—Залуу эзэн Чү Шүн, та ч бас ирсэн юм уу?
—Аа, тэр Догшин Араатнууд үнэхээр аймаар байсан. Аз болж, залуу эзэн Чү Фэн яг цагтаа хүрч ирсэн. Үгүй бол төгсгөл нь юу болохыг төсөөлөхөөс ч айж байна.
Чү Шүнийг харсан хэдэн уурхайчин үлдсэн айдас нүүрэндээ тодрон түүн рүү гүйж ирэв.
—Өө?
Яг тэр мөчид Чү Шүн нийт есөн Догшин Араатан байсныг олж мэдэв. Таван нь 1-р зэрэглэлийн, гурав нь 2-р зэрэглэлийн, нэг нь 3-р зэрэглэлийн байлаа.
Тэдгээр Догшин Араатан Чү Шүний хувьд юу ч биш байв. Гэвч Чү Фэн тэдэнтэй тэмцэж дийлэх учиргүй гэж тэр бодож байлаа. Чү Фэн Сүнсний шатны 4-р түвшинд аль хэдийн хүрсэн байж болох уу?
Гэхдээ Чү Фэн 4-р түвшний хүчтэй байсан ч ийм олон Догшин Араатныг ийм богино хугацаанд устгаж чадахгүй биз дээ?
Чү Шүн эргэлзэн зогсож байх зуур Чү Фэн түүн рүү инээмсэглэв. Тэр инээмсэглэлд нь өчүүхэн ч гэсэн талархлын өнгө байлаа.
—Чү Шүн, баярлалаа.
Тэр мөчид Чү Шүн бүрэн хөшиж орхив. Зүрхэнд нь тавгүй мэдрэмж тархаж, тэр юу ч бодолгүйгээр хүдрийн уурхай руу яаран гүйлээ.
—Залуу эзэн Чү Фэн, энэ бүхнийг та алсан юм уу?
Жан амьсгал хураасан Догшин Араатнуудыг хараад итгэж ядан асуулаа.
Чү Фэн олон жилийн турш 2-р түвшиндээ гацсан хог новш гэж тэр тодорхой сонсож байсан. Хөх Лууны Сургуулийн дотоод сургуульд орсон ч хамгийн ихдээ 3-р түвшинд л хүрсэн байх ёстой. Тэгтэл ийм олон Догшин Араатныг яаж ийм хурдан алж чадав?
—Тэгээд яах юм?
Чү Фэн инээмсэглэлээ хураан Жан руу харав. Өмнөх зөөлөн байдал нь ор мөргүй болж, харин хүйтэн өнгө аяс тодрон байлаа.
—Үгүй... үгүй... юу ч биш. Зүгээр л санаандгүй асуучихлаа.
Чү Фэн түүнийг тийм харцаар ширтэхэд Жан айсандаа хэдэн алхам ухарч, духан дээр нь хүйтэн хөлс цийлэгнэв.
—Жан авга, та Чү овогт ийм удаан үйлчилсэн хүн байж, нас ахих тусам яагаад улам мунхраад байгаа юм бэ?
—Санаж яв. Зарцаар ажиллаж байгаа хүний хувьд асуух ёстой зүйлээ асууж, асуух ёсгүй зүйлээ асуух хэрэггүй. Хийх ёстой зүйлээ хийж, хийх ёсгүй зүйлээ... хийлгүй орхисон нь дээр.
Чү Фэний үгэнд давхар утга агуулагдаж байлаа. Жан айсандаа царай нь цонхийж, тэр мөчид юу ч хэлж чадсангүй. Бие нь өөрийн эрхгүй чичирч байв.
Түүнийг ингэж байгааг харсан Чү Фэн хүйтнээр инээмсэглэв. Энэ нь түүний дотроо таамаглаж байсан зүйл зөв болохыг баталж байлаа.
—Залуу эзэн Чү Фэн, энэ Догшин Араатнуудыг яах вэ? Чүгийн өргөө рүү буцааж аваачих уу?
Хэдэн арван уурхайчин түүнийг хүрээлэн асуулаа.
—Хэдхэн Догшин Араатны төлөө өргөөнд байгаа хүмүүсийг зовоох хэрэггүй. Шууд гэртээ аваачаад идэцгээ.
Чү Фэн гар даллан, энэ нь огт хамаагүй зүйл мэт хэлээд Чүгийн өргөө рүү алхав.
—Залуу эзэн Чү Фэнд баярлалаа!
Уурхайчид баяр хөөрөөр дүүрэв.
Догшин Араатнууд бол бясалгаж чаддаг хачирхалтай мангасууд байлаа. Гаднах бүрхүүл нь ган мэт хатуу боловч мах нь маш амттай. Түүнийг идсэний дараа биеийг бэхжүүлээд зогсохгүй, хүний насыг уртасгадаг гэж ярьдаг байв. Толгойноосоо хөл хүртлээ бүхэлдээ эрдэнэ бөгөөд ихээхэн үнэтэй зүйл байлаа.
Гэтэл Чү Фэн ийм үнэтэй Догшин Араатнуудыг тэдэнд өгчээ. Тэд яаж баярлахгүй байх билээ? Түүнчлэн Чү Фэн бүх Догшин Араатныг гар нүцгэн агшин зуур алсныг өөрсдийн нүдээр харсан тул уурхайчид түүнийг бүр ч их хүндэтгэх болжээ.
Уурхайн ойролцоо Чү Шүн анх Догшин Араатнуудыг олсон газартаа очив. Эргэн тойронд хүнгүйг шалгасныхаа дараа тэр асар том модны дэргэд очоод үсрэн авирав. Дараа нь буцаж газардахдаа гартаа олон жижиг нүхтэй модон хайрцаг барьсан байлаа.
—Багшийн зөв байсан байна. Энэ зүйл Догшин Араатнуудыг татдаг ч тэд энэ хайрцгийг олж чаддаггүй. Догшин Араатнуудыг өгөөшлөхөд үнэхээр сайн зүйл байна.
—Гэхдээ гүн уулсын доторх Догшин Араатнуудыг хүртэл татаж чадна гэдэг... Сүнсний Сувднаас өөр ердийн Сүнсний Эм үнэхээр үүнийг хийж чадахгүй.
Ингэж хэлээд Чү Шүн модон хайрцгийг нээв. Гэвч хайрцгийг онгойлгосон даруйд царайных нь өнгө эрс хувирлаа. Анх Сүнсний Сувд байсан модон хайрцаг хоосорсон байв.
—Яаж ийм зүйл болчихов? Сүнсний Сувд хаачсан юм бэ?
Чү Шүн падхийн газар унаж, царай нь бүрэн цонхийв.
Модон хайрцгийг түүнд багш нь дамжуулсан байлаа. Харин Сүнсний Сувдыг аав нь асар өндөр үнээр худалдаж авсан бөгөөд Сүнсний шатны 9-р түвшинд нэвтрэхэд ашиглахаар бэлдэж байв. Сүнсний Сувд өөрөөс нь болж алга болсныг аав нь мэдвэл арьсыг нь хуулж авах нь гарцаагүй.
—Тийм байж...
Гэнэт Чү Шүн Чү Фэн түүнд талархсан тэр дүр зургийг саналаа. Тэр даруй нэг зүйлийг ойлгож, модон хайрцгаа атгасан чигтээ шүдээ хавиран хэлэв.
—Чү Фэн, би чамайг зүгээр өнгөрөөхгүй.
Тэр үед Чү Фэн аль хэдийн өөрийн өрөөндөө буцаж ирсэн байв. Тэр хаалгаа хаагаад, халааснаасаа эргэн тойрондоо сүнсний эрчим хөвөрсөн Сүнсний Сувдыг гаргаж ирэв. Нүүрэнд нь ёрын инээмсэглэл тодорчээ.
—Чү Шүн, маш их баярлалаа. Ийм их тойруу зам туулж, тийм их хүчин чармайлт гаргасныхаа эцэст чи энэ эрдэнэсийг надад өгч, 6-р түвшинд нэвтрэхэд минь туслахын тулд л ингэжээ. Хэхэ, ах хүний хувьд чи үнэхээр өгөөмөр юм.
Чү Шүн Чү Фэнд сүнсний хүч байдаг гэдгийг огт төсөөлөөгүй байлаа. Модон хайрцаг Догшин Араатнуудын үнэрлэх мэдрэхүйг төөрөгдүүлж чадсан ч Чү Фэний сүнсний хүчийг төөрөгдүүлж чадахгүй.
Чү Фэн тэр газарт ирсэн даруйдаа Сүнсний Сувд агуулсан модон хайрцгийг олж харсан бөгөөд энэ нь хүний тавьсан урхи гэдгийг тогтоосон байв.
Уулнаас буцаж явахдаа Чү Шүн, Жан хоёрын гайхсан царайг харсан нь тэд хамтран ажиллаж, өөрт нь хор хүргэхийг хүссэн гэдэгт Чү Фэнийг бүр ч итгүүлсэн юм. Гэвч тэд Чү Фэнд хор хүргэж чадахгүйгээр барахгүй, эцэст нь өөрсдөө хохирно гэж хэзээ ч төсөөлөөгүй.
Гулт.
Сүнсний Сувд ходоодонд ормогцоо асар их сүнсний эрчим болон хувирлаа. Гэвч тэр их сүнсний эрчим тархаж амжилгүй даньтяньд нь сорогдон оров.
Тэр мөчид Чү Фэн даньтянь дотроос өлсгөлөн чоно зажилж буй мэт чимээ бүдэгхэн сонслоо.
Тэр чимээ алга болсны дараа даньтяньд нь асар их өөрчлөлт гарлаа. Есөн Аянгын Араатан дахин архирч, дахин хувирав.
Бүх зүйл хэвийн байдалдаа ороход даньтянь дотроос нь өмнөхөөсөө хэд дахин хүчтэй сүнсний эрчим оргилон гарч, Чү Фэний биеийн бүх хэсгийг дүүргэв.
—Сүнсний шатны 6-р түвшин.
Чү Фэн нүдээ нээхэд нүүрэнд нь баяр хөөртэй инээмсэглэл тодорч байлаа.
Арван таван настайдаа Сүнсний шатны 6-р түвшинд хүрсэн хүнийг аль хэдийн суут ухаантан гэж үзнэ. Харин хоёрхон сарын дотор 2-р түвшнээс 6-р түвшинд хүрсэн хүнийг ганцхан үгээр тодорхойлж болно.
—Мангас!
Цаг хугацаа нисэн өнгөрч, нүд ирмэхийн зуур Чү овгийн цугларалтын өдөр ирлээ.
Энэ гэж нэрлэсэн цугларалт нь Чү овгийн доторх энгийн нэг хурал биш байв. Мөн Чү овгийн хүч чадлыг гаднынханд харуулах үйл явдал байлаа.
Налуу Уулын хотын тулааны бэлтгэлийн талбай хүнээр дүүрч, багтах зайгүй болжээ. Энэ нь хотын баячуудыг үзэж сонирхохоор татахаас гадна ойр орчмын олон хүчнийг ч авчирсан байв.
Гаднын эдгээр хүчнүүдийн зарим нь урилгаар, зарим нь биширч хүндэтгэснийхээ улмаас иржээ. Гэвч тэдний зорилго бүгд ижил байлаа. Тэд Чү овгийн өнөөгийн хүчийг харахаар ирсэн юм.
Тиймээс Чү овгийн гол хүмүүс гарч ирэхэд талбайн хөл хөдөлгөөн тэр даруй буцлах цэгтээ хүрэв.
—Хар! Чү овгийн тэргүүн Чү Юаньба байна!
Хүн бүрийн харц хамгийн түрүүнд тэргүүлэн алхаж явсан хөгшинд тусав. Тэр хэдийн нэлээд өтөлсөн ч нуруу нь барсных шиг, бэлхүүс нь баавгайнх шиг сүрлэг байлаа. Түүнийг алхах бүрд салхи босож, цас мэт цагаан, илд мэт шулуун хөмсөгнийх нь доороос сүр хүч далдуур цацран гарч, хүмүүсийг өөрийн эрхгүй сүрдүүлж байв.
Тэр хүн бол Чү Фэн болон бусдын өвөө, Чү овгийн тэргүүн Чү Юаньба байлаа. Тэр бол Чү овогт Эх Үүслийн шатанд хөл тавьсан цорын ганц хүн юм.
—Чү Юаньбагийн ард байгаа нь Чү овгийн зургаан хүү мөн биз дээ? Тэд бүгд үнэхээр ер бусын сүр бараатай юм. Шинэ овгийн тэргүүн нь хэн болохыг гайхаж байна.
—Юунд ингэтлээ яарав? Өнөөдрийн Чү овгийн цугларалтаар тэр албан ёсоор тэтгэвэртээ гарч буйгаа зарлаж, шинэ тэргүүнийг мөн сонгоно гэж сонссон.
—Тэгэхээр өнөөдөр их сонирхолтой болох нь ээ.
Өнөөдрийн Чү овгийн цугларалтын хамгийн чухал хэсгийг бодох төдийд л хүн бүр догдлолоо барьж дийлэхээ больжээ.