— Энэ газар нэлээд хөл хөдөлгөөнтэй юм.
Гэвч Чү овгийнхон тулааны бэлтгэлийн талбайд дөнгөж орж ирмэгц өөр нэг хэсэг хүн сүр жавхлантайгаар алхлан орж ирэв.
— Лийрийн модон хотын Шү овгийнхон байна.
— Шү овог, Чү овог хоёр таарамж муутай биш бил үү? Тэд яг одоо энд ирэхээсээ айхгүй байгаа хэрэг үү?
Тэнд байсан олон хүн энэ хэсэг хүмүүс хаанаас ирснийг мэдэж байлаа. Тэд бол Чү овгийн хамгийн том дайсагнагч тал болох Шү овгийнхон байв.
Шү овог ойролцоох хотын эзэн нь бөгөөд байгалийн баялгийн төлөөх тэмцлээс болж тэд Чү овогтой багагүй удаа мөргөлдөж байжээ. Эрт орой хэзээ нэгэн цагт Чү овог, Шү овог хоёрын хооронд томоохон дайн гарах нь гарцаагүй гэж олон хүн боддог байв.
Яг энэ үед Шү овог ийм олон хүн дагуулан гарч ирсэн тул тоо томшгүй олон хүний хамгийн эхний бодол нь тэд асуудал тарихаар ирсэн гэх явдал байлаа.
— Шү Цян, өнөөдөр бол манай Чү овгийн цуглаан. Чи энд юу хийж яваа юм? — хэмээн зургаан хүүгийн ууган нь, Чү Вэйгийн эцэг Чү Жэнь-и хэсэг хүн дагуулан тэдний өмнө гарч ирэв.
— Чү Жэнь-и, чи яагаад ингэж түгшээд байгаа юм? Бид зүгээр л эндхийн уур амьсгалыг жаахан хөөргөх гэж ирсэн юм.
Шү Цян Чү Жэнь-и рүү үл тоосон харцаар ширтэв. Тэр харцандаа Чү Жэнь-и-г огтхон ч тоосонгүй.
Шү Цян мөн Шү овгийн хөвгүүдийн ууган нь байв. Гэвч тэр Чү Жэнь-и-гээс өөр байлаа. Түүнийг Шү овгийн ирээдүйн тэргүүнээр аль хэдийн тогтоосон бөгөөд Сүнсний шатны 9-р түвшний мэргэжилтэн байв.
Тиймээс түүний нүдэнд Чү Жэнь-и түүнтэй эн зэрэгцэхгүй. Түүнтэй ярилцахад тохирох цорын ганц хүн нь одоогийн тэргүүн Чү Юаньба байлаа.
— Шү Цян, манай Чү овгийн цуглаан Шү овгийнхныг урьсангүй.
Яг тэр үед Чү Юань ч мөн хүрч ирэв.
— Юу вэ? Чү овогт ярих хүн үлдээгүй юм уу? Надтай ярилцах ээлж чинь болсон гэж бодоо юу?
Шү Цяны царай хувирч, Сүнсний шатны 9-р түвшний дарамт ямар ч хязгаарлалтгүйгээр Чү Жэнь-и болон бусад руу нь бүрхэв.
Чү Жэнь-и тэр даруй хөмсгөө зангидлаа. Сүнсний шатны дөнгөж 8-р түвшинд байсан тэрээр энэ дарамтыг тэсэж чадсангүй. Гэвч тэр хүндхэн мөчид Чү Юань урагш алхаж, хүйтнээр хэлэв.
— Чам шиг хүмүүстэй нүүр тулахад би, Чү Юань, ганцаараа хангалттай.
Түүний дуу цуурайтахтай зэрэгцэн Чү Юань хүчирхэг дарамтаа биеэсээ цацрууллаа. Тэр дарамт Шү Цяны дарамтыг хүчингүй болгоод зогсохгүй, Шү овгийнхон руу хүчээр түрэн орж ирэв.
Өөрчлөлт дэндүү хурдан болсон тул Шү Цян хариу үйлдэл хийх ч завдсангүй. Түүний ард байсан хүмүүс Чү Юанийн дарамтад түлхэгдэн ухарсан бөгөөд зөвхөн Шү Цян л үүнийг эсэргүүцэж чаджээ.
— Сүнсний шатны 9-р түвшин үү?
Шү Цяны царай цочирдлоор дүүрэв. Ямар ч байсан Чү Юань мөн Сүнсний шатны 9-р түвшинд хүрсэн, тэр дарамт нь өөрийнхөөс нь сул биш, харин бүр хүчтэй байна гэж тэр огт төсөөлөөгүй байлаа.
— Сүнсний шатны 9-р түвшин! Чү овгийн тав дахь хүү Чү Юань Сүнсний шатны 9-р түвшинд хүрчихсэн байна!
— Гайхалтай юм! Тэр насандаа аль хэдийн Сүнсний шатны 9-р түвшинд хүрчээ. Овгийн тэргүүний суудал түүнээс өөр хэнд ч очихгүй бололтой.
Тулааны бэлтгэлийн талбайн гадна Чү Юанийн дарамтыг мэдэрсэн хүмүүс гайхсан дуу алдаж байлаа.
Сууж байсан Чү Юаньбагийн царай хүртэл бага зэрэг хувирч, нүдэнд нь баярласан гайхшрал тодров.
— Тав дахь дүү, чи хэзээ ахисан юм бэ? — гэж Чү Жэнь-и догдлон асуулаа.
— Том ах аа, би хэдхэн хоногийн өмнө л ахисан юм.
Чү Юань үл ялиг инээмсэглэн хариулав. Чү Юань энэ ахдаа үргэлж хүндэтгэлтэй ханддаг байлаа.
— Сайн байна, сайн байна. Ахисан нь сайн хэрэг. Тэргүүний суудал үнэхээр чамаас өөр хэнд ч очихгүй бололтой.
Чү Жэнь-и инээмсэглэн, Чү Юанийн мөрийг алгадаж, түүнд чин сэтгэлээсээ баярлаж байгаагаа илэрхийлэв.
Ер нь бол ууган хүү овгийн тэргүүний суудалд суудаг байв. Гэвч Чү Жэнь-и үүнд огтхон ч санаа тавьсангүй. Тэр зөвхөн Чү овгийн хүч чадалд л анхаардаг байлаа.
— Том ах аа, эдгээр үг арай эртдэж байх шиг байна.
Гэнэт Чү Жэнь-и-гийн ардаас Сүнсний шатны 9-р түвшний өөр нэг дарамт цацран гарч ирэв.
Чү Жэнь-и, Чү Юань хоёр толгойгоо эргүүлэн харахад царай нь өөрийн эрхгүй хувирлаа.
Тэдний ард цонхигор царайтай дунд эр насны эр аажуухан алхлан ирж байв. Тэр хүн Чү овгийн зургаа дахь хүү, мөн Чү Хунфэйгийн эцэг Чү Наньшань байлаа.
— Зургаа дахь дүү, чи ч бас 9-р түвшинд хүрчихсэн юм уу?
Чү Жэнь-и-гийн аль хэдийн баярласан царай бүр ч их баяр хөөрөөр дүүрэв.
— Том ах аа, зүгээр л Сүнсний шатны 9-р түвшин шүү дээ. Ингэтлээ догдлох хэрэггүй. Миний зорилго бол Эх Үүслийн шат.
Чү Наньшань тайван инээмсэглэв. Түүний бүх биеэс бардамнал нэвт цацарч байлаа.
— Чү овгийн зургаа дахь хүү ч бас 9-р түвшинд байна. Одоо тэргүүний суудал хэнийх болох нь тодорхойгүй болжээ.
— Хэхэ, өнөөдөр бид үнэхээр сайхан жүжиг үзэх нь дээ.
Зугаа үзэхээр ирсэн хүмүүс хашхирч байв. Харин ойр хавийн хүчнүүдийн царай тун таагүй болжээ. Сүнсний шатны 9-р түвшний хоёр мэргэжилтэн гэнэт гарч ирсэн нь ямар утгатай болохыг тэд маш сайн мэдэж байлаа.
Тэр бүү хэл ихэмсэг, бүдүүлэг Шү Цян хүртэл хөмсгөө зангидан, амныхаа буланг таталдуулав. Энэ нь Шү овгийнхны хувьд сайн зүйл огт биш байлаа.
— Ирсэн бүхэн зочин. Жэнь-и, Шү овгийнхныг энд суулга.
Яг тэр үед аянга мэт тод дуу цуурайтсан нь Чү Юаньба ярьсан хэрэг байв.
Тэр мөчид Чү Юаньба инээмсэглэлээр дүүрэн байлаа. Чү Юань, Чү Наньшань хоёр түүний хамгийн бага хоёр хүү нь байсан бөгөөд ийм насандаа Сүнсний шатны 9-р түвшинд хүрсэн юм чинь Эх Үүслийн шатанд орох нь цаг хугацааны л асуудал байв.
Энэ нь Чү овогт зохистой залгамжлагчид байгаа гэсэн үг. Тиймээс тэр яаж баярлахгүй байх билээ? Ийм их баярласан учраас Шү Цян болон түүний хүмүүс энд юуны учир ирснийг үл тоон, бүр суухыг нь урив.
— Шү овгийнхон, энэ зүгээрэй.
Эцгийнхээ үгийг сонссон Чү Жэнь-и дахиж юу ч хэлэлгүй, Шү овгийнхныг суудал руу дагуулан явлаа.
Чү Юань араас нь дагах гэж байсан ч яг тэр үед Чү Наньшань түүн дээр очин намуухан дуугаар асуув.
— Тав дахь дүү, чи эцэг хэнийг сонгоно гэж бодож байна? Чамайг уу, эсвэл намайг уу?
— Өөрөөс нь очоод асуу.
Чү Юань түүн рүү нэг харснаа хурдан алхсаар одов.
Ах дүү байсан хэдий ч Чү Юань Чү Наньшаний аливаа зүйлийг зохицуулах арга барилд үргэлж дургүй байдаг байлаа. Хэрэв Чү Юаниас хэнийг овгийн тэргүүн болоосой гэж хамгийн их хүсэхгүй байгааг нь асуувал тэр эргэлзэлгүйгээр Чү Наньшань гэж хариулах байв.
— Хмф.
Чү Юань эргэмэгц Чү Наньшаний нүүрэн дэх инээмсэглэл тэр даруй арилж, нүднээс нь хүйтэн харц харван гарлаа.
Харин тэднийг бодвол Чү овгийн бусад гурван нэр дэвшигчийн царай хөмсөг зангидсан, санаа зовсон байв. Овгийн тэргүүний суудлын төлөөх боломж нь аль хэдийн алдагдсан тул тэдний сэтгэл үнэхээр хорсож байлаа. Гэхдээ хамгийн ихээр гутарсан нь Чү овгийн дөрөв дэх хүү байв.
Чү овгийн дөрөв дэх хүү Сүнсний шатны 8-р түвшний бясалгалтай байлаа. Хэрэв өөрийнх нь тэнгэрт хадсан үнээр худалдаж авсан Сүнсний Сувдыг хүү Чү Шүн нь гээчихээгүйсэн бол тэр одоо Сүнсний шатны 9-р түвшинд хүрсэн байх магадгүй байв. Тэгсэн бол Чү Юань, Чү Наньшань хоёрын адилаар бүх зочдын өмнө өөрийгөө харуулж чадах байлаа.
Тэр энэ тухай бодох тусам улам их уурлаж, шүдээ хавиран, уруулаа зүсэж, долоон нүх сүвээс нь утаа савсаж байгаа мэт болж байв. Тэр цуглаан дууссаны дараа хүү Чү Шүнийг хэд дахин нэмж ташуурдахаар сэмхэн шийджээ. Эс бөгөөс зүрхэнд нь буцалж буй хорсол хэзээ ч тайлагдахгүй байлаа.
— Дууслаа. Эцгийн харц аль хэдийн хүн алахаар болжээ. Цуглаан дуусмагц би хурдан Мянган Салхины Сургууль руу буцах хэрэгтэй. Эцэгт сүүдрээ ч үзүүлж болохгүй.
Тулааны бэлтгэлийн талбайн гаднах нэгэн буланд Чү Шүн эцгийнхээ царайны хувирлыг сэм ажиглаж байлаа. Тэр өдөр авсан шийтгэлээ санан, бүлтийж гарсан нүдэндээ хүрч үзэв. Тэр даруй халуу шатсан, хатгуулсан өвдөлт мэдрэгдэж, шүдээ хавиран хэллээ.
— Чү Фэн, би энэ өрийг чамд заавал төлүүлнэ.
— Өө, Чү Шүн мөн үү? Нүүр чинь яачихсан юм бэ? Хэн чамайг шувуу болгочихов?
Гэтэл яг тэр үед танил дуу сонсогдов.
Чү Шүн толгойгоо өргөн хараад царай нь ихэд хувирлаа. Ойролцооход эцгээрээ зодуулсан шалтгаан болсон буруутан түүн рүү харж зогсож байв. Түүний царайнд бүр Чү Шүний гай зовлонд баярласан инээмсэглэл тодорч байлаа.