Жянь Сяожоу юу ч сэжиглэсэнгүй, ертөнцийн олон талын талаар түүнд тайлбарлан ярив.
И Юнь эхэндээ энэ бол тулааны урлагийг дээдэлдэг ертөнц гэж төсөөлж байлаа. Гэвч Жянь Сяожоугийн тайлбарыг сонсоод, энэ ертөнцөд тулааны урлаг ямар чухал байр суурь эзэлдгийг өөрөө дутуу үнэлснээ ойлгов.
Илүү нарийн хэлбэл, энэ бол тулааны урлаг амьдрал нь болсон ертөнц байлаа. Энд хүмүүс өөрсдийн хот, сууринтай, харин эзгүй хээр тал нь зэрлэг араатан болон зэлүүд араатнуудад харьяалагдана. Хүмүүс газар тариалан эрхлэхээр эсвэл ан хийхээр гадагш гарахдаа зэрлэг араатан, зэлүүд араатанд дайруулах эрсдэлтэй. Ийм аймшигт аварга араатнуудын улмаас хүмүүсийн үйл ажиллагааны хүрээ хязгаарлагддаг байв. Тиймээс жирийн ард иргэдийн дунд хүнсний хомсдол байлаа.
Суурин эсвэл хотын хувьд дээд түвшний тулаанчид нь амь залгуулах түшиг байв! Дээд түвшний тулаанчдын хамгаалалтгүй бол зэлүүд араатнууд суурин, хотын оршин суугчдыг ганцхан шөнийн дотор устган сүйтгэж чадна.
Харамсалтай нь И Юнь, Жянь Сяожоу хоёрын овогт ганц ч дээд түвшний тулаанч байсангүй. Бүхэл овог нь хэзээ мөдгүй сүйрч мэдэх, туйлын эмзэг байдалд байлаа. Хүч чадал дутмаг учраас ийм жижиг овгууд бясалгаж хүчээ ахиулах, эсвэл хүнс цуглуулахад олон бэрхшээлтэй тулгардаг байв. Тэд бие даан амьд үлдэж чаддаггүй тул том овгийн хотуудад сум, хуяг зэрэг зэвсэг хийж өгөөд, оронд нь багахан хүнс болон амьд үлдэхэд хэрэгтэй араатны мах авдаг байлаа.
Жянь Сяожоугийн хийдэг сумны түүхий эдийг том овгоос нийлүүлдэг байв. Тэр зөвхөн сумыг нь хийх ажлыг хариуцна.
—Юньэр, дотогшоо ор. Маргааш эдгээр сумыг нэлээд их хүнсээр сольж чадна. Бүр зэлүүд араатны махны нэг хэсгийг ч авч чадна. Чи зэлүүд араатнуудыг санаж байна уу? Тэд хамгийн хүчтэй араатнууд бөгөөд зөвхөн маш том овгууд л тэднийг агнаж чаддаг. Нэг хэсгийг нь идэхэд их хүч орно!
—Удаан хугацаанд идвэл маш хурдан тулаанч болж чадна! —гэж Жянь Сяожоу мөрөөдөмтгий өнгөөр хэлэв. Хэрэв дүү нь тулаанч болж чадвал үнэхээр гайхалтай байхсан.
Харамсалтай нь тэд хэдхэн сар тутамд л нэг удаа зэлүүд араатны мах идэх боломжтой байв. Тулаанч болох найдвар нь биелшгүй тансаг хүсэл төдийд үлдэх нь гарцаагүй.
Харин том овгуудын хувьд зэлүүд араатны мах залуусынх нь хоол байлаа. Том овгуудын дунд энэ махыг үнэндээ үнэ цэнтэйд тооцдоггүй байв. Зэлүүд араатныг агнахад хэцүү ч нэг зэлүүд араатан арваас дээш метр өндөр, хэдэн тонн жинтэй байдаг. Энэ нь арван хүнийг хэдэн жилийн турш хооллоход хангалттай.
Том овгуудын бардам элитүүдийн хувьд зэлүүд араатны мах нь жирийн ард иргэдийн хоол байв. Харин тэд өөрсдөө зэлүүд араатны яс буюу зэлүүд ясыг иддэг байлаа.
Зэлүүд араатны бүх мөн чанар нь зэлүүд ясанд агуулагдана. Аварга зэлүүд араатны бүтэн араг ясыг тусгай аргаар боловсруулж, буурцагны чинээ зэлүүд ясны мөн чанар гарган авч болдог байв.
Зэлүүд ясны мөн чанарыг меридиануудыг нээж, цусны лугшилтыг өдөөх зэргээр тулаанчдын хязгаарыг давахад, мөн төрөл бүрийн ашиг тустай нөлөө үзүүлэхэд ашигладаг байлаа. Энэ нь бүх тулаанчийн хүсэн мөрөөддөг зүйл байв.
Мэдээж, Жянь Сяожоу, И Юнь хоёрынх шиг дорд овгийн ядуу айлуудын хувьд зэлүүд ясны мөн чанар гэдэг ердөө л домог байлаа.
Зэлүүд ясны мөн чанарыг байтугай, ганц ширхэг зэлүүд яс боловсруулахад ч олон алхам, нууц арга шаардагдана. Энгийн хүн амжилттай боловсруулж чадахгүй.
—Зэлүүд араатан, зэлүүд ясны мөн чанар… —гэж И Юнь өөртөө бувтнав. Жянь Сяожоугийн амнаас сонссон эдгээр нэр томьёо түүнийг гайхшруулжээ. Тэр охин ингэтлээ мэдлэгтэй байдаг гэж санасангүй.
Шөнө нам гүм өнгөрч, И Юнь маргааш өглөө эрт өлсгөлөндөө сэрлээ.
Хэд хоног юу ч идээгүй, дээр нь маш багахан будааны зутангаар аргацааж байсан тул И Юнь үнэхээр их өлссөн байв.
—Сяожоу эгч ээ!
Одоо И Юнь Жянь Сяожоуг эгч гэж дуудахад дасжээ. Өчигдөр Жянь Сяожоутай ярилцахдаа тэр урьд нь түүнийг “Сяожоу эгч ээ” гэж дууддаг байсныг мэдсэн юм.
—Өө… Сяожоу эгч ээ, та яагаад…
И Юнь гэнэт Жянь Сяожоугийн хувцас шүүдэрт нэвт норсныг, анхнаасаа гэрэлтдэг байсан нүдэнд нь одоо олон улаан судас тодорсныг олж харав. Тэр үнэхээр их ядарсан харагдана.
Жянь Сяожоу тэвэрч буй хоёр боодол сумыг харахад, тэр сумнуудаа дуусгахын тулд бүхэл шөнийн турш нэг ч хором унтаагүй нь И Юньд илт байлаа!
Тэд дэнлүү асаах ч чадалгүй ядуу байв. Жянь Сяожоу галт цохны бүдэг гэрэл, сарны туяаг ашиглан шөнөжин хичээн сумнуудаа хийж дуусгажээ.
Жянь Сяожоу инээмсэглэн хэлэв:
—Юньэр, чи унаж бэртсэнээс хойш би чамайг байнга асарч ирсэн. Харин өнгөрсөн хоёр өдөр чамайг оршуулах, ёслол үйлдэх ажилтай завгүй байсан болохоор сум хийж амжаагүй. Өнөөдөр эдгээрийг хүнсээр солих өдөр. Хэрэв шөнөжин яарч хийж дуусгаагүй бол бид хоёр өлсөж үхэх байлаа. Бас чамайг тэнхрүүлэхээр зэлүүд араатны мах авчрах гэж байна!
Ингэж хэлээд Жянь Сяожоу И Юний духыг энхрийлэн ширтэв.
Жянь Сяожоу хоёр боодол сумыг линолеумаар нямбайлан боож байхыг хараад И Юнь гайхаж хоцров. Түүний царай баяр хөөр, сэтгэл ханамжаар дүүрсэн байлаа.
И Юнь гүнзгий амьсгаа гарган нударгаа чангалав. Өөрийг нь халамжилж ирсэн эгчдээ заавал илүү сайхан амьдрал авчирна гэж шийджээ.
—Явъя, хүнсний хувиа авахаар боллоо!
Жянь Сяожоу И Юнийг түшин, хүнд хоёр боодол сум үүрсээр хүнс солилцдог Нарны хөндийн талбайд ихэд найдлага тээн ирэв.
Тэнд аль хэдийн олон хүн цугласан байлаа.
Хүмүүсийн анхаарлыг хамгийн их татсан зүйл нь тайзан дээрх дээлтэй эр байв.
Тэр ойролцоогоор хорин таван настай харагдах бөгөөд араатны арьсаар бүрсэн сандал дээр сүртэй нь аргагүй сууж байлаа. Сайн хийцтэй сэлэм бүсэндээ зүүжээ.
Дээлтэй эр тайзны доор завгүй ажиллаж буй зовж зүдэрсэн олныг залхуутай нь аргагүй ажиглав.
Хүмүүс сумны боодол, нарийн хийцтэй арьсан хуяг дуулгын иж бүрдлүүдийг зөөж байлаа. Нярав бололтой нэг хүн зөөсөн эд зүйл бүрийг бүртгэн тэмдэглэнэ.
Дээлтэй эрийн дэргэд шар дээлтэй настан зогсож байв. Тэр ам дүүрэн инээмсэглэж, царайдаа долигонуур төрх тодруулжээ.
—Зэвсэг, хуяг дуулга сэтгэлд тань нийцэж байна уу, Ноён Тао? —гэж настан нүүр нь үрчийтэл бөхийн асуув. Дээлтэй эр түүн рүү нэг хараад, хариу болгон хамраа дуугаргав.
Дээлтэй эр илт үл тоосон байдалтай байсан ч настан сэтгэл дундуур байгаагаа огт ил гаргалгүй, инээмсэглэсээр байлаа.
Ноён Тао бол том овгоос ирсэн элч бөгөөд зэвсэг цуглуулах ажлыг хариуцдаг байв. Овогтоо онцгой нэгэн гэж тооцогддоггүй учраас энэ ажилд илгээгдсэн ч шар дээлтэй настны хувьд тэр туйлын чухал хүн байлаа.
Жянь Сяожоу хийсэн хоёр боодол сумаа өгөөд, оронд нь хоёр жижиг модон пайз авлаа. Хоёр модон пайзаа гартаа атгасан Жянь Сяожоугийн нүүр улайж, чийг даасан алгандаа тэдгээрийг улам чанга атгав. Учир нь энэ хоёр пайз өөрт нь болон дүүд нь оногдох хүнс байлаа.
Арван таван минутын дараа бүх зэвсэг, хуяг дуулгыг том тэргэнд ачиж дуусав. Тэргийг хоёр том эвэрт морь чирэн авч одлоо.
Ноён Тао бүртгэлийн дэвтрүүдийг залхуутай нь аргагүй гүйлгэн хараад, том модон авдрыг шар дээлтэй настанд шидэж өгөөд, дагалдагсадтайгаа хамт явжээ.
Шар дээлтэй настан Ноён Таог инээмсэглэсээр хүндэтгэн үдэв. Түүнийг явсны дараа л инээмсэглэлээ нүүрнээсээ арчиж хаясан мэт болж, сүр жавхлантай царай гаргалаа.
Овгийнхон бүгд тэсгэлгүй хүлээж байлаа.
—Овгийн Тэргүүн ээ, хүнсээ хуваарилаад өгөөч!
—Тийм ээ! Бид хэдэн сар хүнс харсангүй! —гэж хэд хэдэн хүн хашхирч эхлэв. Тэд бүгд гэртээ харьж гэдсээ дүүргэх хүнсээ авахыг хүлээж байлаа.
—Чимээгүй! —гэж шар дээлтэй настан гараараа дохиод олныг намжаав. И Юнь энэ нуруугүй хөгийн өвгөнийг Овгийн Тэргүүн гэж огт төсөөлөөгүй байлаа.
—Бүгд ингэтлээ яарч байгаа юм бол хүнсээ хуваарилъя! —гэж хэлж дуусмагц хэдэн хүчирхэг эр яаран гарч ирэв. Тэд агуулахаас хүнсний уутнууд гарган авчирч, жижигхэн овоо болгон өрлөө.
—Энэ чинь буруу байна, Овгийн Тэргүүн ээ. Энэ удаа яагаад ийм бага юм бэ?
—Тийм ээ! Урьд нь үүнээс хавьгүй их байсан!
—Бас араатнууд хааччихав?
Өмнөх жилүүдээс илүү олон зэвсэг өгсөн атлаа буцаан авч буй зүйл нь дэндүү бага байсан тул олон хүн шуугилдаж эхлэв. Хүнсний хэмжээ тал хүртлээ багассан төдийгүй араатны мах ч алга болжээ.
—Галт Үүлэн овог арай дэндэж байна! Ийм өчүүхэн зүйлээр биднийг аргацаах гэж үү?
—Овгийн Тэргүүн ээ, энэ чинь юу болж байна!
Олон түмэн улам эмх замбараагүй болж байгааг харсан шар дээлтэй настан хамраа дуугарган хэлэв:
—Амаа тат! Удахгүй ойлгоно. Одоо хүнсээ хуваарил! Модон пайзаа өг, авсан чинь тэр чигтээ та нарын авах зүйл!
Шар дээлтэй настан үүнийг сүртэй өнгөөр хэлсэн тул дургүйцсэн олон хүн тэр даруй амаа хамхив. Тэр бол тулаанч байлаа. Хэдийгээр Эгэл Цусны доод зэрэглэлийн тулаанч боловч овгийн гол тулгуур нь байсан учраас цөөн хүн л түүнийг эсэргүүцэж зүрхэлнэ.
—Тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийнхан эхэлж хүнсээ авна! —гэж шар дээлтэй настан гараа далгамагц амьтны арьс өмссөн хэсэг эр урагш алхав. Тэдний нас арван тавнаас дөч хүртэл байлаа. Бүгд бэлтгэл сургуулилтаас болж бадриун, булчинлаг болсон нь эргэлзээгүй. Эдгээр хүмүүс тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийн гишүүд бөгөөд овгийн найдвар байв. Бие бялдрын хувьд сайн залуусын дундаас тэднийг багаас нь сонгон бэлтгэдэг байжээ. Тэд хааяа ан хийхээс бусдаар газар тариалан эрхлэхгүй, сум эсвэл хуяг хийдэггүй.
Түүнчлэн хоол хүнс гэх мэт ашиг тустай бүхнийг тулаанчийн бэлтгэлийн хуаранд түрүүлж хуваарилдаг байв. Учир нь тэдний хэн нэг нь дээд түвшний тулаанч болж чадвал овогтоо асар их баялаг авчирна. Дээд түвшний тулаанчид хамгаалж чаддагаас гадна бүтээмж нь маш өндөр. Тэд зэлүүд нутагт гарч ан хийхүйц хүчтэй тул хэдхэн том зэрлэг араатан агнаад бүхэл овгийг хэдэн өдрийн турш хооллож чадна. Хэтрүүлэггүй хэлэхэд, ганцхан дээд түвшний тулаанч жижиг овгийг бүхэлд нь тэжээж чадна!
Тулаанчийн бэлтгэлийн хуаранд хэдэн арван хүн байсан бөгөөд тэд үйлдвэрлэлд огт оролцдоггүй учраас мэдээж модон пайзгүй байв. Гэсэн ч хүн бүр нэг том уут хүнс авч одлоо.
Хүнсний багахан нөөц дахиад тавны нэгээр багассан ч хүнс аваагүй хүмүүсийн тоо тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийнхнаас хэдэн арав дахин олон байлаа.
Иймээс олон хүн өлсөж үхэх нь гарцаагүй байв.
И Юний дэргэд зогсож байсан Жянь Сяожоу модон пайзаа тас атгав. Тэд ямар ч хүнс авч чадахгүй бол амьд үлдэх хоног нь тоологдож байлаа.
Тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийн гишүүд өөрсдийн хэвийн хувийг авсны дараа хүмүүсийн царай хүндэрчээ. Энэ нь хүнс хуваарилахад хүрэлцэхгүй гэсэн үг байв.
—Нэгдүгээр зэрэглэлийн эр хүнтэй өрхүүд хүнсээ ав! —гэж шар дээлтэй настан дахин тушаав. Тулааны урлаг амьдрал нь болсон энэ ертөнцөд тулаанчийн бэлтгэлийн хуаранд ороогүй эрчүүдэд чадварынх нь дагуу хүнс хуваарилдаг байлаа.
Энгийн шалгуур нь хүч чадал байв. 300 фунт жин өргөж чаддаг бол нэгдүгээр зэрэглэлийн эр хүн гэж тооцно!
Бага өргөх тусам зэрэглэл нь доошилно.
Нэгдүгээр зэрэглэлийн эр хүнтэй өрхүүд санаа алдан тайвширч, хүнсээ авахаар урагш яарав. Модон пайз нь зүгээр л ёс төдий зүйл байлаа. Эдгээр өрх хэвийн үеийнхээсээ хавьгүй бага хүнс авсан ч ядаж ямар нэгэн зүйл авч чаджээ.
Эдгээр өрхүүд угаасаа арай чинээлэг, илүү гарсан хүнстэй байдаг байв. Тиймээс цаашдын өдрүүдэд гамтай байх шаардлагатай болсон ч амьдрал, үхлийн заагт тулсан байдал биш байлаа.
—Хоёрдугаар зэрэглэлийн эр хүнтэй өрхүүд хүнсээ ав! —гэж шар дээлтэй настан дахин ам нээв. “Ноён Тао”-д бөхийн байсан хүнтэй харьцуулахад энэ шар дээлтэй настан хүйтэн төрхтэй, шал өөр хүн мэт харагдана.
Хоёрдугаар зэрэглэлийн эр хүн ойролцоогоор 250 фунт жинтэй чулуу өргөж чадна. Тэдэнд оногдох хүнс эрс багасав.
Хүнсний уутнууд хурдан дууслаа. Уут бүр алга болохын хэрээр Жянь Сяожоугийн царай улам цонхийно. Тэр чийг даасан алгаараа модон пайзаа чанга атгасаар байв.
Асуудал нь хүнсний уут цөөн байсанд биш, амь нас үхлийн асуудалд байлаа. Хүнсгүй бол тэд өлсөж үхнэ!
Жянь Сяожоу энэ удаагийн хүнс хуваарилалтад анх их найдлага тавьж байв. Хүнс авахаас гадна И Юнийг тэнхрүүлэхээр араатны махны нэг хэсгийг авна гэж найдсан. Гэвч энгийн хүнс ч үлдсэнгүй.
—Гуравдугаар зэрэглэлийн эр хүнтэй өрхүүд хүнсээ ав!
Хүнс улам бүр дуусаж байгааг хараад Жянь Сяожоу амьсгалаа түгжив.
Хүнсний хэмжээ дэндүү бага байсан тул шар дээлтэй настан хөмсгөө зангидав. Олон хүн хүнсээ авч амжаагүй хэвээр байлаа. Ирэх саруудад олон хүн өлсөж үхэх нь гарцаагүй.
Гэвч овгийн төлөө, тэр алтан боломжийг атгахын тулд шар дээлтэй настан сэтгэлээ хатлан, сул доройчуудыг золиослохоос өөр аргагүй байв.
Овогт өлсгөлөн, өвчнөөр нас барах нь энгийн үзэгдэл байлаа. Амьдралын таагүй нөхцөлөөс болж дундаж наслалт нь аймшигтай богино байв.
—Үлдсэн хүмүүс хүнсээ ав.
Энэ үгийг сонсмогц олон хүн урагш хошуурлаа. Олон түмэн түлхэн унагаахад Жянь Сяожоу орилов.
Унаснаас болж бие нь хөхөрч шалбарсан ч тэр модон пайзаа өөрт нь эрх чөлөө авчрах найдвар мэт чанга атгав.
—Сяожоу эгч ээ! —Жянь Сяожоу унахыг харсан И Юнь олон түмнийг зүсэн гүйж очоод түүнийг татан босгов.
—Сяожоу эгч ээ, зүгээр үү? —гэж И Юнь түгшин асуув. Энэ олон хүн дунд гишгүүлчихвэл үхэж ч мэднэ. Жянь Сяожоу аргагүйдсэн янзтай И Юний гарыг атгав.
—Битгий шахалдацгаа. Бүгд журамтай бай! —гэж шар дээлтэй настан хашхирлаа. Түүний хоолойд онцгой эрчим шингэсэн мэт санагдаж, урагш шахалдсан олон түмэн намжив.
—Нэг нэгээрээ жагсаж ор! —гэж шар дээлтэй настан эрх мэдэлтэй тушаав. Тэр хүчтэйг бүгд мэддэг тул хэн ч эсэргүүцэж зүрхэлсэнгүй. Тэр овгийг захирдаг бөгөөд дуулгаваргүй хэнийг ч газар дээр нь цаазална.
Хүмүүс өчүүхэн ч гэсэн хүнс авахын тулд дараалалд орлоо. Гэвч удалгүй хүнс дуусаж, олон хүн юу ч үгүй хоцров.
Жянь Сяожоугийн зүрх ёлхийв. Хүнсгүйгээр тэд амьд үлдэж чадахгүй.
—Ван Лун, нөөцөлсөн хүнснээс хэдийг гаргаад ир —гэж шар дээлтэй настан бадриун эрд хэлэв. Ван Лун бол шар дээлтэй настны гэр бүлийн нэгэн байлаа.
—Тийм ээ, Овгийн Тэргүүн ээ. —Ван Лун явснаа удалгүй нэг жижиг тэрэг дүүрэн хүнстэй буцаж ирэв. Энэ нь зөвхөн үр тариа агуулсан нөөц хүнс байлаа.
Дэлхий дээр үр тариа идэх нь аминдэмийн эх үүсвэр болж, эрүүл мэндэд тустай. Харин энэ өөр ертөнцөд огт өөр байв. Үр тариа гэдэг нь боловсруулсны дараа үлдсэн хаягдал бөгөөд улаан буудайн хивэгтэй хольж хүнс болгон хэрэглэдэг байлаа. Амт нь муухай, залгихад хэцүү.
Мөн үр тариа шим тэжээл багатай, шингээхэд хэцүү байв. Үнэндээ энэ нь ердийн хүнсний гаргаж өгдөг энергийн тал орчимтой л тэнцэнэ. Үр тариа байсан ч юу ч үгүйгээс дээр. Олон түмэн хувь заяандаа аргагүй бууж өгч, өчүүхэн бага хэмжээний үр тариаг авцгаав. Жянь Сяожоу хамгийн ард байсан тул түүний ээлж ирэхэд бараг үр тариа үлдээгүй байлаа.
Тэр хөлсөнд норсон хоёр модон пайзаа өгөөд, алганд багтах хэмжээний хоёр уут үр тариа авав. Тэр болон И Юнь хоёр үүнийг зутан болгон идсэн ч арав хоногоос илүү хүрэхгүй.
Жянь Сяожоу хөнгөн ууттай үр тариаг гартаа барин, хувь заяандаа ингэж бууж өгөхийг хүсэлгүй хөшиж орхив.
“Дүү минь дөнгөж үхлээс буцаж ирсэн байхад, хамтдаа өлсөж үхэх гэж үү?”
—Чи тэнд юу зогсоод байгаа юм бэ? Зам хаагаад байлгүй хурдан зайл! —гэж үр тариа тарааж байсан эр тэвчээргүйхэн хэлээд Жянь Сяожоуг аль болох хурдан явуулахыг хүсэв.
Жянь Сяожоугийн уур хүрэв. Тэр шөнөжин хөдөлмөрлөж сум хийсэн атал ийм өчүүхэн зүйл л авчээ. Сул дорой охин байсан ч овгийн эрх мэдлийг атгасан хэсэг эрчүүдийн өмнө зоригтой сөрөн хэлэв:
—Яагаад ийм бага юм бэ? Би хоёр боодол сум өгсөн. Хүнс аваад зогсохгүй, хэвийн хэмжээнд ч хүрэхгүй үр тариа л авлаа!
Үр тариа тарааж байсан эр балмагдав. Ийм залуу охин өөрийг нь зориглон асууж зүрхэлнэ гэж тэр огт төсөөлөөгүй байлаа.
—Чи дүрэм мэддэггүй юм уу? Чи ердөө жаахан хүүхэд, тэр тусмаа охин. Гэрт чинь эр хүн байхгүй байхад их хэмжээний хүнс авахын хэрэг юу байна? Дэмий үрэгдэнэ!
Энэ ертөнцөд жижиг овгууд эрчүүдийг илүүд үздэг байлаа. Харин том овгуудад төрөл бүрийн зэлүүд араатан, бүр зэлүүд яс ч олон байдаг. Тиймээс хоёр хүйсийн ялгаа тийм ч чухал биш байв.
Гэвч жижиг овогт эр хүний хүч гэдэг нөхөж баршгүй давуу тал байлаа. Эрчүүдтэй дүйцэхүйц хүчтэй охид тун цөөн.
Өөрийг нь басамжилсанд уурласан Жянь Сяожоу хашхирлаа:
—Манай гэрт эр хүн байхгүй гэж хэн хэлсэн юм бэ? Энд нэг байна!
Ингэж хэлээд Жянь Сяожоу И Юний гараас шүүрэн авч, түүний дэргэд зогсов.