Энэ усны сав дангаараа дор хаяж дөрвөн зуун дөчин фунт жинтэй!
Лу Ян багадаа ууланд тоглож, модонд авирч, голд шумбан, шувуу агнаж, загас барих хэчнээн дуртай байсан ч ийм хүнд савыг өргөж дийлэхгүй байлаа.
Юнь Жи гараа хайхрамжгүй дохин саван дээр нэг сахиус зурмагц жин нь эрс хөнгөрч, Лу Ян нэг гараараа өргөж чадахаар болов.
Тэр Лу Яныг хянахаар нэг хүүхэлдэй гаргаж ирлээ.
— Өдөржин зөөсний дараа ямар болохыг харъя.
Юнь Жи ийм хайхрамжгүй хэдэн үг үлдээгээд үүлэн дунд алга болов. Лу Ян хүүхэлдэйтэй хэсэг бие бие рүүгээ ширтэлцсэнээ санаа алдан, цамцаа бүсэлхийдээ уяад усны сав өргөх тарчлаант ажлаа эхлүүлэв.
Хүүхэлдэй түүнийг хажуугаас хянаж, богинохон амралт бүрийн дараа дахин сав өргүүлнэ. Биеийнх нь хүчийг дусал ч үлдээлгүй шавхах мэт.
Гар нь ядарч хөдөлж чадахаа болиход хүүхэлдэй хоёр Их сэргээх үрэл аманд нь хийнэ. Гар нь тэсэхийн аргагүй өвдөхөд дахин хоёр үрэл өгнө. Лу Ян хэт ядарч унтахыг хүсэхэд бас л хоёр үрэл өгнө...
Өдрийн эцэс гэхэд Лу Ян бүх биеэрээ чичирч, хоёр гар нь сул унжин, бүр мэдрэгдэхээ больжээ. Биеэ зүүн тийш ганхуулахад зүүн гар нь дүүжин шиг савлана. Баруун тийш ганхуулахад баруун гар нь мөн адил савлана. Тэгснээ тэр пидхийн газар унав.
Хүүхэлдэй урьдын адил хоёр Их сэргээх үрэл аманд нь хийлээ. Лу Ян огт хариу үзүүлэхгүйг хараад өнөөдрийн бэлтгэлийг дуусгав. Дараа нь тэрэг дуудаж Лу Яныг буцаан хүргүүлэхдээ бүр дээрээс нь сүрлэн дэвсгэр хүртэл нөмөргөжээ.
Амттай хоолны үнэр хамар цоргиж эхлэхэд Лу Яны амнаас шүлс гоожиж, ухаан нь бага багаар сэргэв.
Эцэст нь хоол идэж болох нь гэж Лу Ян тайвшран санаа алдлаа. Хэрэв хоол ч өгөхгүй байсан бол өөрийгөө бясалгалын бүлгэмийн шавь биш, өршөөлгүй хүнд гэмт хэрэг үйлдээд гянданд хоригдсон ялтан гэж бодох байв.
Бүлгэмийн тэргүүний шавь тул хоолны асуудалд санаа зовох шаардлага байсангүй. Өдөр бүр Өл дарах үрэл идүүлэхийн оронд Юнь Жи Лу Яны танихгүй ховор нандин орцуудаар янз бүрийн хоол бэлдүүлж, биеийг нь үл мэдэг өөрчилж сайжруулдаг байв.
Лу Ян гараа өргөж чадахгүй хэвээр байсан тул хүүхэлдэй түүнийг хооллож өглөө.
Оройн хоолны дараа Юнь Жи Бие чийрэгжүүлэх эмийн хандыг том тогоо дүүрэн найруулж, Лу Янаар түүнд орж биеэ дэвтээлгэхээр болов. Агаарт тархсан сүнслэг ургамлын үнэрээс Лу Ян бараг ухаан алдах шахлаа.
— Үүнийг ав.
Юнь Жи хөндий зэгсний иш Лу Янд өглөө.
— Энэ юу юм?
— Эмийн ханданд орохдоо бүх биеэ дүрэх хэрэгтэй. Толгой чинь мэдээж уснаас гарч үлдэнэ. Тиймээс бэлэн болмогц толгойгоо ч бас дүрээд, энэ зэгсээр амьсгал.
Ахлах эгч үнэхээр бүхнийг бодож олдог хүн юм гэж Лу Ян бодлоо. Өөрийг нь тарчлааж байгаа ч гэсэн эцсийн дүндээ сайн сайхны төлөө нь л хийж байгаа.
Юнь Жи явсны дараа Лу Ян хувцсаа тайлж, зэгсээ зууж аваад пүлхийн сав руу үсрэн ормогц нядлуулж буй гахай шиг чарлав.
— Ахлах эгч ээ! Та усанд орохдоо буцалсан ус хэрэглэдэг юм уу?!
...
Юнь Жи сэрүүн салхи үлээх хашаанд ирэв. Салхи биед нь шингэсэн эмийн ванны үнэрийг сарниулна. Тэр өөр юу бодож амжаагүйгээ нягталж эхэллээ.
Юнь Жи бясалгагчид амьдардаг Агуйн тэнгэр оронд өсөж, дараа нь Даог эрэлхийлэх бүлгэмд элсээд бясалгалдаа төвлөрсөн учраас жирийн хүмүүстэй бараг харьцаж үзээгүй. Тиймээс тэдний амьдралыг тун бага мэддэг байв.
Лу Яныг зөв заахын тулд тэр жирийн хүмүүсийн амьдралыг тайлбарласан олон ном зориуд олж уншжээ. Лу Ян бясалгалын талаар суралцаж байх зуур Юнь Жи жирийн хүмүүсийн амьдралыг судалж байв.
Гэхдээ жирийн хүмүүсийн тухай номуудад усанд ордог усны температурыг нь бичээгүй нь илт.
Лу Яны сөөнгө орилохыг сонсоод Юнь Жи хэсэг бодлоо. Одоо усыг хөргөхөд хэтэрхий оройтсон. Тэгэхээр ганц арга нь...
Юнь Жи ханцуйнаасаа түлэгдэлтийн тос гаргаж үүдэнд тавиад хаалгыг тогшив.
— Дүү ээ, түлэгдэлтийн тосыг үүдэнд тавьчихлаа. Түрхэхээ мартав аа.
...
Хэсэг хугацаа өнгөрөхөд тасралтгүй хатуу дасгал, тусгай эмийн ванн, сүнслэг араатны махан хоолны ачаар Лу Ян жирийн нэг хүнээс усны сав жонглёрддог гарамгай уран бүтээлч болон хувирчээ.
Лу Ян тус бүр дөрвөн зуун дөчин фунт жинтэй гурван усны савыг элстэй уут мэт хөнгөхөн шидэлцэж, агаарт нум хэлбэрийн зам гаргана.
Үүний зэрэгцээ усны савны ирмэг дээгүүр Найман хөлгийн алхаагаар тэгш газар алхаж байгаа мэт хөнгөн явж чаддаг болжээ.
Тэр ч бүү хэл нэг савыг хажуугаар нь өнхрүүлээд дээр нь тогтож, уул мэт бат зогсоно. Тэгсэн атлаа дахин гурван сав жонглёрдох хүч нь илүү гарна!
Зөвхөн энэ чадвараараа л аль ч гудамжинд гарвал хүмүүсийг уулга алдуулж чадна!
— Муугүй байна. Бие чийрэгжүүлэх бясалгал чинь миний бодсоноос хурдан ахижээ.
Юнь Жи аяархан алга ташихад Лу Яны өөртөө итгэх итгэл эрс нэмэгдэв.
Юнь Жи ойр ойрхон үзэгддэггүй ч Лу Яны ахицыг байнга ажиглаж байсан юм.
— Би одоо бясалгаж эхэлж болох уу?
Лу Ян усны саваа тавиад догдлон асуулаа. Амьсгаа нь ч түргэсэнгүй, зөвхөн хариуг нь хүлээнэ.
Бие чийрэгжүүлэх бэлтгэл хийж байх үеэр Мэн Жинжоу түүн дээр ирж байсан ч хэдхэн үг сольсны дараа хүүхэлдэй түүнийг хөөж явуулжээ.
Мэн Жинжоу, Мань Гү зэрэг нэг үеийнхэн нь аль хэдийн хийг бие рүүгээ оруулж, жинхэнэ бясалгагч болоод өдөр бүр бясалгалын суулт хийж, хорвоогийн үймээнээс ангид суудаг болсон гэж Лу Ян сонссон. Харин өөрөө одоо хүртэл Бие чийрэгжүүлэх хүнд бэлтгэлд гацсан хэвээр. Үүнээс болоод тэр бага зэрэг түгшиж, бусдаасаа хол хоцорчихсон мэт санагдан, сэтгэлзүйн зөрүү нь улам томорч байлаа.
Юнь Жи хариулсангүй. Харин хадгалах орон зайнаасаа нэг хэсэг дүпү гаргаж ирэв. Тэр дүпү туйлын зөөлөн тул Юнь Жигийн цагаан гар дээр ус дүүргэсэн бөмбөлөг шиг чичирнэ.
— Алгаа доош харуулаад атга.
Лу Ян үүнийг хэцүү гэж бодсонгүй. Хэлснээр нь дүпүг атгатал хуруу нь үл ялиг хөдөлмөгц л дүпү бутран газар унав.
Юнь Жи дахин нэг хэсэг дүпү өгч, үргэлжлүүлэхийг дохилоо.
Лу Ян бууж өгөхийг хүссэнгүй. Эхний удаа зүгээр л санамсаргүй алдсан, хоёр дахь удаа ижил алдаа гаргахгүй гэж бодов.
Гэвч дүпү дахиад л бутарч, атгаж тогтоох аргагүй болов.
Гурав дахь удаагаа бүтэлгүйтсэний дараа Лу Ян асуудлыг ойлголоо. Одоогийнх нь хүч хэт их болсон тул байгалиасаа хянахад хэцүү байжээ. Эргэн тойрных нь бүх зүйл бясалгагчдын хэрэглэдэг эд хэрэглэл. Харин жирийн зүйлсээр сольчихвол савх, аягаа санамсаргүй хугалчихгүйн тулд хоол идэхдээ хүртэл асар болгоомжлох хэрэгтэй болох байв.
Түүнээс гадна хүч нь хэт хурдан өссөн тул ухаан санаа нь биеэ гүйцэж амжаагүй байлаа. Хуруу нь үе үе өөрийн эрхгүй татвалздаг нь үүнийг улам тод харуулна.
Ийм байхад дүпү шиг зөөлөн зүйл атгаж тогтоох амаргүй.
Юнь Жи түүнд дахиж дүпү өгсөнгүй. Харин алгаа доош харуулан өөрөө нэг хэсгийг атгаад, гараа хайхрамжгүй сэгсрэв. Дүпү чичирсэн ч огт бутарсангүй.
Гэнэт Юнь Жи гараа суллахад дүпү доош унав. Тэр даруй гараа хөдөлгөн ахин шүүрч авлаа!
Лу Яны нүд бүлтийв. Унаж яваа дүпүг тосож барина гэж үү? Яаж амархан байх билээ!
Ахлах эгчийн гар дотор зөөлөн дүпү төмөр мэт дуулгавартай болж, хүссэнээр нь хөдөлнө.
— Чи хүндийг хөнгөн мэт өргөхийг эзэмшсэн. Харин хөнгөнийг хүнд мэт өргөхөөс хол байна.
Лу Ян чимээгүй болов. Бие чийрэгжүүлэх замд нь одоо ч урт зам үлдсэнийг ойлголоо. Бясалгалыг яаруулж болохгүй. Мэн Жинжоу болон бусад нь багаасаа бэлтгэгдсэн тул шууд бясалгалдаа орж чадсан.
Тэднийг гүйцэх амаргүй.
Харин Лу Янд бага байхад нь зааж чиглүүлэх хүн байгаагүй. Одоо ахлах эгч өөрийн биеэр зааж, хамгийн сайн нөөцөөр дэмжиж байгаа болохоор ахиц нь аль хэдийн гайхалтай хурдан байлаа. Сэтгэл дундуур байх ямар ч шалтгаан түүнд байсангүй.
Лу Ян ахлах эгчийн өмнө хэлсэн үгийг санав. Бясалгал бол насан туршийн зам. Түр зуурын давуу, сул байдал чухал биш. Хамгийн чухал нь хэн эцсийг хүртэл тууштай явж чадах вэ гэдэг.
Лу Ян гүнзгий амьсгаа аван, өмнөх бодол нь буруу байсныг ойлгов. Тэр сэтгэлээ дахин төвшитгөж, зөвхөн бясалгалын түвшний ахицад улайрахаа болилоо.
Тэгээд ахлах эгч хүүхэлдэйд дүпүгээр дүүрэн тэрэг түрж ирэхийг зааж байхыг харав.