Хэн түүнд бясалгахыг зөвшөөрөв

27-р анги

27-р анги — Мэн овгийн гарал

Даог эрэлхийлэх бүлгэм бясалгагчдадаа зугаа цэнгэлийн янз бүрийн үйлчилгээ үзүүлдэг олон газар ажиллуулдаг байлаа. Бясалгал гэдэг үхтлээ битүү бясалгахын нэр биш. Уйтгартай амьдраад мөнх насанд хүрэхгүй учраас ийм үйлчилгээ зайлшгүй хэрэгтэй гэж үзнэ.

Жишээлбэл, түрүүн дурдсан Сычуань халуун тогоо, мөн гурвуул одоо очиж яваа Зуун үнэрийн харш.

Лу Ян Даог эрэлхийлэх бүлгэм урьд нь ийм байгаагүй гэж сонсож байв. Өмнө нь бясалгал бол бясалгал, ийм аар саар зүйлд анхаарал сарниулах нь Даог эрэлхийлэх чин сэтгэлд саад болно гэж үздэг байжээ.

Харин хуучин бүлгэмийн тэргүүн, ахлагч нар зодог тайлж, шинэ тэргүүн болон найман ахлагч эрх мэдлийг авснаас хойш Даог эрэлхийлэх бүлгэмийн уур амьсгал бүхэлдээ өөрчлөгдөж, бэлтгэл ба амралтаа зохистой хослуулахыг дэмждэг болсон.

Тэдний үгээр бол, ийм зүйлээс болоод Даог эрэлхийлэх чин сэтгэл нь ганхдаг хүн угаасаа мөнх наст болох хувьгүй.

Лу Ян одоогийн Даог эрэлхийлэх бүлгэм арай хэт задгай болчихсон гэж боддог байв. Нэг өдөр өөрөө бүлгэмийн дээд удирдлагад орвол заавал засаж шинэчилнэ гэж шийджээ.

Зуун үнэрийн харш үйлчлүүлэгчээр дүүрэн, хөл хөдөлгөөн ихтэй байв. Даог эрэлхийлэх бүлгэмийн олон шавь энд цуглан хоол идэж, даалгавар эсвэл бэлтгэлийн үеэр олсон туршлага, ухаарлаа хуваалцах дуртай.

Ядаж л эндхийн хоол хоолны танхимынхаас илүү амттай.

— Зөөгч өө, есдүгээр ширээ захиалсан. Гурван хүний аяга, савх бэлдээрэй.

— За, сууцгаана уу.

Тэд хоёрдугаар давхарт суув. Бусад ширээнээс ханхлах амтат хоолны үнэр хамар цоргож, өлсгөлөнг нь улам хөдөлгөнө.

Лу Ян зөөгчийг шатны цаагуур алга болтол хэсэг ширтэв. Тэгээд зөөгчийн Бясалгалын түвшнийг огт нэвт харж чадахгүйгээ ойлголоо.

Лу Ян, Тао Яо-е хоёр эргэн тойрноо сониучирхан ажиглана.

Лу Ян ихэнхдээ Тэнгэрийн хаалганы ууланд хооллодог. Харин Тао Яо-е өөрөө хоол хийж чаддаг тул энд ирэх шаардлага гардаггүй байжээ.

Ийм газарт дассан Мэн Жинжоу,

— Энд өмнө нь ирж байгаагүй биз дээ? Энд та нарын төсөөлөх ч үгүй олон амттай хоол бий. Цэсийг нь л хараад үз, — гэв.

Лу Ян цэсийг нээтэл эхний хуудас нь шууд анхаарлыг нь татав.

Эхний хуудсанд нэг ч хоолны нэр байсангүй. Харин томоор, тодорхой бичсэн санамж байлаа.

“Манайх зөвхөн бэлэн хоолоор үйлчилнэ. Түүхий орц худалдахгүй. Ойлгоно уу.”

Жинхэнэ цэс хоёрдугаар хуудаснаас эхэлж, хоол бүр “Хувь нэмрийн оноо”, “Сүнслэг чулуу” гэсэн хоёр үнэтэй байв.

— “Жигнэсэн Тэнгэрийн сорилтын аянгын шингэн”. Бясалгагч Тэнгэрийн сорилтоо давсны дараа үлддэг аянгын охь. Аянгын Даог ойлгоход маш их тустай.

— “Битүү жигнэсэн Мөсөн ангалын мамонт”. Хойд туйлын хүйтэн нутгийн Мөсөн ангалын мамонт тэндхийн ноёрхогч амьтан. Нас бие гүйцсэн мамонт нэг дэвслээд мөсөн гол хагалж, нуранги өөдөөс ирсэн ч унахгүй.

— “Улаан лоольтой хутгасан өндөг”. Энгийн тахианы өндөг, Найман эрдэнийн тахианы өндөг, Алтан далавчит рок шувууны өндөг гээд олон сонголттой.

Үнийг нь хараад Лу Ян өөрийн эрхгүй амьсгаа татав. Эдгээр хоол Суурь тогтоох шатны өөрсөд шиг ядуу бясалгагчдад зориулагдаагүй нь илт.

Гэхдээ авч дийлэх зүйл ч байлаа. Жишээлбэл, хуурсан Өл дарах үрэл гэх мэт.

Лу Ян хөмсгөө зангидсаныг хараад Тао Яо-е үнийг нь санаа зовж байна гэж бодон,

— Яасан? Асуудал байна уу? — гэж асуулаа.

— Өл барина гэдэг хоол идэхийн оронд тэнгэр газрын Сүнслэг эрчмийг шингээж амьдрахыг хэлнэ. Өл дарах үрэл уувал хоол идэхгүй байж болно.

— Тийм ээ, — гэж Тао Яо-е толгой дохив.

— Тэгвэл Өл дарах үрлийг хуураад идчихвэл хоол идсэнд тооцогдох уу, эсвэл өл барьсанд тооцогдох уу?

Тао Яо-е, Мэн Жинжоу хоёр зэрэг гацав. Эхэндээ энэ асуултыг шал утгагүй гэж бодсон ч жаахан тунгаах тусам ер бусын гүн асуудал мэт санагдаж эхэллээ.

Тэд зөөгчийг дуудаж асуув. Энд удаан ажилласан зөөгч хүртэл гацаж, хариулж чадсангүй.

Хоол удаад, гурвуул уйдаад байсан юм болов уу?

— Эндхийн үнэ нэлээд өндөр юм. Чамд Хувь нэмрийн оноо хүрэх үү? — Лу Ян хуурсан Өл дарах үрлийн асуудлыг цааш бодсонгүй. Харин хоолныхоо мөнгийг төлж чадах эсэхэд санаа зовов.

Мэн Жинжоу нийтдээ гуравхан даалгавар гүйцэтгэсэн. Тэгэхээр олон оноо олсон байх боломжгүй.

Лу Ян, Тао Яо-е хоёрыг том хоолонд урьчихаад эцэст нь гурвуулаа аяга таваг угааж өрөө төлөх нь Мэн Жинжоугийн гаргаж мэдэх л явдал шиг санагдана.

— Яагаад Хувь нэмрийн оноо хэрэглэх ёстой гэж? Мэдээж Сүнслэг чулуугаар төлнө, — гэж Мэн Жинжоу бардам өнгөөр хэлэв.

Тао Яо-е Лу Ян руу гайхан харлаа. Мэн овгийн хүн мөнгөгүй болох вий гэж яагаад санаа зовж байгааг нь ойлгосонгүй.

— Чи Мэн овгийн тухай сонсоогүй юм уу?

Лу Ян бүр будилав.

— Мэн Жинжоугийн Мэн овог тийм алдартай юм уу?

Төв тив уудам, Мэн овогтой гэр бүл тоо томшгүй олон. Мэн Жинжоу яг аль Мэн овгийн хүн болохыг Лу Ян яаж мэдэх билээ.

Хэдий тэд танилцаад удсан ч Мэн Жинжоу гэр бүлийнхээ талаар хэзээ ч ярьж байгаагүй.

Мэн Жинжоу Даог эрэлхийлэх бүлгэмийн шалгалтад ирэхдээ ахмад хамаатан саднаасаа хэнийг ч дагуулж ирээгүй. Тиймээс Лу Ян түүний овог доройтож, Ганц биеийн сүнслэг язгууртай Мэн Жинжоугаар овгоо дахин мандуулах найдлага тавьж байгаа юм болов уу гэж боддог байжээ.

— Хамгийн алдартай нь.

Лу Ян алмайрч, сая л Мэн Жинжоу аль Мэн овгийн хүн болохыг ойлгов.

Мэн овог олон ч хамгийн алдартай гэвэл хааны нийслэлийн Мэн овгоос өөр хэн байх билээ.

— Чи... Ся улсын хааны өвөг дээдэстэй мөр зэрэгцэн тулалдаж, Их Ся улсыг байгуулсан хааны нийслэлийн Мэн овгийн хүн юм уу?!

Энэ мэдээ Лу Яныг үнэхээр цочоов. Хааны нийслэлийн Мэн овгийн гарал тун сүртэй. Зуун мянган жилийн өмнө хорвоо самуунд автаж, самуун цагт баатрууд төрдөг гэдэгчлэн Мэн овгийн өвөг дээдэс болон Ся улсын хааны өвөг дээдэс цаг үеийн дуудлагад босон, тив даяар тулалдсан гэдэг. Тэдний гавьяагаар өнөөг хүртэл хүн бүр мэддэг домогт түүх бий болжээ.

Тэр түүхийг цайны газрын үлгэрч нараас сонсож, тайзны жүжгээр ч үзэж болно. Алдар нь хэзээ ч буурсангүй.

Зуун мянган жилийн өмнө өмнөх улс дотоодын тэмцэл, гаднын аюулд идэгдсээр эцэстээ бутран задарч, хорвоо эмх замбараагүй эринд оржээ. Мангас зэрлэгүүд болон Тэнгисийн араатнууд нутаг орноосоо гарч, элбэг баян Төв тивээс хувь хүртэхийг хүсэв.

Мэн овгийн өвөг дээдэс дорнын төрөлх нутгаасаа босож, зүүн баруун тийш цэрэглэн, түмэн газрын турш тулалджээ. Тэд Мангас зэрлэгүүдийг Мангасын нутаг руу нь хөөн буцааж, Тэнгисийн араатнуудыг Дорнын тэнгис рүү ухраан, хорвоогийн баатар эрс, хорон этгээд бүхнийг толгой гудайлгав.

Мэн овгийн өвөг дээдэс цэргээ мянган жил удирдан, Төв тивийн талыг эзэлж, ертөнцийн хоёрхон ноёрхогчийн нэг болов.

Нөгөө ноёрхогч нь Төв тивийн нөгөө талыг эзэлсэн Ся улсын хааны өвөг дээдэс байлаа.

Ся улсын хааны өвөг дээдэс ч Мэн овгийн өвөг дээдэстэй адил Мангас зэрлэгүүд, Тэнгисийн араатнуудыг хөөн зайлуулж, самуун ертөнцийг намжаан, Төв тивийн талыг захирчээ. Хэнийх нь гавьяа илүүг ялгахад бэрх байв.

Тухайн үед хүн бүр энэ хоёр ноёрхогч Төв тивийг таллан захирах эсвэл бүх тивийг булаацалдаж асар том дайн хийх нь гарцаагүй гэж бодож байлаа.

Элдэв стратегичид тооцоо таамаг гаргаж, хэний тал давуу, хүч дутуу тал нь яаж бага хүчээр байдлыг эргүүлж болохыг шинжилж эхлэв.

Гэтэл Мэн овгийн өвөг дээдэс болон Ся улсын хааны өвөг дээдэс хоёул Төв тив мянган жил самуунд автаж, тоо томшгүй хүн зовж, цус урссан нь яг л тамын орон шиг болсныг боджээ. Хэрэв дайн үргэлжилбэл дахиад хэдэн жил самуун үргэлжилж, хэчнээн хүн үхэхийг хэн ч мэдэхгүй.

Тэд тив даяар байлдсан нь хаан ширээний төлөө бус, энх тайвныг сэргээхийн төлөө байв.

Тиймээс Мэн овгийн өвөг дээдэс, Ся улсын хааны өвөг дээдэс хоёр армиа орхиж, бясалгагчийн хувиар уудам одот тэнгэрт ганцаарчилсан тулаан хийжээ. Тэр тулаан тэнгэр газрыг ан цавтуулж, нар сарны гэрлийг халхлан, оддыг унагаасан гэдэг. Эцэст нь ур чадвар арай илүү байсан Ся улсын хааны өвөг дээдэс ялалт байгуулжээ.

Мэн овгийн өвөг дээдэс бооцоонд ялагдсанаа хүлээн зөвшөөрч, нэр төртэйгээр ухрав.

Тэгээд Ся улсын хааны өвөг дээдэс олны өмнө,

— Их Ся улс нэг өдөр ч болов оршин байгаа цагт Мэн овог хэзээ ч мөхөхгүй, — хэмээн зарлав.

Үнэхээр ч тийм болсон. Их Ся улс байгуулагдсаны дараа Мэн овог хааны нийслэлд суурьшиж, ямар ч хавчлага дарамтад өртсөнгүй.

27-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Хэн түүнд бясалгахыг зөвшөөрөв27-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах