Хос Бясалгал

9-р анги

9-р бүлэг: Орондоо шээх нь

Сү Ян бэлтгэлийн талбайд нар жаргах хүртэл зогссон ч нэг ч үйлчлүүлэгч ирсэнгүй. Гэсэн ч тэр явахыг хүссэнгүй, чулуун хөшөө шиг хөдөлгөөнгүй зогссоор байлаа.

Тэнд байсан шавь нар түүнийг ийм тэвчээртэйг хараад гайхаж, хэн болохыг нь мэдэхгүй зарим нь сүр жавхлантай төрхөнд нь татагдав. Тэднийг хамгаалагч сүнс ивээж байгаа мэт санагджээ.

Цаг хугацаа хурдан өнгөрч, удалгүй шөнийн тэнгэр бараантаж эхлэв. Гэвч түүн дээр ирсэн үйлчлүүлэгч одоо ч нэг ч байсангүй.

Өдөржин нэг ч үйлчлүүлэгчгүй байсан ч Сү Ян сандарсангүй, санаа ч зовсонгүй. Харин өглөөнөөс үдэш хүртэл итгэлтэй, тайван төрхөө хадгалсаар байлаа. Түүний тэвчээрийг харсан олон хүн дотроо биширч, өөрсдийгөө бясалгахдаа ч ийм тэвчээртэй байж чаддаг болоосой хэмээн хүсэв.

Хэсэг хугацааны дараа Сү Ян сая л хөдөллөө. Тэр толгойгоо гэдийлгэн шөнийн тэнгэр өөд харсан ч санаанд нь Лань ахлагчийн бөөрөнхий өгзөгний дүр л бууж байв.

—Хоёр... үгүй ээ, дээд тал нь нэг өдөр юм байна даа гэж Сү Ян бувтнав. Дараа нь самбараа хуйлж аваад өнөөдөртөө гэртээ харихаар бэлдлээ.

—

Чи Юэг амьдардаг өрөөнд нь хүргэж өгсний дараа Лань ахлагч шууд өөрийнхөө өрөө рүү буцав. Дотогш ормогцоо орон дээр гэдсээрээ хэвтлээ. Өгзөг нь хэвийн бус их өвдөж, сууж чадахгүй болсон тул хэд хоногийн өмнөөс бясалгал нь зогсоод байв.

—Ямар хэцүү юм бэ... хэмээн дэрэн доогуураа санаа алдав.

Өвдөлт өнгөрсөн долоо хоногт гэнэт эхэлж, түүнээс хойш хурдан нэмэгдсээр байлаа. Уйлахгүйгээр сууж чадахгүй болсон тул тэр зөвхөн зогсох эсвэл орон дээр хэвтэхээс өөр аргагүй болжээ.

—Энэ хэвээр байвал алхахад ч өвдөлтөө тэсэх аргагүй болох нь... Үүнийг аль болох хурдан эмчлүүлэх хэрэгтэй...

Гэнэт Сү Ян, түүний царайлаг төрх санаанд нь ороод ирэхэд Лань ахлагчийн уур хүрэв. —Яагаад тэр бүдүүлэг жаал санаанд ордог байна аа? гэж бодлоо. Түүнийг мартъя гэсэн ч Чи Юэгийн хөлийг Сү Ян эмчилсэн гэдэг өөрчлөгдөхгүй шүү дээ.

—Тэр яаж эмчилсэн юм бол? Би 10 жилийн туршлагаараа ч асуудлыг нь олж хараагүй байхад тэр ганцхан шөнийн дотор, бас ямар ч өө сэвгүй мэт эмчилчихсэн.

—Аа! Тэр жижигхэн Чи Юэ яагаад надад юу ч хэлэхгүй байгаа юм бэ? Тэр намайг итгэж болох хүн гэж боддоггүй хэрэг үү?

Сү Ян, Чи Юэ хоёрын хооронд юу болсон тухай бодох тусам улам их уур нь хүрч байлаа. Гэтэл бодолд автан суух зуур өгзөгт нь тэсэхийн аргагүй хурц өвдөлт гэнэт хатгаж, тэр чангаар орилов. Хурц илдээр араас нь дахин дахин сүлбэж байгаа мэт өвдөж, ухаан алдах шахлаа.

Амьдралынхаа 40 жилийн хугацаанд тэр одоогийнх шиг хүчтэй өвдөлтийг хэзээ ч амсаж үзээгүй байв.

Түүнээс гадна өвдөлт намдах нь бүү хэл улам хүчтэй болсоор байлаа. Хэдхэн минутын дараа тэр ухаан алдаж, бие нь хөлсөндөө нэвт норжээ.

—

Сэрэхэд өглөө болсон байв. Хувцас нь нойтон хэвээр, орны даавуу ч нэвт норжээ. Гэхдээ түүнийг хөлс норгосонгүй, огт өөр зүйлээс болж норсон байлаа.

—Би... би... 40 настай, нас биед хүрсэн эмэгтэй атлаа орондоо шээчихсэнээ бодоход нүүр нь час улайв. Аз болж тэр ганцаараа амьдардаг байлаа. Хэрэв хэн нэгэн түүнийг энэ насандаа орондоо шээснийг харсан бол нэр нүүрээ алдаад зогсохгүй амьдрах хүсэл ч үгүй болох байсан биз.

Орондоо шээснийхээ дараа л түүнд ямар их тусламж хэрэгтэй байгааг ойлгов. Энэ хэвээр үргэлжилбэл маргааш юу болохыг бүү хэл, долоо хоногийн дараа ямар байдалд хүрэхийг хэн мэдэх билээ. Үүнийг бодох төдийд л бие нь салганан чичирч байв.

—Гэхдээ би хаанаас тусламж авах вэ? Хэн надад тусалж чадах юм бол? гэж Лань ахлагч бодсон ч хариу олсонгүй. Түүнийг сургуулийнхаа хамгийн сайн эмч нарын нэг гэж хэлж болох ч өөрийгөө хүртэл эмчилж чадахгүй байлаа.

Гэнэт инээмсэглэж буй Чи Юэгийн дүр санаанд нь орж ирэв. Хажууд нь тайван төрхтэй, царайлаг залуу зүгээр л зогсож байлаа. Түүний дэргэд байхад бусдын сэтгэл өөрийн эрхгүй итгэлтэй болдог мэт.

—Сү Ян! гэж Лань ахлагч дуу алдаад, бушуухан өөрийгөө цэвэрлэсний дараа бэлтгэлийн талбай руу яаран явлаа. Гэвч очиход Сү Ян ч, түүний муухан хийсэн самбар ч хаана ч байсангүй.

Тэгээд тэр Чи Юэгийн амьдардаг өрөө рүү явлаа.

—Чи Юэ! Сэр! Лань ахлагч яаралтай үед хэрэглэхээр Чи Юэгээс авсан нөөц түлхүүрээр өрөөнийх нь хаалгыг шууд онгойлгов.

—Ммм...? Лань эгч...? гэж Чи Юэ нойрмоглон нүдээ нухаж, Лань ахлагч яагаад тэнд ирснийг гайхан асуув.

—Сү Ян хаана амьдардаг юм бэ? Би түүнтэй яг одоо уулзах хэрэгтэй байна!

—Юу? Ахлах шавь Сү юу? гэж Чи Юэ асуув. Лань эгчийгээ ингэж сандарч байхыг урьд нь харж байгаагүй тул өөрөө ч сандарч эхэллээ. —Ахлах шавь Сү юу хийчихсэн юм бэ? Тэр асуудалд орчихсон юм уу?

—Үгүй ээ... Би... би түүнийг миний гэмтлийг эмчилж чадах эсэхийг... мэдэх гэсэн юм... гэж Лань ахлагч ичсэндээ үгээ арай ядан шахаж гаргав.

Чи Юэ хэсэг зуур гайхан харснаа нүд нь гэнэт гялалзав. —Лань эгч ахлах шавь Сүгээр эмчлүүлэх гэж байгаа юм уу? Тэгвэл би таныг шууд өрөөнд нь хүргэж өгье! гэж баяр хөөртэй дуугаар хэлээд орноос үсрэн буув.

—Мм... гэж Лань ахлагч толгой дохив. Гэвч сэтгэлд нь өчүүхэн ч гэсэн эргэлзээ үлдсэн хэвээр байлаа.

Сү Ян шиг жирийн гадна хүрээний шавь түүний гэмтлийг үнэхээр эмчилж чадах болов уу? Тэр тээнэгэлзсэн хэвээр байсан ч яаралтай тусламж авах шаардлага нь эргэлзээг нь давжээ. Эцсийн эцэст өнгөрсөн шөнө амссан өвдөлтийг дахин тэсвэрлэж чадахгүй, орондоо хоёр дахь удаагаа шээчихээд сэрэхийг ч даахгүй байлаа.

9-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Хос Бясалгал9-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах