөнц нисэн дүүлдэг тулааны хүчтэнүүдээр дүүрэн, төрөл бүрийн том овгийн шилдгүүд оршдог газар хэмээн таамаглаж байлаа.
Нууцлаг байдлаар хонгил туулан энд ирсэн болохоор хэрэв томоохон овог эсвэл бүлгэмд багтаж чадвал хэзээ нэгэн цагт тулааны эрдэмд суралцаж болох байв. Авьяас муутай байсан ч санаа зоволтгүй амьд үлдэж чадах байлаа.
Гэвч өмнө нь харагдах навсгар байшинг үзээд И Юнь шахам сөхөрчихөв.
Өмнө нь И Юнь хөдөөний тосгодоор явж үзсэн. Тэнд харж байсан байшингууд нь одоо өмнө нь байгаа энэ байшингаас хэд дахин дээр байлаа.
Энэ эгэл байшинг шавар, чулуугаар барьжээ. Ширээ нэг, сандал хоёр, хуучин ор хоёр, зуухнаас өөр юу ч байсангүй.
Жянь Сяожоу И Юнийг үүрч байшинд оруулав. И Юнь залуухан охиноор үүрүүлэхдээ дассангүй. Хэд хэдэн удаа буух гэж оролдсон ч бие нь дэндүү сул байлаа. Хэдхэн алхсаны дараа л ядарчих тул Жянь Сяожоу түүнийг дахин үүрэхээс өөр аргагүй болно.
Өөр шиг нь эр хүн ийм залуухан охиноор үүрүүлж байгаадаа И Юнь ичсэндээ нүүр хийх газаргүй болов.
“Юньэр, чи өлсөж байгаа байх даа…” гэж Жянь Сяожоу И Юнийг модон орны нэг дээр тавихдаа хэлэв. Хөлс нь цутгаж байсан ч царай нь цовоо байлаа. Дүү нь үхлээс буцаж ирсэнд тэр угаасаа баярлаж байв.
И Юнь Жянь Сяожоугийн хөлсөнд нэвт норсон хувцсыг харав. Бие нь туранхай, хөнгөн байсан ч энэ зам дор хаяж гурваас дөрвөн бээр үргэлжилжээ. Арван тав орчим настай Жянь Сяожоу түүнийг замын турш хааяа үүрч явсан тул түүнд амар байгаагүй нь тодорхой.
Дэлхийн арван таван настай охин гар хоосон гурваас таван бээр алхахад л бүрэн ядарна, хүнийг үүрч явсан тухайд бүр ч ярих юм биш.
“Тийм ээ… Жа… жаахан.” И Юнь хатсан уруулаа хөдөлгөв. Энэ нь түүнийг энэ ертөнцөд ирснээсээ хойш хэлсэн анхны үг байлаа. Өөрийнх нь биш хэлээр ярих хэцүү, бүр боломжгүй ч байж мэднэ гэж тэр бодож байсан. Гэтэл гайхмаар нь төрөлх хэлээрээ ярьж байгаа мэт амархан байв.
“Би хоол бэлдье” гэж Жянь Сяожоу инээмсэглэн хэлэв. Тэр И Юний нүүрэн дээрх шаврыг зөөлөн арчиж, түшиж амрах дэр авчран, нимгэн бүтээлгээр хучлаа. Тэр бүхнийг шалмаг атлаа зөөлөн хийсэн тул И Юнь хэсэг зуур мансуурсан мэт болов.
Энэ охин мэдээж түүний эгч биш. Гэвч түүнийг үүрч явсан төдийгүй ингэж нямбай халамжилж байгаа нь И Юний сэтгэлд аажмаар дотно, энхрийлэх мэдрэмж төрүүлж эхэллээ.
И Юнь Жянь Сяожоуг зуухныхаа галыг түлэхэд нь туслахыг хүссэн ч тэр орондоо хэвтэж бай гэж зөрүүдлэн шаардав.
“Чи хүнд өвчнөөс дөнгөж тэнхэрч байна. Даарч ханиад хүрэхээс болгоомжил. Эндээ хэвтэж бай, эгч нь удахгүй ирнэ” гэж Жянь Сяожоу бараг хоосон үр тарианы уут өргөхдөө хэлэв.
Арван таван минутын дараа Жянь Сяожоу эвдэрхий модон ширээг орны өмнө тавилаа. Ширээн дээр нэг том аяга будааны зутан, нэр нь үл мэдэгдэх хоёр зэрлэг жимс, чанасан зэрлэг ногоотой нэг аяга байв.
И Юнь хэдэн өдөр өлссөн тул хоолыг харсан даруйд гэдэс нь хоржигнов.
И Юнь гахайн мах, шарсан тахиа, эсвэл нугас, загас идэхийг маш их хүсэж байлаа. Тэдгээрийг бодох төдийд л ходоод нь базалж эхлэв.
“Үүгээр би ийм их өлсгөлөнгөө яаж дарах билээ?”
Тэр зутнаас ам дүүрэн залгив. Хоосон ходоод нь харин бүр ч их өлсгөв.
Тэр зутнаас хэдхэн ам, тосгүй чанасан ногооноос бага зэрэг идэв. Ногоо нь үнэхээр гашуун байсан тул туйлын их өлсөж байсан ч цааш нь залгихад хүртэл хэцүү байлаа.
И Юнь ийм амт муутай хоолыг залгих гэж зовж байхдаа Сяожоу өөрөө юу ч идэлгүй түүнийг ширтэж байгааг анзаарав. Тэр гайхан асуулаа. “Чи яагаад идэхгүй байгаа юм?”
“Би чамайг олохоосоо өмнө идчихсэн” гэж Жянь Сяожоу ээрэн хэлэхдээ царай нь цонхийв.
И Юнь түр азнаад, Жянь Сяожоу үдээс хойш гурван цагийн үед оршуулгын газарт байсныг санав. Тэр тийм эрт яаж хоол идсэн байх билээ?
Тэр даруй ийм хоол ч амархан олддоггүй бололтойг ухаарлаа.
Зэрлэг араатан унасан хүчирхэг хүчтэнүүд байдаг атлаа хүмүүс нь өлсөж үхдэг ийм ертөнц гэж ямар ертөнц байх вэ?
И Юнь зутантай аягыг урагш түлхээд босож, байшингийн буланд байх үр тарианы уутыг шалгахаар очив. Таамагласнаар уут аль хэдийн хоосорсон байлаа.
Сяожоугийн ердийн бэлддэг зутангийн хэмжээ үүнээс ч бага байдгийг И Юнь ойлгов. Түүнийг амилж эргэж ирсэнтэй холбоотойгоор Сяожоу бие нь суларсан түүнд зориулж зутнаа зориуд арай их хийж, “тэнхрүүлэхийг” хичээжээ.
“Би цадчихлаа. Чи ид” гэж И Юнь аягыг Жянь Сяожоу руу түлхэв. Нэг талаар хоолны дуршил нь буурсан байлаа. Нөгөө талаар өөрийг нь хооллохын тулд охин хүн хоолноосоо татгалзаж байгааг тэр хүлээн зөвшөөрч чадахгүй байв.
Энэ өөр ертөнцөөс өөрийнхөө ертөнцөд буцаж очих боломж одоо ч байгаа болов уу гэж И Юнь дотроо гашуудав. Хэрэв үнэхээр буцаж чадахгүй бол боломж олж бэлтгэл хийж, тэнгэрт дүүлэн нисэх хүчтэн болохыг хүсэж байлаа.
Гэхдээ одоогийн байдлаар амьд үлдэх нь өөрөө асуудал байв. Ямар нэгэн учрыг олохоосоо өмнө өлсөж үхэж ч мэднэ.
“Би өлсөөгүй” гэж Жянь Сяожоу зөрүүдлэн хэлэв. “Маргааш хүнс тараах өдөр. Тэгэхэд нэг хэсэг мах авч чадна. Би чамд хийж өгнө.”
Хүнс тараах тухай дурсах мөчид Жянь Сяожоугийн царай улайв. Тэр үүнийг үнэхээр их хүсэн хүлээж байгаа нь илт байлаа.
И Юнь дуугүй болов. Дэлхий дээр байхдаа амьдрал хэцүү гэж боддог байж. Гэвч энэ өөр ертөнцийн амьдралтай харьцуулахын аргагүй ажээ. Хоол хүнс хангалтгүй, өлсөж үхэх аюул үргэлж дэргэд байхад амьдрал үнэхээр хүнд байлаа. Өлсгөлөнг тэвчих нь үнэхээр тарчилгаатай юм.
Шөнө дунд болж, шөнийн зөөлөн салхи үлээн, цөөрмийн өвсөн дунд нуугдсан мэлхийнүүд вааглав. И Юнь сэрүүн хэвээр байлаа. Тэр орон дээрээ налан сарны гэрэлд умбаж, нууцлаг Нил Талстыг атгасан чигээрээ ийш тийш хөрвөөв. Нил Талстын ачаар л тэр нурсан уулын цээжнээс өөрөө малтаж гарч чадсан билээ. Энэ жижигхэн талст карт яахын аргагүй эрдэнэс байв. Хэрэв үүнийг судалж чадвал ямар нэгэн байдлаар өөрт нь ашигтай байж мэднэ.
Энгийн хүмүүсийн хувьд энэ өөр ертөнц аюулаар дүүрэн байлаа. Гэвч дурсамжид нь үлдсэн аварга араатан унасан дунд эр хээр талд үнэхээр сүрдэм сүр хүчтэй харагдаж байсан. Зовж зүдэрсэн жирийн хүмүүстэй харьцуулахад ялгаа нь тэнгэр газар шиг байв.
“Хэрэв би хүчтэн болж чадвал эрх чөлөөтэй болно. Ядаж л өлсөж үхэхгүй…”
И Юнь оройн хоолноосоо Жянь Сяожоуд хэрхэн арай гэж багахан хэсгийг өгснөө санан гэдсээ тэмтрэв. Тэр өсөж яваа хүүхэд тул зутан аль хэдийн бүрэн шингэчихсэн байлаа. Тиймээс дахиад л өлсөж эхэлжээ.
Ходоодных нь хоосрол мэдрэгдэх тэр агшинд гар дахь толигор, хүйтэн Нил Талст үл ялиг сэрүүн түгээж эхлэв. Яг л…
“Өө?”
И Юнь гэнэт нэг зүйл анзаарав. Тэр орноосоо огло үсрэн босож, Нил Талстыг ширтэв. Нүүрэнд нь баяр хөөр дүүрэн инээмсэглэл тодров.
Анхааралтай ажиглавал Нил Талстыг өчүүхэн, бүдэгхэн нил ягаан гэрлийн цэгүүд хүрээлж байлаа.
Эдгээр гэрлийн цэгүүд хаанаас ч юм гарч ирээд Нил Талст руу аажмаар хөвөн орж, дараа нь алга болж байв. Нил Талст тэдгээрийг өөртөө шингээж байгаа мэт. Энэ үйл явц тасралтгүй үргэлжлэхийн хэрээр Нил Талстын гэрэл үл ялиг тодорч байлаа.
“Энэ ямар учиртай юм бэ?”
Энэ нээлт И Юний амьсгалыг түргэсгэв.
Нил Талстын гэрэл тодрох тусам тэр улам хүйтэн болж байгааг И Юнь мэдэрлээ. Тэр өвөрмөц сэрүүн мэдрэмж хоёр гарынх нь дагуу дээш тархан, бүх мөчөөр нь нэвтэрч, яг л гайхамшигт гэрэл биеийг нь цэвэрлэж байгаа мэт болов. Бие нь бүхэлдээ сэргэж, сэнгэнэв.
И Юнь энэ мэдрэмжийг саналаа. Агуйгаас малтаж гарахдаа амьсгаадаж эхлэх бүрд ийм сэрүүн мэдрэмж төрдөг байсан. Бие нь хүчгүйдэх болгонд тэр мэдрэмж түүнд дахин хүч өгдөг байв.
Хүн амьдарч, хөдөлж чаддаг нь бие махбодод нь энерги өгөгдөж, тэр энерги нь биеийг өөрийгөө нөхөн сэргээх боломжтой болгосонтой холбоотойг И Юнь мэддэг байлаа.
Хоол идэхгүй бол шим тэжээл байхгүй. Шим тэжээлгүй бол мэдээж энерги ч үгүй болж, эцэст нь өлсөж үхнэ.
Олон өдөр хоол ундгүй, асар их хүч шаардсан нөхцөлд ийм урт хонгил гаргаж дуусгахын тулд заавал энергийн эх үүсвэр хэрэгтэй. Энэ сэрүүн мэдрэмж Нил Талст түүнд амьдрал тэтгэх энерги өгч байгаагийн илрэл байх ёстой.
Сайтар бодоход И Юнь агуйд Нил Талстыг анх олсон үед тэр шөнийн сувд шиг бүдэгхэн гэрэлтэж байсан.
Харин энэ хачин ертөнц рүү хонгил гарган нэвтэрсний дараа Нил Талстын гэрэл суларчээ. Энэ нь энерги нь шавхагдсантай холбоотой байж болох байв.
Гэтэл одоо Нил Талстын гэрэл дахин цэнэглэгдэн улам тодорч эхэллээ. Тэгвэл Нил Талстыг цэнэглэж байгаа энергийн эх үүсвэр нь юу байж таарах вэ?
И Юнь анхааралтай ажиглаад, тэр бүдэгхэн жижиг цэгүүд нэгэн нарийн мөр болон тогтож, цонхоор гадагш чиглэж байгааг ойлгов. Яг л… оддын гэрлээс ирж байгаа мэт.
“Оддын гэрэл Нил Талстыг цэнэглэж байгаа энергийн эх үүсвэр юм гэж үү?”
И Юнь хэсэг бодсоноо орноосоо үсрэн буув. Тэр зуухан дээр очиж, дотроос нь шатаж буй нүүрсний цог ухаж гаргав. Дараа нь атга өвс асаагаад шаргал дөл хэрхэн бүжиглэхийг ажиглав.
И Юнь Нил Талстыг шатаж буй галд болгоомжтой тавив.
И Юний таамаг энгийн байлаа. Хэрэв Нил Талст оддын гэрлийн энергийг шингээж чаддаг юм бол эргэн тойрныхоо энергийг ч бас шингээж болох бус уу?
И Юний ойлголтоор энергийн нэг хэлбэр болох гал оддын гэрлээс илүү хүчтэй байх учиртай. Хэрэв Нил Талст галын дөлөн дэх энергийг шингээвэл цэнэглэх явц нь хурдсах болов уу?
Гал Нил Талстыг устгаж магадгүй гэсэн боломжийг И Юнь огт бодож үзсэнгүй.
Гэвч И Юнь Нил Талстыг хэчнээн их галд түлсэн ч түүнд ямар ч өөрчлөлт гарсангүй. Нил Талст халсан гэдгийг ч мэдэрсэнгүй.
Нил Талст хайлдаггүй мөсөн блок шиг байлаа. Нүүрсний гал унтарсны дараа ч хүрэхэд хүйтэн хэвээр байв.
И Юнь толгой сэгсрээд туршилтаа орхив.
Тэр байшингаас гарч үзэхээр шийдлээ. Гадаа оддын гэрэл илүү өтгөн байх тул Нил Талстад илүү их энерги өгч чадах байв.
Хэрэв Нил Талст энергиэр дүүртэл цэнэглэгдчихвэл ямар өөрчлөлт авчрах бол?
И Юнь үүнийг бодох төдийд догдлов!
И Юнь байшингийн хаалга, хашааны хаалгыг нээгээд, араасаа болгоомжтой хаав. Хажуугийн өрөөнд унтаж буй эгчээ сэрээчих вий гэж айж байлаа. Гэвч хашаанд ороод ирмэгцээ бага зэрэг цочив.
Түүнээс холгүй нэгэн модны доор ногоон хувцастай охин сууж байлаа. Тэр сумны зэвийг маш нямбай өнгөлж байв.
Хүйтэн сумны зэв сарны жихүүн гэрлийг охины уян зөөлөн царайд тусган, мөнгөн торгоор бүрхсэн мэт харагдуулжээ. Охины дэргэд хэдэн арван галт хорхой нисэж, яг л бурхныг хүрээлж байгаа мэт байлаа.
“Жянь Сяожоу?”
Жянь Сяожоугийн дэргэд гялалзсан олон сум өрөөстэй байхыг И Юнь харав. Сум бүр нарийн хийцтэй, зэв нь хурц байлаа.
“Энэ бол…”
И Юнь зэвсгийн талаар юу ч мэддэггүй байсан ч эдгээр сумны уран хийцийг үнэлж чаджээ.
“Юньэр, чи яагаад босоод ирэв? Шөнө их чийгтэй, бие чинь дөнгөж тэнхэрч байна. Хурдан орондоо ор” гэж Жянь Сяожоу тэр даруй босон, И Юнийг байшин руу буцаан оруулахыг завдав.
“Эгч ээ, яагаад ийм олон сум байгаа юм бэ?” гэж сониучирхсан И Юнь асуув. Жянь Сяожоу нумын хөвч татаж чадах хүн шиг огт харагддаггүй байлаа.
“Эдгээрийг маргаашийн хүнсээр солиход зориулсан юм. Үргэлж л ингэдэг…”
Жянь Сяожоу И Юнийг хачин харцаар харав.
“Өө…” И Юнь үүнийг мэдэхгүй нь илт байлаа. Тэр нууцлаг байдлаар энэ ертөнцөд хонгил туулан ирсэн. Үг хэл, хэлийг нь ойлгодог атлаа “И Юнь”-ий амьдралын талаар ганц ч зүйл мэдэхгүй байв. Түүний бүх дурсамж өөрийнх нь дурсамж байлаа.
Энэ нь толгойдоо гэмтэл авсны дараа ой санамжаа алдсан хүнтэй төстэй байв. Ой санамжаа алдсан хүн үйл явдлуудын талаарх дурсамжаа гээж болох ч хэл ярианы чадвараа алддаггүй.
И Юнь аль хэдийн эвтэйхэн тайлбар бодож олсон байлаа. Тэр “Эгч ээ, би нэг удаа үхчихсэн болохоор зарим зүйлийг санахгүй байна…” гэж хэлэв.
“Санахгүй байна гэж үү?” гэж цочирсон Жянь Сяожоу асуув. И Юнь эмийн ургамал түүж яваад уулын хананаас унаж, яс нь хугарсан байлаа. Дараа нь хэсэг хугацаанд орондоо хэвтэж байгаад авсан шархандаа дийлдэн нас барсан юм. Тэр үед толгойгоо гэмтээсэн байж болох байв.
Үүнийг бодоод Жянь Сяожоугийн сэтгэл өвдөж, түгшүүр төрөв. “Юньэр, чи…”
“Би зүгээр” гэж И Юнь түүнийг яаран таслав. Тэр Жянь Сяожоуг санаа зовохоос нь сэргийлэхийг хүсэж байлаа. “Эгч ээ, энэ ертөнцийн тухай, бас тэр аварга араатан унасан дунд эрийн тухай ярьж өгөөч. Би санахгүй байгаа зүйл дэндүү олон байна…”