— Би, Чү Фэн, энд ирсэн хамгийн сүүлчийн гишүүн нь байна.
— Бүгдээрээ Чү Фэнийг угтан авцгаая. Алга ташицгаая.
Па па па...
Чү Юэ Чү Фэнийг тэнд авчирсныхаа дараа баярлан хөөрч алга ташив.
Үүнийг харсан Чүгийн гэр бүлд хамаардаггүй Чүгийн Эвслийн хэдэн гишүүн ч мөн түүнийг угтан алга ташиж, Чү Фэн рүү толгой дохилоо.
Тэд өчигдөр Чү Фэний хүчийг харсан байв. Чүгийн гэр бүл Чү Фэнийг хэрхэн үздэг нь хамаагүй, ядаж л тэд Чү Фэнийг дотроо хүлээн зөвшөөрсөн байлаа.
Гэвч Чү Юэ болон бусдыг эс тооцвол Чүгийн гэр бүлийн шавь нар юу ч хийсэнгүй. Тэдний Чү Фэн рүү чиглэсэн харц туйлын дайсагнасан байв.
— Чү Юэ, чи юу хийгээд байгаа юм бэ? Чи ийм гаднын хүнийг манай Чүгийн Эвсэлд авчирдаг нь юу вэ? Хурдан хөөгөөд явуул! гэж Чү Вэй гэнэт ууртайгаар хашхирлаа.
— Тийм ээ, Чүгийн Эвсэл түүнийг хүлээж авахгүй. Хөөгөөд явуул! гэж бусад хүмүүс ч тэр даруй хашхирч эхлэв.
Тэдний дуу маш чанга байлаа. Эргэн тойрныхоо бүх хүнд зориуд сонсгох гэсэн мэт байв. Үнэхээр ч тэдний дуу ойр хавийн хүмүүсийн анхаарлыг татлаа.
Тэр агшинд Чү Фэн хөмсгөө зангиджээ. Чү Вэй өөрийг нь ингэж “угтан авна” гэж тэр огт бодоогүй байв.
Үүнийг угтан авалт гэж яаж хэлэх вэ? Тэр илт түүнийг, тэр тусмаа эргэн тойрных нь бүх шавийн өмнө доромжлохыг зорьж байлаа.
— Чү Вэй, чи юу хийгээд байгаа юм бэ? Өчигдөр чи... гэж Чү Юэ сандран хэлэв. Тэр юу хийхээ мэдэхгүй байлаа.
— Чү Юэ, амаа тат. Энэ Чүгийн Эвсэлд миний үг л явна. Би хэнийг ч хүлээн авч болно. Гэхдээ Чү Фэнийг бол огтхон ч хүлээж авахгүй, гэж Чү Вэй түүнд үгээ дуусгах боломж ч өгөлгүй таслав.
— Чү Вэй, чамайг ингэнэ гэж би огт бодоогүй...
— За яах вэ. Чи намайг хүлээж авахгүй байгаа юм бол би гаръя.
Чү Юэ эцэст нь өөрийгөө барьж чадлаа. Чү Вэй өөрийг нь ашиглан Чү Фэнийг ийм хүнд байдалд оруулсныг тэр мэдэж байв.
— Чү Юэ, энэ асуудалд чамд үг хэлэх эрх байхгүй. Чүгийн гэр бүлийг орхихгүй л бол Чүгийн Эвслээс гарч болохгүй, гэж Чү Вэй хүйтнээр инээмсэглэв. Тэр Чү Юэ ийм хариу үзүүлнэ гэдгийг аль хэдийн таамагласан бололтой.
— Чи... Чи ердөө л...
Чү Юэ уурласандаа шүдээ хавирсан ч юу хийхээ мэдсэнгүй. Тэр арга мухардан Чү Фэн рүү харав.
— Чү Фэн, би...
— Чү Юэ, тайлбарлах хэрэггүй. Үүнд чамайг буруутгах аргагүй гэдгийг би мэдэж байна.
Чү Фэний царай тун тайван байлаа. Тэр Чү Вэй болон бусдыг гүйлгэн хараад хэлэв.
— Танай Чүгийн Эвсэл намайг хүлээж авахгүй байгаа, тийм үү? За яах вэ. Яах вэ дээ. Өнөөдөр хэлсэн үгээ санаарай. Нэг өдөр би та нарыг өнөөдөр хийсэн бүхэндээ харамсахад хүргэнэ гэдгийг батлан хэлье.
— Хахаха, ямар инээдтэй яриа вэ! Чи өөрийгөө ямар том хүн гэж бодож байна? Бид харамсана гэнэ ээ? Чи биднийг харамсахаар тийм үнэ цэнтэй хүн гэж үү?
— Тийм ээ, чи өөрийгөө хэн гэж боддог юм бэ? Ичдэггүй юм.
Тэд Чү Фэний үгийг огтхон ч сэтгэлдээ авсангүй. Тэдний нүдэнд Чү Фэн зүгээр л хэрэггүй хүн байв. Учир нь тэд түүнийг бага байхаас нь тийм гэсэн шошгоор тамгалчихсан байлаа.
— Энд чинь нэлээд хөл хөдөлгөөнтэй юм байна.
Яг тэр үед цээлхэн хоолой гэнэт цуурайтав.
Бүгд дуу гарсан зүг рүү харвал хоёр залуу аажуухан алхсаар ирж байлаа.
Тэд ихэр ах дүүс байв. Хоёулангийнх нь нил ягаан, урт ханцуйтай хувцас маш бохир, бүр тос даасан гялбаа нь хүртэл харагдаж байв.
Тэд гартаа чихрийн нишингэ барьсан бөгөөд зажилж байхдаа чих дэлсэм чимээ тасралтгүй гаргаж, үнэхээр яршигтай байлаа.
Гэвч тэдний цээжин дээрх тэмдгийг харсан хүн бүр гайхав.
Тэр тэмдэг дээр хос далавч дүрслэгдсэн байв. Энэ нь дотоод хүрээний хамгийн хүчирхэг эвсэл болох Далавчит Эвслийн бэлгэдэл байлаа.
— Далавчит Эвслийн Луу ба Бар ах дүүс байна.
Тэр агшинд олон хүн тэднийг таньж, төрөл бүрийн дуу алдалт тасралтгүй цуурайтав.
Эрэгтэй шавь нар хүндэтгэсэн царай гаргаж байхад эмэгтэй шавь нар тэдэнд дурласан мэт хашхирч байлаа. Чү Юэгийн царай хүртэл хүндэрлээ.
— Чү Юэ, чи тэднийг таньдаг юм уу? гэж Чү Фэн сониучирхан асуулаа.
— Мм. Тэднийг Бай Лун, Бай Ху гэдэг. Тэд надтай чацуу, арван зургаан настай.
— Тэд надтай хамт Хөх Лууны Сургуульд орсон. Гэхдээ арван хоёр настайдаа дотоод хүрээний шавийн шалгалтыг давж, тэр шалгалтад бүр нэгдүгээр байр эзэлсэн.
— Цуу яриагаар бол тэд нэг жилийн өмнө Сүнсний шатны 6-р түвшинд аль хэдийн хүрсэн гэсэн. Тэд бол жинхэнэ суут шавь нар.
Чү Юэ тэр хоёрын талаар ярихдаа тун нухацтай байлаа. Энэ нь тэд Чү Юэгийн сэтгэлд ямар чухал байр суурь эзэлдгийг харуулж байв.
— Арван зургаан настайдаа Сүнсний шатны 6-р түвшин!
Чү Юэгийн үгийг сонсоод Чү Фэн Луу ба Бар ах дүүсийг дахин үнэлэв. Учир нь түүний өргөмөл ах Чү Гүюй арван долоон настайдаа Сүнсний шатны 6-р түвшинд хүрсэн бөгөөд суут нэгэн гэж тооцогддог байлаа.
Харин энэ хоёр Чү Гүюйгээс бүтэн нэг насаар дүү байж, ийм түвшинд хүрчээ. Энэ нь Далавчит Эвслийн гишүүд жирийн хүмүүс биш гэдгийг харуулж байв. Тэднийг яагаад домгуудын эвсэл гэж үздэг нь аргагүй байлаа.
— Тэд... Тэд бидний зүг алхаж байгаа бололтой. Бид... Бид тэднийг ямар нэгэн байдлаар гомдоогоогүй биз дээ?
Тэдний очих газар нь өөрсдөө болохыг харсан Чүгийн Эвслийн бүх гишүүн сандарч эхлэв. Чү Вэй ч мөн адил байлаа.
Эцсийн эцэст тэр ах дүүсийн нэр хэтэрхий алдаршсан байв. Далавчит Эвсэлд харьяалагддаг гэх байр суурийг нь эс тооцсон ч өөрсдийнх нь нэр сүрийг дарах аргагүй байлаа.
Тэд ийм хүмүүсийг гомдоохоос огтхон ч зүрхэлдэггүй байв. Учир нь тэгвэл дотоод хүрээнд цаазаар авах ял сонссонтой адил гэсэн үг.
Гэвч тэд улам ойртоход хүмүүс эцэст нь санаа амрав. Тэдний зорилго Чү Фэн байсныг бүгд мэджээ.
— Чи Чү Фэн мөн үү? гэж Бай Лун Чү Фэн рүү дээрээс доош нь ажиглан асуув.
— Асуудал байна уу? гэж Чү Фэн тайвнаар хариулав.
— Өө?
Чү Фэний хариуг сонсоод Бай Ху хөмсгөө атируулан, Чү Фэнийг ажиглан үнэлж эхлэв.
— Сайхан юм болж байна. Луу ба Бар ах дүүс Чү Фэнийг хайж явжээ.
— Хмф, тэр дөнгөж дотоод хүрээнд орж ирээд ах дүүсийг гомдоочихож. Хүртэх ёстойгоо хүртэг.
— Энэ удаа яаж үхэхийг нь харцгаая.
Тэр агшинд Чүгийн гэр бүлийн гишүүд бүгд баярлав. Тэд Чү Фэнийг ямар нэгэн томоохон хүнийг гомдоож, улмаар түүний гарт амиа алдаасай гэж хүсдэг байлаа.
Хэн санах вэ, Чү Фэн үнэхээр Луу ба Бар ах дүүсийг гомдоосон байлаа. Энэ нь тэднийг бүр ч их баярлуулжээ.
Гэвч ах дүүсийн дараагийн хэлсэн үг тэднийг тэр даруй мэл гайхуулав.
— Чү Фэн, Далавчит Эвсэлд элсэх сонирхол байна уу?