И Юнь цаашид тэсэж хүлээж чадсангүй. Тэр өмнө нь бэлдсэн сүмснүүдээ асгаад, гургуулын нэг гуяыг таслан авч хазлаа.
Арьс нь шаржигнуур, мах нь шүүслэг байв. Мах нь зөөлөн бөгөөд хазах бүрд тос нь шүүрнэ. Ам нь анхилуун үнэрээр дүүрэв.
Махлаг Настны нэр нь үл мэдэгдэх тэр гургуул үнэхээр гайхалтай амттай байжээ гэж хэлэхээс аргагүй. Ийм өрөвдөлтэй болтол нь шарсан ч амтархан идэж болж байгаа нь гайхах зүйл биш аж.
Түүнээс гадна маханд цэвэр эрчим агуулагдаж байлаа. Тэр эрчим И Юний ходоодонд ормогц бүх биеэр нь тархаж, үгээр хэлшгүй таатай дулаан мэдрэмж төрүүлэв.
Өвгөний дарс ч бас үнэхээр онцгой байлаа. Давсанд болгосон ч архины амт нь ууршиж алга болоогүй, харин гургуулын маханд шингэж, согтоомоор анхилуун үнэр оруулжээ.
Тэр дарс бүр ч цэвэр эрчим агуулж байсан тул И Юний бүх бие сэргэж, арьсны нүх сүв нь нээгдэв.
Линь Шиньтун И Юнийг сониучирхан ажиглав. Үнэр, харагдах байдлаас нь л амттай гэдгийг таахад хялбар байлаа.
“Энэ хүү дээд тал нь арван хоёртой байж таарна. Тэгсэн атлаа ийм ур чадвартай гэж үү?”
— Үлгэрийн эгч ээ, жаахан идэх үү? — гэж И Юнь тун чихэрлэг өнгөөр асуув. Тэр охины гарал угсаа эгэлгүйг мэдэж байлаа. Махлаг Настан түүнийг нүдний цөцгий мэт эрхлүүлдэг бололтой тул И Юнь нэрийг нь мэдэхгүй ч “Үлгэрийн эгч” хэмээн дуудсанд буруу зүйлгүй гэж боджээ.
— Ээ… — Линь Шиньтун тээнэгэлзэв. Гэвч И Юнь түүнд огт хүрээгүй нэг мөчийг тасдаж өгөхийг хараад яахаа мэдсэнгүй.
Хэсэг тээнэгэлзсэний эцэст тэр мөчийг авч, багахан хазав.
Үнэхээр амттай байлаа!
Харин үүнтэй харьцуулахад багшийнх нь “Хар түлэгдсэн гургуул” амтгүй шахам санагдана.
Охин алчуур гарган амаа арчаад, инээмсэглэн И Юньд талархав.
Тэр ийм аргаар болгосон хоолыг хэзээ ч идэж үзээгүй бөгөөд амт нь үнэхээр өвөрмөц байлаа.
Линь Шиньтун хатуу чанд амьдардаг, хоолонд хэт дурладаггүй нэгэн байв. Гэвч бэлтгэл хийхээр зэлүүд нутагт гарч, өдөр бүр гашуун “Хар түлэгдсэн гургуул” идсээр байгаад тэвчээрийнхээ хязгаарт хүрчээ.
Охин үүнийг таашаасан ч хэтрүүлэн магтсангүй. Харин Махлаг Настан өөр байлаа. Тэр шуналтай ховдог нэгэн байв. Олон жилийн өмнө үр тариа идэх шаардлагагүй болсон түвшинд хүрсэн ч тэр үүнээс татгалзаагүй. Өглөөний цай, өдрийн хоол, оройн хоол, шөнийн хоол гээд өдөрт заавал дөрвөн удаа хооллодог байлаа.
Ердийн үед гэртээ хоол унд бэлэн байдаг тул амт нь сайхан, амтлах дур хүслийг нь хангахад хангалттай байв. Харин одоо шавьтайгаа гадагш гарсан болохоор түүнд тун хүнд байлаа. Тэр үнсэнд шарсан махыг тасралтгүй идсээр аль хэдийн залхжээ.
Ховдог зан нь шүлсийг нь гоожуулж байсан ч нэр хүндээ хөсөрдүүлэн И Юньээс гуйж чадсангүй. И Юнь гургуулынхаа махнаас түүнд өгөх санаагүй бололтой тул Махлаг Настан дотроо дургүйцэв. “Энэ хүү ямар ач мэддэггүй юм бэ? Гургуул, дарсыг хэн өгснийг мартчихсан уу?”
— Чамайг хоол хийж чаддаг гэж бодсонгүй шүү. Би дэлхийн бүх амттаныг амталж үзсэн хүн, амт мэдрэхийн хувьд гарцаагүй мэргэжилтэн! Нааш ир, хүү минь. Би чамайг үнэлээд, хоол хийх ур чадвар чинь хэр байгааг үзье. Сайжруулах зүйл байвал зааж өгнө. — Ингэж хэлээд тэр тортог болсон, тос даасан бүдүүн гараа И Юнь рүү сунгав. Шарсан гургуул идсэн гараа тэр бүр арчаагүй байлаа!
И Юнь зөнгөөрөө бултахыг хүссэн ч учир битүүлгээр Махлаг Настны гарын хурд тийм ч их биш атал зайлж чадсангүй. Эцэст нь гургуулын багагүй хэсгийг тасдуулчихав. Хамгийн сайхан хоёр далавч нь алга болжээ!
“Чөтгөр ав!”
И Юнь дотроо хараав. Гэвч тэр үед Махлаг Настан аль хэдийн хазчихсан, И Юнь рүү ёжтой харж байлаа. Түүний харц “Миний энэ өчүүхэн чадвараас болж хөдөлгөөнийг минь зайлж чадна гэж бодоо юу?” хэмээн хэлэх шиг санагдав.
Махлаг Настан хазахад тос нь аманд нь цалгин, анхилуун үнэр дүүрэв. Өвгөний нүд гялалзлаа!
Мах нь мэдээж амттай байв. Гэхдээ хамгийн чухал нь архины амт байлаа.
Үнэндээ өвгөн олон янзын амтат хоол идэж үзсэн ч ийм аргыг анх удаа харж байв.
Архийг маханд шингээчихээр амт нь бүр ч сайхан болдог аж!
Тэр ховдог төдийгүй архинд ч дуртай нэгэн байлаа. Архийг ингэж ашиглаж болдог гэж урьд нь огт бодож байгаагүй. Тус тусдаа өвөрмөц, амттай хоёр зүйл болох архи, гургуулын мах нийлээд ийм гайхалтай болж чадна гэж хэн санах билээ!
Үүнтэй харьцуулахад өмнө нь өөрийнх нь шарсан гургуул нохойд ч өгөхөөргүй зүйл байжээ!
Махлаг Настан өмнө нь нэг гургуул идчихсэн, нэр нь үл мэдэгдэх гургуул асар том хэмжээтэй байсан ч И Юнь “Заан залгих техник”-ийг эзэмшсэн тул мах нь шингэхэд үнэхээр хэцүүг мэдэж байлаа. Энгийн хүн нэг мөчөөр хэдэн өдөр өлсөхгүй явж чадна.
Махлаг Настан нэг хагас гургуул идсэн ч цадсан шинж огт үзүүлсэнгүй.
Гургуул идэхдээ их л боловсон харагдсан ч өвгөний хурд санаанд оромгүй байв. Тэр хагас гургуулыг ганц минут орчмын дотор идэж дуусгаад, ард нь овоолсон яс л үлдээжээ.
Нарийхан хавирганы яс хүртэл цэвэрхэн идэгдсэн нь нохойг ч ичээхээр байлаа.
Махлаг Настан И Юний гайхсан харцыг огт тоосонгүй. Тэр тайван гэгч нь амаа арчаад — Амт нь боломжийн байна. Дахиад жаахан сайжруулбал миний шарсан гургуултай эн зэрэгцэнэ, — гэв.
Өвгөний ичгүүргүй мэдэгдлийг сонсоод И Юнь бараг хахах шахав. “Ямар гээчийн хүн бэ? Байр суурь нь эгэлгүй мэт харагддаг мөртлөө яагаад ийм ичгүүргүй байдаг байна?”
Махлаг Настан И Юний жигшсэн харцыг анзаараагүй дүр үзүүлээд, түүний гарт байсан давсанд болгосон гургуул руу харж — Яагаад идэхгүй байна? Цадчихсан уу? — гэж асуув.
— Үгүй! — И Юнь цочин толгой сэгсрээд, гарт байсан давсанд болгосон гургуул руугаа яаран дайрав.
Ямар инээдтэй юм бэ. Тэр ганц хором, бүр нүд ирмэхийн төдий удаан байсан бол гарт нь байсан гургуул аль хэдийн овоолсон яс болж хувирсан байх байлаа.
Мах нь амттайгаас гадна биед асар их тэжээл өгч байв. Анхнаасаа хоосорсон И Юний бие удалгүй эрчмээр дүүрчээ. Цус нь хөдөлж, бие нь улам хүчирхэг болж байлаа.
“Энэ гургуул эртний зэлүүд араатны удам байж болох юм уу?”
Ийм хоолыг чинээлэг хүмүүс өдөр бүр иддэг бол хүч нь асар хурдан өсөх нь аргагүй гэдгийг И Юнь ойлгожээ.
Тэр анх Бие чангалагдсан түвшинд хүрсэндээ баярлаж байсан ч аль хэдийн тайвширчээ.
Түүний эхлэл харьцангуй доогуур байлаа. Жижиг овогт хүч нь солир мэт огцом өссөн байлаа ч том овогт энэ нь онцгой зүйлд тооцогдохгүй. Түүний өмнө одоо ч урт зам байв.
— Хөөе, миний харж байгаагаар чи хоол хийх багагүй чадвартай юм. Бид хоёр танилцсан нь ч хувь заяа юм даа… — хэмээн хэлээд Махлаг Настан бөгжөө тэмтэрлэв.
И Юнь эдгээр үгийг хоёр дахь удаагаа сонсож байсан тул аль хэдийн дасжээ. Тэр тайван гэгч нь амаа арчин, Махлаг Настан ямар нэгэн зүйл гаргаж ирэхийг хүлээв.
— Хэхэ, хүү минь, үүгээр чихэр аваарай, — гэж Махлаг Настан хэлээд бөгжнөөсөө хоёр алтан гулдмай гаргав. Нийлээд хагас фунт орчим жинтэй харагдана.
И Юнь алтан гулдмайг анх удаа харж байлаа. Дэлхий дээр байхдаа тэр зөвхөн банкны шилэн хоргонд дэлгэн тавьсан алтан гулдмайнуудыг харж байсан ч ийм томыг үзэж байгаагүй.
И Юнь өөрийн эрхгүй дахин нэг харлаа.
— Нааш ир. Надад хорь гаруй гургуул бас бий. Чи тэднийг чанаад өг, би энэ хоёр алтан гулдмайг өгье. Тэгвэл чи олон чихэр авч болно, — гэж өвгөн баяртай хэлэв. Тэр амаараа хүлээн зөвшөөрөөгүй ч хоол хийх ур чадвар нь И Юнийхтэй харьцуулах аргагүйг мэдэж байлаа. Ялангуяа архи, махны анхилуун үнэртэй хосолсон И Юний давсанд болгосон гургуул Махлаг Настны амыг ус болгожээ.
Үүнийг сонсоод И Юнь уруулаа мурийлгав. Үүлэн зэлүүд нутагт алтан гулдмай зөвхөн нүд баясгахаас өөр ямар ч хэрэггүй байлаа.
Дэлхий дээр энэ хоёр том алтан гулдмайгаар насан туршийн хоол хүнс авч болох байв. Харин энэ ертөнцөд хоол хүнс, ялангуяа Үүлэн зэлүүд нутагт, маш үнэтэй. Алтан гулдмайтай байсан ч юу ч худалдаж авч чадахгүй байх үе бий. Хэрэв алтаа Лянь Чэнъюйтэй хүнсээр солих гэвэл өөрийгөө чононд шидсэнтэй адил болно.
— Би алт хүсэхгүй байна, — гэж И Юнь огтхон ч хөдөлсөнгүй хэлэв. Махлаг Настан эхлээд түүнд хүрэл зоос өгч, одоо алт өгч байлаа. Тэр И Юнийг тулааны урлагт суралцдаг хүн бус, аз таарсан нэг хүүхэд гэж үзэж байгаа нь илт. — Ноёнтон, хүүхэд гудамжаар алт авч явбал ямар аюултайг та мэдэхгүй гэж үү?
— Ээ? — Махлаг Настан үгэнд тээглэв. “И Юнь өөрөө хэрэглэж чадахгүй байсан ч эцэг эхдээ өгч болно шүү дээ” гэсэн бодол толгойд нь хөвөн орж ирэв.
Линь Шиньтун Махлаг Настны дэргэдээс И Юнь рүү гайхан харав. Гэмгүй хүн хөрөнгөтэй байсныхаа төлөө гай зовлонд өртдөг гэдэг зарчим энгийн ч, арван хоёрхон настай хүүхэд алтанд огт хөдлөөгүйгээр барахгүй, үүнийг бодит үнэн мэт хэлж байгаа нь үнэхээр гайхалтай байлаа.
— Тэгвэл чи юу хүсэж байна? — гэж Махлаг Настан алтаа буцаан хадгалаад асуув.
— Ноёнтон танаас би ганцхан зүйл л хүсэж байна, — гэж И Юнь удаан бөгөөд тайван хэлээд, Махлаг Настны нүд рүү эгцлэн харав.
Махлаг Настан сонирхсон янзтай — Хэл дээ, — гэв.
— Өчүүхэн би ч гэсэн Ноёнтон таныг ер бусын хүн гэдгийг гадарлаж байна. Та өндөр байр суурьтай, онцгой эрхэм хүн бөгөөд…
— За, зусардахаа боль, — гэж Махлаг Настан И Юнийг үл тоосон харцаар ширтэв. Энэ хүү ч нэг хачин юм.
— Өө… Би таныг зүгээр л долигонож байгаа юм биш ээ, биширдгээ л хэлж байна. Та олон хүний, тэр дундаа миний бишрэлийг хүртэх бүхнийг агуулжээ. Учир нь… Ноёнтон, танд хүч бий!
— Энэ зэлүүд нутагт хүчтэй хүнийг бусад нь хүндэлдэг!
— Тиймээс өчүүхэн би зориг гарган нэг зүйл хүсэж байна. Тэр нь — хүч чадал!
И Юнь энэ үгийг итгэл төгс хэлэв. Хэдийгээр тэр удаан хэлсэн ч үг бүр нь Махлаг Настны чихэнд шууд хүрч, өвгөнийг цочроолоо.
Линь Шиньтун үзэсгэлэнт нүдээ анивчин, И Юнь рүү гайхан харав. И Юний хэлсэн зүйл тун энгийн байсан ч багш нь юу хүсэж байгааг нь асуухад тэр үгээр хүчирхэг болох хүслээ илэрхийлжээ. Энэ нь бодлогогүй ярьдаг хүүхдүүдийнхтэй огт адилгүй байв.
Эдгээр нь хүүхдийн хэлэх үг биш байлаа.