Бүхнийг мэдэгч уншигчийн өнцөг

5-р анги

5-р анги — Төлбөртэй үйлчилгээг эхлүүлэх нь

Сонсох

Төлбөртэй үйлчилгээг эхлүүлэх нь

Вагон дотор шавжнууд нааш цааш гүйлдэхийг хараад хүмүүс сандралдав.

—Х-хөөе! Яахаараа ийм юм хийдэг байна аа―

Зарим нь алмайран зогсож байхад, сэргэлэн хүмүүс над руу түлхэлцэн ойртож эхлэв.

—Гичийний хүү.

—…Тэднийг хурдан олохгүй бол болохгүй. Гуравхан минут үлдлээ.

Эдгээр үг дохио болсон мэт хүмүүс ухаанаа алдсан араатнууд шиг метроны суудлуудын завсраар хаа сайгүй тэмтчин хайж эхлэв.

—Олчихлоо! Ааак!

Шавж олж авсан азтай хүмүүсийн баяр хөөр, тэдэн рүү чиглэсэн хорлонтой дайралтууд вагоныг эмх замбараагүй болгож орхив.

—Хөөе, чи яагаад ингэчихэв? Шавжнуудыг зүгээр л өгчихөж болоогүй юм уу?

Эргэж хартал Ким Намүн биеэ өндийлгөн байв. Хүзүүгээ сунгаж байсан Ким Намүнд би болгоомжтойгоор хариулав. —Арван хоёр хүн үлдсэн.

—…Юу?

—Цуглуулах торонд гурван шавж үлдсэн байсан.

Ким Намүн хэсэг зуур хөмсгөө зангидсанаа царай дүүрэн инээмсэглэв. —Арван хоёрын эсрэг гурав уу? Хахахаха! Тийм ээ. Ямартай ч бүгд амьд үлдэж чадахгүй шүү дээ? Тэгээд чи тэр юмыг шидсэн хэрэг үү?

—Тийм.

—Намайг битгий инээлгэ.

“…?”

—Эрүүл ухаантай хүн ийм шалтгаанаар ингэхгүй. Ким Намүны инээмсэглэл улам тэлэв. —Надад үнэнээ хэл. Чи зүгээр л энэ дүр зургийг харахыг хүссэн биз дээ?

Би «Амьд үлдэх арга зам»-аас мэдэх Ким Намүн санаанд орлоо.

Тэр агшинд чихэнд минь нэгэн мэдэгдэл сонсогдов. [Онцгой чадвар «Дүрүүдийн жагсаалт» идэвхжлээ.]

Дараа нь нүдний өмнө минь цонх нээгдэв. Хувийн онцлог маань яг юу болохыг би одоо хүртэл мэдэхгүй байсан ч өмнө минь гарч ирсэн цонхыг ажиглалаа.

[Дүрийн мэдээлэл]

[Нэр: Ким Намүн.

Нас: 19.

Од эрхсийн дэмжлэг: Байхгүй (Одоогоор хоёр од эрхэс энэ хүнийг сонирхож байна).

Хувийн онцлог: Чунибёо (Ерөнхий зэрэг)

Онцгой чадварууд: Ер бусын дасан зохицол — түвшин 3, Хутгатай байлдаан — түвшин 1, Харлалт — түвшин 1

Нийт үзүүлэлтүүд: Тэсвэрийн түвшин 3, Хүчний түвшин 4, Авхаалж самбаа — түвшин 6, Шидийн хүч — түвшин 4

Ерөнхий үнэлгээ: Онцгой тохиолдлоос болж харласан чунибёо. Түүнтэй холбогдохгүй байхыг зөвлөж байна.]

«Амьд үлдэх арга зам»-д гардаг чунибёонуудын ихэнх нь бодит болсон хар дарсан зүүдийг тэсэж чадаагүйгээс амиа хорлосон байдаг. Харин миний өмнө байсан Ким Намүны хувьд өөр байлаа.

Тэр бол Дэмийрлийн чөтгөр Ким Намүн байв. Хожим энэ хочоороо танигдсан залуу жирийн нэг чунибёо биш байлаа.

Энэ залуу дэлхий сүйрэхийг аль хэдийн удаан хугацаанд хүлээж байсан бөгөөд энэ ертөнцөд «ер бусын хурдтайгаар» дасан зохицжээ.

—Надтай хамтар. Ямар вэ? Тэр залуу одоо надад санал тавьж байлаа.

[«Ким Намүн» дүр танд таатай ханддаг боллоо.]

[«Ким Намүн» дүрийн талаарх таны ойлголт нэмэгдлээ.]

Ким Намүнтэй гар нийлүүлбэл би ядаж одоохондоо амьд үлдэх нь баталгаатай байв. Хэрэв би «Амьд үлдэх арга зам»-ыг уншаагүй байсан бол сонголт маань арай өөр байж болох байлаа.

—Уучлаарай, гэхдээ би ганцаараа байх дуртай.

—Нээрэн үү? Хмм, харамсалтай юм. Ким Намүн уруулаа үл ялиг долоогоод надтай ойрхон зогсов. —Тэгвэл замаас зайлж чадах уу? Чиний ард байгаа тэр эмээтэй хийх ажил надад байна.

Түүний үгийг сонсоод эргэж хартал цус алдан унасан эмээ арай ядан амьсгалж байлаа.

—Чи юу хийх гээд байгаа юм?

—Асуух хэрэг байна уу?

—Чи шавж барихгүй юм уу?

—Шавж гэж үү? Би яах гэж тэрийг барих юм? Ким Намүн инээлээ. —Би аль хэдийн барьчихсан шавжны өмнө зогсож байна.

Ким Намүны хүн алах санаа надад мэдрэгдэв. Зөвхөн зохиол дотор л оршиж байсан дүр яг л нүдний өмнө галзуурсан мэт зогсож байлаа. Тиймээс би бага зэрэг сүрдэв.

Ким Намүн үнэхээр миний төсөөлж байсан хүн мөн байлаа.

[«Ким Намүн» дүрийн танд хандах таалал бага зэрэг буурлаа.]

—Юугаа хараад байгаа юм? Хурдан замаас зайлахгүй юм уу?

—Хэцүү байна.

—Юу?

—Би замаас зайлахгүй.

—Хаха, одоо шударга ёсны элчийн дүрд тоглох нь үү? Чи олон зан араншинтай юм уу?

Би хариулсангүй.

Ким Намүны нүүрэнд бараан сүүдэр аажмаар бүрхэж, гялалзаж байсан нүд нь хүйт оргим болов. —Үгүй ээ, түр хүлээ. Чи үүнийг анхнаасаа ингэхийн тулд тийш нь тор шидсэн юм уу? Нээрэн үү?

“…”

—Чи эмээг аврах гээд байна уу? Хахаха! Гайхалтай! Үнэхээр гайхалтай! Үгүй юу? Тийм үү?

Би бас л хариулсангүй. Энэ залууг сайтар ажиглах зуур хуучин дурсамжууд сэргэн гарч ирэв.

—Аан, тэгэхээр чи миний хамгийн их үзэн яддаг төрлийн хүн юм байна. Бүх хөгшин новш адилхан.

Эдгээр нь «Амьд үлдэх арга зам»-ын турш энэ балчраас болж урам хугарч байсан бүх мөчийн дурсамж байлаа.

[«Ким Намүн» дүр таныг жигшдэг боллоо.]

—Чи юу гэлээ?

Би цагийг нь тааруулан, үг нь дуусаагүй байхад нисэн ирсэн нударгаас зайлж толгойгоо доошлууллаа.

—Өө, муугүй юм уу?

Ингэж ирэхийг нь мэдэж байсан ч толгойн дээгүүр халуун төөнөхийг мэдрэв. Энэ жирийн нэг нударга биш байлаа.

[Харлалт — түвшин 1]

Ким Намүны бүх биеэс хар энерги оргилов. Энэ бол «чунибёо» шинжийн онцгой чадвар байлаа.

Эхний даалгавар дуусахаас өмнө чадвар ашиглах нь ховор боловч Ким Намүн аль хэдийн чадвараа харуулж байлаа. Психопат араншинтайг нь үл харгалзан гол дүр түүнийг багтаа элсүүлсэн нь учиртай байжээ.

Пёок!

Тэр цохисны дараа баруун мөр минь таталдав. Ийм маягаар үргэлжлүүлэн тулалдвал ялах ямар ч боломжгүй байлаа.

…Одоо «тэрийг» ашиглах уу? Би үлдсэн хугацааг тооцоолж байтал нэгэн мэдэгдэл сонсов.

[«Ким Намүн» дүрийн талаарх таны ойлголт нэмэгдлээ.]

[«Бүхнийг мэдэгч уншигчийн харах өнцөг» — түвшин 1 онцгой чадварыг ашиглах нөхцөлд ойртлоо.]

Бүхнийг мэдэгч уншигчийн харах өнцөг гэж үү? Энэ чинь юу байсан юм бэ?

[«Бүхнийг мэдэгч уншигчийн харах өнцөг» — түвшин 1 онцгой чадварыг ашиглах нөхцөл бүрдлээ!]

Ким Намүний нударга намайг онохгүй өнгөрч, газрыг цохив.

—Хаха, юу вэ? Би хүчтэй болсон юм биш үү?

Газарт бүдэгхэн нударганы мөр үлджээ. Ким Намүн өөрийн одоогийн хүчийг бага багаар ухаарч байлаа.

Кванг! Кванг! Кванг!

Нэг цохилтоор яс хугалж чадах нударга газрыг дахин дахин балбав. Ким Намүн бухимдан уураа барьж чадсангүй. —Аа, яагаад чамайг цохиж чаддаггүй юм бэ?

Мэдээж, тэр намайг цохиж чадахгүй. Энэ бүхэн миний хоёр дахь чадварын ачаар байлаа.

[Онцгой чадвар «Бүхнийг мэдэгч уншигчийн харах өнцөг» — түвшин 1 идэвхжлээ!]

Энэ чадвар идэвхжсэн даруйд би Ким Намүний дотоод бодлыг уншиж байгаа мэт довтолгооных нь чиглэлийг ажиглаж чаддаг болов. Жишээ нь ингэж…

「Баруун тал.」

Би довтолгоо ирэх зүгээс хурдхан холдлоо.

「Баруун нүд.」

Тэгээд нисэн ирсэн нударгаас зайлж хурдхан бөхийв.

—Чи цохилтоос үнэхээр сайн бултах юм аа!

Би спортод муу болохоор эсрэг довтолгоо хийх нь бодитой сонголт биш байсан ч ядаж ихэнх довтолгооноос бултаж чадна.

「Зүүн гуя.」

Ингэж байхад тэсэхэд хангалттай байлаа. Хамгийн чухал нь цаг хожих байв. Би Ким Намүний нударгаас бултаад агаарт хөвж буй цаг руу заав. —Хоёр минут үлдлээ, хүү.

Сандарсан Ким Намүн над руу, дараа нь эмээ рүү ээлжлэн харлаа. —Новш гэж!

Сонголт хийх тэр агшинд Ким Намүны харц эмээний зүгт тогтов.

Би эмээг шүүрч аваад өнхөрч холдохоос өөр аргагүй болов. Хэрэв эмээ үхвэл Ким Намүн даалгаврыг амжилттай дуусгана. Юу ч болсон энэ залууг дараагийн даалгавар руу явуулж болохгүй байлаа.

—Хаха, ингэж хөдлөнө гэдгийг чинь мэдэж байсан юм. Ким Намүн цүнхнээсээ ямар нэгэн зүйл гаргах үед надад муу ёр мэдрэгдэв.

Флюресцент гэрэлд ир гялалзав. Энэ бол авсаархан Макгайверийн хутга байлаа. Би мартчихсан байж. Энэ хүн чинь цэргийн туйлын фанат байсан юм.

Шииик—

«Хутгатай байлдаан» техникийн чадвар болон «Харлалт» хүчжүүлэх чадвар хоёр хоорондоо холбоотой байлаа. Хутганы үзүүр чиглэсэн зүг тодорхой байв.

「Зүрх.」

Чиглэлийг нь мэдэж байсан ч зайлж чадахааргүй довтолгоо байлаа. Тиймээс би хурдан шийдвэр гаргав. Довтолгооноос бултаж чадахгүй бол аль болох бага гэмтэх газраа цохиулах нь дээр.

Чийик! Хутга зүрхийг минь арайхийн шүргэлгүй өнгөрч, мөрийг минь гүн зүсэв.

Өвдөж байлаа. Үнэхээр их өвдөж байв. Арьсыг минь түлэх мэт хорсож, хараа минь донслон, үхэл ойртож байгаа мэт санагдав.

—Хаха, одоо үх!

Даалгавар дуусах хүртэл нэг минут гучин секунд үлджээ. Би эмээний зүг хяламхийв. Эмээг өрөвдөж байсан ч одоо үнэхээр «тэрийг» ашиглахаас өөр аргагүй байлаа.

—Чүнгил ахлах сургуулийн хоёрдугаар ангийн сурагч Ким Намүн. Чамаас нэг зүйл асууя.

—…Юу?

—Шавжны өндөг амьд зүйл мөн гэж чи бодож байна уу?

Би түрүүн алсан царцааныхаа биеийг халааснаасаа гаргав. Бондгор өндөгний уут нь дүүрэн харагдаж байлаа. Ямар нэгэн зүйл зад үсрэх чимээ гарч, шингэн зүйл асгарав. Гар дээгүүр минь жигшмээр мэдрэмж тархахтай зэрэгцэн нэгэн мэдэгдэл сонсогдов.

…….

[Та амьд зүйлийг хөнөөжээ.]

[Нэмэлт нөхөн олговор болгон 100 зоос оллоо.]

[Та амьд зүйлийг хөнөөжээ.]

[Нэмэлт нөхөн олговор болгон 100 зоос оллоо.]

…….

Олон мэдэгдэл чихэнд минь нэгэн зэрэг буув.

Ким Намүн хөмсгөө атирууллаа. —Шавжны өндөг гэнэ ээ? Чи гэнэт юу яриад байгаа юм? Цаг хожих гээд байна уу?

—Тийм байх.

—Би тийм юмыг яаж мэдэх вэ? Биологийн хичээл дээр дандаа унтдаг байсан. Ким Намүн цусаар будагдсан мөрийг минь хараад баяртайгаар инээлээ. —Гэхдээ нэг зүйлийг би лавтай мэднэ. Юу гэдгийг нь мэдэх үү?

—Юуг?

—Чи яг одоо үхнэ! Намайг хариулж амжаагүй байхад Ким Намүн Швейцар хутгаа хөдөлгөв. Бултахад хэцүү довтолгоо байлаа.

[Олон тооны зоос олдлоо! Зоосыг хэрхэн ашиглах зөвлөгөөг шалгах уу?]

Чихэнд орж ирсэн тайлбарыг сонсолгүй өнгөрөөв. Агуулгыг нь аль хэдийн мэдэж байхад сонсох шаардлагагүй байлаа.

—Үгүй ээ, чи үхнэ гэж би огцом хэлээд, дотроо өөр зүйл бувтнав.

[«Тэсвэр»-т 2,700 зоос зарцуулагдлаа.]

[Тэсвэрийн түвшин 1 → Тэсвэрийн түвшин 10]

[Таны тэсвэрийн түвшин асар ихээр нэмэгдлээ!]

[Таны биеийн бат бөх чанар ихээхэн нэмэгдлээ!]

Ким Намүний хутга зүрх рүү минь чиглэн нэвт сүлбэх мэт болов. Яг үнэндээ нэвтэлж байгаа мэт харагдсан юм.

Арьс минь хадан чулуу шиг хатуу байсан тул дээр нь зураас л үлджээ.

Ким Намүний нүдэнд гайхсан байдал тодров. —Яаж?

—Би чамд асуултын зөв хариуг хэлж өгье. Хариу нь: өндөг бол амьд биет.

—Ю-юу?

—Тэгээд үржлийн улиралд царцаа нэг дор 100-аас олон өндөг гаргадаг.

Өндөг, амьд биет, 100…

Харамсалтай нь, толгой муутай сургуулийн хүү энэ мэдээллийн утгыг ойлгож амжихад үлдсэн хугацаа хэтэрхий богино байлаа.

—Юу яриад байгаа юм бэ?

—Ойлгохгүй байсан ч хамаагүй. Нэг минут үлдлээ.

Одоо Ким Намүний нүүрэнд айдас тодров. —Аааа! Үх! Үх!

Хутга хүзүү рүү минь чиглэв. Би тэр довтолгооноос хамгаалахыг ч оролдсонгүй.

Какаанг!

Хүзүү цээжнээс илүү эмзэг хэсэг байсан болохоор тэр үү? Шарх өмнөхөөсөө арай гүн байсан ч нэг их өвдсөнгүй.

—Ким Намүн.

Ким Намүний ард шавьж хайж мөлхсөөр байсан хүмүүс, бас амьд үлдэхийн тулд бие биедээ хор хүргэхэд бэлэн хүмүүс байлаа.

—Чиний зөв. Би чамтай адил төрлийн хүн.

Магадгүй би тэр хүмүүсийн заримыг аварч чадах байсан.

—Новш! Яагаад үхэхгүй байгаа юм бэ! Зүгээр л үхээч!

55 секунд… 50 секунд… 45 секунд…

Хутга арьсан дээр минь зураас л үлдээсээр байв. Цус урсаж байсан ч ир нь арьсны цаадахыг нэвтэлж чадсангүй. Ким Намүн амаа нээхэд 30 секунд үлдсэн байлаа. Тэр хутгаа унагаагаад миний өмнө сөхрөн суув.

—Н-намайг авраач.

25 секунд.

—Намайг авраач! Гуйя! Туслаач!

—Би яах гэж?

20 секунд.

—Х-хүний амь чухал! Энэ чинь ойлгомжтой биз дээ!

—Тэр бол хуучин ертөнцийн дүрэм. Чиний хэлсэнтэй яг адилхан. Шинэ ертөнцөд шинэ хууль хэрэгтэй.

10 секунд.

—Би хүсэхгүй байна, хүсэхгүй! Би үхмээргүй байна! Ааааааак!

5 секунд.

Ким Намүн чангаар хашхирсаар над руу дайран, нүдийг минь онилов. Хутга нүдний торлог бүрхэвчийг ухаж орох гэж оролдсон тэр мөчид…

[Өгөгдсөн хугацаа дууслаа.]

Чанга дуу гарч, Ким Намүний толгой дэлбэрэв.

[Төлбөртэй тооцоо эхэлнэ.]

Ким Намүнийхээс эхлээд хүмүүсийн толгой хаа сайгүй дэлбэрч эхлэв. Нэг, хоёр, гурав, дөрөв…

Дэлбэрч буй толгойнууд шинэ эрин эхэлснийг зарлах салют шиг байлаа. Би тэр дүр зургийг багахан баяр, багахан гэмшил, үл тайлагдах нэгэн мэдрэмжтэйгээр ажиглав.

Яагаад? Нүдний өмнөх дүр зургийг хараад би яагаад ингэтлээ тайван байв? Яг л роман доторх үйл явдлыг харж байгаа мэт санагдаж байлаа.

[Та 124 амьд биет хөнөөжээ.]

[Хөнөөсөн түүх: Нэг царцаа, царцааны 123 өндөг.]

[Та эсэргүүцэл үзүүлээгүй амьд биетүүдийг хөнөөсөн тул олсон зоосны тоо хоёр дахин багаслаа.]

[6,200 зоос олдлоо!]

[Үзүүлэлтүүдийн түвшин ахиулахад зарцуулсан зоосыг автоматаар хаслаа.]

[Танд нийт 3,500 зоос байна.]

[Хэт олноор хөнөөсний үр дүнд «Олноор хөнөөгч» амжилтыг авлаа.]

Вагоны бараан цонхонд нүүр царай минь тусжээ.

Амьдралынхаа турш тоо томшгүй олон удаа толинд харсан атлаа өмнө нь хэзээ ч харж байгаагүй царай байлаа. Хацар дээрх цусыг арчив. Цус арилсангүй. Цонхон дээрх цус байсныг ойлгов.

Киииик.

Вагон донсолсон мэт болж, галт тэрэг дахин хөдөллөө. Танил галт тэрэгний чимээ сонсогдов.

Удалгүй гэрэл цутган орж, цонхны харанхуй ариллаа. Бид Апгужон, Оксу хоёрын хоорондох 3-р шугамын газар дээрх хэсэгт иржээ.

Цонхны цаана Хан мөрөн, Сөүл ил гарч харагдав.

—Аа… Хэн нэгэн ёоллоо. Энэ нь амьд үлдсэндээ сэтгэл нь гүнээ уужирсныг илтгэсэн ёололт байлаа.

Гэвч удалгүй тэр дууны утга өөрчлөгдөв. —Аа, аа…

Цонхны цаадах дүр зураг тэдний мэддэг Сөүл байхаа больжээ. Сүйрсэн хотоос утаа, тоос босож байв.

Хан мөрний гүүрнүүд нурсан байлаа. Хан мөрөн өөрөө цэргүүдийн цогцсоор улайж, нурсан барилгуудын дунд нэгэн мангас K1 танкийг тоглоом шиг гишгэлэн няцалж байв.

[Үндсэн даалгавар №1 – «Үнэ цэнийн баталгаа» дууслаа.]

[Даалгавар гүйцэтгэсний үндсэн шагнал болгон 300 зоос авлаа.]

[Сувгийн ашиглалтын хураамжид 100 зоос хасагдлаа.]

[Нэмэлт нөхөн олговрын тооцоо эхэлнэ.]

Нэг ертөнц сүйрч, шинэ ертөнц мэндэллээ.

…Энэ ертөнцийн төгсгөлийг мэддэг цорын ганц уншигч нь би байлаа.

5-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Бүхнийг мэдэгч уншигчийн өнцөг5-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах