—Чи... чи... хэн юм бэ? —хэмээн асуухад тэр үг Лю Мангийн айдсыг бүрэн сарниулж, сая нэг ухаан оруулав. Тэр ухарсаар байсан ч аль хэдийн хананы буланд тулсан бөгөөд цааш зугтах зам үлдсэнгүй.
Чү Фэн юу ч хэлэлгүй шууд дайрлаа. Түүний гар бүргэдийн савар мэт болж, Лю Мангийн доод хэсэг рүү чиглэн бууж, цавийг нь атгав.
—Ярь. Энд байгаа энэ зүйлээрээ чи хэдэн охиныг сүйтгэсэн бэ? —Чү Фэн гэнэт инээмсэглэсэн ч тэр инээмсэглэл нь тун жихүүдэс хүргэм байлаа.
Лю Ман үүнд хариу үйлдэл үзүүлж амжаагүй байхдаа Чү Фэний инээмсэглэж буйг харав. Тэр бүр өөрт нь боломж гарлаа гэж бодон, хандлагаа тэр даруй өөрчилж, чангаар хашхирлаа.
—Чи яах гэж ингэж асуугаад байгаа юм? Намайг хэн гэдгийг мэдэхгүй юм уу?! Хэрэв надад гар хүрвэл чамайг алуулна!
—Би чамд өөр юу ч хийхгүй. Харин өнөөдрөөс эхлэн өмнө нь сүйтгэсэн охидоо эргэцүүлэн бодож байгаарай.
Ингэж хэлснийхээ дараа Чү Фэн гараа гэнэт чанга атгалаа.
—Чү Фэн, боль! —яг тэр үед Су Мэй яаран орж ирээд, Чү Фэний хөдөлгөөнийг харан түүнийг зогсоохоор хашхирлаа.
Гэвч дэндүү оройтсон байв. Агаар сорон гарах мэт хоёр чимээ дараалан сонсогдож, Чү Фэнгийн гараас цус хаа сайгүй үсэрлээ.
—Ааааааааа~~~~~~!
Лю Ман үхэж буй гахай мэт орилон, хоёр гараараа тэр хэсгээ дарж, газар нааш цааш өнхөрч байв. Гэвч өвдөлт нь тэсвэрлэхийн аргагүй байсан тул удалгүй ухаан алджээ.
—Чү Фэн! Чи гай зовлон дуудчихлаа! —энэ дүр зургийг хараад Су Мэй хүртэл тайван байж чадсангүй.
—Гай зовлон гэж үү? Тэр миний гэр бүлийнхэнд гар хүрэхээр зориглосон. Тиймээс гай зовлон дуудсан хүн нь өөрөө!
—Тэр Чү Юэд гар хүрээгүйдээ азтай байна. Үгүй бол би зөвхөн эр бэлгийн эрхтнийг нь сүйтгээд зогсохгүй, амийг нь ч авах байсан.
Чү Фэн хүйтнээр ёжтой дуугарч, Чү Юэ болон Чү Шюэ рүү хурдан алхав.
—Уйлаад бай~~~~~
Чү Фэн Чү Юэ, Чү Шюэ хоёрын хүлээсийг тайлахад тэд хоёулаа түүний тэвэрт өөрсдийгөө шидэн, чимээгүйхэн мэгшин уйлав.
Хэрэв Чү Фэн цагтаа ирээгүй бол тэр хоёрын онгон ариун байдал Лю Мангийн гарт үнэхээр сүйдэх байлаа.
Үүний дараа Чү Фэн Чү овгийнхонтой хамт явжээ. Энэ явдал дотоод хүрээг тэр дор нь донсолгов. Лю Эвслийн ойр орчимд цугларсан хүмүүсийн тоо улам бүр нэмэгдсээр байлаа.
Нэг залуу Лю Эвслийн зуун гишүүнтэй ганцаараа тулалдаж, зөвхөн муу үйл хийдэг Лю Эвслийг бүхэлд нь гишгэлэн даран буулгасан гэдгийг бүгд мэдэж байв. Тэр залууг Чү Фэн гэдэг байлаа.
Чү Фэн гэдэг нэр дотоод хүрээгээр тархах нь гарцаагүй гэдгийг ч бүгд мэдэж байв. Гэвч Чү Фэн маргаашийг үзэж чадах эсэхийг хэн ч мэдэхгүй байлаа.
Чү Фэн Лю Эвслийг даран буулгаад зогсохгүй, Лю Мангийн эр бэлгийн эрхтнийг сүйтгэж, Лю овгийн удмыг тасалжээ.
Ийм зүйлтэй нүүр тулсан Лю Мангийн өвөг эцэг Лю Чэнгэн хэрхэн зүгээр хараад сууж чадах билээ? Чү Фэний толгой дээр гай зовлон буух нь нэгэнт заяагдсан байв.
Үнэхээр ч Лю Ман эрхтнээ сүйтгүүлснээс хойш удалгүй Чү Фэний байрлаж байсан газрыг хүмүүс бүслэн хүрээлэв.
Гэвч тэд жирийн шавь нар байсангүй. Тэд дотоод хүрээний Настнууд байлаа. Тэд бүгд Эх Үүслийн шатны мэргэжилтнүүд бөгөөд шийтгэлийн газрын хүмүүс байв.
Тэдгээр Настнуудын өмнө Чү Фэн эсэргүүцэх ямар ч хүчгүй байсан тул дуулгавартайгаар тэдэнд авч явахыг нь зөвшөөрөв.
—Дууслаа. Чү Фэн дууслаа. Тэр Лю Чэнгэн гарцаагүй Чү Фэний амийг авна.
—Аан, ямар харамсалтай юм бэ. Дотоод хүрээнд дөнгөж орж ирсэн даруйдаа ийм суут авьяастан агуу ирээдүйтэй байх ёстой байлаа. Гэтэл өдөж болохгүй хүнээ өдчихжээ.
Тэр мөчид Чү Фэний байрны гадна маш олон хүн цугласан байв. Тэд Чү Фэний араас дагасаар явжээ. Шийтгэлийн газрынхан Чү Фэнийг авч явсныг хараад бүгд түүнийг өрөвдөж байлаа.
Гэвч тэд ойр хавьд саатаж байсан Су Мэйг анзаарсангүй. Настнууд гарч ирсэн тэр мөчид Су Мэй эргэн явлаа.
Настнуудын захирдаг газар олон байлаа. Тулааны Ур Чадварын Барилга, шийтгэлийн газар, Даалгавар Сонгох газар зэргээс гадна маш чухал нэг газар байсан нь Настнуудын барилга байв.
Настнуудын барилгад мянга мянган Настан байсан бөгөөд тэнд Настнууд хамгийн олноороо цугладаг байлаа. Тэр газрын захирагч нь Су Рөү байв.
—Юу гэнэ ээ? Чи Чү Фэн Лю Мангийн эр бэлгийн эрхтнийг сүйтгэсэн гэж хэлж байна уу?
Настнуудын барилгын нэгэн танхимд Су Мэйгийн ярьсан бүхнийг сонссоны дараа Су Рөүгийн үзэсгэлэнт царай цочролоор дүүрэв.
—Тийм ээ. Чи Чү Фэнд туслах хэрэгтэй. Эс тэгвээс түүний байдал сайнгүй болно —хэмээн Су Мэй гуйв.
—Байдал нь сайнгүй болно гэж үү? Лю Чэнгэний арга барилаар бол түүнийг зовлонгүй үхүүлчихвэл тэр өөрөө азтай хэрэг болно.
—Чү Фэн дэндүү бодлогогүй алхам хийжээ. Би түүнд тусалж чадахгүй —хэмээн Су Рөү харамсан санаа алдлаа.
—Чү Фэн шиг суут авьяастныг ингэж алуулж байхад нь чи зүгээр хараад суух гэж үү? Хэрэв бид түүнийг өөрсдөдөө татаж чадвал манай Су овог хэчнээн их ашиг хүртэхийг чи мэдэж байгаа биз дээ? —хэмээн Су Мэй бага зэрэг сандарсан байдалтай хэлэв.
—Чү Фэн үнэхээр суут авьяастан. Хэрэв түүнийг зөв хөгжүүлж чадвал Су овогт маань үнэхээр тус нэмэр болно. Гэхдээ түүний төлөө Лю Чэнгэнд дайсагнах хэмжээнд хүртэл би хүрэхгүй —гэж Су Рөү толгой сэгсэрлээ.
—Гэхдээ тэр сүнсний хүчтэй хүн шүү дээ! Манай Су овог түүн шиг хүнийг хэдий хэр удаан хайсан билээ? Түүнд туслах нь чамд одоо ч үнэ цэнгүй гэж үү? —гэж Су Мэй сэтгэл хөдлөн хэлэв.
—Чи юу гэлээ? Дахиад хэл!
Эдгээр үгийг сонссон Су Рөүгийн царай тэр даруй эрс өөрчлөгдөв.
—Түүнд туслах нь чамд одоо ч үнэ цэнгүй гэж үү? —хэмээн Су Мэй давтан хэлэв.
—Үгүй. Түүнээс өмнөх өгүүлбэрийг хэл.
—Тэр сүнсний хүчтэй хүн гэж хэлсэн.
Тэр мөчид Су Рөү Су Мэйгийн мөрнөөс догдлон шүүрч аваад, чангаар асуув.
—Эгч ээ, энэ үнэн үү? Чү Фэн сүнсний хүчтэй юм уу? Чи үүнийг яаж мэдсэн юм бэ?
—Би өөрийн нүдээр харсан. Чи мэдээгүй юм уу? —Су Рөүгийн гэнэтийн өөрчлөлтөд Су Мэй балмагдав.
—Чи харсан гэж үү? Хэзээ харсан юм бэ?
Су Рөү үнэхээр Чү Фэн сүнсний хүчтэй гэдгийг мэдээгүй бололтойг анзаарсан Су Мэй Сүнсний Эмийн Ан дээр болсон бүхнийг түүнд дэлгэрэнгүй ярьж өгөв.
—Хэрэв чиний хэлсэн үнэн бол энэ Чү Фэн үнэхээр сүнсний хүчтэй бололтой.
Су Рөү аажуухан нүдээ аниад, гүнзгий амьсгаа авлаа. Су Рөүгийн бахархмаар цээж нэг удаа дээш доош хөдөлсний дараа тэр тайвнаар хэлэв:
—Энэ Чү Фэнийг заавал аврах хэрэгтэй!
Шийтгэлийн газар нь гэм буруу үйлдсэн шавь нарыг шийтгэдэг төдийгүй гэмт хэрэгтнүүдийг хорьдог газар байв. Энд хоригдож буй хүмүүс бүгд Хөх Луугийн Эвслийн хүмүүс байх албагүй. Гэхдээ энд түгжигдсэн хэн ч шийтгэлийн зовлонгоос зугтаж чаддаггүй байлаа.
Тэр мөчид шийтгэлийн газрын хамгийн хатуу дэглэмтэй хэсэгт орших төмөр шоронд Чү Фэний хоёр гарыг төмөр гинжээр түгжиж, агаарт дүүжилсэн байв.
Түүний өмнө арав гаруй Настан зогсож байлаа. Тэдний ахлагч нь цагаан үстэй, ямаан сахалтай өвгөн байв.
Өвгөний сэлэм мэт хөмсөг нь сөөгдөн босож, сахал нь сөрвийжээ. Ганц харахад л түүнийг догшин хүн гэдгийг мэдэж болохоор байв. Тэр бол шийтгэлийн газрын захирагч, Лю Мангийн өвөг эцэг Лю Чэнгэн байлаа.
Тэр мөчид Лю Чэнгэн хоёр нүдээ анисан хэвээр, хүнд дуугаар асуув:
—Ман хүүгийн шархыг эдгээж болох уу?
—Эзэнтэн минь. Залуу эзэн Мангийн шарх аль хэдийн тогтворжсон. Гэхдээ тэр хэсэг нь эргэж сэргэх боломжгүй байх гэж айж байна...
—Хог шаар!
Лю Чэнгэн гэнэт босоход сууж байсан сандал нь дороо чичирч, бутран хагарав. Тэр хажуудаа байсан Настан руу заагаад хэлэв:
—Ямар ч үнээр хамаагүй Ман хүүгийн шархыг эдгээх ёстой.
—Тийм ээ, тийм ээ, тийм ээ. Би бүх хүчээ дайчилна.
Тэр Настан айсан янзтай ухарсаар, дараа нь эргэж гараад явлаа.
Тэр мөчид Лю Чэнгэн эцэст нь өш хонзон шингэсэн харцаа Чү Фэн рүү чиглүүлэн, ширүүнээр тушаав:
—Энэ бандлагийн эр бэлгийн эрхтнийг тасал. Нүдийг нь ухаж ав. Чих, хамар, хэлийг нь огтолж, дөрвөн мөчийг нь тайр!
—Тийм ээ, эзэнтэн минь.
Лю Чэнгэний үг унамагц ард нь байсан Настнууд төрөл бүрийн багаж хэрэгсэл барин Чү Фэн рүү аажуухан алхлаа.
Тэдний нүүрэнд зэвүүн төрх тодорч, Чү Фэнийг найман хэсэг болгон тасдах гэж байгаа мэт харагдана. Үнэндээ тэд яг л үүнийг хийхээр бэлтгэж байлаа.
Яг тэр үед төмөр шоронгийн зузаан төмөр хаалга нижигнэн бутарчээ. Үүний зэрэгцээ хаалганы өмнө үзэсгэлэнт нэгэн дүр гарч ирэв.