Цаг хугацаа өнгөрсөөр, нүд ирмэхийн зуур хэдэн өдөр өнгөрөв. Энэ хэдэн өдрийн турш Чү Фэн гадагш нэг ч алхам гарсангүй. Тэрээр Гурван Аянгын Хэлбэрийн гурав дахь хэлбэрийг судлахаас гадна Сүнсний Эмийг боловсруулж байлаа.
Цөөхөн хэдэн өдрийн дотор Чү Фэн чинээлэг хүнээс юу ч үгүй ядуу нэгэн болж хувирав. Гэхдээ аз болоход даньтянь нь нэлээд дүүрсэн байв. Түүний тооцоолсноор, дахиад нэг Сүнсний Сувд хэрэглэсний дараа дахин нэг удаа ахиц гаргаж чадна.
Гэвч Сүнсний Эмийн Ан жилд ганцхан удаа болдог бөгөөд Сүнсний Сувд нь дээд чанарын Сүнсний Эм байв. Хэрэв Су Мэйд найдаагүй бол Чү Фэн яаж ийм боломжийг олж авах билээ? Тиймээс дахин ахиц гаргахыг хүсэх нь амаргүй гэдгийг тэр өөрөө ч мэдэж байлаа.
Өөрөө ч анзааралгүй явсаар Чү овгийн цуглаан болох өдөр ирэв. Тэр өдөр танил гурван хүн түүн дээр ирж уулзлаа.
“Чү Юэ, Чү Сюэ, Чү Вэй?”
Гадаа зогсож буй гурван хүнийг хараад Чү Фэн бага зэрэг гайхав. Чү Юэ түүн дээр ирсэн нь тийм ч сонин зүйл биш байлаа. Харин Чү Сюэ, Чү Вэй хоёр ч бас ирнэ гэж тэр огт бодоогүй байв.
“Чү Фэн, цуглаан болох цаг бараг болжээ. Бидэнтэй хамт яв. Тэгээд хамтдаа харьцгаая.” Чү Юэ инээмсэглэн хэлэв.
“Өө?” Чү Фэн бага зэрэг тээнэгэлзэн Чү Вэй, Чү Сюэ хоёрыг харав.
“Чү Фэн, хамт буцъя. Бүгд чамайг хүлээж байгаа!” гэж Чү Сюэ ч бас хэлэв. Түүний нүдэнд чин сэтгэлээсээ хандаж буй байдал харагдахын зэрэгцээ гүнээ харамссан өнгө ч байлаа.
“Чү Фэн, бид зарим зүйлийг буруу ойлгосон байж болох ч эцсийн эцэст бид нэг гэр бүлийнхэн. Өнгөрсөн явдлыг сэтгэлдээ бүү тээж яваасай гэж би хүсэж байна.” Чү Вэй ч инээмсэглэн хэлэв. Түүний өнгөнд алдаагаа хүлээн зөвшөөрч буй шинж байлаа.
Чү Фэн хэсэг бодсоноо, “За, тэгье” гэв.
Чү Фэн явцуу бодолтой хүн биш байлаа. Тийм байсан бол тэр өдөр Чү Сюэг аврахгүй байсан. Ямартай ч тэр Чү овогт буцаж очихоор төлөвлөж байсан тул замдаа Чү Юэтэй ярилцангаа харихад муу зүйл байсангүй.
Тэд Хөх Лууны Сургуулийн хаалган дээр ирэхэд Чү овгийнхон үнэхээр Чү Фэнийг хүлээж байлаа. Тэд Чү Фэн рүү харахдаа урьдын дайсагналыг харуулсангүй. Харин бага зэрэг хүндэтгэлтэй болсон байв. Гэхдээ хүндэтгэлээс гадна эвгүйцэл, ичгүүр ч холилджээ.
Хэдийгээр энэ нь батлагдаагүй байсан ч Чү Фэн дөчин Догшин Араатныг хядсан тэр аймшигт хүн байх магадлалтайг олон хүн дотроо мэдэж байлаа. Тэр бас Далавчит Эвслээс хүлээн зөвшөөрөгдсөн. Ийм байхад тэд Чү Фэнтэй зөрчилдөж яаж зүрхлэх билээ?
Чү Фэн тэдний хандлага өөрчлөгдсөнд нэг их анхаарсангүй. Эцсийн эцэст Чү Фэн өөрийгөө Чү овгийн нэг гишүүн гэж үздэг байлаа. Гэр бүлийнхэнтэйгээ эв найртай харилцах нь түүний угаасаа хүсдэг зүйл байв.
Гэхдээ тэдний хандлагыг өөрчилсөн зүйл нь өөрийнх нь хүч гэдгийг тэр бас мэдэж байлаа. Гэвч тэглээ гээд ямар хамаатай юм бэ? Эцсийн эцэст энэ дэлхий ертөнц угаасаа ийм. Гэр бүлийнхэн байсан ч ахмад, дүү нарын байр суурийг хүч чадлаар нь ялгадаг.
Хөх Мужийн төв хэсэгт уул түшин баригдсан нэгэн жижигхэн хот байв. Үүнийг Налуу Уулын Хот гэдэг байлаа. Чү овог Налуу Уулын Хотын ноёрхогч бөгөөд хотын эргэн тойрон дахь хэдэн арван бээрийн газар нутаг, нөөцийг бүхэлд нь хянадаг байв.
Чү овгийн сүрлэг хаалга тэдний өмнө харагдав. Хурдан хүлгүүд давхин ирж, сүрлэг төрхтэй хэд хэдэн залуу эрэгтэй, эмэгтэй бууж ирлээ. Тэд Хөх Лууны Сургуулиас ирсэн Чү Фэн болон бусад хүмүүс байв.
“Хараач, Чү овгийн залуу эзэд буцаж ирлээ.”
“Нил ягаан өнгийн дээлнүүд байна. Тэд Хөх Лууны Сургуулийн дотоод ордны шавь нарын бэлгэдэл мөн биз дээ? Гайхалтай юм. Үнэхээр Чү овгийнхон байна.”
“Тийм ээ. Тулааны бясалгалын замд авьяас хамгийн чухал. Хотын зүүн хэсгийн толгойлогч хөгшин Ян бүх хөрөнгөө зарцуулж байж ач хүүгээ Хөх Лууны Сургуульд оруулсан гэдэг. Гэтэл бүтэн арван жил сурсан ч тулааны бясалгалын 1-р түвшинд л байна. Чү овгийн залуу эзэдтэй харьцуулахын аргагүй юм.”
“Тийм биш байж ч мэднэ. Чү овогт Чү Фэн гэдэг хүн байдаг гэж сонссон. Гэтэл одоо ч гаднах ордны шавь хэвээрээ байгаа гэсэн. Хэнд ч нүүр үзүүлэх нүүргүй болсон тул олон жил гэртээ харьж ирээгүй гэнэ.”
“Тэгвэл чи бүх учрыг нь мэдэхгүй юм байна. Тэр Чү Фэн хэдийгээр залуу эзний байр суурьтай ч үнэн хэрэгтээ Чү овгийн хүн биш. Чү Юань түүнийг олж авч өсгөсөн болохоор бусад залуу эздийнхтэй адил авьяастай биш байсан ч гайхах зүйлгүй.”
“Чшш, энэ тухай дур мэдэн ярьж болохгүй. Чү Юань сонсчихвол муу юм болно.”
Чү Фэн болон бусад хүмүүсийг ирэхэд хотын тоо томшгүй олон иргэн сонирхон харж байлаа. Тулааны бясалгалтай ямар ч холбоогүй тэдгээр хүмүүсийн хувьд бясалгагч бүхэн шүтээн нь байв.
“Залуу эздүүд, та нар буцаж ирэв үү.”
Тэд хашаанд ормогц Чү овгийн зарц нар бүгд хүрээлэн ирэв. Үүний зэрэгцээ Чү овгийн залуу үеийн олон хүн ч бас цугларлаа.
Чү овогт залуус олон байсан ч тэд бүгд өөр өөр төрлийн сургуульд орсон байв. Тиймээс Хөх Лууны Сургуулийн хүмүүс буцаж ирснийг сонсоод бусад сургуулийнхан бүгд Чү Вэй, Чү Юэ болон бусад хүмүүс ямар түвшинд хүрснийг харахыг хүсжээ.
“Өө? Энэ чинь Чү Фэн биш үү? Чи эцэст нь Хөх Лууны Сургуулийн дотоод ордонд орчихсон юм уу?”
Хурц бөгөөд тааламжгүй хоолой сонсогдоход хэдэн залуу эрэгтэй, эмэгтэй хүн хүрч ирэв. Тэдний тэргүүнд царайлаг залуу явж байлаа.
Түүнийг Чү Сүн гэдэг бөгөөд хоёрдугаар зэрэглэлийн Мянган Салхины Сургуулийн шавь байв. Тэр энэ жил арван найман настай бөгөөд Сүнсний шатны 5-р түвшний бясалгалтай байлаа. Чү овгийн ихэнх гишүүний адил тэр багаасаа Чү Фэнд дайсагнасан юм.
“Хэрэв би зөв санаж байвал чи ч бас арван таван настайдаа Мянган Салхины Сургуулийн дотоод ордонд орсон биз дээ?” Чү Фэн үл ялиг инээмсэглэн хэлэв.
“Хмф, зөв байна. Гэхдээ дотоод ордонд орсноосоо хойш ердөө гурван жилийн дотор би Сүнсний шатны 5-р түвшинд хүрсэн. Чи өөрийгөө надтай харьцуулж чадна гэж бодож байна уу?”
“Хэхэ. Арван настайдаа Мянган Салхины Сургуульд орчихоод арван найман насандаа дөнгөж Сүнсний шатны 5-р түвшинд хүрсэн юм байна. Ийм удаан ахицтай байж бас ингэж бардамнадаг. Чи үүнээс илүү болж чадахгүй юу?”
“Чи намайг басамжилж байна уу? Надтай жаахан спарринг хийж үзэх үү?” Чү Сүний царай ихэд барайж, Чү Фэнд сургамж өгөхийг үнэхээр их хүсэж байлаа.
“Чи надтай тулалдах хэмжээний хүн ч биш.” Чү Фэн түүнийг дорд үзсэн харцаар нэг харснаа, Чү овгийн өргөөний гүн рүү алхав.
“Чөтгөр гэж! Түүнд ийм бардам байх итгэлийг хэн өгсөн юм бэ? Гэр бүлийн тэмцээнд оролцохгүй л байгаасай. Эс бөгөөс би түүнийг үхтэл нь зодно.” Чү Фэний холдож буй нурууг хараад Чү Сүн уурласандаа шүдээ хавирав.
“Чү Сүн, Чү Фэнийг битгий өдөөн хатга гэж би зөвлөе.”
Тэр үед Чү Чэн, Чү Жэнь ах дүүс хүрч ирэв.
“Чи юу хэлэх гээд байна? Намайг түүнд дийлдэхгүй гэж бодож байгаа юм уу?” Чү Сүн бүр ч их уурлав.
Түүнийг ингэж зөрүүдэлж байгааг харсан Чү Чэн, Чү Жэнь хоёр түүнд анхаарал хандуулахыг ч залхуурч, өөрсдийн өргөө рүүгээ явлаа.
“Хоёр хог шаар. Нэг жилийн дараа яагаад ингэтлээ зориг мохчихов?” Чү Сүн тэр хоёрыг үл тоосон харцаар ширтэв.
“Тэдний хэлсэн зөв. Ах нь болохын хувьд би чамд хэдэн үг зөвлөе. Тэр Чү Фэн чиний бодож байгаагаас сул дорой биш. Нарийн учрыг нь хэлэхгүй. Чи өөрийнхөөрөө ойлго.”
Чү Вэй ч бас дөхөж очоод Чү Сүний мөрөн дээр товшоод өнгөрөв.
Үүний дараа Чү Юэ, Чү Сюэ, Чү Гао болон бусад хүмүүс ч Чү Сүнтэй хэдэн үг хэлэв. Хэдийгээр тэд үгээ их далд хэлсэн ч, цаанаа маш хүчтэй анхааруулга байлаа.
“Энэ хүмүүс чинь Хөх Лууны Сургуульд очоод тэнэг болчихсон юм биш үү? Чү Юэг бол яриад ч хэрэггүй. Гэхдээ Чү Вэй болон бусад нь яагаад ингэтлээ хулчгар болчихов?” Чү Вэй болон бусдын холдон явж буй нурууг хараад Чү Сүн бага зэрэг алмайрав.
“Тийм шүү. Өнгөрсөн жил Чү Вэй болон Чү Чэн, Чү Жэнь ах дүүс Чү Фэнийг хамгийн ихээр өдөж, дарамталдаг байсан биз дээ? Бас Чү Сюэ ч мөн адил. Тэдэнд юу тохиолдчихов?”
Чү Сүний ард байсан хүмүүсийн царайнд ч мөн адил будлиан тодров.
Тэд үүнийг ойлгож чадахгүй байлаа. Өнгөрсөн жил Чү Вэй болон бусад нь Чү Фэнийг үргэлж ямар ч хязгааргүйгээр доромжилдог байв. Тэд Чү Фэний ичгүүртэй зүйлсийг юу ч үлдээлгүй Хөх Лууны Сургуульд зарладаг байсан. Гэтэл одоо бүгд яагаад бүрэн өөрчлөгдсөн мэт харагдана вэ?