Бүхнийг мэдэгч уншигчийн өнцөг

3-р анги

3-р анги — Төлбөртэй үйлчилгээг эхлүүлэх нь

Сонсох

Төлбөртэй үйлчилгээг эхлүүлэх нь

Доккэби алга болсны дараа хүмүүс янз бүрээр хариу үйлдэл үзүүлэв. Зарим нь галт тэрэгнээс гарахыг оролдож, зарим нь цагдаа руу залгалаа.

Ю Санъа сүүлд дурдагдсан бүлэгт багтаж байв. —Цагдаа, цагдаа утсаа авахгүй байна! Яах вэ, яах ёстой вэ...

—Тайвшир, Ю Санъа аа. Би Ю Санъагийн төвлөрөл алдсан нүд рүү эгцлэн ширтэв. —Ю Санъа аа. Хөгжүүлэлтийн багийн хийсэн тоглоомыг чи тоглож байсан уу? Дэлхий сүйрч, цөөхөн хэдэн хүн л амьд үлддэг тоглоом.

—Аан? Юу яриад бай...

—Бодоод үз. Бид яг одоо тоглоом дотор байна.

Ю Санъа чимээгүйхэн уруулаа долоов. —Тоглоом...

—Энгийн. Миний хэлснийг эргэлзэлгүй хий. Ойлгов уу?

—О-Ойлголоо. Би яах ёстой вэ?

—Битгий хөдөл.

Эцэст нь би амьсгалаа аажмаар тогтворжууллаа. Энэ бүхнийг бүрэн хүлээн зөвшөөрөхөд надад ч бас цаг хэрэгтэй байв.

[Сүйрсэн ертөнцөд амьд үлдэх гурван арга]

Зөвхөн зохиол дотор байсан дүрслэлүүд одоо нүдний өмнө минь яг өрнөж байлаа.

「Доккэби тэмтрүүлээ сунгав.」

「Вагонд энд тэндгүй хаясан хог шиг тарсан цогцсууд.」

「Цусаар будагдсан оффисын ажилтан чичирч байв.」

「Суудалдаа ёолох эмгэн.」

Би үзэгдэл бүрийг анхааралтай ажиглав. Бодит байдлыг сэжиглэж байсан «Матриц» киноны Нео шиг. Ажиглаж, эргэлзэж, эцэст нь үнэмшсэн... Би үүнийг хүлээн зөвшөөрөхөөс аргагүй байлаа. Яагаад гэдгийг нь мэдэхгүй ч үүнд огтхон ч эргэлзэх зүйл байсангүй.

«Амьд үлдэх арга зам» бодит байдал болон хувирчээ.

Бодъё... Энэ шинэ ертөнцөд би яаж амьд үлдэх вэ?

—За, бүгдээрээ! Бүгд тайвшир. Амьсгалаа тайван ав. Доккэби алга болсноос яг таван минутын дараа хэн нэгэн урагш гарч ирэв.

Тэр дунджаас бүтэн толгой өндөр, богино зассан үстэй, чийрэг эр байлаа.

—Одоо тайвширсан уу? Хийж байгаагаа түр зогсоогоод, над руу хэсэг анхаарлаа хандуулаач.

Уйлж, утсаар ярьж байсан хүмүүс чимээгүй болов. Хүн бүрийн харц түүн дээр төвлөрмөгц, өнөөх том эр дахин ам нээлээ.

—Та нарын мэдэж байгаачлан, улсын хэмжээний гамшгийн үед багахан үймээн ч олон хүний амь насыг хохироож болно. Тиймээс одоо би нөхцөл байдлыг хяналтдаа авна.

—Юу? Та хэн бэ?

—Улсын хэмжээний гамшгийн нөхцөл байдал гэнэ ээ? Та юу яриад байна?

Зарим хүн арай хожуу ухаан орж, «хяналт» гэсэн үгийг эрс эсэргүүцэв. Тэгэхэд залуу эр түрийвчнээсээ төрийн албан хаагчийн үнэмлэх гаргалаа. —Би одоогоор 6502 дугаар ангид алба хааж буй армийн дэслэгч.

Зарим хүний царайд тайвшрал тодров. —Цэрэг байна, цэрэг байна.

Гэвч тайвшрахад дэндүү эрт байлаа.

—Би саяхан ангиасаа мэдээ хүлээж авлаа.

Хүмүүс цэргийн ухаалаг утасны өмнө цуглав. Би ойрхон байсан тул дэлгэц дээрхийг төвөггүй уншиж чадлаа.

—Улсын хэмжээний нэгдүгээр түвшний гамшгийн нөхцөл байдал үүслээ. Бүх цэрэг яаралтай цугларна уу.

Эргэн тойрноос хүмүүсийн залгих чимээ сонсогдов. Энэ үнэхээр улсын хэмжээний гамшгийн нөхцөл байдал байлаа. Би үүнийг аль хэдийн таамагласан байсан тул гайхсангүй. Харин өөр зүйл л намайг гайхшруулсан юм.

Армийн дэслэгч И Хёнсон... Тэр «И Хёнсон» нь энэ хүн байлаа.

Би түүнийг хэн болохыг мэднэ. Царайг нь бодитоор анх удаа харж байсан ч нэр нь толгойд минь тодхон байв. Тэр «Амьд үлдэх арга зам» зохиолын гол туслах дүрүүдийн нэг байсан.

「Ган илд И Хёнсон.」

Зохиолын дүр гарч иржээ. Одоо би энэ нөхцөл байдлыг үнэхээр хүлээн зөвшөөрөхөөс аргагүй болов.

—Цэрэг гуай! Юу болоод байна вэ?

—Би анги руугаа холбоо барих гэж оролдож байгаа ч...

—Цэнхэр ордон! Цэнхэр ордон юу хийж байна? Ерөнхийлөгчтэй яаралтай холбоо бариач!

—Уучлаарай. Би жирийн нэг цэрэг болохоос Цэнхэр ордонтой шууд холбогдох утас надад байхгүй.

—Тэгвэл та яагаад хяналтдаа авч байгаа юм бэ?

—Бүх иргэний аюулгүй байдлын төлөө...

И Хёнсон утгагүй асуултуудад тайван хариулахыг хараад би зохиолын дүрслэлүүд буруу байгаагүйг ойлгов.

Гэхдээ И Хёнсон анхнаасаа ийм байдлаар гарч ирсэн бил үү? Энэ ээдрээтэй асуултын талаар бодож байхдаа надад нэг хачин зөн төрлөө.

«Амьд үлдэх арга зам»-ыг цорын ганц уншигчийн хувьд И Хёнсон зохиолд анх гарч ирэхдээ ийм байгаагүй гэдгийг баттай хэлж чадна. Тэр зохиолд анхны даалгаврын төгсгөлд гарч ирдэг.

…Тэгвэл энэ ямар нөхцөл байдал вэ? Толгой минь будиллаа. «Амьд үлдэх арга зам»-ыг дахин нэг удаа уншиж чадсан бол би үүнийг илүү тодорхой мэдэх байв.

—Ерөнхий сайд үг хэлж байна! Энэ чинь үнэхээр нэгдүгээр түвшний гамшиг байна!

Хэн нэгний хашхирахыг сонсоод бүгд ухаалаг утсаа асаав. Ю Санъа дэлгэцээ над руу эргүүлэв. —...Дугжа аа, үүнийг хар даа.

Хайх үг оруулах ч шаардлага байсангүй. Учир нь бүх портал сайтын хайлтын эхний үр дүн «Ерөнхий сайдын илтгэл» байлаа. Мэдээж бичлэгийн агуулгыг би аль хэдийн мэдэж байсан.

—Эрхэм хүндэт иргэд ээ, одоогоор Сөүл зэрэг тодорхойгүй тооны газарт үл мэдэгдэх террористууд үйл ажиллагаа явуулж байна.

Илтгэлийн агуулга энгийн байв. Одоогийн засгийн газар террористуудтай тэмцэхийн тулд бүх арга хэрэгслээ дайчлах бөгөөд хэзээ ч хэлэлцээр хийхгүй ажээ. Тиймээс хүн бүр итгэлтэйгээр амьдралаа үргэлжлүүлэх ёстой...

Зохиолыг уншихдаа би энэ талаар нэг их бодоогүй ч одоо эдгээр үгийг сонсоод бага зэрэг цочирдов. Терроризм... Тийм байсан бол хамаагүй амар байх байж.

—Гэхдээ ерөнхийлөгч хаана байгаа юм бэ? Яагаад ерөнхий сайд үг хэлж байгаа юм?

—Ерөнхийлөгч аль хэдийн халдлагад өртсөн.

—Юу? Үнэн гэж үү?

—Сайн мэдэхгүй. Нэйверийн нэг сэтгэгдэл...

—Новш гэж, тэгвэл худал байна!

Мэдээж тэр сэтгэгдэл худал биш гэдгийг би мэдэж байлаа.

—Уаааааа! Юу вэ?

Хаа сайгүй буун дуу сонсогдоход хүмүүс утсаа унагаав. Дуу нь тэдний ухаалаг утаснуудаас гарч байлаа.

Чиииик гэх чанга дуу гарч, дэлгэц цусаар дүүрэв. Хэсэг хугацааны дараа юу болсныг ойлгосон хүмүүс амьсгалаа түгжив.

—Е-Ерөнхий сайд...

Ерөнхий сайд нас баржээ. Толгой нь бодит цагийн шууд дамжуулалтын үеэр дэлбэрсэн байв. Дэлгэц чимээгүй болохоос өмнө буун дуу шиг хэд хэдэн чимээ дахин сонсогдов. Дараа нь дэлгэц дээр доккэби гарч ирлээ.

[Би та нарт аль хэдийн хэлсэн дээ. Энэ чинь «терроризм» шиг тоглоом биш.]

Хүмүүс үг дуугүй болж, тэнэг алтан загас шиг амаа ангайлган хоцров.

[Одоо ч ойлгохгүй байна уу? Ингэж болохгүй ээ. Та нар одоо ч үүнийг тоглоом гэж бодсоор байна уу?]

Түүний өнгө аяс хэтэрхий тайван байсан нь бүр ч муу ёр мэт санагдав. Би өөрийн эрхгүй хамаг хүчээрээ нударгаа зангидлаа.

[Хаха, өгөгдлөөс үзэхэд энэ улсын хүмүүс тоглоомд их сайн юм байна. Тэгвэл хүндрэлийг нь нэмээд үзэх үү?]

Бииип. Агаарт асар том тоолуур гарч ирэв. Үүний зэрэгцээ тоо нь маш хурдтайгаар буурч эхэллээ.

[Үлдсэн хугацааг 10 минутаар хаслаа.]

[10 минут үлдлээ.]

[Дараагийн таван минутын дотор анхны аллага гарахгүй бол тэр вагон доторх бүх хүн үхнэ.]

—Ю-Юу вэ? Наргиа юм уу?

—Саяын мэдэгдлийг сонсоогүй юм уу? Хөөе, сонсоогүй гэж үү?

—Цэрэг гуай! Одоо яах вэ? Цагдаа нар яагаад ирэхгүй байгаа юм бэ?

—Бүгд тайвшраад, намайг сонс—

Доккэбигийн үгсээс болж вагон доторх нөхцөл байдал И Хёнсон ч зохицуулж дийлэхээргүй хэмжээнд хүрэв. Ю Санъа миний хувцасны захнаас чанга атгаж байгааг би мэдэрлээ.

Гэсэн ч энэ нөхцөл байдлын зөрчилтэй тал толгойноос гарахгүй байв. Туслах дүр И Хёнсон аль хэдийн гарч ирчихсэн. Тэгвэл «тэр» яагаад гарч ирээгүй юм бэ? Миний мэдэж байснаар би түүнтэй өдийд таарсан байх ёстой.

—Цаана аллага гарлаа!

3907 дугаар вагоны дүр зураг хонгилын цонхоор харагдав. Тэр вагон дахь алуурчны царай цонхийсон байлаа.

—Тэднийг оруулахгүй байцгаая! Хэнийг ч битгий оруул!

Хүмүүс төмөр хаалганаас чанга зуурсан ч ингэх шаардлага байсангүй. Дайсан угаасаа тэнд байгаагүй.

[Даалгавар дуусах хүртэл вагон руу нэвтрэх бүх боломжийг хязгаарлана.]

Энэ мэдэгдэлтэй зэрэгцэн төмөр хаалгыг барьж байсан хүмүүс үл үзэгдэх хаалтад мөргөсөн мэт арагш шидэгдэв.

—Ю-Юу вэ?

Доккэбигийн дуу дахин цуурайтав. [Хаха, зарим газар нэлээд хөгжилтэй байхад зарим газар хараахан эхлээгүй байна. За, энэ бол тусгай үйлчилгээ. Дараагийн таван минутын дотор юу ч болохгүй бол юу тохиолдохыг та нарт үзүүлье.]

Метрон дотор аварга дэлгэц гарч ирэв. Дэлгэцэн дээр нэг анги харагдаж, хар хөх өнгийн сургуулийн дүрэмт хувцас өмссөн охид чичирч байв.

Нэг хүү хумсаа мэрэнгээ бувтнав. —...Энэ чинь Дэпүний сургуулийн дүрэмт хувцас биш үү?

Бип бип бип бип— Ёр муутай дохиоллын чимээ сонсогдов.

Тэгтэл ахлах сургуулийн охид хашхирч эхлэв.

[Өгөгдсөн хугацаа дууслаа.]

[Төлбөртэй тооцоо эхэлнэ.]

Мэдэгдэл дуусмагц урд эгнээнд сууж байсан ахлах сургуулийн охидын толгой дэлбэрэв.

Нэг нэгээрээ, дахиад нэг нэгээрээ... Толгой дэлбэрсэн охидын тоо улам нэмэгдэв. Ахлах сургуулийн охид орилон ангийн хаалга, цонх руу гүйлээ.

—Аа, үгүй, яаж—

Цэвэрлэгээний хэрэгслүүд хугарч, хумс нь сугарсан ч хаалга онгойсонгүй. Хэн ч гарч чадсангүй.

Пёнг, пёнг. Ахлах сургуулийн охидын толгой дэлбэрсээр байв. Тэгээд нэг ахлах ангийн охин найзыгаа боомилж, найз нь ёолсоор нас барав. Хэсэг хугацааны дараа дэлгэц дээр эргэн тойрноо харсан сүүлчийн охин л үлджээ.

[#Bay23515 суваг. Дэпүн охидын ахлах сургууль, 2-р ангийн В ангийн амьд үлдсэн сурагч: И Жихе.]

Охины дүрс дэлгэцээс алга болов. Тэгээд доккэби асуулаа. [Яаж байна? Сонирхолтой байна уу?]

Доккэби инээмсэглэн ярьсан ч хүмүүс дэлгэц рүү харахаа больжээ. Харц тулгарсан хүмүүс аажмаар бие биеэсээ холдож байв.

— Новш гэж! Энэ чинь юу вэ?

Ю Санъа хүртэл надаас зуурсан гараа салгав. Гэхдээ надаас холдсонгүй. Хоёр гар минь сулрангуут би ухаалаг утсаа асаалаа.

‘Тэр залуу’ яагаад одоо хүртэл гарч ирэхгүй байгаа юм бэ? Зохиолоос мэддэг мэдээлэл, огт мэддэггүй мэдээлэл холилджээ.

Энэ байдлаас гарах цорын ганц арга нь «Амьд үлдэх арга зам»-ыг дахин унших байлаа. Гэхдээ би уг романыг өөр хаанаас олох билээ? Роман нь хууль бусаар тараах хэмжээнд ч алдартай биш... Үгүй ээ, түр хүлээ.

[1 хавсралт.]

Ухаалаг утсан дээр минь ирсэн мэдэгдлийг хараад би хэсэг зуур балмагдав. Магадгүй... Үгүй юм уу? Имэйлийн хавсралтыг нээсэн мөчид би бүр ч будиллаа.

Зохиогчийн илгээсэн хавсралтын нэр нь:

[Сүйрсэн ертөнцөд амьд үлдэх гурван арга.TXT]

3-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Бүхнийг мэдэгч уншигчийн өнцөг3-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах