— Чү Фэн, чи ч бас олигтой биш юм байна. Бүтэн өдөр өнгөрчихөөд байхад юу ч олж аваагүй л байна шүү дээ. — Чү Сюэ Чү Фэний хоосорсон уутыг хараад, түүний хүнд байдалд ёжлон хатгав.
— Тийм гэж үү? Та нар аравуулаа нийлчихээд надтай адилхан л харагдаж байна шүү дээ. — Чү Фэн харцаа гүйлгэн Чү Сюэгийн талын хүмүүсийн уут ч мөн адил хоосорсныг хараад ёжилж хэлэв. — Чү Вэй юу бодож байгааг би үнэхээр ойлгохгүй юм. Та нар шиг хэрэггүй арван хүнийг нэг газар байрлуулаад, тэр арван хэрэггүй хүн нь дунд бүс рүү гүйж иржээ. Та нар энд зугаалгаар ирсэн юм уу? Хоол хүнс чинь хүрэлцэх үү?
— Дэмий юм бүү ярь! — Чү Фэний үгийг сонсоод Чү Сюэ уурлан бухимдав. Хажууд нь байсан бусад есөн зарц ч мөн таатай байдалтай байсангүй.
Ялангуяа Чү Гао бүр Чү Фэн рүү хуруугаараа заан хашхирлаа.
— Манай хатагтайд дахин хүндэтгэлгүй хандах юм бол чамайг бэртээж, бясалгал хийж чадахгүй болгоно шүү!
— Чадна гэж бодож байвал хүрээд ирээд үз. — Чү Фэн Чү Гао руу үл тоосон харцаар нэг ширтээд, дараа нь толгойгоо буулган хоол хүнсээ үргэлжлүүлэн идэв.
— Чи намайг зүрхлэхгүй гэж бодож байна уу? — гэж Чү Гао хэлээд Чү Фэн рүү түрэмгийлэн гүйв. Түүний хөлийн доороос хуйларсан салхи босож, асар том навчисыг хийсгэн одов. Тэр Сүнсний шатны 4-р түвшний хүчээ бүрэн харуулж байлаа.
Гэвч Чү Гао Чү Фэн дээр дөхөж очих мөчид Чү Фэн гэнэт толгойгоо өргөв. Түүний хүйтэн хос нүднээс хурц хутга мэт харц тусаж, Чү Гаогийн нүдийг нэвт сүлбэх шиг болов.
Та.
Тэр агшинд Чү Гао алхаж явснаа шууд зогсож, арагш хоёр алхам ухарлаа. Чү Фэний харцыг харсан мөчид тэр нэгэн зүйлийг мэдэрсэн байв.
Энэ бол сүрдүүлэн дарах хүч байлаа.
Тэр дарамт Чү Гаогийн нуруу даган хүйт оргитол айлгав. Түүний сэтгэлд сандрал төрөв. Учир нь тэр ийм дарамтыг өмнө нь мэдэрч байсан бөгөөд өөрт нь ийм мэдрэмж төрүүлж чадах хүн бол туйлын аймшигтай нэгэн байдаг байлаа.
Чү Фэн ч мөн Сүнсний шатны 4-р түвшинд байж, дотоод сургуульд дөнгөж орсон нэгэн. Тиймээс Чү Фэнээс ийм дарамт мэдэрсэн нь түүнд санаанд багтамгүй санагдсан ч, тэр дарамт Чү Фэнтэй тулалдаж болохгүй гэдгийг түүнд хэлж байв.
Гүл.
Чү Гао шүлсээ хүчтэй залгисныхаа дараа тэр даруй эргэж, буцан гүйлээ.
Энэ дүр зураг Чү Сюэ болон бусдыг юу хийхээ мэдэхгүй болгов. Тэр яагаад тулалдалгүй буцаж ирсэн юм бэ? Энэ арай дэндүү ичгүүртэй биш гэж үү?
Хэрэв Чү Гао Чү Фэний ганцхан харцнаас айсан гэдгийг тэд мэдсэн бол бүр ч их нүүрээ алдсан мэт санагдах байлаа.
— Чү Гао, чамд юу тохиолдсон юм бэ? — гэж Чү Сюэ ууртайгаар зандарлаа.
— Хатагтай, би... — Чү Гао юу гэж хариулахаа мэдсэнгүй.
— Хэрэггүй хог!
Чү Гаогийн сул дорой төрхийг хараад Чү Сюэ уурласандаа шүдээ хавирсан ч юу хийхээ мэдэхгүй байв. Эцэст нь тэр Чү Фэн рүү ширүүнээр хэлэв.
— Чү Фэн, чи үнэхээр том болжээ. Бага байхдаа Хунфэйд зодуулж байснаа мартчихсан юм уу?
— Би чамд анхааруулъя. Чүгийн гэр бүл рүү хэзээ ч буцаж очих хэрэггүй. Эс бөгөөс би Хунфэйгээр чамайг бүр ч их зодуулна.
Чү Сюэгийн үгийг сонсмогц Чү Фэн хоёр гараа гэнэт атгав. Түүний гар дахь хоол хүнс тэр даруй нунтаг болон бутрав. Түүнийг төвөө болгосон хүчтэй салхи хуйларч, Чү Сюэ болон бусдыг тасралтгүй арагш түлхэв. Бүр Чү Гао хүртэл түүнийг тогтоон барихад бэрх байлаа.
Чү Хунфэй.
Тэр хүн урьд нь Чү Фэнийг маш их доромжилж байсан юм. Чү Фэн үүнийг хэзээ ч мартахгүй. Тэр дөнгөж найман настай байхдаа арван настай Чү Хунфэйд зодуулж, босож ч чадахгүй болсон байв. Чү Фэн бүтэн хагас сарын турш орноосоо босож чадаагүй.
Хамгийн чухал нь, дараа нь Чү Гүюй Чү Хунфэйг хайж очиход Чү Гүюй хүртэл мөн адил хүндээр зодуулсан байлаа. Тэр явдал Чү Фэний зүрхэнд өргөс болон үлджээ. Тэр өргөсийг сугалж авахгүй л бол үргэлж өвдсөөр байх байв.
Чү Фэн толгойгоо аажуухан өргөв. Түүний хос нүднээс өтгөн хүйтэн аура тархлаа. Тэр Чү Сюэд туйлын хүйтэн өнгөөр хэлэв.
— Чү Сюэ, Чү Хунфэйд хэл. Би энэ жилийн цугларалтаар буцаж очно. Түүнийг сөхрөн сууж, гуйхад бэлэн байлга.
— Харин одоо та нар бүгд миний нүднээс нэн даруй зайл. Эс бөгөөс би та нарыг харамсуулах болно.
Энгийн нөхцөлд байсан бол Чү Сюэ Чү Фэнтэй гарцаагүй ам зөрөх байлаа. Гэвч одоо түүнд тэгэх зориг байсангүй. Тэр агшинд Чү Фэний ялгаруулж буй аура түүний хөлийг сулруулж, биеийг нь чичрүүлэхэд хангалттай байв. Энэ мэдрэмжийг айдас гэдэг байсныг тэр мэдэж байлаа.
Эцэст нь Чү Сюэ юу ч хариу хэлэлгүй эргэж, уулын ой руу улам гүн орлоо. Чү Гао болон бусад хүмүүс ч мөн яаран түүнийг дагав. Учир нь тэд Чү Сюэгийн адил Чү Фэний аураг эсэргүүцэж чадахгүй байлаа.
Чү Сюэ болон бусад нь явсны дараа Чү Фэн тайвнаар эд зүйлсээ эмхэлж аваад цааш үргэлжлүүлэн явав.
Тэр Чү Хунфэйг амархан дийлдэх хүн биш гэдгийг мэдэж байлаа. Өмнө нь тэр Чүгийн гэр бүлийн дотор тулаанд хамгийн шилдэг нь байсан төдийгүй, өнөөдөр ч Чү Гүюйгээс арай л дутуу байв.
Чү Хунфэй Чүгийн гэр бүлийн хүн бөгөөд Чү Гүюйгээс гадна нэгдүгээр зэрэглэлийн сургуульд элсэж чадсан цорын ганц хүн байлаа. Нэгдүгээр зэрэглэлийн сургуульд элсэж чадсан нь түүний тулааны бясалгалын авьяасыг аль хэдийн харуулж байв.
Чү Хунфэй сургуульд орсноосоо хойш Чүгийн гэр бүлд эргэж ирээгүй тул түүний одоогийн хүч ямар түвшинд хүрснийг хэн ч мэдэхгүй байлаа.
Гэсэн ч энэ жил Чү Хунфэй эргэж ирэх магадлалтай гэж Чү Фэн үзэж байв. Эцсийн эцэст түүний эцэг нэр дэвшигчдийн нэг байсан юм.
Чү Хунфэйн авьяасыг бодвол тэр Сүнсний шатны 6-р түвшинд хүрээгүй байсан ч ядаж 5-р түвшинд хүрсэн байх учиртай. Тиймээс Чү Фэн хүчээ хурдан нэмэгдүүлж, ядаж Сүнсний шатны 5-р түвшинд хүрэх ёстой байлаа.
— Аа! Надад бүү хүр~~~~
Гэвч Чү Фэн холдож амжаагүй байтал ой дотроос хурц хашхираан сонсогдов. Тэр дуу Чү Сюэгийнх байлаа.
Тэр агшинд Чү Фэн хөмсгөө зангидсан ч хэсэг эргэлзсэнийхээ дараа дуу гарсан зүг рүү гүйн одов.
Үүний зэрэгцээ уулсын дундах нэгэн цэлгэр задгай газарт тэвчихийн аргагүй дүр зураг болж байлаа.
Чү Гао болон бусад есөн хүн хажууд нь айдас дүүрэн царайтайгаар чичрэн зогсоно. Харин цэлгэр зайны голд Чү Сюэг гурван эр дураараа оролдож байв.
Тэдгээр гурван эр хорь орчим настай бөгөөд царай нь туйлын завхай төрхтэй байлаа. Нуруундаа хар төмөр сэлэм үүрсэн тэд Сэлмийн Эвслийн гишүүд байв.
— Дүү минь, бүү ай. Бид ямар ч муу санаагүй. Зүгээр л чамтай бага зэрэг ярилцах гэсэн юм.
Нүүр нь битүү нүх сорвитой нэгэн эр Чү Сюэгийн нил ягаан хувцаснаас зуурчээ. Түүний нэг ханцуй аль хэдийн урагдаж, цасан цагаан арьс нь ил гарсан байв.
— Хэхэ, ямар цагаахан юм бэ. Би ийм залуухан охидод дуртай.
Нөгөө хоёр нь ч мөн Чү Сюэгийн биед гар хүрч байлаа. Тэдний нүд гялалзаж, амнаас нь шүлс гоожиж байв.
— Бид нэг сургуулийнхан. Надтай ингэж харьцвал ахмадууд та нарыг шийтгэнэ гэж айхгүй байна уу? — Чү Сюэгийн нүүр нулимсаар дүүрч, тэр хүчгүйхэн тэмцэлдэж байлаа.
— Дүү минь, бид чамайг хамгаалж байна. Ахмадууд биднийг магтах зав ч олдохгүй байхад яахаараа шийтгэх юм бэ?
— Тийм ээ. Ийм хэрэггүй хүмүүсийг дагавал чи улам их аюулд орно. Харин биднийг дагасан нь дээр. Ан агнуур дуусахаар бид чамд шагнал өгнө. Хэхэ...
Нэгэнт шөнө болсон бөгөөд тэр гурван эр туйлын ганцаардаж байв. Тэр үед Чү Сюэ шиг бяцхан хонь тэдний өмнө гарч ирсэн байхад энэ боломжийг яаж алдах билээ?
— Ах нар аа, манай хатагтайг тавиач гэж гуйя. — Чү Гао чичрэн байж гуйв.
Шүүв.
Түүнийг өгүүлбэрээ дуусгаж ч амжаагүй байтал Сэлмийн Эвслийн гишүүдийн нэг нь хар төмөр сэлмээ сугалан, Чү Гао руу даллав. Хүчтэй салхи Чү Гаогийн биеийн өмнүүр исгэрэн өнгөрөв.
Пүү.
Тэр хүчтэй салхины дараа Чү Гаогийн хоёр хөлийн дээд хэсгээр цуст шарх гарч, пүү гэх чимээтэйгээр тэр газар сөхрөн унав.
— Сүнсний шатны 5-р түвшин.
Үүнийг харсан Чүгийн гэр бүлийн хүмүүс айсандаа ухарлаа. Салхийг ир болгон ашиглаж, Чү Гаог ганц цохилтоор ялж чадсан нь яахын аргагүй Сүнсний шатны 5-р түвшний бясалгалын хүч байв.