Тэр агшинд Су Рөү цагаан даашинз өмссөн байлаа. Тэр хувцас, үнэг мэт төрхтэй царай нь түүнийг олны дундаас илт ялгаруулж, ердийн хэвшмэл байдлаас өөр нэгэн аяс төрүүлж байв.
Гэвч Су Рөү гарч ирмэгц Настануудын царай улам ноцтой болов.
Төмөр шорон аль хэдийн чанга хамгаалагдсан байлаа. Шийтгэлийн хэлтсийн хүмүүсээс өөр хэн ч дотогш орж болохгүй. Харин Су Рөүгийн одоогийн үйлдэл нь шууд л хүчээр нэвтэрсэнтэй адил байв.
— Настан Су Рөү. Та бол үнэхээр ховор зочин байна. Шийтгэлийн хэлтэст минь ямар хэргээр ирэв?
Су Рөү муу санаатай ирсэн нь илт байсан ч түүний ар талын хүчийг бодолцвол Лю Чэнгэнь хүртэл түүнтэй нүүр тулахдаа инээмсэглэхээс өөр аргагүй байлаа.
— Танаас тусламж хүсэх гэсэн өчүүхэн зүйл байна, — гэж Су Рөү дур булаам инээмсэглэв.
Түүний инээмсэглэл мянган янзын ялдам төрхийг агуулж байсан тул хөгшин хүмүүс хүртэл түүнийг тэсэхэд бэрх байв.
— Хэрэв хэлэх зүйл байвал хэл. Би чадах бүхнээрээ туслахыг хичээнэ, — гэж Лю Чэнгэнь инээмсэглэн хэлэв.
— Би энэ Чү Фэнг авч явмаар байна, — гэж Су Рөү зөөлөн инээмсэглэн хэлэв.
Түүний энэ үгийг сонсоод бусад хүмүүс төдийгүй инээмсэглэж байсан Лю Чэнгэний царай хүртэл эрс хувирав.
— Су Рөү, чи ямар тоглоом тоглоод байна вэ? Чү Фэн юу хийснийг мэдэж байна уу? — Лю Чэнгэний хандлага ноцтой болов.
— Тэр юу хийсэн нь хамаагүй. Өнөөдөр би түүнийг авч явна, — гэж Су Рөү ч инээмсэглэлээ хураав.
— Тэгэхгүй. Би одоо шууд хэлье. Бурхан өөрөө ирсэн ч Чү Фэнг авч явна гэж бүү бод. Түүнийг гаргаад өг, — гэж Лю Чэнгэнь том ханцуйгаа сэгсрээд эргэж харан, Су Рөүг дахин тоосонгүй.
— Настан Су Рөү, явна уу, — гэж хэдэн Настан хүчээр инээмсэглэн түүн рүү алхаж, түүнийг авч гарахыг оролдов.
— Аа!
Гэвч тэднийг бүр ойртохоос өмнө Су Рөүгийн биеэс хэлбэргүй дарамт цацран гарлаа. Тэр дарамт маш хүчтэй бөгөөд хуй салхи мэт эргэлдэж, агшин зуур төмөр шоронг бүхэлд нь дүүргэв.
Бараг тэр даруй арав гаруй Настан газарт унаж, амнаас нь цус олгойдон гарлаа. Гагцхүү Лю Чэнгэнь л зогсоогоороо үлдэж чадсан юм.
Тэр агшинд Су Рөүгийн эргэн тойронд хуй салхи эргэлдэж, тас хар урт үс нь дээш доош хийсэж байв. Цасан цагаан урт даашинз нь баруун зүүн тийш намиран, яг л тэнгэрээс дагина бууж ирж байгаа мэт харагдав. Гэвч түүний харц ер бусын хүйтэн байлаа.
— Би ч бас одоо шууд хэлье. Чи хүссэн ч, хүсээгүй ч Чү Фэнг суллана!
— Су Рөү, бүү давар!
Үүнийг харсан Лю Чэнгэнь ч уурлав. Түүний биеэс мөн адил хүчтэй дарамт тэсрэн гарч, төмөр шоронг бүрхэн авлаа.
Нүр нүр.
Тэр мөчид Чү Фэн бүх талаас цуурайтах чих дөжрөм нүргээн сонсов. Мөн бат бөх төмөр шорон хоёрынх нь дарамтыг тэсэж чадахгүй байгаа мэт хүчтэй чичирч байхыг харлаа.
Дарамтын дор газарт унасан Эх Үүслийн шатны Настанууд хүртэл толгойгоо тэвэрч, тэсэхийн аргагүй хэмээн орилж байв.
Харин Чү Фэн огт гэмгүй байлаа. Түүний эргэн тойронд дулаан аура үүсэж, түүнийг асар хүчтэй дарамтаас хамгаалж байв. Энэ нь Су Рөүгийн дарамт түүнийг хамгаалж байгааг илтгэнэ.
— Лю Чэнгэнь, би чамайг басамжилж байгаа юм биш. Гэхдээ чи надтай сөргөлдөх хэмжээнд хараахан хүрээгүй байна!
Гэнэт Су Рөү нэг алхам урагшиллаа. Түүний хөл газарт хүрэхтэй зэрэгцэн гүн ан цав аажмаар сунан гарч, мөлхөж буй могой мэт хурдтайгаар урагшлан Лю Чэнгэнь рүү чиглэв.
Дүн!
— Аа!
Ан цав Лю Чэнгэний өмнө хүрмэгц тэр шууд хийсэж, төмөр хананд хүчтэй мөргөлөө. Газардах үедээ амаа ангайж, ам дүүрэн цус цацав.
— Чи... Чи үнэхээр энэ шатанд хүрчихсэн юм гэж үү? Ийм хүчтэй байж яагаад одоо хүртэл дотоод хүрээнд Настан хэвээрээ байгаа юм бэ? — гэж Лю Чэнгэнь айдас дүүрсэн нүдээр Су Рөү рүү гөлрөв. Учир нь Су Рөүгийн хүч түүний төсөөллөөс хол давсан байлаа.
— Асуух ёсгүй зүйл гэж байдаг юм! — Су Рөү Лю Чэнгэнь рүү үл тоосон харцаар хараад, агаарт гараа даллав.
Хэд хэдэн тас няс хийх чимээ гарч, Чү Фэнгийн гарын төмөр гинж тасран унав. Ийнхүү Чү Фэн эрх чөлөөгөө эргүүлэн авч, шалан дээр тогтвортой газардлаа.
Су Рөү яагаад ирж өөрийг нь аварсныг Чү Фэн мэдэхгүй байсан ч тэр даруй түүн рүү гүйн очив. Энэ мөчид зөвхөн энэ хүний дэргэд байхад л хамгийн аюулгүй гэдгийг тэр мэдэж байлаа.
Чү Фэн газар дээрх ан цавыг хараад өөрийн эрхгүй хүйтэн амьсгаа сорлоо. Төмөр шорон бүхэлдээ хүнд, зузаан төмрөөр бүтээгджээ. Гэтэл Су Рөү ганцхан алхмаар тэр төмөрт ан цав гаргасан нь түүний хүч ямар зүйд багтамгүй болохыг харуулж байв.
Чү Фэн нэг их гэмтээгүй байсан бөгөөд Су Рөү ч түүн рүү ялдамхан инээмсэглэв. Тэгээд Чү Фэнгийн гараас атган, түүнийг гадагш дагуулан явлаа.
Анхааралтай ажиглавал Чү Фэн Су Рөү нэлээд үзэсгэлэнтэй болохыг олж мэдэв. Су Мэйгийн царай Су Рөүгийнхээс дутахгүй ч тэр арай залуу, бас бага зэрэг «боловсроогүй» байлаа.
Харин Су Рөү өөр байв. Түүнд тийм зүйл огт байсангүй. Түүний бүх биеэс төлөвшсөн эмэгтэйн дур булаам байдал цацарч, биеэс нь анхилах үнэр хүртэл онцгой сэтгэл татам байлаа.
Тог.
Гэвч Чү Фэн тэр сэтгэл татам үнэрт автан байх зуур Су Рөү гэнэт зогсов. Тэр эргэж хараад Лю Чэнгэнь рүү туйлын хүйтэн өнгөөр хэллээ.
— Чү Фэнг сэмхэн довтолж, эсвэл түүний Чүгийн гэр бүлд хор хүргэнэ гэж битгий бодоорой.
— Эс бөгөөс ач хүү чинь гэмтсэнтэй адилхан амархан өнгөрнө гэж бүү бод. Би танай Люгийн гэр бүлийг бүхэлд нь Хөх Мужаас арчин устгана.
— Су Рөү, намайг битгий шах. Хэрэв чи намайг хэтэртэл шахвал үүнээс хэн ч ашиг хүртэхгүй! — гэж Лю Чэнгэнь ууртайгаар архирав.
— Өө? Чи чадна гэж бодож байвал оролдоод үз. Би хэзээд чамтай тулалдахад бэлэн байна, — гэж Су Рөү гэнэт инээмсэглэв.
Гэвч тэр инээмсэглэл нь туйлын хүйтэн байлаа. Тэр Лю Чэнгэньтэй дахин хэрэггүй үг хэлэлгүй, Чү Фэнг дагуулсаар төмөр шоронгоос гарч одов.
Су Рөү явсны дараа Лю Чэнгэнь хий нь гарсан бөмбөлөг шиг болж, сулхан доголсоор газар сөхрөн суув. Түүний царай хоосорчээ.
Хэсэг хугацааны дараа тэр гашуунаар инээмсэглэж, хөгшин нүднээс нь нулимс урсаж эхлэв. Дөнгөж сая хэлсэн үгс нь хэтрүүлэг байсныг тэр мэдэж байлаа. Учир нь Люгийн гэр бүл болон Су гэр бүлийн ар талын хүчийг харьцуулбал өчүүхэн шидтэн агуу шидтэнтэй тулгарсан мэт, огт дурдахын аргагүй ялгаатай байв.
Өнөөдөр тэр дургүйцлээ дотроо залгихаас өөр аргагүй. Түүнд дахин боломж олдохгүй нь тодорхой байлаа. Учир нь... тэр бүх гэр бүлээ устгуулмааргүй байв.
Настануудын байрны нэгэн танхимд Су Рөү цай бэлтгэж байлаа...
Чү Фэн нэг хөлөө нөгөө дээрээ давуулан сандал дээр сууж, Су Рөүгийн сайтар хөгжсөн хос хөх, толигор дугуй өгзгийг сэмээрхэн ширтэж байлаа. Даашинзных нь доогуур харж, цасан цагаан урт сайхан хөлөнд нь харц нь буухад Чү Фэнгийн хэвлийн доод хэсэгт өөрийн эрхгүй тачаалын гал дүрэлзэв.
— Хэ хэ, энэ чинь жинхэнэ эмэгтэй юм даа, — гэж Чү Фэн дотроо сэмхэн санаа алдав. Ийм үзэсгэлэнтэй биеийг эдлэх хувьтай хүн үнэхээр ховор азтай нэгэн байх байлаа.
Ийм халуухан галбиртай эмэгтэйг нүцгэлж, төгс цасан цагаан арьсыг нь ил гаргаж чадна гэж төсөөлөхөд л Чү Фэн өөрийгөө азтайд тооцож байв.
Гэвч тэр зөвхөн бодож л чадна. Учир нь Су Рөү энгийн нэгэн биш гэдгийг тэр мэдэж байлаа. Тэр дотоод хүрээний тоо томшгүй олон шавийн зүрх сэтгэлд шүтээн болсон эмэгтэй байгаад зогсохгүй, бүр гол шавь нар болон Настанууд хүртэл Су Рөөд сэтгэлээ илчилж, түүний араас галзууртлаа хөөцөлддөг байв.
Гэвч өнөөдрийг хүртэл хэн ч түүнийг гартаа оруулж чадаагүй. Тиймээс энэ эмэгтэй буулт хийж, жирийн хүмүүсийн хүртээл болох хүн огт биш байлаа.