Чү овгийн нэгэн өргөөнд дунд эргэм насны эр, залуу хүү хоёр сууж байлаа.
Залуу хүү цагаан дээл өмссөн бөгөөд царайлаг төрхтэй, бүх биеэс нь онцгой аура цацарч байв.
Тэр хүн бол Чү Фэний ах, Хөх Мужийн нэгдүгээр сургууль болох Линьюнь Сургуулийн дотоод хүрээний шавь Чү Гүюй байлаа.
Харин дунд эргэм насны эр нь Чү Гүюй болон Чү Фэний эцэг Чү Юань байв.
Шаржигнах~
Тэр хоёр ярилцаж байтал чанга хаалттай байсан хаалга аажмаар онгойв.
— Тогшилгүйгээр орж болно гэж хэн хэлсэн юм? Гар!
Хүүтэйгээ баяртайгаар ярилцаж байсан Чү Юань зөвшөөрөлгүй хүн орж ирсэнд уурлан ширээг чанга цохиж, орилов. Гэвч хаалга бүрэн онгойж, туранхай, сул дорой дүрс орж ирэхэд Чү Юаний ууртай царай тэр даруй хөшиж орхилоо.
— Хэхэ, аав аа, ах аа.
Чү Фэн толгойгоо бага зэрэг маажин инээмсэглэсээр танхимд орж ирэв. Энэ хоёр хүн түүнд хамгийн дотнын хүмүүс нь байлаа.
— Чи юу, дүү минь?
Чү Фэнийг харсан Чү Гүюй туйлын их баярлав. Тэр хэдхэн алхмаар Чү Фэний өмнө хүрч очоод түүнийг тэврэн,
— Дүү минь, чи эцэст нь эргэж ирлээ. Би чамайг маш их санасан! хэмээв.
— Би ч бас чамайг санасан, ах аа.
Чү Фэн мөн Чү Гүюйг чанга тэврэв.
— Бид таван жил уулзсангүй. Чи өндөр болж, бүр царайлаг болжээ. Би бараг таньсангүй.
Чү Гүюй Чү Фэнийг анхааралтай ажиглах зуур нүд нь баяр хөөрөөр дүүрэв.
— Гэхдээ би одоо ч чамаас өндөр биш байна.
Чү Фэн инээмсэглэн хэлэв.
— Чи одоохондоо дэндүү залуу байна. Дахиад хэдэн жил өнгөрөхөд чи заавал надаас өндөр болно.
Чү Гүюй Чү Фэний толгойг энхрийлэн илэв.
— Эргэж ирчихээд надтай хүртэл мэндэлсэнгүй юу?
Чү Юань ч мөн тэдний дэргэд ирэхэд нүүрэнд нь нууж үл чадах баяр хөөр тодорч байлаа. Чү овгийнхон Чү Фэнийг Чү овгийн нэг хэсэг гэж үздэггүй байсан ч Чү Юаний сэтгэлд Чү Фэн бол түүний хүү байв. Түүний хувьд Чү Фэн, Чү Гүюй хоёрын хооронд ямар ч ялгаа байсангүй.
Чү Фэний нил ягаан дээлтэйг хараад Чү Юань дахин асуув.
— Чи дотоод хүрээнд орсон юм уу?
— Тийм ээ.
Чү Фэн инээмсэглэн толгой дохив.
— Сайн байна. Миний хүү Чү Фэн тийм ч муу биш гэж би хэлээд байсан юм.
Чү Юань чангаар инээв. Түүний инээд ер бусын баяр хөөртэй сонсогдож байлаа.
Гурвуулаа таван жил уулзаагүй тул ярилцах зүйл дуусахгүй байв. Тэд бүтэн хагас өдөр ярилцсан бөгөөд өдрийн хоол ч идсэнгүй.
Үдээс хойш өргөөний гаднаас нэгэн дуу сонсогдов.
— Ноён Чү Юань, тэргүүн таныг болон залуу эзэн Гүюйг хүрээд ир гэж дуудлаа.
Тэр бол Чү овгийн чадварлаг түшмэл Жао ахлагчийн дуу байв. Тэр Чү овгийн хүн биш ч байр суурь нь маш өндөр нэгэн байлаа. Ингээд Чү Фэн, ах нь, аав нь гурав өргөөнөөс гарч ирэв.
— Жао ахлагч, тэргүүн биднийг яагаад дуудсаныг та мэдэх үү? — гэж Чү Юань эелдгээр асуув.
— Энэ нь овгийн цуглаантай холбоотой. Чү овгийн бүх гишүүн тийшээ очсон.
Цагаан үстэй Жао ахлагч инээмсэглэн хариулав.
— Ойлголоо. Гүюй, Фэн ээ, явцгаая.
Чү Юань Чү Гүюй, Чү Фэн хоёрыг хараад Чү овгийн хурлын танхим руу алхахаар бэлтгэв.
— Ноён Чү Юань, тэргүүн зөвхөн таныг болон залуу эзэн Гүюйг оч гэж хэлсэн.
Тэднийг хөдөлж эхлэх мөчид Жао ахлагч тэднийг зогсоов.
— Энэ чинь юу гэсэн үг вэ?!
Үүнийг сонссон Чү Гүюй ихэд уурлав.
Жао ахлагч санаа алдсан ч тайван хэвээр байлаа. Тэр үл ялиг инээмсэглэн,
— Энэ бол тэргүүний шийдвэр. Би зүгээр л үгийг нь дамжуулж байна, — гэж хэлэв.
Тэр агшинд Чү Гүюй төдийгүй Чү Юаний царай ч ихэд барайв. Тэд үүнийг овгийн цуглаан гэж хэлсэн атлаа Чү Фэнийг дуудсангүй. Үүний цаадах утга маш тодорхой байлаа.
— Аав аа, ах аа, та хоёр хурдан яв. Өвөөг битгий уурлуулаарай.
Яг тэр үед Чү Фэн инээмсэглэн хэлэв. Түүний инээмсэглэл маш тайван байсан бөгөөд сэтгэл нь өчүүхэн ч өөрчлөгдсөнгүй. Чү овогт олон жил байсан тул ийм зүйлд тэр аль хэдийн дассан байлаа.
Гэвч Чү Фэн ийм байгааг харсан Чү Юаний зүрх хутгаар зүсүүлж байгаа мэт өвдөв. Тэр өөрийгөө сайн эцэг байж чадаагүй гэж мэдэрлээ. Тэгээд Чү Фэний мөрөн дээр зөөлөн товшин,
— Фэн ээ, дараагийн овгийн цуглаанд чамайг заавал оролцуулна гэж би амлая, — гэж хэлэв.
Ингэж хэлснийхээ дараа Чү Юань Чү Гүюйтэй хамт хурлын танхим руу явлаа.
— Сүнсний шатны 9-р түвшин.
Чү Фэн туйлын их баярлав. Тэр саяхан Чү Юаний биед аурагийнхаа өчүүхэн хэсгийг оруулсан бөгөөд мэдэрсэн зүйл нь Сүнсний шатны 9-р түвшний аура байлаа.
Энэ нь юу гэсэн үг болохыг Чү Фэн мэдэж байв. Чү овгийн ахмад үеийнхнийг эс тооцвол Сүнсний шатны 9-р түвшинд хүрсэн өөр хүн байгаагүй. Тиймээс энэ нь овгийн тэргүүний суудалд нэр дэвшигчийн хувьд Чү Юаний атгаж буй хамгийн том давуу тал байлаа.
Сүнсний шатны 9-р түвшин. Дахиад ганцхан алхам хийвэл Эх Үүслийн шатанд орж чадна.
Эх Үүслийн шатанд орсныхоо дараа сүнсний эрчим ашиглахаа больж, эх үүслийн хүчийг ашиглана.
Энэ нь сүнсний эрмээс хол давсан хүч юм. Мөн Сүнсний шатыг бүхэлд нь давсан шат билээ. Одоогийн Чү овгийн тэргүүн Чү Юань Ба хүртэл Эх Үүслийн шатны 1-р түвшинд л байсан.
Чү Юань энэ насандаа Сүнсний шатны 9-р түвшинд хүрч чадсан байв. Эх Үүслийн шатанд ороход түүнд ердөө утасны өргөнтэй адилхан өчүүхэн зай үлджээ. Тиймээс Чү Фэн түүний төлөө үнэхээр баярлаж, догдолж байлаа.
— Ноён Чү Юань, нэг юм боллоо!
Яг тэр үед хөгшин хүний дуу цуурайтаж, сандарсан царайтай том биетэй хүн гүйн орж ирэв.
— Жан авга, юу болсон юм бэ?
Чү Фэн тэр хүнийг танив. Тэр Чү овгийн зарц нарын нэг байлаа.
— Та... Та залуу эзэн Чү Фэн мөн үү?
Жан Чү Фэн рүү хараад царай нь хувирав.
Чү Фэн Чү овгоос явахдаа дөнгөж арван настай хүүхэд байсан. Таван жилийн дотор түүний төрх асар их өөрчлөгдсөн ч Жан түүнийг бүдэг бадаг таньсан байлаа.
— Би мөн.
Чү Фэн инээмсэглэн толгой дохив.
— Залуу эзэн Чү Фэн, уулын арын хүдрийн уурхайд Догшин Араатнууд гарч ирлээ.
Жан сандран хэлэв.
— Догшин Араатнууд уу?
Чү Фэний зүрх түгшиж, юу ч бодолгүй нисэх мэт хурдтайгаар уулын ар руу гүйв.
Чү овгийн уулын ард байдаг хүдрийн уурхай нь Чү овгийн орлогын маш чухал эх үүсвэр байлаа. Гэвч хүдрийн уурхайд ажилладаг уурхайчид нь ихэвчлэн жирийн иргэд байв. Жаахан тулааны урлаг мэддэг хүмүүс байсан ч хүч нь маш сул байлаа.
Чү Фэн Догшин Араатнуудыг өмнө нь харж байсан. Хамгийн сул 1-р зэрэглэлийн Догшин Араатан ч уурхайчдын дийлэх амьтан биш байв. Хэрэв уурхайчид Догшин Араатнуудтай таарвал юу болохыг Чү Фэн бодохыг ч хүссэнгүй.
Гэвч Чү Фэн явсны дараахан Жангийн уруулын булан дээш өргөгдөв. Түүний хуйвалдаан бүтсэн байлаа.
— Жан авга, зүтгэлд чинь баярлалаа.
Чү Фэн явснаас удалгүй Чү Шюнь хүрч ирээд Жанд хэдэн мөнгөн зоос өгөв.
— Хэхэ, хийх ёстой зүйлээ л хийлээ.
Жан мөнгөн зоосыг аваад хэлэв.
— Залуу эзэн Чү Шюнь, Догшин Араатнууд дандаа уулын арын гүн хэсэгт байдаг байсан. Та тэднийг уурхайд ингэж ойртуулсан юм бэ?
— Энэ бол нууц.
— Залуу эзэн Чү Шюнь, энэ үнэхээр сайн арга байлаа. Гэхдээ Догшин Араатнууд улам олноороо цугларч, ойртох тусам улам аймшигтай болж байх шиг байна. Бид яаралтай очиж үзсэн нь дээр гэж бодож байна.
Уурхайн ойролцоо харсан Догшин Араатнуудаа бодоход Жангийн үс босож байлаа.
— Юунаас нь айх юм бэ? Хамгийн хүчтэй нь 3-р зэргээс хэтрэхгүй. Тэгээд ч Чү Фэн Хөх Лууны Сургуульд таван жил бэлтгэл хийсэн. Хэрэв хэдхэн Догшин Араатныг ч дийлж чадахгүй бол үхсэн нь дээр.
Чү Шюнь хүйтнээр хурхирлаа. Тэр бүхнийг Чү Фэнд бага зэрэг зовлон амсуулахын тулд хийсэн. Тэгээд яах гэж очиж аврах юм бэ?
— Гэхдээ залуу эзэн Чү Шюнь, хэрэв Чү Фэнд үнэхээр ямар нэгэн зүйл тохиолдож, ноён Чү Юань үүнийг шалгавал сайн зүйл болохгүй байх гэж айж байна.
Жан одоо ч бага зэрэг санаа зовж байлаа.
— За яах вэ. Очоод харцгаая.
Хэсэг бодсоны эцэст Чү Шюнь Жангийн хэлсэн буруу биш гэж үзэв. Чү Фэн үхвэл үхэг. Харин Чү Фэний үхэл өөртэй нь холбоотойг Чү Юань мэдчихвэл сайнгүй байлаа.
Чү Шюнь, Жан хоёр уулын ар руу орж, уурхайд хүрэхээсээ ч өмнө нэгэн зүйл олж харлаа. Чү Фэн асар олон уурхайчнаар хүрээлүүлсэн байв. Тэд Чү Шюнь, Жан хоёрын зүг алхаж байлаа. Уурхайчид бүр хэд хэдэн асар том мангасыг үүрсэн харагдав.
Сайтар харвал тэдгээр нь Догшин Араатнууд байлаа.