Бүгд Зүрхээ шинжих ууланд хүрч ирэхэд онцгой зүйл мэдрэгдсэнгүй. Харин Мань Гү л хүч нь мэдэгдэхүйц суларч, бусдын түвшинд ойртож байгааг анзаарлаа.
Эртний зэрлэг угсаатны цус судсаар нь буцлан, тасралтгүй хүч өгч байдаг байсан бол одоо тэр цус намжин тайвширчээ.
Бүгд бие бие рүүгээ хараад, дараа нь дундаасаа хамгийн хүчтэй Мань Гү рүү харц шилжүүлэв.
— Би түрүүлээд явъя.
Бүгд өөр рүү нь харж байгааг мэдсэн Мань Гү огт эргэлзэлгүй сайн дураараа эхний хүн болж, зоригтойгоор шат өөд алхлаа.
Нэгдүгээр гишгүүр, хоёрдугаар гишгүүр, гуравдугаар гишгүүр... аравдугаар гишгүүр.
Эхний арван гишгүүрийг Мань Гү хялбархан давсан ч арван нэгдүгээр гишгүүрээс эхлэн дарамт мэдрэгдэж эхлэв. Алхам бүрд нуруун дээр нь чулуун хавтан тавьчихсан мэт санагдаж, дээшлэх тусам улам хүндэрнэ.
Гэхдээ тэвчихийн аргагүй хэмжээнд хараахан хүрээгүй байлаа.
Мань Гү үргэлжлүүлэн өгслөө.
Тэр амьсгаагаа тогтворжуулахын тулд хэд хэдэн удаа хүндхэн амьсгаа аваад хорьдугаар гишгүүрт хүрэв.
Хорьдугаар гишгүүрээс хойш хөдлөх нь улам хэцүү болж, хурдаа сааруулан, нэг гишгүүрээс нөгөө рүү түлхэн гарах бүрд ихээхэн хүч шаардагдах болов.
Хорин есдүгээр гишгүүрт хүрэхэд Мань Гүгийн бүх бие хөлсөнд норж, хувцас нь шалба нэвтэрчээ. Тэр бүрэн туйлдан, цааш явж чадахаа больж, амьсгаадан шат дээр сууж амрахаас өөр аргагүй болов.
— Сууж байхад ч дарамт нь хэвээрээ юм байна.
Мань Гү өөртөө бувтнах төдий хэлэв. Ярих тэнхэл ч бараг үлдээгүй байлаа. Зогсож байснаа суулаа гээд хүч нь сэргэхгүй, биеийн хүчийг шавхах тэр дарамт үргэлжилсээр байв.
Мань Гү хүртэл ингэж зовж байгааг харсан хүмүүс энэ уулыг авирах амаргүйг ойлгон, дотроо түгшиж эхлэв.
Нэг хүн бараан царайлан,
— Манай ахмад өмнө нь үүнтэй төстэй газрын тухай ярьж байсныг санаж байна. Зүрхээ шинжих уул Даог эрэлхийлэгчийн чин сэтгэлийг шалгадаг гэсэн. Хүний сэтгэл хэдий цэвэр, хүсэл зориг хэдий бат байна, Даог эрэлхийлэх сэтгэл нь төдий чинээ ариун байдаг гэнэ.
— Эртний зэрлэг угсаатны хүн болохоороо шулуун шударга зангаараа алдартай Мань Гү хүртэл ингэж зүдэрч байгаа юм чинь бидэнд бүр ч хэцүү байх нь! — гэв.
Өөр нэг хүн арга санал болгож,
— Сэтгэл тайвшруулах тарни уншвал бодол санаагаа тогтоож тус болох болов уу? — гэж асуулаа.
Гуравдугаар даваанд ердөө тавь дахь гишгүүрт хүрэхэд л хангалттай. Хамгийн түрүүнд хүрсэн хэдхэн хүнийг тэнцүүлнэ гэсэн дүрэм байхгүй тул энэ удаа тэд хоорондоо өрсөлдөж байсангүй.
Бүгд энэ санааг зөв гэж үзэн толгой дохив. Тэдний олонх нь багаасаа зан чанараа төвшитгөхөд тусалдаг иймэрхүү тарни, сургаал гэрээсээ заалгаж иржээ.
Лу Ян амаа ангайснаа буцаан хамхив. Тэр Сэтгэл тайвшруулах тарни огт мэдэхгүй.
— Би чамд Сэтгэл тайвшруулах тарни зааж өгөх үү? — гэж Мэн Жинжоу асуулаа.
Лу Ян толгой сэгсрэв.
— Одоохондоо хэрэггүй. Би өөр арга бодож байна.
Үүнийг сонссон Мэн Жинжоу ч түүнд хүчээр тарни заах гэж зүтгэсэнгүй.
...
Мэн Жинжоу бясалгалын суултаасаа сэрэхдээ урьд өмнө хэзээ ч мэдэрч байгаагүй амгалан тайван байдлыг мэдэрлээ.
Сэтгэл тайвшруулах тарни үнэхээр үйлчилжээ!
Мэн Жинжоу бусдаас удаан суусан байв. Түүнийг нүдээ нээх үед бусад хүн хорь, гучин хэдэн гишгүүрийн хооронд хөлсөө асгаруулан арай ядан зүтгэж байлаа. Дараагийн алхмаа хийхийн тулд тэдэнд үлдсэн хүсэл зоригоо бүгдийг нь шавхах хэрэгтэй болжээ.
Том том хөлсний дусал нүүрээр нь урсах ч арчих тэнхэл ч тэдэнд байсангүй.
Зарим хүн дарамт зөвхөн чулуун гишгүүр дээр байдаг байх гэж бодон өөр арга туршив. Тэд уулын хажуу талаас өгсөж, тавь дахь гишгүүрийн өндөрт хүрэхийг оролдсон ч удалгүй Зүрхээ шинжих уул бүхэлдээ ижил үйлчилдэг, өндөрсөх тусам дарамт нь нэмэгддэгийг ойлгов.
Өөр зарим нь шидэт эдлэлээ хэрэглэх гэж үзсэн ч ердийн үед хэчнээн гайхамшигтай эдлэл байсан ч энд ирмэгц хүчээ бүрэн алдаж байлаа. Идэвхжүүлэх боломжгүй болсон шидэт эдлэлүүд жирийн төмрийн хаягдлаас ялгаагүй болжээ.
Дай Буфань тэднийг шидэт эдлэл хэрэглэж болно гэхэд яагаад огт санаа зовоогүй нь аргагүй аж.
Харин хамгийн их нүдэнд тусаж байсан хүн бол Лу Ян. Тэр бусдаасаа хол хоцорчээ.
Тэр аравдугаар гишгүүр дээр хөл нүцгэн зогсож, нэг гутлаа гартаа барин гүн бодолд автсан байлаа. Яг юу ажиглаад байгааг нь хэн ч ойлгосонгүй.
— Юу хийгээд байгаа юм бэ? Бусад хүн аль хэдийн нэлээд дээш гарчихлаа, — гэж Мэн Жинжоу сониучирхан асуулаа.
Лу Ян хариу хэлсэнгүй. Гартаа гутлаа барьсан чигээрээ байв.
Тэгээд гэнэт гутлаа арван нэгдүгээр гишгүүр дээр шидээд,
— Үүнийг аваад үз, — гэв.
Мэн Жинжоу түүний санааг ойлгоогүй ч хэлснээр нь гутлыг өргөж үзлээ. Тэгтэл гутал ердийнхөөсөө мэдэгдэхүйц хүнд болсон байв. Доош нь ямар нэг зүйл хүчээр татаж байгаа мэт.
Мэн Жинжоу учрыг нь ойлгож эхлэв. Тэр гутлыг арван хоёрдугаар гишгүүр рүү шидэхэд гутал арван нэгдүгээр гишгүүр дээр унасантайгаа адил хурдтай буув. Харин өргөхөд бүр ч хүнд болсон байлаа.
— Ямар нэг зүй тогтол анзаарав уу? — гэж Лу Ян асуулаа.
Мэн Жинжоу хөмсгөө зангидав.
— Ямар нэг эд зүйл газарт хүрэхгүй байвал дарамтыг мэдрэхгүй. Харин уулын гадаргууд хүрмэгц нэмэлт дарамт үйлчилдэг юм байна, тийм үү?
— Яг зөв.
Лу Ян нударгаараа алгаа цохин, өөртэй нь ижилхэн бодож чаддаг хүн олсондоо ер бусын баярлав.
Сэтгэл нь нам тайван болсон Мэн Жинжоу толгойгоо хурдан ажиллуулан нухацтай бодсоноо,
— Шат налуу байгаа, энд бас мод их байна. Бид “7” хэлбэртэй аварга шат хийж болно. Нэг үзүүрийг нь газрын гүнд суулгаад, нөгөө үзүүрийг нь тавь дахь гишгүүр хүртэл сунгая, — гэв.
Лу Ян итгэлтэйгээр,
— Тийм ээ. Гуравдугаар шалгалт бидний ухааныг шалгаж байгаа юм байна. Энэ л жишиг зөв хариу! — гэв.
Лу Яны санааг ойлгосон Мэн Жинжоу тэр дороо өөр нэг асуудал бодож олов.
— Тэгвэл модоо юугаар огтлох вэ?
Тэдэнд сүх ч, хөрөө ч байсангүй. Мод огтолж шат хийх ямар арга байх билээ?
— Чамд иртэй шидэт эдлэл бий юу? — гэж Лу Ян асуулаа. Тэр энэ асуудлыг аль хэдийн бодчихсон байв.
Уг нь тэр бусадтай хүчээ нэгтгэхийг хүссэн ч харамсалтай нь хэн ч түүний санааг ойлгоогүй аж.
Мэн Жинжоу нэг чинжаал гаргаж ирэв.
— Үүнийг овгийн ахмад надад биеэ хамгаалахад хэрэглэ гэж өгсөн. Бодол санаагаараа удирдаж болдог, Алтан цөмийн шатны бясалгагчтай дүйцэх хурдтай. Гэхдээ Зүрхээ шинжих уулан дээр нисэж чадахгүй байна.
— Зүгээр ээ. Иртэй байхад л болно.
Лу Ян инээмсэглэв. Мэн овгийн урласан шидэт эдлэл үнэхээр дээд зэргийн хийцтэй байлаа. Энд хүчээ алдсан ч ир нь жирийн сүх, хөрөөнөөс хавьгүй хурц хэвээр.
Мод огтлоход яг тохирно.
— Нааш ир. Чамайг бясалгалын суулт хийж байх хооронд би зураг төслийг нь гаргачихсан.
Лу Ян Мэн Жинжоуг зөөлөн элсэрхэг хэсэг рүү дагуулж очлоо. Элсэн дээр Лу Яны зурсан зураг төсөл байх бөгөөд үнэхээр аварга “7” хэлбэртэй шат байв.
Хоёул товчхон ярилцаад шууд ажилдаа орлоо.
Мэн овгийн чинжаал санаснаар маш хурц байв. Том моднууд түүний ирэнд цаас шиг тасарч, хоёр залуу удалгүй тэднийг элдэв хэлбэртэй банз болгон хөрөөдөж огтлов.
Бясалгагчид хүртэл жирийн хүнтэй адил хүчтэй болдог Зүрхээ шинжих ууланд ургаж чадсан эдгээр мод ч угаасаа хамгийн жирийн төрлийн моднууд байлаа.
Удалгүй Мэн Жинжоу өөр нэг асуудал олж харав.
— Энэ хоёр банзыг хооронд нь яаж холбох вэ? Хадаас байхгүйгээс гадна байсан ч ийм зузаан банзыг хадаасаар тогтоох амаргүй.
— Эр, эм углуургын холбоос гэж сонсож байсан уу?
— Үгүй.
Лу Ян аргагүйдэн Мэн Жинжоугийн чинжаалыг аваад, банзнуудыг углуургатай болгон зорж эхлэх зуураа жирийн хүмүүсийн мэргэн ухааныг түүнд тайлбарлав.
— Энэ товойж гарсан хэсгийг эр углуурга, хонхойж орсон хэсгийг эм углуурга гэдэг. Хоёрыг нь тааруулж суулгавал углуурган холбоос болно. Ийм холбоосын хамгийн том давуу тал нь хадаас огт хэрэглэлгүйгээр маш бат бөх холбож болдогт оршдог.
Мэн Жинжоу анхааралтай сонсов. Мэн овгийнхон эд зүйл урлахдаа сүнслэг эрчим ашиглан шууд боловсруулдаг тул ийм углуурган холбоос хэрэглэх шаардлага гардаггүй байжээ.
Шатан дээр өгсөж буй хүмүүс хөлсөндөө норж, амьсгаадан, тавь дахь гишгүүрт хүрч хамгийн түрүүнд давааг давахын төлөө зүтгэнэ.
Хэрэв хамгийн түрүүнд давбал Даог эрэлхийлэх бүлгэмийн анхааралд өртөж, онцгой үнэлгээ авч магадгүй гэж тэд таамаглаж байлаа.
Мөн яагаад хугацааны хязгаар тавиагүйг хүмүүс аажмаар ойлгож эхлэв. Уул өөд авирах нь биеийн хүчийг асар их шавхана. Энд хэт удаан байвал өлсөөд зогсох ч тэнхэлгүй болохоос биш, авирах тухай бүр ярих ч хэрэггүй.
Харин шатны бэлд ажиллаж буй хоёр ч бас хөлсөндөө норж, амьсгаадаж байлаа. Тэд ихээхэн хүч гарган тоо томшгүй мод огтолж, олон удаа алдаж туршсаны эцэст аварга шатаа арай гэж дуусгав.
Шат нь үнэхээр хачин хэлбэртэй болжээ. Доод хэсэг нь бүдүүн, дээшлэх тусам нарийсаж, үзүүр хэсэгтээ огцом нугарсан тул шат гэхээсээ илүү аварга том “7” тоо шиг харагдана.
Ойр орчмын газар бүр халцран, аварга зэрлэг гахай нэг том хазчихсан мэт болжээ.
Даог эрэлхийлэх бүлгэмийн нэг шавь Дай Буфань руу сэмхэн харлаа. Тэд Дай ах Зүрхээ шинжих уулынхаа өтгөн шигүү моддыг хэчнээн бахархаж ярьдгийг сайн санаж байв.
Дай Буфаний нүүр татвалзаж, нударга нь өөрийн эрхгүй чангарлаа.