— Хэхэ, миний хоёр гоо бүсгүй. Одоо та хоёр яаж эсэргүүцэхийг чинь харъя.
Лю Эвслийн өргөөний нэгэн өрөөнд нүүр нь яргаар дүүрсэн, бүдүүн толгойтой, том чихтэй тарган эр орон дээр байж, Чү Юэ, Чү Сюэ хоёрыг ширтэж байлаа.
Тэр бол Лю Эвслийн тэргүүн, нэр муутай том завхай Лю Манг байв.
— Мм~~~
Чү Юэ, Чү Сюэ хоёрын гар хөлийг орны толгойд чанга хүлсэн бөгөөд амыг нь хүртэл битүү боожээ. Тэдний нүд айдсаар дүүрч, бие нь чичрэн, байнга тэмцэлдэж байв.
Мөн тэр гурваас гадна өрөөнд хоёр залуу зогсож байлаа. Тэр хоёр бол Сүнсний шатны 7-р түвшний хүчтэнүүд бөгөөд Лю Эвслийн хамгийн хүчтэй хүмүүс байв.
Тэд яагаад энд байсны шалтгаан нь тун инээдтэй. Лю Мангийн хүч дэндүү сул байсан тул Чү Юэ, Чү Сюэ хоёрыг хүчирхийлэх ямар ч боломж түүнд байгаагүй юм.
Тиймээс Лю Мангид хялбар болгохын тулд тэр хоёрт Чү Сюэ, Чү Юэ хоёрыг хүлж өгөхөөс өөр арга түүнд үлдээгүй.
Тэр хоёр ийм аймшигт зүйлсийг цөөнгүй үйлдэж байсан. Лю Манг таашаалаа ханасны дараа тэд ч бас таашаал хүртэж болох байв.
Тиймээс тэр мөчид тэд явах бодолгүй байлаа. Лю Мангийг дуусгахыг хүлээнгээ газар дээр нь нэгэн “бодит шоу” үзэхээр шийджээ. Дараа нь өөрсдөө ч бас оролцож болох байлаа.
— Ваа~~~
Гэтэл яг тэр үед гаднаас дахин зүрх шимшрэм хашхираан сонсогдов. Тийм хашхираан өмнө нь аль хэдийн хэд хэдэн удаа гарсан байлаа.
Үүнээс болж Лю Манг хөмсгөө зангидан, тэр хоёрт хэлэв.
— Очоод хар. Миний сэтгэл санааг бүү алдагдуул гэж, одоо зогсох цаг болсон гэдгийг хэл.
Лю Мангийн тушаалыг сонсоод тэр хоёр хүсээгүй байсан ч эргэж, доош буун халдагчдыг зодсоор байсан Лю Эвслийн гишүүдийг зогсоохоор явлаа.
Гэвч тэд танхимд орж ирмэгц асар хүчтэй дэлбэрэх мэт чимээ гарав. Өргөөний том хаалга эвдэгдэн онгойж, нэгэн хүн ч нисэн орж ирэв.
— Энэ чинь...
Танхим руу нисэн орж ирсэн хүний нүүр цус болж, хэн болохыг нь танихын аргагүй болсон байлаа. Гэхдээ хувцсан дээр нь “Лю” гэсэн ханз байв. Тиймээс тэр яах аргагүй өөрсдийнх нь эвслийн гишүүн байлаа.
— Новш гэж!
Өөрсдийн хүн ийм байдалд орсныг хараад тэр хоёрын уур тэр дороо хүрэв. Лю Манг Лю Эвслийн тэргүүн байсан ч үнэн хэрэгтээ эвслийн хамгийн хүчтэй хүмүүс нь энэ хоёр байлаа.
Гэвч тэд ууртайгаар хаалганы зүг алхахад хашаан дахь дүр зураг хоёуланг нь бүр ч мэл гайхуулав.
Тэр мөчид Лю Эвслийн уужим хашаанд Лю Эвслийн гишүүд хаа сайгүй хэвтэж байлаа. Бүгд хүнд бэртсэн бөгөөд ухаан алдсан хүмүүсээс бусад нь газар өнхрөн, өвдсөндөө чангаар орилж байв. Тэр чимээ үнэхээр чих дэлсэм байлаа.
Чү Фэн яг тэр үед нэг хүний захнаас зуурсан байв. Нөгөө хүн эцэс төгсгөлгүй өршөөл гуйж байсан ч Чү Фэн огтхон ч хөдөлсөнгүй. Тэр нударгаараа ширүүн цохиход яс хугарах хэд хэдэн чимээ гарч, өнөөх хүний өвчүү тэр дороо хэмхэрчээ.
Тэр хүн өвдсөндөө орилоод ухаан алдав. Чү Фэн түүнийг яг л мануухай мэт өндөрт шидэхэд, өнөөх хүн пүүхийн ойролцоох газар унав.
Ийнхүү Чү Фэнийг бүслэн дайрсан Лю Эвслийн зуун гишүүнийг тэр бүгдийг нь устгав.
Гэвч энэ бүхэн эхнээсээ эцэс хүртэл ердөө богинохон хугацаанд л болсон байв. Үүнийг харсан хүмүүс ээлж дараалан гайхан хашхирч байлаа.
Энэ чинь яаж залуу хүн байх билээ? Тэр яг л бодит амьдрал дээрх алах бурхан байв.
— Залуу, чи хэн бэ?
Гэнэт өргөөний том хаалганы дэргэдээс хашхираан сонсогдов. Тийш харсан бүх хүн цочирчээ.
Тэр хоёрын ялгаруулж буй аура Сүнсний шатны 7-р түвшнийх болохыг бүгд мэдэрч байлаа. Лю Эвслийн хамгийн хүчтэй хүмүүс гарч ирснийг тэд ойлгов.
Хэрэв Чү Фэний зодож байсан хүмүүсийг сам хорхойн цэрэг, хавчны жанжнууд гэвэл одоо тэр жинхэнэ хүчтэнүүдтэй нүүр тулж байлаа. Чү Фэн тэр хоёртай тулбал юу болохыг бүгд харахыг хүсэж байв.
— Чи удахгүй намайг хэн болохыг санана.
Чү Фэн аажуухан эргэж, дүрэлзсэн алах санаархлаар дүүрэн харцаа тэр хоёр руу чиглүүлэв.
— Энэ залуу...
Чү Фэний мөс шиг хүйтэн царай, алах санаархлаар дүүрэн харцыг харахад тэр хоёрын бие өөрийн эрхгүй чичирч, хөл нь өөрийн мэдэлгүй нэг алхам ухрав. Тэдний зүрхэнд тогтоон барихын аргагүй айдас тархаж эхэллээ.
— Бзз~
Яг тэр үед Чү Фэн гэнэт довтлов. Тэр урагш алхахтай зэрэгцэн нумнаас тавьсан сум мэт болж, бүх бие нь цахилгаан болон хувирсан мэт асар хурдтай давхин, агшин зуур тэр хоёрын өмнө хүрч ирэв.
Тэр хоёр хариу үйлдэл үзүүлж амжаагүй байтал нүднийх нь өмнө цахилгаан мэт хөдөлгөөн гялсхийж, цээжин доторх хий, цус нь хүчтэй хөрвөлөө. Дараагийн мөчид амнаас нь цус олгойдон гарч, хүчгүй болсон биеэрээ газар унав.
— Тэнгэр минь! Тэр хүч 4-р зэрэглэлийн Тулааны Ур Чадварт хамаарна шүү дээ!!!
— Энэ залуу яаж 4-р зэрэглэлийн Тулааны Ур Чадварыг ашиглаж чаддаг байна аа?
— Би мэднэ, би мэднэ! Тэр бол энэ жилийн дотоод хашааны шавийн шалгалтын аварга, дөчин Догшин Араатныг хядсан аймшигт хүн!
— Яаж тэр байж болох юм бэ? Дотоод хашааны шавийн шалгалт дөнгөж саяхан болсон. Тэр яаж ийм богино хугацаанд 4-р зэрэглэлийн Тулааны Ур Чадварыг ашиглаж чадсан юм бэ?!
— Түүгээр ч барахгүй, түүний аура тодорхой Сүнсний шатны 6-р түвшинд байна. Тэгсэн атлаа Сүнсний шатны 7-р түвшний хоёр хүчтэнийг агшин зуур ялчихлаа. 4-р зэрэглэлийн Тулааны Ур Чадвар үнэхээр ийм аймшигтай гэж үү?
Үүнийг харсан олны дунд тэр даруй буцалсан тосны тогоо мэт үймээн дэгдэв. Чү Фэн Лю Эвслийн зуун хүний эсрэг тулалдахдаа хэр хэрцгий болохоо харуулсан бол одоо тэр туйлын хүчээ илчилж байлаа.
Тэр бол итгэхийн аргагүй хүн байв. Тэр тэдний хүлээн зөвшөөрөх хязгаарыг бүрэн давсан нэгэн байлаа. Ийм хэмжээнд хүрч чадсан нь түүнийг үнэхээр суут ухаантан гэдгийг харуулж байв.
— Үнэхээр мунхаг хүмүүс юм. Дундаж хүмүүс суутнуудын ертөнцийг яаж ойлгох билээ дээ?
Су Мэй цочирсон царайтай олныг нэг харснаа, дараа нь Чү Фэн рүү харцаа шилжүүлэв. Тэгээд л Чү Фэн өргөөний гол танхим дотор алга болсныг сая анзаарав.
— Новш гэж! Энэ залуу том асуудалд орох нь байна!
Үүнийг харсан Су Мэйний бие дүүлэн, өргөө рүү яаран орлоо.
Тэр өрөөнд Лю Манг аль хэдийн бүх хувцсаа тайлж, туйлын бузар заваан биеэ ил гаргасан байв.
Тэр гялалзсан нүдээрээ орон дээр байсан Чү Юэ, Чү Сюэ хоёрыг ширтэж, ичгүүр сонжуургүйгээр уруулаа долоон, догдлон гараа үрнэ. Ингэж ярих зуураа тэр хоёр руу өөрийгөө шидэх гэж байлаа.
Тасхийв!
Гэтэл яг тэр үед хүнд чимээ нижигнэв. Дуу гарсан зүг рүү хармагц Лю Мангийн царай эрс хувирч, айсандаа нүд нь бараг орой дээрээ гарчихав.
Учир нь өрөөний хаалганы хүрээ мултран гарч, тэр мөчид яг түүн рүү нисэн ирж байлаа. Тийм хурдтай зүйлээс Лю Манг бултаж чадахгүй байв.
Дүн нүргэлэв!
— Аа-аах!
Дүн нүргэлсэн цохилтоор хаалганы хүрээ Лю Мангийн биеийг хүчтэй мөргөж, өөрөө бутран хэмхэрлээ. Лю Манг өрөөний булан руу шидэгдэн унаж, нүд нь бүрэлзэж, толгой нь эргэв. Бие нь модны үйрмэгээр дүүрсэн бөгөөд цохилт нь яавч хөнгөн байсангүй.
Түүний ухаан санаа аажмаар сэргэхэд өрөөнд өөр нэг хүн байгааг тэр цочирдон олж харав. Тэр хүн яг өмнө нь зогсоод өөрийг нь ширтэж байлаа.
Хэдийгээр тэр ердөө нэгэн залуу хүн байсан ч бүх биеэс нь Лю Мангийг айлгасан аура цацарч байв. Ялангуяа тэр хос нүд нь цусны туяагаар дүүрсэн мэт харагдаж, яг л чөтгөр шиг байлаа.