Жинхэнэ тулааны ертөнц

48-р анги

48-р бүлэг — Зарчмын ховдог хүн буулт хийдэггүй

Сонсох

Махлаг Настан гургуулыг галын өмнө барьсан ч дэндүү ойр байрлуулж, эргүүлэх хурд нь ч хэт удаан байлаа. Ил гал дээр хоол шарах нь шарсан махны газрын грилл дээр шарахаас өөр. Шарсан махны газар амархан асдаг зориулалтын грилл ашигладаг бөгөөд галын дөл нь жигд, хамгийн чухал нь утаагүй байдаг.

Харин түлээгээр түлсэн гал жигд бус, утаа нь өтгөн байв. Тэр утаа нь бүрэн шаталгүй үлдсэн түлээний үнс бөгөөд дөлтэй хамт дээш хөөрөн, гургуулын арьсанд наалдана. Тиймээс төд удалгүй өвгөний гарт байсан гургуул харлан түлэгдсэн мэт болжээ. Үнэндээ хэт болчихоогүй, зүгээр л үнсний давхаргаар бүрхэгдсэн хэрэг байв. Энэ нь махны бүтцэд нөлөөлөөд зогсохгүй, амтыг нь гашуун болгоно.

Өвгөн хааяа тос түрхэж байсан ч үнсний давхарга улам зузаарахыг зогсоож чадсангүй. Өвгөний хийж буй байдлаас харахад гургуул бүрмөсөн түлэгдэхэд цаг хугацааны л асуудал үлджээ.

Түлээгээр мах шарах амаргүй ажил. Шарсан махны газрын мэргэжилтнүүд ч үүнийг сайн хийж чадахгүй байж мэднэ. Гэтэл энэ өвгөний хийж байгаа нь бүр ч дор байлаа.

Гэхдээ үүнийг ойлгож болохоор байв. Эцсийн эцэст, энэ өвгөн ямар байр суурьтай хүн билээ дээ? Түүний хувьд цаг хугацаа үнэтэй тул өөртөө хоол бэлдэх шаардлага гардаггүй байж таарна.

Тиймээс хоол хийх ур чадвар нь угаасаа магтахааргүй, дээр нь түлээгээр мах шарах гэдэг туйлын хэцүү ажил байлаа.

— Тэнгэрийн хишгийг ингэж сүйтгэж байна гэж юу байх вэ! — хэмээн И Юнь тэссэнгүй. Хоолны ховдог хүний хувьд, үгүй ээ, нарийн хоол амтлахыг судалдаг мэдлэгтний хувьд тэр үүнийг цааш харж тэвчиж чадсангүй.

Гургуул бараг болж гүйцэхийн алдад өвгөн янз бүрийн амтлагч цацаж, харлан түлэгдсэн гургуулыг Линь Шиньтунд өгөв.

И Юнь хазаж идэх цэвэрхэн газар ч алга гэж бодов.

Гэвч Линь Шиньтун үүнийг огт тоосонгүй бололтой. — Баярлалаа, багш аа. — Тэр шарсан гургуулыг авч, бага багаар хазлан идэв. Уруул нь ягаахан, жижигхэн байсан ч ийм гургуул идсэний дараа тэр чигтээ хар болчихлоо. Энэ дүр зургийг хараад И Юний царайны бүх хувирал арилжээ.

Энэ бол хоолны соёлыг доромжилсон ноцтой хэрэг байлаа.

Өвгөн шавиа эрхэмлэдэг тул шарсан гургуулыг мэдээж түүнд үлдээв. Харин И Юнь хамгийн сүүлд хүртэх нь гарцаагүй. Гэсэн ч И Юнь талархаж байлаа. Хэрэв энэ гургуулыг зарвал үнэ нь өндөр байх бөгөөд Лянь Чэнъюй шиг хүн ч авч дийлэхгүй байв.

Нэг гургуулыг шарж дуусмагц өвгөн хоёр дахь гургуулыг шарах ажилдаа орлоо.

Эхнийхийг Линь Шиньтунд өгөх тул өвгөн түүнд арай илүү анхаарал тавьж шарсан байв. Харин хоёр дахь нь өөрт нь зориулсан учир бүр ч хайш яайш харагдана.

Гэсэн ч өвгөн хийсэн ажилдаа маш сэтгэл хангалуун байлаа. Хоёр гургуулыг шарж дуусмагц бөгжнөөсөө нэгэн ваартай дарс гаргаж ирэв. Тэр шарсан махыг таашаан идэж, дарсаа дуртайяа уулаа. Идэж ууж дууссаны дараа царайд нь сэтгэл ханасан байдал тодорч, цагаан сахал нь баяртайгаар мурилзаж байв.

Тэгтэл өвгөн гэнэт нэг юм санасан бололтой И Юнь рүү хараад залхуутай өнгөөр хэлэв. — Тэр чамд. Өөрөө шараад ид. Би чамд хийж өгөхгүй шүү.

“Юу вэ энэ чинь…”

И Юнь үг дуугүй хоцров. Тэр өвгөнийг өөрт нь гургуул шарж өгнө гэж бодоогүй ч өвгөн өмнө нь “Миний хийсэн хоолыг амталж үзсэн хүн олон биш шүү!” гэж хэлсэн билээ.

И Юнь тэр үгийг сонсоод өвгөн өөрт нь гургуул шарж өгнө гэж итгэсэн байв. Гэтэл харваас тийм зүйл болохгүй нь бололтой!

И Юнь өөрөө шараад идэхдээ тийм ч итгэлтэй байсангүй. Тэр хоол хүнсний талаар судалж байсан ч эцсийн эцэст орчин үеийн хүн. Шарах зуух, утаагүй нүүрс ашиглавал гаднаа шаржигнасан, дотроо зөөлөн шарсан тахиаг амархан хийж чадна.

Харин түлээгээр гал түлж байгаад ингэхэд хэцүү. Түлээний үнсийг хаах арга байхгүй бөгөөд гургуулыг хэчнээн эргүүлсэн ч үнс нь эцэстээ махан дээр бууна.

— Танд хайруулын тогоо байна уу? — гэж И Юнь тун эелдгээр асуув. Зарчимтай ховдог хүний хувьд хэчнээн өлссөн ч буулт хийх хүсэл түүнд байсангүй! Энэ бол хоёр сарын дараа анх удаа мах харж байгаа нь байлаа, тэр тусмаа дээд зэрэглэлийн мах!

— Байна аа. — Ингэж хэлээд өвгөн бөгжнөөсөө нэгэн тогоо гаргаж ирэв.

Тогоо нь ямар материалаар хийсэн нь үл мэдэгдэх ч хийц сайтай, хэмжээ нь ч яг таарсан байлаа. И Юнь сэтгэл ханав.

И Юнь ажилдаа орлоо. Өвгөний гаргаж тавьсан амтлагчдыг нэг бүрчлэн ялган танив. Амтлагч, тос, сүмс, давс гээд бүгд бүрэн байсанд тэр гайхав. Тэр ч байтугай ногоон сонгино, яншуйг санагдуулам ургамлын амтлагч ч байлаа.

— Тэр дарсыг чинь зээлж болох уу? — гэж И Юнь дахин асуув.

— Ээ? Дарс уу? Надтай хоёр хундага татах нь уу? — гэж өвгөн гайхсандаа түр азнасныхаа дараа инээмсэглэн дарсаа И Юньд дамжуулав. “Энэ хүүхэд чинь дарсны амт мэддэг байж?”

Өвгөн хэдийгээр харамч ч дарс уух андтай болохыг ихэд хүсдэг байв. Учир нь уух хүнтэй байж гэмээнэ дарс уухын утга гарна.

Өмнө нь сууж буй энэ хүүд дургүй байсан ч хүнгүйгээс И Юнь яах вэ, дээр байлаа. Эцсийн эцэст, Линь Шиньтун архи уудаггүй тул өвгөн бүтэн жилийн турш ганцаараа уусан юм.

— Багш аа! — Линь Шиньтун бага зэрэг дуу алдав. — Хүүхдэд дарс өгч болдог юм уу?

Гэвч И Юнь гургуулыг арчиж хатаасныхаа дараа дарсаа асган, нэг ч хэсгийг нь орхилгүй жигд тараана гэж хэн ч төсөөлөөгүй байлаа. Тэр байтугай гургуулын хэвлийн хөндийд хүртэл дарс хийв.

— Хүү минь, чи юу хийгээд байна? — Өвгөн сахлаа сэрвийтэл ширтэв. Энэ бол мянган жилийн настай дарс байлаа. Дарсанд дуртай хүний хувьд өөрийн дарсыг ингэж үрж байгааг тэвчиж чадахгүй нь мэдээж.

— Би хоол хийж байна. — И Юнь гайхах зүйлгүй мэт хариулав.

“Энэ дарс үнэхээр сайхан юм. Үнэр нь чихэрлэг байна. Ямар эрдэнэснээс нэрсэн юм бол? Нэг балга уухад л бясалгалд гайхамшигтай нөлөө үзүүлэх байх!”

— Хоол хийж байна гэнэ ээ? Дарсыг хоолонд хийж болдог гэж үү? — гэж өвгөн үгүйсгэв.

И Юнь хэсэг эргэлзсэний эцэст учрыг ойлгов.

Энэ ертөнцийн хоол хийх арга барил Дэлхийнхээс ихээхэн ялгаатай байжээ.

Хятадад хоолны соёл ид цэцэглэж байсан үед ч эрт цагийн хоол хийх бүх арга тун энгийн байв.

Тан, Сүн улсын үед хоол хийх үндсэн арга нь жигнэх эсвэл чанах байлаа. Ногоо ч бай, мах ч бай давстай хольж, таглаад, болсон хойно нь иддэг байв.

Харин хуурч шарах, хурдан шарах, түлж болгох, утаж болгох, дарс ашиглан хоол хийх зэрэг арга нь эд баялаг дээшилсний дараа л хөгжсөн юм.

Бүс нутаг бүр өөр өөрийн хоолны соёлтой. Хятад хоолны наян орчим хувь нь өөрийн гэсэн өвөрмөц онцлогтой байв.

Бүр хамгийн энгийн ногоо хуурсан хоол хүртэл дэлхий даяар Хятадаас үүссэн зүйл байлаа. Итгэмээргүй сонсогдож байгаа ч үнэн нь энэ.

Дэлхий дээр хоол хийх хамгийн нарийн төвөгтэй арга техник хятачуудад байдаг бөгөөд ойрхон өрсөлдөгч ч үгүй.

Энэ ертөнцөд уудам зэлүүд нутгийг эс тооцвол, хөдөлмөрлөж амьдардаг хүмүүсийн амьдрал дэндүү хүнд байлаа. Тиймээс хоол хүнсийг туршиж үзэх хүч ч, материал ч тэдэнд үлддэггүй байв.

Харин баян хотуудын баячууд бол гаргууд хүмүүс байлаа. Тэд тулааны урлаг, формац, зэлүүд яс боловсруулах техникдээ анхаардаг байсан тул хоол хийхийг судлах завгүй байв.

Зөвхөн том овгуудын зарц нар л хоол хийх аргыг судлах боломжтой байлаа. Тэд амттай хоол хийдэг болж, туршлагаараа дамжуулан хоол хийх зарим ур чадварыг хуримтлуулжээ. Гэвч ийм хязгаарлагдмал хүрээнд хоол хийх ур чадвар хөгжихөд хязгаар бий. Америкт хүртэл олон хүн согтууруулах ундааг хоол хийхэд ашиглаж болдгийг мэддэггүй байж мэднэ.

И Юнь гургуулын биед тос, шар буурцгийн сүмс түрхэв. Хэвлийн хөндийд нь дарс хийж, ногоон сонгино, кинзаг санагдуулам амтлагч цацлаа. И Юнь тэр амтлагчийг амталж үзээд, хоолны ховдог мэдрэмжээрээ ногоон сонгино, кинзагаас амт нь дутахгүйг мэдэв.

Дараагийнх нь хамгийн чухал алхам байлаа. И Юнь гургуулыг цэвэр бүдүүн даавуугаар ороов. Дараа нь тогоонд их хэмжээний давс хийж, гургуулыг давсанд буллаа. Бүрэн далдалсныхаа дараа тогоог битүүмжилж, уураар болгож эхлэв.

Махлаг Настан И Юнь рүү сэжиглэн харав. Ийм их давс хийж, гургуулыг ороогоод булчихлаа гэж үү? Хэтэрхий шорвог болчихгүй гэж үү!?

“Энэ овгийн ядуу хүүхдүүд давс ч идэж үзээгүй юм биш үү?”

Давс дутаад байлаа ч ингэж идэх учиргүй. Үнэхээр хэлэх ч үггүй явдал байлаа. Махлаг Настан хүүгийн этгээд үйлдлийг шоолон мушилзав.

Тэр шарсан гургуулынхаа махыг үргэлжлүүлэн идсэн ч Линь Шиньтун идэхээ больж, И Юнь гал дээр тавьсан тогоог сониучирхан ажиглав.

Аажмаар тогооноос анхилуун үнэр ялгарч эхлэв. Үнэр нь тийм ч тод биш байлаа. Хэрэв тэд хурц мэдрэхүйтэй тулаанчид биш байсан бол энэ үнэрийг огт мэдрэхгүй байв.

“Ийм сулхан үнэртэй юм амттай байж чадах уу?”

Махлаг Настан шарсан гургуулынхаа махыг аль хэдийн идэж дуусаад, бүдүүн богино хуруунуудаа долоож байлаа. Тэр үед И Юнь тогоог нээж, шанагаар халуун давсыг хамж зайлуулаад гургуулыг гаргаж ирэв.

Амт шимтэй, давсанд болгосон гургуул бэлэн болжээ.

Давсан бүрхүүлийг задлах агшинд шинэхэн, амтлаг үнэр хамар цоргив. И Юнь шууд л идэхээр шамдав.

И Юнь хоолыг чадлынхаа дээдээр бэлдэж чадсандаа өөрөө ч гайхав. Мэдээж гол шалтгаан нь махандаа дүүрэн эрчим агуулсан тэр гургуул байлаа. Дэлхий дээр өсгөсөн тахианаас хавьгүй дээр байв.

Дээр нь ямар нэгэн эрдэнэсээр исгэсэн дарс байлаа. Жаахан хөрөнгө, хэдхэн зуун жил байхад л бурхдын рашаан мэт зүйл бий болгожээ.

Энэ хоёр нийлснээр И Юнь урьд хожид байгаагүй өндөр чанартай давсанд болгосон гургуул хийж чаджээ.

— Ээ? — Өвгөний сахал гэнэт сэрвийж, нүд нь бүлтэгнэн томров.

48-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Жинхэнэ тулааны ертөнц48-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах