Шан Жунтянь нам дуугаар ярив.
— Би хүйтэн, хуурай хонгилоор маш болгоомжтой урагшилсан. Хоёр хананд нь атганы чинээ Шөнийн гэрэлт сувд шигтгэсэн бөгөөд хэдэн жил, хэдэн арван жил гэрэлтэж байсныг хэн ч мэдэхгүй. Бүдэг хөх гэрэл нь хүмүүсийн дүрсийг л харагдуулж, нүүр царайг нь ялгах аргагүй байлаа. Хэн нэгэн намайг тасралтгүй ширтээд байгаа мэт санагдаж, хамаг үс босно.
— Гэхдээ эргэж харах бүрд юу ч байхгүй. Би зүгээр л хий юм мэдэрч байна гэж бодсон.
— Тэгээд гэрлийг даган барзгар хонгилоор явсаар гол бунханд хүрсэн.
— Гол бунхны цар хүрээг хараад амьсгаа давхцсан. Хэсэгхэн зуур энэ чинь харанхуй, аймшигтай булш гэдгийг ч мартсан.
Шан Жунтянь хэсэг чимээгүй болж, нүдээ анин тухайн үед харсан дүр зургаа нэг бүрчлэн санах мэт болов. Дурсамжаа цэгцэлсний дараа тэр аяархан үргэлжлүүлэв.
— Би амьдралдаа ийм том бунхан харж байгаагүй. Тааз нь тэнгэрийн бөмбөгөр мэт өндөр. Тэр бөмбөгөр дор хурц зэс жад барьсан тоо томшгүй шавар цэргүүд бунхныг үнэнчээр хамгаалан зогсоно.
— Гайхамшигтай дагуул эдлэлүүд Найман хөлгийн байрлалаар өрөгдсөн байв. Бүгдээрээ ертөнцийн жам ёсны ерөнхий хуулийг нууцлаг байдлаар өөртөө шингээсэн мэт.
— Олон зуун жил үхсэн эртний цогцос авс дотроосоо аймшигт хүчний долгион цацруулсаар, зүрх дэлсүүлнэ. Нялх сүнсний шатны тэр хөгшин мангас огт үхээгүй, зүгээр л унтаж байгаа бөгөөд удахгүй сэрэх гэж байгаа мэт санагдсан.
— Би шийдвэр гаргахдаа тээнэгэлздэг хүн биш. Шууд шийдээд дагуул эдлэлийнх нь талыг авав. Яг гарах гэж байтал хоосон бунханд хөлийн чимээ цуурайтаж, нуруугаар хүйт даасан.
— Дараа нь болсон зүйл бол би булш ухаж эхэлснээс хойш хэзээ ч туулж байгаагүй аймшигт явдал байлаа.
Энд хүрэхэд Лу Ян, Тао Яо-е хоёр хоёулаа урагш бөхийн, дараагийн үгийг нь шимтэн хүлээв.
Шан Жунтянийн царай туйлын шаналантай болж, хоолой нь хүртэл чичирлээ.
— Тэр Нялх сүнсний шатны хүний үр удам өвөг дээдэстээ мөргөхөөр ирчихсэн байсан юм!
— Юу? — Лу Ян, Тао Яо-е хоёр тод сонссон ч хэсэг зуур утгыг нь боловсруулж чадсангүй.
— Тэд өвөг дээдэстээ өргөл, шидэт эдлэл авчирч, овог нь урт удаан оршин тогтнох, авьяастнууд үе үеэрээ төрөх, үр хүүхдүүдийн ажил үйлс өөдрөг байхыг ерөөн мөргөхөөр ирсэн юм. Тэгээд бунхан руу орж явахдаа намайг олж хараад барьчихсан. Тэр мөч үнэхээр аймшигтай байсан. Одоо санахад ч духанд хүйтэн хөлс цувна.
— ...Надад бол тэдний хариу үйлдэл нэлээд хэвийн санагдаж байна, — гэж Лу Ян үнэнээ хэлэв. — Таныг газар дээр нь алчихалгүй барьсан нь л их тэвчсэн хэрэг байна.
— Тэгээд энэ чинь таны хэлээд байсан “аймшигт явдал” юм уу? — гэж Тао Яо-е асуулаа.
Шан Жунтянь толгойгоо маажив. Тэд яагаад ийм хариу үзүүлж байгааг ойлгохгүй байлаа.
— Тэгэлгүй яах вэ. Хүний булш ухаж байхад эзнийх нь үр удамтай нүүр тулна гэдэг үүнээс аймшигтай юм гэж байх уу?
— Тэгээд дараа нь?
— Дараа нь намайг сайн гэгч нь зодсон. Тэгээд Бясалгалын түвшин маань Хий боловсронгуй болгох шатны оргилоос дунд түвшин хүртэл унасан. Шоронд хийж, төрөөс хулгайлсан бүх юмыг буцаан төлүүлсэн. Арван жил хоригдсоныхоо дараа би буруу замаа орхиж, шинээр амьдралаа эхлээд энэ бүх зовлонгоос хол байхаар шийдсэн юм.
Шан Жунтянь хэсэг дуугүй байснаа,
— Үнэнийг хэлэхэд...
— Манай мэргэжлийнхний дунд дахиж нүүрээ харуулах аргагүй болсон л доо, — гэв.
— ...
Шан Жунтянийн чин үнэнч төрхийг хараад Лу Ян, Тао Яо-е хоёр юу хэлэхээ ч мэдсэнгүй.
Шан Жунтянь жинхэнэ Жан даамлын арьсгүй цогцсыг өөрийн биеэр зохих ёсоор оршуулсны дараа Лу Ян, Тао Яо-е хоёрыг дахиад нэг шөнө хоноод яв гэж урив. Харин Тао Яо-е татгалзлаа.
Арьс хуулагч сүнсийг гаргаж ирэх төлөвлөгөө байгаагүй бол Тао Яо-е анхнаасаа энд хонохгүй байсан. Суурь тогтоох шатны хоёр бясалгагчийн хувьд шөнөөр замд гарах ямар ч асуудалгүй.
Явахын өмнө Лу Ян Шан Юань дээр дахин очиж, тотины толгойг зөөлөн илэв.
Хэрэв Тайпин тосгоныхон энэ тотийг Мангас араатан гэж андуураагүй бол Лу Янд Шан овгийн гэрт Арьс хуулагч сүнстэй таарах боломж ч гарахгүй байлаа.
— Энэ тоть муугүй юм. Үнэхээр Мангас араатан болж ч мэднэ. Сайн өсгөөрэй.
Шан Юань гайхаж, учрыг нь даруй асуулаа.
— Мангас араатан дөнгөж эхний шатандаа байх үед хүч нь тодорхойгүй. Зэрлэг амьтнаас ялгахад амаргүй. Би ч яг таг хэлж чадахгүй.
— Гэхдээ Шяо Лү танайхаас нисээд хол яваагүй, Тайпин тосгоны эргэн тойронд л эргэлдсэн. Танай гэрт аюул байгааг мэдэж байсан мөртлөө ойртож зүрхлээгүй. Зүгээр давхцал ч байж болно, эсвэл оюун ухаан нь нээгдэхийн дохио ч байж мэднэ. Хэлэхэд хэцүү.
Лу Ян үүнээс цааш тайлбарлалгүй зүгээр л инээмсэглэв.
Шан Жунтянь зочдоо сайн дайлж чадаагүй мэт санагдав. Эцсийн эцэст энэ хоёр Шан овгийн арван хоёр хүний амийг аварсан. Гэтэл хариуд нь өөрийн зодог тайлсан түүхийг ярихаас өөр юм өгч чадсангүй.
— Энэ миний булш ухаж явсан үеийн туршлага. Дургүйцэхгүй бол аваарай. Нэг өдөр хэрэг болж ч мэднэ, — гээд Шан Жунтянь энгэрээсээ цэнхэр хавтастай ном гарган өглөө.
Лу Ян ёслон хүлээж авав. Тэгээд тэд салах ёс хийлээ.
Буцах замдаа Лу Ян асуув.
— Энэ булш ухах туршлагын номыг авах уу?
Тао Яо-е толгой сэгсрэв. Тэр булш ухах огт сонирхолгүй тул ийм ном хэрэггүй.
Лу Янд ч хэрэг болох юм шиг санагдсангүй. Гэхдээ номыг хадгалчихлаа.
— Чи миний өрөөнд хор тавих гэж байгаагаа яагаад хэлээгүй юм бэ? — гэж Тао Яо-е одоо ч энэ асуудалд гомдсон хэвээр асуув.
Аз болоход тэр Өдлөн хувирах мөнх настны биетэй тул хорны эсрэг тэсвэр маш өндөр. Үгүй бол Жан даамал шиг хөлийн мөөгөнцөртэй болчих байсан биш үү?
Ийм үзэсгэлэнтэй бүсгүй хөлийн мөөгөнцөртэй болчихвол зохимжтой гэж үү?
Лу Ян мөрөө хавчив. Мэдээж тэр хор Тао Яо-ед хор хүргэхгүй гэдгийг баталсны дараа л тараасан.
— Би чамд хэлсэн шүү дээ.
— Хэзээ?
— Оройн хоолон дээр нүдээрээ.
— Аан, тэгэхээр чи надаар хоолныхоо таваг дамжуулах гээд байгаагүй юм уу?
— Би тийм өнгөц хүн биш.
Хоёул Даог эрэлхийлэх бүлгэмд амжилттай буцаж ирэв. Санамсаргүй давхцлаар Мэн Жинжоу ч даалгавраа яг дуусгаад, өөрт нь даалгавар өгсөн ахад гомдол тавьж байлаа.
— Мэн Жинжоу дүү ээ, чиний даалгавар тун энгийн байсан шүү дээ. Яагаад эцэст нь үнэгэн мангас чиний хандлага муу, хамтран ажиллахаас татгалзсан гэж гомдол гаргав? — гэж ах шавь гайхан асуулаа.
Зүгээр л Хослон бясалгах аргын ном хүргэж өгөх даалгавар. Энд ямар хандлагын асуудал гарах билээ?
Мэн Жинжоу ууртайгаар,
— Ах аа, тэр үнэгэн мангас нэг л сэжигтэй. Би зүгээр Хослон бясалгах арга хүргэж өгөхөөр очсон. Гэтэл тэр “бараагаа шалгана” гээд, аргын үнэн зөвийг батлахын тулд хоёулаа хамт бясалгаж үзье гэж зүтгэсэн!
— Би Цэвэр аргын мөнх настны биетэй, онгон биеэ хадгалах ёстой биш байсан бол түүнтэй Хослон бясалгах аргыг аль хэдийн туршаад үзчих байсан юм! — гэж уурлан хэлэв.
Тэр Цэвэр аргын мөнх настны бие нь нэгэн гайхамшигтай учралыг нь булаачихсанд уурлаж байна уу, эсвэл үнэгэн мангас бясалгалын замд үнэнч сэтгэлийг нь доромжилсонд хилэгнэж байна уу гэдэг ойлгомжгүй байлаа.
Даалгавар өгсөн ах шавь арга барагдсан янзтай байхыг хараад Лу Ян урагш гарч туслав.
— Ах аа, бид Мангас араатны даалгавраа дуусгалаа.
Лу Ян Тайпин тосгоныхон тотийг хүний хэлээр ярьдаг Мангас араатан гэж андуурснаас эхлээд, өөрөө Тао Яо-етой хамт Арьс хуулагч сүнсийг урхидан гаргаж, эцэст нь устгасан бүх явдлыг дэлгэрэнгүй ярив.
Тэгээд Арьс хуулагч сүнсний үнсийг ах шавьд өглөө.
— Анхны даалгавраа ингэж цэвэрхэн дуусгасан чинь үнэхээр муугүй, — гэж ах шавь Лу Ян руу шинээр харж байгаа мэт харав.
Тэр энэ даалгаврыг өгөхдөө тун энгийн ажил гэж бодсон бөгөөд ийм нэмэлт асуудал гарна гэж төсөөлөөгүй байжээ.
Лу Ян хорыг тактикийн хувьд ашиглаж, Арьс хуулагч сүнсийг хурдан дарсныг сонсоод ах шавийн үнэлгээ бүр өсөв. Хэрэв сүнс хордоогүй бол дарахад төвөгтэй, бүр зугтаачих ч магадлалтай байлаа.
Хамгийн гол нь энэ дүү шавь хүнийг хөлийн мөөгөнцөртэй болгодог хор биедээ авч явдаг юм байна.
Үүнийг бодсон ах шавь суудлаа үл мэдэг холдуулав.
— Та хоёр даалгаврын шаардлагыг давуулан биелүүлсэн тул анхны Хувь нэмрийн оноог дөрөв дахин нэмнэ. Лу Ян 120 Хувь нэмрийн оноо авна. Харин туслах үүрэг гүйцэтгэсэн Тао Яо-е дүү 90 Хувь нэмрийн оноо авна.
Тао Яо-е татгалзсангүй. Энэ даалгаварт Лу Ян гол үүргийг гүйцэтгэсэн бол өөрөө ердөө өгөөш болж өгсөн төдий.