Бүхнийг мэдэгч уншигчийн өнцөг

17-р анги

17-р анги — Хоёр нүүрт байдлын шугам (3)

Чон Инхогийн оролцоо байсан ч од эрхэс Шагналт даалгавар нэхсэнгүй. Өөрөөр хэлбэл, түүнтэй тэмцэхэд хамгийн тохиромжтой үе биш байлаа.

Би хагас өдөр орчим Гымхо өртөөний нөхцөл байдлыг ойлгоход анхаарлаа төвлөрүүлэв. Мэдээллийг голчлон И Хёнсон өгч байлаа.

— Одоогоор Гымхо өртөөнд 86 хүн байна. Аан, Дугжа гуайг нэмбэл одоо 87 болж байгаа байх.

— Миний бодсоноос цөөн байна.

— Тийм ээ. Даалгавар эхлэхэд зөвхөн өртөөний ойролцоо байсан хүмүүс болон галт тэргэнд сууж явсан хүмүүс л амьд үлдсэн. Хэн ч хэлээгүй ч, магадгүй эхний даалгаврын үеэр...

Дараагийн үгийг надад хэлэх шаардлагагүй байлаа. Хүмүүсийн царай төрхөөс бүхнийг ойлгож байв. Амьд үлдсэн хүмүүс хэн нэгний амийг гишгэлэн байж үлджээ. Энд байгаа бүх хүн алуурчин байлаа.

— Одоогоор Гымхо өртөө хоёр бүлэгт хуваагдсан. Яг үнэндээ нэг бүлэг, тэгээд үлдсэн бүх хүн гэсэн үг.

И Хёнсон бараан царайлан хүмүүсийг ажиглав. Тэнд төмөр хоолой болон бусад зүйлээр зэвсэглэсэн эрчүүд байлаа. Аль бүлэг эрх мэдлийг атгаж буй нь илт байв.

— Надад итгээрэй! Бүлгийн удирдагч шаргуу ажиллаж байгаа, удахгүй бүгд аврагдана.

Ханкён группийн отгон хүү Хан Мёно байв.

— Ах аа зөв хэлж байна, бүгдээрээ. Найдвараа бүү алдаарай. Тэр биднийг удирдан гаргана.

Хан Мёног тэвэрч, бүлгийг бараг удирдаж байсан хүн нь Чон Инхо байв. Тэд бол “гол бүлэг” байлаа.

— Ээж ээ, уйдаж байна... Утсаараа тоглоом тоглож болохгүй юу?

— Түр хүлээгээрэй. Аврах баг удахгүй ирнэ.

— Засгийн газар арга хэмжээ авна. Улс орон ингэж амархан сүйрдэггүй юм.

Харин гол бүлгийн хамгаалалтад байж, амьдралаа үргэлжлүүлэхийг хүссэн хүмүүс нь “гадуурхагдсан бүлэг” байв.

Тэдний хүн алах хүсэл зориг дэндүү сул байлаа. Зуун алуурчин цугласан ч сул дорой, хүчтэй гэж хоёр хуваагдана. Магадгүй тэд өөрсдийгөө алуурчин биш гэж бодож байсан байх. Бүгд үүнийг аргагүй явдал гэж итгэж байлаа.

И Хёнсон хүмүүсийг турхирч буй гол бүлгийг ажиглан хэлэв.

— Хүнсний хуваарилалтыг гол бүлэг шийддэг. Энэ хавийн дэлгүүр, ресторануудыг аль хэдийн дээрэмдчихсэн... Одоо шууд идэж болох хоол бараг үлдээгүй.

— Ойлголоо.

— Тиймээс гол бүлгийн зарим хүнийг хүнс хайхаар газрын гадарга руу явуулсан юм. Таны авчирсан Хивон гуай ч тэдэнтэй хамт явсан.

— Хивон гуай гэж үү?

— Аан, Дугжа гуайн аварсан эмэгтэйн нэр.

Би метроны сандал дээр хэвтэж байсан эмэгтэй рүү харлаа. Хурц гэрэлд түүний гоо үзэсгэлэн тодхон харагдана. Өндөр шанаа, зөөлөн төрхөөс нь харахад царайлаг гэж олонтаа сонсож байсан нь лавтай. Сармагчны уушгины ачаар өнгө нь өглөөгөөс хавьгүй дээр болжээ.

— Хивон гуай буцаж ирээгүй цорын ганц хүн үү?

— Үгүй. Үнэндээ өнөө өглөө дахиад хэд хэдэн хүн гарсан. Гэхдээ гадуурхагдсан бүлгийнхэн л буцаж ирээгүй.

— Тэд буцаж ирээгүй гэж үү?

— Тийм.

И Хёнсоны царай дахиад л гунигтай болов. Тэр юу болсныг ойролцоогоор гадарласан бололтой.

Би И Хёнсоны мөрнөөс барив. Түүнд хүрч үзээд л баттай ойлголоо. Тэр үнэхээр Ган илд байлаа. Түүний хүч удалгүй 10-р түвшнийг давах болно.

— Я-Яагаад та...?

— И Хёнсон гуай, танд санал ирсэн байх ёстой ч та хүлээж аваагүй байна.

— Аан, тэр үү...

Объективоор харвал И Хёнсоны байлдааны хүч Бан Чольсүгийнхээс илүү байв. Чон Инхо түүн рүү санаархахгүй байх аргагүй.

— Яагаад гэдгийг тайлбарлаж чадахгүй ч, хүлээж авч болохгүй юм шиг санагдсан. Ёс суртахуун, ёс зүйн талаар сайн мэдэхгүй ч...

И Хёнсон ичсэн мэт толгойгоо маажив.

— Нэг л зүйл буруу санагдсан.

Буруу санагдсан... Хариулт гэхэд хангалтгүй ч, үнэн гэдэг нь мэдрэгдэж байлаа. Тийм ээ, И Хёнсон бол И Хёнсон хэвээрээ байв.

— Энэ сэтгэлээ бүү алдаарай.

Тэгж байж л би түүнд итгэсээр байж чадна.

Хаанаас ч юм өхөөрдөм чимээ сонсогдоход эргэж хартал Ю Санъа, И Гилён хоёр над руу дээш харан зогсож байв. Эх шувуугаа хүлээж буй дэгдээхэйнүүд шиг харагдсан тул би инээд алдлаа.

— Нээрэн, аль хэдийн орой болжээ. Та нар өлсөөгүй юү? Энийг нэг нэгээрээ аваарай.

Би дэлгүүрээс авсан хоолыг нэг нэгээр нь гардууллаа.

— Аан. Нээрэн үү? Би авч болох уу?

— Энэ удаа үнэгүй. Харин дараагийн удаа мөнгийг нь төлнө шүү.

— Хөөе? Х-Хэд вэ...?

— Та нар бүгд зоостой биз дээ? Нэгийг нь 10 зоосоор өгнө.

— Т-Тэр чинь...

Ю Санъа, И Хёнсон хоёрын царайд будлиан тодров. Тэд намайг ингэж хэлнэ гэж огт төсөөлөөгүй бололтой.

— Мэдээж. Би яг одоо төлнө. Үнэгүй юм авах шаардлагагүй.

Гайхмаар нь, ингэж хэлсэн хүн сандал дээр хэвтэж байсан эмэгтэй байлаа. Тэр ухаан оржээ.

— Би Жон Хивон байна. Өнөө өглөө тусалсанд баярлалаа.

— Юу ч биш.

Би үүнийг зүгээр л хөөрхөн баг гэж бодож байсан ч, цаанаа өрөөсгөл үзэл байсныг ойлгов.

— Ю Санъа гуай, И Хёнсон гуай, бүгдээрээ ухаан ороорой. Энд ингэж жүжиглэх цаг биш. Тэр энэ хоолыг амь насаа дэнчин тавьж олж авсан. Та нар үнэгүй авах гэж байгаа юм уу?

Эргэлзэлгүй ярьсан эмэгтэйн царайнд бараг ямар ч хувирал байсангүй.

— Аан... — Ю Санъа сэрсэн мэт царай нь улайв. — Би хэтэрхий явцуу боджээ, уучлаарай. Мэдээж төлөх ёстой... Энэ л зөв. Би ч бас үнэгүй юманд дургүй. Бусдад найдахыг үзэн яддаг.

— Би ч Ю Санъа гуайтай санал нэг байна. Одооноос зоосоор төлнө.

Би санаандгүй хариу үйлдэлд нь бага зэрэг гайхав. Сүйрэл эхэллээ гээд бүх хүн адилхан болчихдоггүй ажээ.

— Хэрэв та нар заавал гэвэл... ойлголоо. Зоос хэрхэн арилжаалахыг бүгд мэдэх үү?

— Тийм ээ. Хэд хоногийн өмнө сурсан. Хоорондоо долоовор хуруугаа хүргээд, аан, тэгээд...

— Шилжүүлэхийг хүссэн зоосныхоо тоог л хэл.

Жон Хивон, Ю Санъа, И Хёнсон гурав хүнсний хариуд тус бүр 10 зоос төлөв. Тэдний эсэргүүцэл миний бодсоноос их байсангүй нь аз болжээ.

Би үүнийг хэдхэн зоос авахын тулд хийгээгүй. Эхэндээ энэ шийдвэр хатуу санагдаж болох ч, хүмүүс удахгүй зөв сонголт байсныг ойлгоно.

[«И Гилён» танд 20 зоос төллөө.]

— Хөөе? Чи надад 10-аас илүү зоос өгчихсөн үү?

— Өдрийн шоколадны үнэ.

И Гилён ярьж байхдаа ихэд сэтгэл хангалуун харагдав. Шинэ ертөнцөд хамгийн хурдан дасан зохицох хүн насанд хүрсэн хүн биш, хүүхэд байж мэднэ. Хүүхдүүд нийтлэг ойлголтыг эвдэхдээ илүү амархан байдаг.

— Дугжа гуай бидэнтэй цаашид хамт байх уу?

— Аан, тэр...

— Дугжа гуай.

Намайг дуудсан нь И Хёнсон биш байлаа. Эргэж хартал гол бүлгийн Чон Инхо зогсож байв. Тийм ээ, түүнийг удахгүй буцаж ирнэ гэж бодож байсан юм.

— Тантай хэсэг ярилцаж болох уу?

Бан Чольсү хэдэн шүд дутуу бөгөөд Чон Инхогийн араас над руу муухай харж байв. Тэр намайг ширтэж байснаа толгойгоо буруулав. Тэнэг нөхөр.

— За, ярилцъя.

Би толгой дохиход Чон Инхо сэтгэл хангалуун царайлан яриагаа эхлэв.

— Тэгвэл та нар түр энэ газрыг чөлөөлж өгч болох уу? Би Дугжа гуайтай ганцаараа яримаар байна.

— Аан, тэр...

— Үгүй, та нар явах хэрэггүй. Сонсож болно.

Миний үгийг сонсоод Чон Инхогийн нүд таталдав. И Хёнсон ухрах гэж байснаа зогсов.

— Хмм, тийм үү? За яах вэ, надад хамаагүй.

Тэр тэднийг сонсож болно гэсэн мэт дүр үзүүлэв. Чон Инхо сандлыг арчаад суув. Чольдү бүлгэмийн эрчүүд хоёр талаар нь гарч ирээд түүнд тамхи, асаагуур гардууллаа. Кино хэтэрхий их үзсэн бололтой.

— Та төвөг чирэгдэлтэй зүйлд дургүй хүн шиг санагдаж байна. Тиймээс шууд гол зүйлдээ оръё.

— Тийм.

— Манай бүлэгт нэгд.

Энэ бол хүлээж байсан санал байлаа.

— Би Дугжа гуайд манай бүлэгт өндөр албан тушаал санал болгож чадна. Тантай хамт бүлгийг удирдмаар байна.

— Яагаад би гэж?

— Яагаад гэдгийг та мэдэж байгаа биз дээ?

Чон Инхо шархадсан Чольдү бүлгэмийн гишүүд рүү хяламхийн харлаа.

— Дугжа гуай бол хүмүүсийг мангасуудаас аварсан баатар. Баатарт ийм байр суурь хэрэгтэй.

Сонирхолтой бодол байлаа. Тэр миний энд байгааг ашиглахыг хүсэж байв.

— Тэгээд би татгалзвал?

— Татгалзах уу? Ямар сонин юм бэ. Би энэ талаар огт бодож байгаагүй. — Чон Инхо над руу тамхины утаа үлээлээ. — Дугжа гуай, энэ бол тусламж хүсэж байгаа хэрэг биш. Та үүнийг хийх үүрэгтэй. Энд байгаа хөөрхий хүмүүсийг харж байна уу?

Хүмүүс зүс царай нь зүдэрсэн байдалтайгаар энэ зүг рүү харж байлаа. Уйлж буй хүүхдүүд, ядарсан хөгшчүүл харагдана.

— Би нэг их зүйл гуйгаагүй. Амьд үлдэхийн тулд хамтран ажиллахыг л хүсэж байна. Дугжа гуай, танд хүч чадал байхгүй гэж үү?

— Яг юу хүсээд байгаа юм бэ?

— Надад хөлсний алуурчин хэрэгтэй.

Хөлсний алуурчин гэж үү?

— Хэдхэн хоногийн өмнө энэ ажлыг өөр хүн хийдэг байсан. Тэр ганцаараа хүнс олж, хонгилуудаар ан хийдэг байв. Яг үнэндээ бид түүний хөдөлмөрийг нэг талдаа ашиглаж амьдардаг байсан.

Хэн болохыг нь асуух ч шаардлагагүй байлаа.

Энэ бол Ю Жүнхёкийн тухай байв.

— Гэтэл тэр өчигдөр шөнө гэнэт яваад өгсөн.

— Тэгэхээр та түүнийг орлох хүн хайж байгаа юм уу?

— Чольсү гуайтай болсон явдал таны хүчийг баталсан гэж бодож байна.

И Хёнсон, Жон Хивон хоёрын нүд томров. Тэд одоо юу болоод байгааг ойлгожээ.

— Дугжа гуайд ч муу зүйл биш. Та хүмүүсийн баатар бөгөөд бидэнтэй хамт бүлгийн удирдагч болно. Бүгд танд дуртай байх болно, бас...

— Уучлаарай, гэхдээ би хэний ч өмнөөс хариуцлага хүлээж чадахгүй. Танай бүлэгт нэгдэхийг хүсэхгүй байна.

— Хмм. Тийм үү?

— Юуны өмнө, танай бүлгийг удирдах арга барил надад тохирохгүй.

Би Чольдү бүлгэмийн эрүүл чийрэг гишүүд болон гадуурхагдсан бүлгийн өвчтэй мэт харагдах гишүүдийг харлаа. Ялангуяа Жон Хивон Чон Инхог үхлийн дайсан мэт ширтэж байв.

— Тийм үү? Зүгээр ээ. Гэхдээ бодлоо өөрчилбөл хэзээ ч буцаад ирж болно.

— Тийм зүйл хэзээ ч болохгүй.

— Ха ха, тэрийг харж л байя.

Чон Инхогийн үг ямар учиртай байсныг ойлгоход удалгүй.

Чольдү бүлгэмийн гишүүд ухрахтай зэрэгцэн нөгөө бүлгийнхэн хүлээж байсан мэт дөхөж ирэв. Тэд бол гадуурхагдсан бүлгийнхэн байлаа. Тэд намайг шүүрэн авч, дуугаа өндөрсгөв.

— Хөөе, энэ цуу яриа үнэн үү?

— Чи үнэхээр хоолыг ганцаараа хураагаад байгаа юм уу?

— Бүгдэд хувааж өгөхөөр хангалттай байхад чи бүгдийг нь ганцаараа идэх гэж байна уу?

— Бид бүгд энд үлдэж байгаа! Яагаад чи л ганцаараа хүртэх ёстой гэж?

— Хоолыг Инход өг! Тэр шударгаар хуваарилна!

Би юу болоод байгааг мэдэж байлаа. Хүмүүсийн цаана инээмсэглэн зогсох Чон Инхогийн царай харагдав. Түүний уруул хөдөлж байлаа.

‘Сонго.’

Би хоол өгөөд баатар болох уу? Эсвэл муу санаатан болж, хоолыг ганцаараа хураах уу?

Хэрэв би баатар болохыг сонговол Чон Инхогийн тоглоомд орно. Хоолыг хуваарилсны дараа бүлгийнхэнтэй хамт хоол хайж явах хэрэг гарч, хэзээ нэгэн цагт араасаа хутгалуулах байв.

Нөгөө талаас, хоолыг ганцаараа хураавал би тэр дороо ганцаардана.

[Цөөн хэдэн од эрхсийн нүд гялалзаж байна.]

[‘Нууц хуйвалдагч’ од эрхэс хамраа шуухитнуулжээ.]

Хүмүүсийн уур улам буцлахын хэрээр Чон Инхо урагш гарч ирэв.

— Аан, бүгдээрээ тайвшир. Энд нэгэн үл ойлголцол гарчээ. Ким Дугжа бол тийм хүн биш.

Энэ чинь юу вэ? Өгөөш үү?

— Ким Дугжа бидэнтэй хамтран ажиллахаар шийдсэн. Түүний өнөөдөр авчирсан хоолыг гол бүлэгт үлдээж, шударгаар хуваалцуулна. Мөн цаашид бидэнтэй хамтран ажиллана гэж амласан—

Мэдээж тэр намайг өөрийг нь сонгоно гэж итгэж байлаа. Цааш нь сонсох тэвчээр надад үлдсэнгүй.

— Боль.

Би хэсэгхэн зуур эргэлзэв. Ю Жүнхёк байсан бол яах байсан бол? Аан, тийм ээ. Хариулт нь тэр яг одоо энд байхгүй байсанд оршино.

Гэхдээ би Ю Жүнхёк биш.

— Мэдээж хоол өгнө. Чон Инхогийн уруул дээш мурийхыг би харлаа. Гэхдээ хүмүүс үгийг дуустал нь сонсох ёстой. — Гэхдээ энэ үнэгүй биш.

Ю Жүнхёк шиг урагшлахын тулд бүхнийг золиослохгүй. Гэхдээ би хүн бүрийг хариуцах ч үгүй. Хоол өгнө, гэхдээ үнэгүй биш.

Хүмүүс үгийг ойлгоогүй мэт гайхсан янзтай болов.

— Х-хүлээ! Үнэгүй биш гэж үү?

— Тайлбарлая. Би хоолыг ганцаараа хураах бодолгүй байна. Гэхдээ Чон Инхогийн бүлэгт хоол өгөхгүй. Би ЮНИСЕФ биш, бас тэдэнд итгэдэггүй.

Би Чон Инхо руу инээмсэглэв.

— Чамтай наймаа хийе. Би хоолыг шударга үнээр зарна.

— З-зарна гэж үү?

— Юу…?

— Ээ, хэдэн... хэдэн мөнгө?

Цаанаас Чон Инхогийн царай хөшиж байгааг би харлаа. Түүний өөдөөс харан инээлээ.

— Үгүй ээ, би зөвхөн зоос авна.

          *

Хэсэг хугацааны дараа надтай холбоотой байсан гадуурхагдсан бүлгийнхэн л буцаж ирэв.

— Энэ... Д-Дугжа гуай, энэ зөв сонголт мөн үү?

— Пөөх, амьдралд үнэгүй юм гэж байдаг юм уу? Дугжа гуай, зөв хэллээ. Сэтгэл нэг онгойчихлоо.

Жон Хивон И Хёнсоны санаа зовнилыг үл тоов. Би ‘наймаа хийнэ’ гэж мэдэгдсэний дараа олон иргэн надаас нүүр буруулсан. Тэдний урмыг хугалсан бололтой.

— Хивонтой санал нэг байна. Энд байгаа хүмүүс гол бүлгийнхэнд дэндүү хүлцэнгүй байна.

— Тийм ээ. Тэр новшнууд... Гымхо өртөө одоо тэдний атганд байна. Хүмүүсийг мал шиг үзэж, хааяа нядалгааны газар руу чирч аваачдаг. Өнөө өглөө надтай яг ингэж харьцсан.

Жон Хивоны бие чичирч байлаа.

Үнэн хэрэгтээ, хоолыг би биш, гол бүлэг ганцаараа эзэмшиж байв. Тэд “шударга хуваарилалт” гэх шалтаг гарган хоолыг өөрсдөө хурааж, номхруулсан хүмүүст өгдөг байлаа.

Хэн нэгэн өөрсдийг нь хамгаалж байна гэж итгэсэн үедээ хүмүүс хамгийн сул дорой болдог. Нэг тал нь давамгайлсан харилцаанд эрх мэдэл тогтмогц хүмүүс тэднээс хамааралтай болж эхэлдэг.

— Санал нэг байна. Тийм ч учраас Дугжа гуайн өнөөдрийн мэдэгдэл маш чухал байсан гэж бодож байна. Хүмүүс аливаа зүйлийг өөрсдөө хийх хүсэл зоригтой байх хэрэгтэй. Гэхдээ...

И Хёнсон хоол руу харав.

— Нэгийг нь ч зарсангүй. Нэг бүр нь 50 зоос, энэ үнэ дэндүү өндөр биш үү? Бидэнд зарсантай адил 10 зоос болговол яасан юм бэ...?

Ингэж бодох нь аргагүй байлаа. Хүмүүс зөвхөн гол бүлэгт анхаарлаа хандуулж, наашаа харъя гэсэн шинж ч үзүүлсэнгүй. Тэдэнд бас л цаг хэрэгтэй байв.

Би тайвнаар хариулав.

— Жаахан хүлээе.

Ингээд шөнө болов.

Газрын гүнээс асар том мангасуудын дуу үе үе сонсогдож, хүмүүс байн байн хар дарж байлаа. И Гилён, Ю Санъа хоёр түрүүлж унтсан бол Жон Хивон нойрмоглон сууж байв.

— Дугжа та ч бас унт. Би харуулд гаръя.

— Үгүй ээ, зүгээр. И Хёнсон та түрүүлж унт.

— Гэхдээ та ядрана шүү дээ.

— Надад хийх ажил байна.

— Хийх ажил?

Би И Хёнсоны ард заав. Гайхмаар нь, тэнд хүмүүсийн сүүдэр харагдаж байлаа. Нэг ч биш, хэд хэдэн хүний сүүдэр байв.

— Тэр... та одоо ч хоол зарсаар байгаа юм уу?

Эцэст нь хүмүүс хөдөлж эхлэв.

17-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Бүхнийг мэдэгч уншигчийн өнцөг17-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах