Бүхнийг мэдэгч уншигчийн өнцөг

4-р анги

4-р анги — Төлбөртэй үйлчилгээг эхлүүлэх нь

Сонсох

Төлбөртэй үйлчилгээг эхлүүлэх нь

Инээд алдав. Худал эсэхийг нь шалгахын тулд нүдээ арчаад дахин харах хэрэгтэй болов. Файлын өргөтгөл TXT байлаа. Тэгэхээр энэ хүн… Надад илгээсэн бэлэг нь өөрийнх нь романы хуулбар байсан гэж үү?

[Та онцгой шинж олж авлаа.]

[Онцгой чадварын нүд идэвхжлээ.]

Файлыг ажиллуулсны дараа чихэнд минь нэгэн мэдэгдэл сонсогдов. Дэлхий «Амьд үлдэх арга зам» болон өөрчлөгдсөн бол гайхах зүйл биш. «Амьд үлдэх арга зам»-д амьд үлдсэн хүн бүр онцгой шинж, чадвартай байсан.

Би сэтгэл дотроо аяархан «Онцлогийн цонх» гэж хэлэв. Олж авсан шинжээ мэдэх хэрэгтэй байлаа.

[Та Онцлогийн цонхыг идэвхжүүлж чадахгүй.]

Юу гэнэ ээ? Би дахиад «Онцлогийн цонх» гэж дуудахыг оролдсон ч үр дүн нь адилхан байлаа.

Энэ утгагүй байлаа. Ийм юм гэж байдаг бил үү? Хэрэв би Онцлогуудын цонхыг ашиглаж чадахгүй бол ямар шинж, ямар чадвартайгаа мэдэж чадахгүй.

Өөрийгөө болон дайснаа мэддэг хүн ялагдашгүй гэсэн үг. Гэтэл би дайснаа байтугай өөрийгөө ч мэдэхгүй нөхцөл байдалд орчихоод байлаа.

Хэсэг хугацаанд хоосон орон зай ширтсэнийхээ дараа би бууж өгөөд, зохиолчийн өгсөн бичвэрийг уншихаар шийдэв.

[Онцгой шинжийн нөлөөгөөр таны унших хурд нэмэгдлээ.]

Ямар шинж олж авснаа мэдэхгүй ч, тэр шинжийн нөлөөгөөр «Амьд үлдэх арга зам» зохиолын эхний хэсгийг нэг минут хүрэхгүй хугацаанд уншчихав.

Оллоо. Миний хурууны үзүүр тогтсон газар бол зохиолын эхлэл—гол дүр галт тэргэнд ямар нэгэн «үйлдэл» хийж байсан хэсэг байлаа.

「 Тэр 3707 дугаартай вагоны арын хаалганы дэргэд цугласан хүмүүсийг харав. Түүний чанга атгасан асаагуурын хүрд хүйтэн байлаа.

Энэ амьдралдаа тэр хэзээ ч алдаа гаргаж болохгүй. Зорилгынхоо төлөө ямар ч аргыг ашиглана.

Хүмүүсийн нүүрэнд айдас тодорч байлаа. Түүнд ямар ч гэмшил төрсөнгүй.

Бүх зүйл хоромхон зуурынх байв.

Тэр хүмүүсийг өршөөлгүй харцаар ажив. Хэсэг хугацааны дараа хурууны үзүүр нь хөдөлж, гал дүрэлзэв. Тэгээд бүх зүйл эхэлсэн. 」

Нуруугаар хүйт дааж, тэр хэсгийг дахин дахин уншихаас өөр аргагүй болов. Яагаад тавгүйцсэн шалтгаан маань удалгүй илэрлээ.

“…3707.”

Би сууж явсан вагоныхоо дугаарыг зөнгөөрөө шалгав.

[3807].

Одоо миний сууж яваа вагон гол дүрийн сууж явсан вагоны ард байлаа. Гар минь үл ялиг чичирч байв.

…Түр хүлээ. Уг нь энэ вагонд хэдэн хүн амьд үлдэх ёстой байсан юм бэ?

「 Тэр бүдэг цонхоор 3807 дугаартай вагоныг харав. Аль хэдийн хэтэрхий оройтсон байлаа. Энэ бол зайлшгүй зүйл байв. Ямартай ч тэр вагонд ердөө хоёр хүн л амьд үлджээ. 」

Ердөө хоёр хүн амьд үлдсэн. Хоёроос бусад нь бүгд үхсэн гэсэн үг. Тэр хоёр хэн болохыг би аль хэдийн мэдэж байлаа.

Би толгойгоо өргөн Ю Санъаг мунгинасан харцаар ширтэв. Энэ эмэгтэй үхэж магадгүй. Би ч бас.

—Дугжа аа, үүнийг зогсоох хэрэгтэй биш үү?

Ю Санъа заасан газар ямар нэгэн зүйл эхэлж байлаа. Тэнд ёолох чимээ гарч байв. Нэг залуу хөгшин эмэгтэйн өмнө бөгтийж сууж байлаа.

—Новш гэж, сэтгэл санаа тавгүй байхад энэ хөгшин авгай гоншигноод ёолоод байх юм! Амаа хамхихгүй юу?

Тэр залуу бол үүдэнд налж зогсож байсан сурагч хүү байлаа.

Тэр туранхай, үсээ цагаанаар будсан байв. Дүрэмт хувцсанд нь зүүсэн тэмдэг дээр нэрийг нь бичжээ.

Ким Намүн. Танил нэр байлаа.

「 Тэр вагонд И Хёнсон, Ким Намүн хоёр л амьд үлдсэн. Хамаагүй. Надад хэрэгтэй хоёр хүн нь энэ хоёр л юм. 」

—Би чамд амаа хамхи гэж хэлээгүй юу?

Уур нь хүрсэн Ким Намүн эмээгийн захнаас шүүрэв. Эмээгийн хүчгүй хөл нь ганхлаа. Ким Намүний алга агаарыг зүсэн хөдөллөө.

Пад. Пад.

Энгийн цаг үед хэн нэгэн гүйж ирээд үүнийг зогсоох байсан. Харин одоо хэн ч хөдөлсөнгүй. Алгадалт удалгүй нударга болж хувирав.

—Н-Намайг авраач. Авраач…!

Хатуу нударга махан биеийг цохих чимээ сонсогдов. Ким Намүний эргэн тойронд байсан зарим эрчүүд тээнэгэлзсэн ч хэн нь ч урагш гарахыг хүссэнгүй. Гайхмаар нь, хамгийн түрүүнд хөдөлсөн хүн Хан Мёно байлаа.

—Залуу минь, ахмад хүнийг ингэж харьцаж байна гэж…!

Гэвч хариуд нь зөвхөн басамж шингэсэн дуу сонсогдов.

—Ах аа, үхмээр байна уу?

—…Юу?

—Та нөхцөл байдлыг одоо ч ойлгохгүй байна уу?

—Энэ бацаан ямар балай юм яриад байна?

Хараал хэлсэн Хан Мёно руу Ким Намүн зүгээр л инээв. Тэр хуруугаараа метроны вагоны тааз руу заалаа.

—Тэрийг харахгүй байна уу?

Таазан дээрх голограмм дэлгэцээр бичлэг гарч байлаа.

[Н-Намайг өршөөгөөч!]

[Ааааа!]

[Үх! Үх!]

Энэ нь зөвхөн галт тэрэгний вагонууд, эсвэл Дэпүн ахлах сургууль төдий биш байлаа. Улс даяар хүмүүс үхэж буйг харуулсан шууд дамжуулалт байв. Ким Намүн үргэлжлүүлэн ярив.

—Та нар одоо ч ойлгохгүй байна уу? Арми биднийг аврахаар ирэхгүй. Бас хэн нэгэн үхэх ёстой.

—Ю-Юу гээд байгаа юм…?

—Бид үхэх нэг хүнийг сонгох ёстой.

Хан Мёно хариулж чадсангүй. Ил гарсан бугуйнх нь үс босож байлаа.

—Мэдээж, юу бодож байгааг чинь би мэдэж байна. Амьд үлдэхийн тулд нутаг нэгтнүүдээ алах хэрэгтэй. Үүнийг ёстой новшнууд л хийдэг. Гэхдээ энэ бол бидний хяналтаас давсан хүч гэдгийг чи мэднэ. Бидний хяналтаас давсан. Бид алахгүй бол үхнэ. Хэн биднийг буруутгах юм? Ёс суртахуунаасаа болоод эцэст нь үхэх гэж байна уу?

—Т-Тэр чинь…

—Сайн бод. Чиний өнөөг хүртэл мэддэг байсан дэлхий саяхан дууссан.

Хан Мёногийн мөр чичирч байлаа. Зөвхөн Хан Мёно ч биш. Хүмүүсийн нүдэнд ан цав гарч байв. Хүмүүсийн бүдэг бадаг ёс суртахуун нуран унаж буй дүр зураг энэ байлаа. Ким Намүн тэр ан цавд шаантаг зоов.

—Шинэ ертөнц шинэ хуультай байх ёстой.

Ким Намүн. «Амьд үлдэх арга зам»-ын ертөнцөд хамгийн хурдан дасан зохицсон залуу.

Ким Намүн эргэж хараад эмээг дахин нүдэж эхлэв. Энэ удаа хэн ч түүнийг зогсоосонгүй. Хан Мёно, бусад эрчүүд… И Хёнсон хүртэл.

Цэрэг учраа олохгүй болсон царайгаар хоосон зай ширтэн зогсож, нударгууд нь чичирч байлаа. Тэр ч бас шийдвэр гаргасан байж магадгүй.

—Хаа… Алах хэцүү юм. Та нар зүгээр хараад суух гэж байна уу? Хоцрохыг хүсэж байна уу?

Ким Намүний үгэнд хүмүүс чичирлээ. Тэдний нүүрний хувирлыг хямдхан романы өгүүлбэрүүд шиг уншихад амархан байв.

「Таван минутын дотор хэн ч алахгүй бол энэ вагонд байгаа бүх хүн үхнэ. 」

Хүмүүсийн нүд өөрчлөгдөж байлаа.

「Эмээ үхэхгүй бол бид таван минутын дараа үхнэ… 」

Амьд биетэд байж болох хамгийн анхдагч харц.

—Тийм ээ… Энэ новшийн зөв байна. Үүнийг хийхгүй бол бүгд үхнэ.

Эхний эр эмээ рүү ухасхийн очив. Тэр биеэ хумьж унасан хөгшин эмэгтэйг өшиглөлөө.

—Мартчихсан юм уу? Хэн нэгэн үхэх ёстой! Тэгж байж бид амьд үлдэнэ!

—Аа, новш гэж… Би мэдэхгүй.

Хоёр дахь нь, гурав дахь нь.

Эмээгээс хол зогсож байсан хүмүүс. Тэр хавьд эргэлдэж байсан хулчгар эрчүүд. Үүнийг утсаараа бичиж байсан их сургуулийн оюутан. Хүүхдийн ээж, Хан Мёно.

Тэд бүгд эмээг үхүүлэхээр бүлэглэн дайрч, балбаж эхлэв.

—Үх! Хурдан үх!

Тэд цаазын ял гүйцэтгэхэд хамтран оролцож буй харуулууд шиг байлаа. Хоригдлыг хэн алсныг мэдэгдэхгүй байлгахын тулд харуулууд хөшүүргийг зэрэг татдаг шиг, эдгээр хүмүүс ч эмээг идэвхгүйхэн өшиглөж, нүдэж байв.

Би энэ бүхнийг харж байлаа. Өөр ертөнцөд болсон явдлыг харж буй хүн шиг зүгээр л хажууд нь зогсож байв.

Нэрийг нь ч мэдэхгүй тэр эмээ бол амьд үлдэх учиргүй нэгэн байлаа. Анхны даалгаварт эмээ үхсэн. Тиймээс… Тэр үхлийг харж суусан нь нүгэл биш.

Тэр мөчид Ю Санъа бослоо.

—Чамайг алчихна. Би түүнийг зөнгөөрөө барьж авав. —Би чамд хөдөлж болохгүй гэж хэлсэн.

Миний барьж байсан гар чичирч байлаа. Ю Санъа чичирч байгаагаа нуухын тулд гараа чанга атгав.

—Мэдэж байна, мэдэж байна…!

—Та одоо явбал Ю Санъа үхнэ.

Ю Санъагийн нүд айдастай чичирч байлаа. Гэсэн ч…

Зохиолын төрөл өөрчлөгдсөн ч зарим хүн тод гэрэлтсээр байдгийг би ойлгов.

—Ю Санъа, суу.

Гэвч энэ түүхийг өөрчилж чадах хүн нь Ю Санъа биш байлаа. Ю Санъа энэ ертөнцийн гол дүр биш.

—Хөөе? Гэхдээ―

—Энэ удаа л миний хэлснээр хий. Тэгээд би оролцохгүй.

Ю Санъаг хүчээр буцаан суулгасныхаа дараа гүнзгий амьсгаа аваад эргэв. Нуруугаа цэхлээд, амьсгалаа гаргангаа биеэ сэгсрэв. Дараа нь шагай, бугуйгаа аажуухан суллав.

Үнэндээ урагш гарахад арай эрт байлаа. Уг нь энэ миний төлөвлөгөөнд байгаагүй.

—…Дугжа аа?

Би түүний дуудлагад хариулалгүй, эмээ рүү дайрах гэж буй хүмүүсийг ажив.

Би айсандаа ч, Ким Намүн болон бусдаас эмээссэндээ ч зүгээр зогсоогүй. Тэдний хүн чанаргүй үйлдлийг зөвшөөрсөн ч биш.

Би зүгээр л хөдлөх ёстой мөчөө хүлээж байлаа. Тиймээс…

Пааан!

Яг одоо.

—Аа! Юу вэ?

Дэлбэрэлтийн чимээ чих дүүргэж, галт тэрэг доргив. Хүмүүс орилолдов. Энэ вагоны урд баруун булангаас утаа суунаглав. Эхэллээ. «Тэр» хөдөлжээ.

Би баруун хөлөөрөө газрыг хамаг хүчээрээ түлхэн, орилж, сууж байсан хүмүүсийн дундуур эмээ рүү зүтгэв.

—Юу? Ээээ!

Ким Намүн надтай мөргөлдөн, орилсоор газарт унав. Өнгөц харахад би эмээг аварч байгаа мэт боловч миний зорьсон зүйл тэр биш байлаа.

Хаана байсан билээ? Би эргэн тойрноо хурдан ажив.

Дэлбэрэлтийн улмаас хэн нэгэн эмээ рүү унажээ. Энэ тамын дунд уйлж буй хүүхэд байлаа. Түрүүн шавж барих тор барьж байсан хүүхэд.

—Уучлаарай, түр хүлээгээрэй.

Би хүүхдийн гараас торыг авав.

Тор руу гараа хийхэд царцааны хитинэн бүрхүүл хурууны үзүүрт хүрэв. Би нэгийг нь гаргаж хүүхдийн гарт тавилаа. Дараа нь хүмүүсийн зүг эргэв.

—Бүгдээрээ боль. Эмээг алчихвал та нар амьд үлдэж чадахгүй.

Дэлбэрэлтийн дараах түр нам гүмийн ачаар хоолой минь санаанд оромгүй тод сонсогдов. Хүмүүс нэг нэгээрээ над руу харж эхлэв.

—Эмээг аллаа гэж бодъё. Тэгээд яах вэ?

Тэдний гайхсан царай надад таалагдав. Жаахан дэлгэрүүлж хэлье.

—Эмээгийн үхлийг доккэбигийн хэлдгээр «анхны аллага» гэж тооцоод, хэсэг хугацаа хожно. Тэгээд дараа нь яах вэ?

—Аа…

—Хэрэв доккэбигийн хэлсэн үнэн бол та нар тус бүр нэг зүйл алах ёстой. Тэгвэл эмээгийн дараа хэнийг алах вэ? Хажууд байгаа хүнээ алах уу?

Ямар нэгнийг бодож эхэлсэн хүмүүс бие биеэсээ холдон ухарлаа. Нүдэнд нь айдас тодров. Үнэндээ бүгд мэдэж байлаа. Эмээ бол дөнгөж эхлэл байв.

Ким Намүн энэ түгшүүртэй уур амьсгалыг анзаарав.

—Хаха, та нар юунд ингэтлээ санаа зовоод байгаа юм бэ? Тэгвэл дараа нь түүнийг алчих! Хулчгарууд аа. Өөрсдийн ээлж ирэхээс урьтаж санаа зовох хэрэггүй! Боломж нь хүн бүрд адилхан!

Би Ким Намүн ийм зүйл хэлнэ гэж бодож байлаа. Гараа үл ялиг даллаад түүний үгийг таслав.

—Ингэж аз турших шаардлагагүй. Алуурчин болохгүй байсан ч амьд үлдэх арга бий.

—Юу?

—Ю-Юу вэ?

Хүмүүс ихэд бужигнав. Ким Намүний царай хувирав.

—Мартчихсан юм уу? Даалгаврыг биелүүлэх нөхцөл нь «хүн алах» байгаагүй.

Ихэнх нь гайхсан хэвээр байсан ч цөөн хэд нь нэг зүйлийг анзаарав.

[Нэг буюу түүнээс олон амьд биетийг ал.]

Тийм ээ. Анхнаасаа даалгаврын агуулгад «хүн» гэдэг үг огт байгаагүй.

Нэг буюу түүнээс олон амьд биетийг ал. Өөрөөр хэлбэл, ямар ч амьд биет байж болно. Сэргэлэн нэгэн миний гар дахь шавж барих торыг хараад хашхирлаа.

—Шавж! Шавжнууд!

Царцаанууд шавж барих торон дотор үсэрч байлаа. Хүмүүсийн нүд гялалзав. Би толгой дохилоо.

—Тийм ээ, шавжнууд.

Би тор руу гараа хийж, нэг царцаа гаргаж ирэв. Түрүүн харсан бондгор царцаа байлаа.

—Н-Надад өг! Хурдан!

—Ганцхан ширхэг! Надад ганцхан л хэрэгтэй!

Би над руу ойртож буй хүмүүсийг харсаар аажуухан ухарлаа. Одоо би эмээг алах гэсэн дэлбэрэх мэт солиоролтой нүүр тулж байв. Гэсэн ч уруулд минь инээмсэглэл тодров. Яагаад? Амьсгаа давчдуулам энэ түгшүүрийн дунд ч зүрх минь яагаад баяр хөөрөөр цохилж байв?

—Энийг авмаар байна уу?

Би амьтан өдөж буй сургагч шиг тороо даллав. Тэвчээр алдсан хэд хэдэн хүн над руу үсрэн дайрлаа.

—Тэгвэл барьж авцгаа!

Би гартаа байсан царцааг няц дарлаа.

[Та «Анхны аллага» амжилтыг хүртлээ!]

[Нэмэлт нөхөн олговор болгон 100 зоос оллоо.]

Үүний зэрэгцээ нөгөө гартаа барьсан тороо хамаг хүчээрээ эмээ болон хүмүүс бөөгнөрсөн хэсгийн эсрэг тал руу шидэв.

—Ямар солиотой юм бэ!

Шавжнууд суллагдаж, эрх чөлөөний төлөө хамаг хүчээрээ үсрэн дүүллээ.

4-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Бүхнийг мэдэгч уншигчийн өнцөг4-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах