Хэн түүнд бясалгахыг зөвшөөрөв

43-р анги

43-р анги — Домог яриа бодит байдлаас зөрөх нь олон

Уулын сахиуст өргөл тавьсныхаа дараа Чи Ү яаран бусадтайгаа нийлэв.

Бүгд нэвт норсон тул хүйтэн салхинд дагжин чичирнэ.

— Ингээд байвал өвдөх нь байна.

Сун өвгөн сүмийн нэг буланд очиж, атга атгаар түлээ гарган ирээд өргөн инээмсэглэв.

— Манай анчид хааяа энд борооноос хоргоддог юм. Тийм болохоор өнөөдөр хэрэг болно гээд урьдчилж жаахан түлээ үлдээчихсэн.

Чи Ү ихэд баярлан,

— Маш их баярлалаа, — гэв.

Сун өвгөн тоосонгүй.

— Юу байх вэ. Ууланд амьдардаг хүмүүс бие биедээ тусалж л явдаг. Маргааш бороо зогсвол дахиад түлээ түүж нөхөөд тавьчихна.

Бүгд түлээг газарт үлдсэн хуучин галын хар мөрөн дээр хурдан овоолов. Чи Ү галын сахиус гаргаж нэг мод асаагаад түлээн дунд хийж, зөөлөн үлээн дэвсээр байтал гал аажмаар дүрэлзэв.

Бүгдийн харц өсөж буй дөлөн дээр төвлөрч, галын дулаан биеийг нь ээхэд хэн нэгэн уртаар амьсгаа авлаа.

— Ашгүй, амьд гарлаа.

— Чи ах аа, шар будааны боов авах уу, цагаан будааных авах уу?

— Нэг нэгийг авъя даа?

Нэг хүн хуурай хүнсээ тарааж эхлэв. Хүн бүр хувиа авсныхаа дараа галд ээж халаалаа.

Хоолны үнэр ханхалж эхлэхэд А Юэ даршилсан ногоотой ваар гаргаж, бүгдэд боован дээрээ түрхэж идэхийг санал болгов. Давсархаг анхилуун амт нь тун сайхан байлаа.

— А Юэ даршлахдаа үнэхээр сайн юм. Би бол чамайг бидэнтэй худалдаа хийж явахаар даршилсан ногооны дэлгүүр нээсэн нь дээр гэж бодож байна.

А Юэ зөвхөн инээмсэглээд юу ч хэлсэнгүй.

Саяхны явдлыг санасан Чи Ү,

— Сун өвгөн, та яагаад түрүүн А Юэг хэн нэгэн түлхсэн үү гэж асуусан юм? — гэв.

Чи Ү нар энэ ууланд анх удаа гарч байгаа нь энэ. Тэд уулсыг давж, Чинхуай хошууны нөгөө талд бараагаа худалдахыг хүссэн тул удтал хайсны эцэст нутгийн энэ өвгөн анчныг замчнаар олжээ.

Сун өвгөний царай ноцтой болов.

— Барын зарц сүнс гэж сонсож байсан уу?

Чи Ү нарын царай ч бас нухацтай боллоо. Тэд олон газар явсан худалдаачид тул барын зарц сүнсний тухай бага сага мэднэ. Нэг нь бүр чангаар,

— Бар мангасанд үйлчилдэг тэр зарц сүнсийг хэлж байна уу? — гэж асуулаа.

Сун өвгөн толгой дохин нам дуугаар ярив.

— Энэ уулыг Сун уул гэдэг. Арав орчим жилийн өмнө энд ан хийхээр ирсэн нэг анчин сураггүй алга болж, ганц гутал нь л үлдсэн юм. Тэр үеэс хүмүүс ууланд Бар мангас гарч ирээд өнөөх анчныг идсэн гэж ярьж эхэлсэн.

— Эхэндээ хэн ч итгээгүй. Манай хүмүүс үе удмаараа энд амьдарсан улс. Гэнэт хаанаас Бар мангас гарч ирэх билээ гэж бодсон.

— Гэтэл удалгүй нэг анчин ан хийж явахдаа алаг бар харсан гэсэн. Дор хаяж дөрвөн метр урт, ганц харайлтаар анчны нохой руу дайрсан гэнэ. Өнөөх анчин хармагцаа зугтсан. Аз болоход бар араас нь хөөгөөгүй юм билээ!

— Дараа нь хүмүүс үе үе алга болоод байгааг анзаарч, Чинхуай хошууны захиргаанд мэдэгдсэн. Сун уул Яньжян хошуутай ойр, манай ангийн мах ч дандаа Яньжян хошуунд очдог болохоор тэд хариуцах ёстой гэж манайхан хэлсэн юм.

— Харин Яньжян хошууныхан Сун уул Чинхуай хошууны нутагт байдаг учраас Чинхуай хошуу хариуцах ёстой гэсэн.

— Ингээд хэд хэдэн удаа нааш цааш түлхэлцсэний эцэст хоёр тал тус бүр хоёр бясалгагч явуулж, Сун ууланд Бар мангасыг хайлгасан. Арван өдөр хайгаад барын ганц ширхэг үс ч олж чадаагүй. Тэд биднийг өөрсдөөр нь тоглож, цагийг нь үрлээ гэж бодсон. Бид Бар мангас тэднээс зориуд нуугдсан байж магадгүй гэж тайлбарласан ч нөгөө бясалгагчид сонсохгүй яваад өгсөн.

— Бид дахиад захиргаанд очсон ч хэн ч тоогоогүй.

— Аргагүй болоод ихэнх хүн Сун уулыг орхиж, өөр амьжиргаа хайсан. Харин бид шиг хэдэн хөгшин л үлдсэн. Ан хийхээс өөр юм чаддаггүй улс шүү дээ.

— Сүүлд нь бид ан хийж явахдаа өмнө нь сураггүй болсон хүмүүс тааралддагийг мэдсэн. Тэд гэнэт гарч ирээд гэнэт алга болно. Заримдаа бүр хүнийг түлхэнэ.

— Би хүмүүсийг уул руу замчилж явахад өнөөх алга болсон хүмүүс санаандгүй таарсан дүр үзүүлээд бидэнтэй хамт явъя гэж хүсдэг үе ч бий. Би яаж зөвшөөрөх вэ дээ? Хүмүүсээ яаран дагуулаад холддог.

— Ахмад үеийнхэн урьд нь энэ дэлхийд барын зарц сүнс гэдэг юм байдаг гэж ярьдаг байсан. Бар мангас хүн албал тэр хүн нь зарц сүнс болж, Бар мангасад ан олоход туслан, хүмүүсийг урхинд оруулж, өөртэйгөө адил шинэ зарц сүнс болгохоор хөтөлдөг гэсэн.

— Гэхдээ барын зарц сүнстэй харьцах тийм хэцүү биш. Тэдний хүсэлтийг зөвшөөрөхгүй л байвал чамд хор хүргэж чаддаггүй.

Чи Ү сая бүхнийг ойлгов. Ийм том ойтой байж яагаад анчин цөөхөн юм бол гэж гайхаж явсан. Удтал хайж байж хэдхэн бөөгнөрөн амьдардаг анчин олсон шалтгаан одоо тодорхой болжээ.

Бүхний учир нь Бар мангас байж.

А Юэ нэг л юм асуух гэсэн мэт түгшсэн хэвээр байгааг хараад Чи Ү,

— А Юэ, асуумаар юм байвал асуу, — гэв.

А Юэ асуултаа ам нээж хэлэхэд жаахан ичмээр санагдсан ч ахлагч нь өөрөө зөвшөөрсөн тул нэрэлхэхээ болилоо.

— Надад ганц л юм сонин байна. Эдгээр зарц сүнсний дунд эмэгтэй сүнс байдаг уу? Хөөрхөн үү? Эрчүүдийг уруу татдаг уу? Эрчүүдийн Аргын хийг сордог уу? Би нэгтэй нь Бар мангасаас нуугдан хориотой хайр үүсгээд, хамтдаа хорвоогоор аялж болох болов уу?

А Юэ асуулт бүрээ нэмэх тусам Сун өвгөнийг оролцуулаад бүх хүний толгой дээр асуултын тэмдэг нэг нэгээр нэмэгдэж байгаа мэт болов.

Бусдын царайг хараад А Юэ ичингүйрэн толгойгоо маажив.

— Би үлгэрийн номнуудаас ингэж уншсан юм. Үзэсгэлэнтэй эмэгтэй сүнс, хүн сүнсний тайлагдашгүй хайр дурлал гээд л...

Чи Ү хэсэг чимээгүй байснаа А Юэгийн мөрөн дээр алгадаад,

— Ном бага уншиж бай, — гэв.

Дараа нь Чи Ү Сун өвгөнөөс,

— Тэгвэл та нар яагаад энэ хэргийг Мөнх настны таван их бүлгэмд мэдэгдээгүй юм? Мөнх настны таван их бүлгэм Зөв замыг хамгаалдаг. Ийм юмыг хараад зүгээр суухгүй шүү дээ, — гэж асуулаа.

— Мөнх настны таван их бүлгэм гэнэ ээ? — Сун өвгөн юу ч ойлгосонгүй. Ийм нэрийг урьд нь сонсож байгаагүй мэт байв.

— Даог эрэлхийлэх бүлгэм, Хөвөгч хийд, бас өөр гурван Зөв замын бүлгэм. Төв тивийн хамгийн хүчирхэг таван бүлгэм шүү дээ.

— Сонсож байсан ч юм шиг... — хэмээн Сун өвгөн эргэлзэн хэлэв. Хаана сонссоноо санахгүй байлаа. Уулын бэл дэх цайны газарт уу, замын хүнээс үү, залуудаа юу, хөгширсөн хойноо юу ч мэдэхгүй.

Тэр үнэхээр санаж чадсангүй.

Үнэндээ жирийн хүмүүс бясалгагчдын талаар тун бага зүйл мэддэг. Зүгээр л сониучирхаж сонсдог төдий.

Тэгээд ч амаас ам дамжин яригдсан түүх замдаа байнга хувирч, бодит үнэнээс холддог тул итгэхэд бэрх.

Жишээ нь Чи Ү өмнө нь Даог эрэлхийлэх бүлгэм яагаад ийм нэртэй болсныг сонсож байжээ. Мөнх настны зам уудам, үл мэдэгдэх учраас хүн өөрийн замаа эрэлхийлж явах ёстой, тиймээс “Дао” буюу замыг эрэх гэсэн утгаар энэ нэрийг өгсөн гэнэ. Бясалгал гэдэг нь сэтгэлээ бясалгах явдал. Хүн өөрөөсөө байнга ямар замыг эрэлхийлж буйгаа, Зөв зам уу эсвэл Хорон зам уу гэдгээ асууж, анхны зорилгоо мартаж болохгүй гэсэн утгатай аж.

Нэг удаа Чи Ү Даог эрэлхийлэх бүлгэмийн Дай Буфань гэдэг шавьтай таарч, яагаад бүлгэм нь ийм нэртэйг асуусан юм. Дай Буфаний хариултыг тэр одоо ч маш тод санадаг.

— Өө, үүнийг асууж байгаа юм уу? Тэгвэл манай Даог эрэлхийлэх бүлгэмийн үүсгэн байгуулагч өвөг багш Сяньтянь багшийн тухай ярья. Тэр асар их мөнгө гаргаж, Тэнгэрийн тооцооны бүлгэмийн хүнээр хамгийн сайн байрлалыг тооцуулсан юм. Найман зүгийн фэншүйг нэг дор цуглуулсан мөнх настны өлзийт газар олдсон гэсэн.

— Бүлгэм цэцэглэн хөгжихийг хүсвэл яг тодорхой цагт, яг тодорхой газарт байгуулах ёстой гэж тооцоо гарсан.

— Гэтэл манай өвөг багш чиг баримжаа муутай хүн байсан юм. Бүх тэмдэг заалт нь гар дээр байсаар байтал замаа төөрчихсөн. Эцэст нь нэг хөгшин тариачнаас зам асууж байж л бүлгэм байгуулах газартаа цагтаа хүрсэн гэдэг.

— Тэгээд тэр хөгшин тариачнаас зам асууж байж газраа олсондоо талархаад, өвөг багш бүлгэмээ Даог эрэлхийлэх бүлгэм гэж нэрлэсэн юм.

43-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Хэн түүнд бясалгахыг зөвшөөрөв43-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах