Хэн түүнд бясалгахыг зөвшөөрөв

29-р анги

29-р анги — Сүүлийн үед өдөр бүр дүпү иддэг гэж сонслоо?

Лу Ян болон нөгөө хоёр чимээгүйхэн харцаа буруулж, аль болох анзаарагдахгүй байхыг хичээлээ.

Таван ахын алуурчны шинжтэй харцыг харахад энэ явдлыг мэдсэн хүнийг дуугүй болгоход ч бэлэн мэт.

— За тэгэхэд, би та хоёрт ямар сайхан юм захисныг таагаад үзэх үү? Та хоёрын дуртай юмнууд л байгаа, — гэж Мэн Жинжоу аяархан хэлэв. Тэр идэж буй хоол руугаа ууртай дайрч байгаа таван ахын анхаарлыг татахаас айжээ.

Лу Ян бүр гайхав. Мэн Жинжоу өөрийнх нь юу идэх дуртайг яаж мэдэх билээ?

— Лу Ян ах юу идэх дуртайг чи яаж мэдсэн юм? — гэж Тао Яо-е бүр ч нам дуугаар асуулаа.

Мэн Жинжоу эрхий хуруугаа гозойлгон, найман шүдээ гялалзуулсан инээмсэглэл гаргав.

— Би ахлах эгчээс чинь тусгайлан асуусан юм.

Лу Янд тэр даруй муу совин төрлөө.

— Чанасан дүпү ирлээ!

— Шинэхэн дүпүний царцаамаг!

— Ногоон сонгинотой хольсон дүпү!

— Мапо дүпү!

Зөөгч хоол бүрийн нэрийг чангаар зарлан авчирсаар, ширээг тэр чигт нь дүпүтэй хоолоор дүүргэлээ. Лу Ян алмайран ширтэж, дүпү нэг их сонирхдоггүй Тао Яо-е хүртэл үнэрийг нь аваад цадталаа идмээр санагдав.

Хоолны нэр нэг бүрийг дуудах тоолонд Лу Яны царай улам цайж байлаа.

Мэн Жинжоу ихэд сэтгэл хангалуун,

— Ахлах эгч чинь сүүлийн үед чи дүпүгээс өөр юм бараг идээгүй, хоол болгоноороо дүпү иддэг, бүр зүүдэндээ хүртэл “Дүпүгийн тэнгэрийн эзэн” гэж хашхирдаг гэсэн, — гэв.

— Тэгэхээр нь би чамайг дүпүнд үнэхээр дуртай юм байна гэж бодсон.

— Хэт их догдлоод хэрэггүй. Манай гэрийнхэн хүн хоолонд урихдаа юу идэх дуртайг нь урьдчилж мэдэж авах хэрэгтэй гэдэг. Тэгвэл чин сэтгэлээсээ урьж байгааг харуулна гэж. Би гэрийнхнийхээ бүх үзэлтэй санал нийлдэггүй ч энэ дээр бол зөв гэж боддог.

— Чамд зориулж энэ дүпүний найрыг захиалах гэж би Зуун үнэрийн харшид тусгайлан ирсэн юм. Эдгээрийг энгийн гэж бүү басамжил. Бүгд дээд зэрэглэлийн шар буурцгаар хийсэн, олон жил ургуулсан чанартай сүнслэг ургамлуудтай хослуулсан. Ус нь хүртэл хойд нутгийн мөсөн орны охь хайлуулж гаргасан цэвэр ус...

Лу Яны царай гэнэт дүпүнээсээ ч цайчихав.

Чи миний дуртай юмыг ер нь яаж судалсан юм бэ?!

...

Зочид Зуун үнэрийн харшаас гэдэс цатгалан, сэтгэл хангалуун гарсны дараа зөөгч ширээ сандлыг хурдан цэвэрлэж, бүхнийг байранд нь оруулав. Тэгээд Лу Яны асуулт санаанд нь орлоо.

Өл дарах үрэл уучихвал хоол идсэнд тооцогдох уу, эсвэл өл барьсанд тооцогдох уу?

Өнгөц харахад энгийн энэ асуулт үнэндээ гүн ухааны оньсого байлаа. Бодох тусам улам гүн санагдана.

Энэ жил шинээр элссэн шавь нарын ухаарах чадвар үнэхээр өндөр юм байна. Ирээдүйд лав их юм бүтээнэ дээ!

— Хөөе, тогооч оо. Чамаас нэг юм асууя, — гэж зөөгч гал тогоонд орж, мах нядалдаг тогоочид тэр асуултыг тавилаа.

Гал тогоо гал мэт халуун, халууны давалгаа тасралтгүй нүүр нүд рүү цохино. Хий боловсронгуй болгох шатны хүн энд жаахан л алдвал хүнд түлэгдэж, бүр амь насаа алдан цагаан яс л үлдэх аюултай.

Сүнслэг ургамал, тэнгэрийн ховор орцыг болгоход ердийн гал хүрэлцэхгүй. Наад зах нь Алтан цөмийн шатны хожуу түвшний бясалгагчийн боловсруулсан дөл хэрэгтэй бөгөөд тийм галын хүч мэдээж аймшигтай.

Гэвч зөөгч гал тогооны тэсэмгүй халууныг огт тоосонгүй. Мөрөн дээрх алчуураараа зүгээр нэг сэвэхэд өндөр халуун агшин зуур алга болж, оронд нь сэрүүн мэдрэмж төрөв.

— Яасан? Гахай нядалж сурах гэсэн юм уу?

Зөөгч нүдээ бүлтийлгэн,

— Би юунд тэрийг сурах юм? Хоолтой холбоотой гүн ухааны нэг асуулт оллоо. Чи яаж хариулахыг харъя, — гэв.

Зуухаа цэвэрлэж байсан тогооч инээд алдаад сойзоо хаяж, хөлөө ачин суув.

— За, асуу.

— Өл дарах үрэл уувал хоол идсэнд тооцогдох уу, эсвэл өл барьсанд тооцогдох уу?

Тогооч ёжтой инээгээд бодолгүй хариулах гэж байснаа гэнэт дуугүй болов.

Тийм шүү. Хоол идсэнд тооцогдох уу, өл барьсанд тооцогдох уу?

Тогооч зөөгчийг сэжигтэй харснаа,

— Нэг л биш ээ. Чиний ухаан ямар гэдгийг хүн бүр мэднэ. Ийм асуултыг чиний тархи яаж бодож олох вэ дээ? — гэв.

Зөөгч уурлан,

— Үгээ бодож ярь, махчин минь! — гэж хашхирлаа.

— Тэгээд энэ асуултыг чи өөрөө бодсон юм уу?

— Үгүй.

Хоёул хэсэг ярилцаад, энэ асуултыг өөрсдийн тархиар бодох арай эрт байна гэсэн дүгнэлтэд хүрч, харшийн эзэгтэйгээс асуухаар шийдэв.

Цайны үнэр агаарт мушгиралдан, ойлгогдохын аргагүй нууцлаг үсэг тэмдэгнүүд болон жагсана. Гүн бөгөөд учир битүүлэг. Харшийн эзэгтэй цайгаа юүлж, бүлээсгэн найруулж байлаа. Хөдөлгөөн бүр нь уян зөөлөн, харахад хүртэл таатай.

Харшийн эзэгтэй царай зүс цэвэр, арьс нь залуу мэт толигор, язгууртан төрхтэй дэгжин хатагтай байв. Духан дээр нь од шиг бүдэгхэн хээ харагдана.

Тэр зөөгч, тогооч хоёр руу арга барагдсан янзтай харав. Ийм аар саар юм бодох завтай байгаагаас үзэхэд ажил нь арай л бага байгаа бололтой.

— “Өл дарах үрэл” гэдэг нэрэнд нь бүү хуурт. Үүрэг нь өл бариулахдаа биш. Харин хоолыг үрэл болгон боловсруулсны дараа ходоодонд аажмаар задалж, урт хугацаанд тэжээл өгөхөд оршдог.

— Өл дарах үрэл угтаа хоол гэсэн үг.

— Ойлгов уу?

Тогооч бодлогоширсноо,

— Аан, тэгэхээр Өл дарах үрэл найруулдаг Үрэл найруулагчид чинь миний мэргэжлийн нөхөд юм байна, — гэв.

Зөөгч ёжтой инээгээд,

— Өөрийгөө битгий дөвийлгө. Ихдээ л гал өрддөг дүү нартай нь нэг мэргэжилтэй, — хэмээн хатгав.

Тогооч уурлан махны хутгаа шүүрч аваад зөөгч рүү дайрлаа.

Гэвч зөөгч ч зүгээр нэг амархан дээрэлхүүлэх хүн биш. Мөрөн дээрх алчуураа хүчтэй шавхуурдахад төмөр мөргөлдөх мэт жингэнээд, агшин зуур том цагаан төмөр саваа болон хувирав.

Нэг нь хутга, нөгөө нь саваа барин ноцолдож, гудамжинд зодолдож буй танхайчууд шиг болов. Харшийн эзэгтэй энэ дүр зургийг хараад санаа алдав. Энэ хоёрын цалин хямдхан байгаагүйсэн бол энд ажиллуулах ч үгүй байлаа.

Харшийн эзэгтэй цайны үнэр шингэсэн амьсгалаа үл ялиг үлээхэд тэр үнэр хоёр хүнийг бүрхэж, хоёул агшин зуур ухаан самуурлаа. Ухаан ороходоо тэд аль хэдийн доод давхарт хэвтэж байв.

Эзэгтэйн үл ялиг ууртай хоолой чихэнд нь цуурайтав.

— Доод давхарт зодолд. Юм эвдэлбэл цалингаас чинь суутгана шүү.

...

Лу Ян тэднийг явсны дараа Зуун үнэрийн харшид юу болсныг мэдсэнгүй. Суурь тогтоосны баярын хоолноосоо буцаж Тэнгэрийн хаалганы ууланд ирэхэд нүүр нь гурав хоног үхсэн хүнийх шиг цонхийжээ.

Ахлах эгч хөхөвтөр ягаан даашинз өмсөж, үсэндээ энгийн Даогийн чимэг зүүн, газраас гурван тохой өндөрт завилан хөвж бясалгалдаа автан сууж байлаа. Хүний ертөнцийн тоос шороонд хүрээгүй, ер бусын дагина мэт харагдана.

Юнь Жи аажмаар нүдээ нээхэд түүний харцанд мянган ертөнц багтсан мэт, шөнийн тэнгэр шиг гялалзав. Лу Ян хий юм харчихлаа гэж бодоод нүдээ нухлаа. Дахин харахад Юнь Жи ердөө л тайван царайгаар өөрийг нь ажиглаж байсан бөгөөд нүдэн дэх тэр гайхамшигт дүр зураг ор мөргүй алга болжээ.

Хий үзэгдэл байсан юм болов уу?

— Царай чинь яагаад ийм цайчихаа вэ? — гэж Юнь Жи асуулаа.

Лу Ян гомдолтойгоор,

— Та яагаад гэдгийг өөрөө хамгийн сайн мэдэж байгаа биз дээ! Мэн Жинжоу танаас намайг хэсэг хугацаанд голдуу дүпүгээр амьдарч байсан гэж сонсоод, Суурь тогтоосныг минь тэмдэглэнэ гээд бүхэл бүтэн дүпүний найранд урьчихлаа, — гэв.

Лу Ян хайртай ахлах эгч нь энэ шоглоомд бас гар дүрсэн байх гэж сэжиглэж байлаа.

— Мэн Жинжоу чамайг ер нь хамгийн их юу иддэг вэ гэж асуусан. Чи ур чадвараа давтаж байхдаа хэдэн том сав дүпү идсэнийг чинь санасан болохоор би үнэнийг л хэлсэн. Үүнд асуудал байна уу?

— Тэгвэл “Дүпүгийн тэнгэрийн эзэн” гэдэг нь...

Лу Ян өгүүлбэрээ дуусгаж амжаагүй байтал Юнь Жи урьдын адил нэгэн хэвийн өнгөөр,

— Чи өв залгамжлал авч байна гэж зүүдлэхдээ “Дүпүгийн тэнгэрийн эзэн” гэж өөрөө хашхирсан. Би зүгээр л болсон явдлыг дамжуулсан, — гэв.

Лу Ян хүсэл шуналын өчүүхэн ч шинжгүй, гэмгүй мэт Юнь Жигийн нүд рүү дуугүй ширтсээр эцэст нь бууж өгөв.

Ахлах эгч өөрийг нь зориуд тоглоод байна гэж үргэлж сэжиглэдэг ч батлах нэг ч баримт түүнд байдаггүй байлаа.

29-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Хэн түүнд бясалгахыг зөвшөөрөв29-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах