Жинхэнэ тулааны ертөнц

5-р анги

5-р бүлэг — Лянь Чэнъюй

Сонсох

И Юний туранхай, эцэнхий бие Жянь Сяожоугийнхаас ч намхан байв. Хэдийгээр хүүхэд шиг харагддаг ч Жянь Сяожоугийн сэтгэлд И Юнь айлын эр хүн, ирээдүйд гэр бүлээ тэжээн авч явах хүн байлаа!

И Юнь Жянь Сяожоугийн гараас атгахад, алга нь халуу дүүгэж, хуруу нь үл мэдэг чичирч байгаагаас түүний сандарч буйг мэдэрлээ. Үхэл нь ойртож, овгийн шударга бус явдалтай нүүр тулсан энэ үед Жянь Сяожоу хэн нэгэн өөрийнх нь талд зогсоно гэж огт бодоогүй байв. Арван таван настай охин тэр бадриун эрчүүдийн бөөгнөрлийн эсрэг ганцаараа л тэмцэхээс өөр аргагүй байлаа.

Бүгд хэсэг зуур чимээгүй болж, балмагдсан мэт И Юнь, Жянь Сяожоу хоёр руу ширтэв. Түр чимээгүй болсны дараа үр тариа тарааж байсан хэдэн эр чангаар хөхрөлдөв.

—Тэр танай айлын эр хүн юм уу? Ха ха ха!

—Залуу охин минь, эр хүнийг урьд нь хараагүй юм уу? Эр хүн гэж юу байдгийг үзүүлж өгье юу? —гэж тэдний нэг нь завхай өнгөөр хэлэв.

—Сахал хусах ч хэрэггүй жаал, тэр тусмаа туранхай сармагчин шиг амьтан байна. Хүү минь, живх хэрэглэхээ болиод хэд хонож байна?

Хэдэн эр тас тас инээлдэхэд Жянь Сяожоу ичсэндээ улайж, нударгаа чанга атгав. Түүний ард байсан нэг ч хүн өмгөөлөн босохыг хүссэнгүй.

Овгийн эрх баригчид бүгд хүчтэй, ажилсаг тулаанчдаас бүрддэг байлаа. Сул дорой нь хүчтэнээ дийлж чаддаггүй тул хэн ч тэдэнд анхаарал хандуулсангүй. Учир нь хүн бүр өөрсдийнхөө хоолыг олж идэх гэж зовж байв.

—Ээ, нэг зүйл санаанд орлоо. Энэ банди хэд хоногийн өмнө үхчихээгүй билүү?

Жижиг овогт үхэл гэдэг ховор зүйл биш. Ялангуяа И Юнь ямар ч нэр нөлөөгүй байсан тул түүний үхэл хэнд ч мэдээ биш байлаа.

—Тийм ээ. Би түүнийг танина. Өвчин эмгэгт баригдсан амьтан. Бие нь салхи үлээгээд л уначихмаар сул дорой! —гэж өөр нэг хүн зөвшөөрөв.

—Миний дүү үхчихсэн гэж хэн хэлсэн юм бэ! —Жянь Сяожоу тэр эр рүү эм ирвэс шиг ширтэв. Тэдний биеийн хэмжээ маш зөрүүтэй, яг л болжмор тасны эсрэг зогссон мэт байлаа. Гэсэн ч Жянь Сяожоу шүдээ зуун, байр сууриа өгсөнгүй. Нүдэнд нь араатанд харагддаг хөнөөх санаа илэрч байв.

Түүн шиг сул дорой залуу охин ийм харц гаргаж чадна гэдэгт итгэхэд бэрх байлаа. Жянь Сяожоу ардаа нуусан урт, нарийхан саваа шиг зүйлээ чанга атгав. Тэр хамгаалалтдаа ашиглахаар нэг сумыг сэм хадгалсан байжээ!

Жянь Сяожоугийн харцыг тулган харахад тэр эр хөмсгөө зангидлаа. Овгийн даамал төдийгүй Тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийн гишүүн учраас түүний байр суурь овогт маш өндөр байв. Энэ байдал яг л бар зулзаган мууранд дарагдсан мэт байлаа.

—Чи юу ширтээд байгаа юм бэ, мунхаг охин минь? Ингэж ширтсээр байвал нүдийг чинь ухаж авна шүү! —гэж тэр эр ууртай хэлэв. Гэвч Жянь Сяожоу шүдээ зуун, ухарсангүй. Өнөөдөр хүнсний хувь авч чадахгүй бол тэд амьд үлдэхгүй байлаа. Түүний гар дахь сум улам чанга атгагдаж, бараг сугалж авах дөхөв.

—Энэ охин сонирхолтой юм! —Цэвэрхэн, өндөр байшинд суусан мөнгөн хуягт залуу цонхоор Жянь Сяожоу, тэр эр хоёрын зөрчлийг ажиглангаа инээвхийлж байв.

Мөнгөн хуягт энэ залуугаас давамгай сүртэй байдал мэдрэгдэнэ. Түүний гялалзсан хувцас нь зовж зүдэрсэн эгэл иргэдээс хэр ялгаатайг нь улам тодруулж байлаа.

—Тэр бас нэг сум нуусан байна. Сум хийх бүх материал бүртгэлтэй байдаг, бүр доголдолтой сумыг ч хураах ёстой. Энэ охин тэр сумыг яаж нуусныг мэдэхгүй юм. Гэхдээ харж байгаагаар, тэр сумыг довтолгоонд ашиглах зоригтой байж магадгүй.

—Хэрэв тэр түрүүлж довтолбол лав хүнд байдалд орно —гэж мөнгөн хуягт залуугийн дэргэд зогссон Настан эелдгээр хэлэв.

—Тийм ээ. Гэхдээ түрүүлж довтлохгүй бол өлсөж үхэх нь лавтай —гэж мөнгөн хуягт залуу хайхрамжгүй хэлэв. —Охины талаар илүү ярь.

Настан бөхийн ёслоод хариулав:

—Залуу Эзэн, түүний нэр Жянь Сяожоу. Тэр манай Лянь овгийн доод давхаргын охин. Тэр дүүтэйгээ хамт анхнаасаа Лянь овгийнх биш байжээ. Лянь овогт хөлөө олж чадсан нэгэн дүрвэгч юм. Хэдэн жилийн өмнө дүү И Юний эх нас барж, ах дүү хоёр өнчирсөн. Эхгүй болсон тэр хоёр хүүхэд лав үхэх нь гарцаагүй гэж бүгд бодож байсан ч энэ Жянь Сяожоу нас бага хэдий ч өөрийгөө ч, дүүгээ ч асарч, хэдэн жил тэсэж ирсэн байна.

Настан ихэд ёсорхуу байлаа. Бүхэл Лянь овгийн мянга орчим хүн бүрийн талаар тэр бүгдийг мэддэг байв.

Ердийн том овог дүрвэгсдийг барагтай бол хүлээж авдаггүй, харин жижиг овгууд л тэднийг авдаг байлаа. Үнэн хэрэгтээ энэ нь жижиг овог хүн амаа хадгалж үлдэх аргуудын нэг байсан юм. Гэхдээ дүрвэгсдийн байр суурь үргэлж уугуул иргэдийнхээс хавьгүй доогуур байдаг байв.

—Тэр чинь өөр газраас ирсэн охин юм байна. —Залуу өөртөө бувтнаад аажуухан инээвхийлэв.

Өмнөх байдлаас харахад Жянь Сяожоу ядуу айлын хүүхдэд байх ёсгүй, тайлбарлахын аргагүй өөр өнгө аястай байлаа. Түүнээс гадна Жянь Сяожоугийн царай төрх дэгжин, боловсронгуй байв. Зовлон бэрхийг туулсан жижиг овогт ийм үзэсгэлэнтэй охин ховор. Ийм сайхан, дур булаам атлаа сөргүү зан гаргадаг, өнгөрсөн нь үл мэдэгдэх охин Лянь Чэнъюйгийн сонирхлыг төрүүлэв.

—Залуу Эзэн, тэр таны сонирхлыг татав уу? —гэж тэсэлгүй Настан асуулаа. Залуу Эзэн Лянь Чэнъюй овогтоо маш өндөр нэр хүндтэй нэгэн байв!

Лянь овогт тулаанч цөөхөн байсан ч жинхэнэ хүчтэн гэвэл ердөө гуравхан хүн байлаа. Нэг нь шар дээлт Настан буюу Овгийн Тэргүүн, нөгөө нь Тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийн сургагч Яо Юань, сүүлчийнх нь Лянь Чэнъюй байв. Тэр шар дээлт Настны ач дүү нь байлаа. Овгийн Тэргүүн аль хэдийн 60 гарсан ч Лянь Чэнъюй дөнгөж арван долоотой тул өмнө нь гэрэлтэй ирээдүй хүлээж байв. Лянь Чэнъюй яахын аргагүй дараагийн Овгийн Тэргүүн болох хүн байлаа. Тэр мөн “Нил Цусны Тулаанч” болох хамгийн өндөр магадлалтай нэгэн байв.

Төрөл угсааны зиндаагаараа Лянь Чэнъюй гаднын эмэгтэйтэй гэрлэх учиргүй байлаа. Учир нь тэр эмэгтэйн гарал, байр суурь хэтэрхий доогуур байсан юм.

—Сонирхлоо гээд яах юм? Удалгүй энэ жижиг Лянь овог намайг тушиж дөнгөлөхөө болино. Би гадагш гарч, уудам зэлүүд нутагт гайхалтай адал явдал эрнэ! Та нар Лянь овгийн дүрмийг ашиглан намайг боомилох гэж байна уу?

Лянь Чэнъюй үүнийг тайван хэлсэн ч хүйтэн үг нь Настныг чичрүүлэв. Настан яаран хэллээ:

—Би тоглосон юм, Залуу Эзэн. Би хөгшин хүн зүгээр л асуусан төдий. Илүү үг хэлчихлээ, сэтгэлдээ бүү тээж аваарай!

Настан ингэж хэлэх зуураа өөрийгөө алгадахаар гараа өргөх шахав. Лянь овог жижигхэн ч овгийн дүрэм нь туйлын хатуу байлаа!

Хүчтэн нь сул доройгоо захирдаг зэлүүд нутагт олон улс цэргийн хууль мөрдүүлдэг байв. Овгуудад тулаанчид эрх мэдлийг атгадаг тул хууль дүрэм ямар ч байсан овгийн дүрэм нь туйлын хатуу байдаг ажээ!

Хүчтэнүүд сул доройчуудын амийг гартаа атгадаг. Овогтоо хүчирхэг нэгэн болсон Лянь Чэнъюй хүний хувь заяаг шийдэх бүрэн эрхтэй байлаа.

Түүнээс гадна Лянь Чэнъюй өршөөлгүй нэгэн байв. Тэр багаасаа тоо томшгүй олон зовлон туулж, бүр овог дотроо ч харгис дотоод тэмцлийг биеэр үзсэн байлаа.

Настан өөрийгөө алгадахаар завдаж байгааг харсан Лянь Чэнъюй хүйтнээр хэлэв:

—За, миний өмнө жүжиглэхээ боль. Энэ охин одоохондоо бага байна. Би түүнийг зөвхөн шивэгчин эсвэл татвар эм болгоно. Тиймээс санаа зовох хэрэггүй. Энэ нь овгийн дүрэм зөрчихгүй.

—Тийм ээ... Өршөөсөнд баярлалаа, Залуу Эзэн —гэж Настан яаран толгой дохив.

—За... Чамаас нэг зүйл асууя. Энэ Жянь Сяожоу яагаад дүүтэйгээ өөр овогтой юм бэ? —гэж Лянь Чэнъюй талбай дээрх явдлыг ажиглангаа нүдээ нарийсгав. Жянь Сяожоу дүүгээ хэт хамгаалдаг, харин дүү нь өвчинд баригдсан сул дорой нэгэн болохыг тэр анзаарчээ. Гэсэн ч Жянь Сяожоу дүүгээрээ бахархдаг бололтой байв.

—Энэ... Жянь Сяожоу бэрхшээлд орсон үед И Юний эх түүнийг өргөж авсан гэж сонссон юм. Тийм учраас Жянь Сяожоу И Юний эхэд маш их талархдаг, бас И Юнийг ихэд сайн үздэг байх.

—Аан, тийм юм байж... —гэж Лянь Чэнъюй хөмсгөө зангидан босов.

—Одоо зайл! —Жянь Сяожоугийн хөл газарт хадагдсан мэт байгааг харсан тэр эр уурлав. Тэр урагш алхаж, Жянь Сяожоуг алгадахаар завдав!

Жянь Сяожоу шиг сул дорой охин тэр эрийн том биетэй харьцуулахын аргагүй байлаа. Энэ алга буувал Жянь Сяожоуг агаарт хийсгэх байв!

Жянь Сяожоу сум гаргах гэж байтал гарыг нь хэн нэгэн доош дарчихыг мэдрэв. И Юнь чихэнд нь яаран шивнэв:

—Бүү яар!

Ингэж хэлээд И Юнь саадгүй нэг хөдөлгөөнөөр Жянь Сяожоугийн өмнө очин зогсов.

—Түр хүлээ! —гэж И Юнь хоёр гараа өргөн хэлэв.

—Чи өөрийгөө хэн гэж бодоод байна? —Тэр эр уурлав. Энэ чинь ердөө сул дорой, туранхай сармагчин шиг жаал байлаа. Түүнийг ч бас хийсгэн явуулах түүнд амархан байв!

И Юнь тэр эрийн цавь руу өшиглөмөөр санагдсан ч ухаантай хүн өөрт нь ашиггүй нөхцөлд зодолдохгүй гэдгийг мэдэж байлаа. Хоёр амьдрал туулсан хүн учраас тэр илүү тайван болж, ийм нөхцөлд яаруу авирлавал сүйрэлд хүрэхийг ойлгож байв.

—Жинхэнэ эр хүн эмэгтэй хүнтэй зодолддоггүй. Түүнээс гадна та Тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийн хүн биз дээ? Та маш хүчтэй байх учиртай. Тэгсэн атлаа залуу бүсгүйд гар хүрч болох юм уу? Ингэвэл хүмүүсийн доог болно биз дээ? —гэж И Юнь тэр эрийн ширүүн авираас сэрэмжлэн, хурдан боловч тод хэлэв. Тэнд байсан хүн бүр түүний үгийг сонслоо.

Тэр эр тээнэгэлзэн, өмнө нь зогсох жаал руу хачирхсан янзаар ширтэв.

Арван хоёр настай хүүхэд өөрийг нь гарч ирээд загнана гэж үү? Эсвэл эгчийнхээ өмнөөс тэр алгыг тэнэгээр тосож аваад, өөрөө хийсэх байсан юм болов уу?

Гэвч тэр гэнэт гарч ирээд ийм үг хэлсэн нь энгийн өдөөн хатгалт байсан ч туйлын үр дүнтэй байлаа. Тэр эрийн гар агаарт хөшиж, доош савчихаасаа тээнэгэлзэв.

Тэр эр агаар цохисон мэт санагдлаа. Үнэхээр ч Тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийн гишүүний хувьд, олон хүний нүдэнд хоёр хүүхдийг цохих нь бахархах зүйл биш байв. Түүнээс гадна Тулаанчийн бэлтгэлийн хуаран, эгэл иргэдийн хооронд тодорхой ашиг сонирхлын зөрчил байдаг тул түүнийг үгээр нам дарахад амархан байлаа.

Тэр эр ааг омогтой байсан ч ард нь хүмүүс муу хэлээсэй гэж хүссэнгүй.

—Ядаж өөрийнхөө хэмжээг мэддэг юм байна! —гэж тэр эр гараа буулгангаа ах дүү хоёрыг ширтэв. —Өнөөдөр сэтгэл сайхан байгаа тул чамтай маргалдахгүй. Одоо зайл!

—Юнь-эр! —гэж Жянь Сяожоу И Юний гараас татав. Тэр эртэй зөрчилдөөд юу ч хожихгүйгээ мэдэж байсан тул арга нь барагдаж байлаа. Гэвч эндээс яваад өгвөл тэд өлсөж үхнэ.

—Сяожоу эгч ээ... санаа зоволтгүй —гэж И Юнь Жянь Сяожоугийн гараас атган, тайвшрахыг дохив. —За тэгвэл би одоо явъя. Гэхдээ явахаасаа өмнө энэ дүү нь таниас нэг зүйл асуучихъя...

5-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Жинхэнэ тулааны ертөнц5-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах