Солиорлын гэгээнтэн

12-р анги

12-р анги — Ногоон Хулсны Дарс анхилж, Гү бясалгагч сүр хүчээ гайхуулна

Сонсох

«Одоо бүх зүйл Цэцгийн Дарсны Ламын өвийг олох эсэхээс шалтгаална.»

«Олж чадвал бүх асуудал минь шийдэгдэнэ. Харин олж чадахгүй бол эдгээр бэрхшээл бясалгалын минь хурдыг ихээхэн сааруулна. Тэгвэл үеийнхнээсээ хоцорч эхэлнэ.»

«Гэхдээ ойлгохгүй юм. Дарсны Өт Гүг үнэрээр нь татах гэж бүтэн долоо хоногоос илүү хугацаа зарцууллаа. Яагаад одоо хүртэл гарч ирэхгүй байна?»

Фан Юань хөмсгөө зангидан, учрыг нь олох гэж бодлоо чилээв.

Яг л хоолоо амандаа хийчихээд амтыг нь мэдэрч чадахгүй байгаа мэт бухимдалтай байлаа.

Гэнэт чанга шуугиан дэгдэж, бодлыг нь таслав.

Фан Юань дуу гарсан зүг рүү харлаа.

Танхимын голын ширээг тойрон суусан зургаан анчин нэлээд согтжээ. Тэдний царай улайж, уур амьсгал нь халуун болсон байв.

— Жан ах аа, алив, дахиад нэг аяга!

— Фэн ах аа, бид таны чадлыг үнэхээр биширдэг шүү! Хар арьст зэрлэг гахайг ганцаараа унагасан гэдэг чинь жинхэнэ эр хүний хийдэг ажил! Энэ аягыг заавал уух ёстой. Үгүй гэвэл биднийг хүндэтгээгүй хэрэг болно!

— Ах дүүс минь, сайхан сэтгэлийг чинь ойлгож байна. Гэхдээ би үнэхээр дахиж ууж чадахгүй нь.

— Фэн ах дахиж ууж чадахгүй гэнэ ээ? Эсвэл энэ архи муу болохоор голоод байгаа юм уу? Үйлчлэгч ээ, хүрээд ир! Сайн архи авчир!

Тэдний дуу улам чангарлаа.

Хэтэрхий их уусан нь илт.

Үйлчлэгч яаран хүрч ирээд:

— Эрхэм зочид оо, манайд сайн архи бий л дээ. Гэхдээ нэлээд үнэтэй, — гэв.

— Юу гэнэ ээ? Биднийг мөнгөгүй гэж басамжлаад байгаа юм уу?!

Үйлчлэгчийн үгийг сонссон анчдын хэд нь шууд босож, түүн рүү муухай харав.

Тэдний зарим нь өндөр том биетэй, зарим нь бүдүүн чийрэг. Бүгд уулын хүмүүсийн хат зориг, сүр хүчийг өөртөө агуулсан байлаа.

Үйлчлэгч яаран:

— Би эрэлхэг эрчүүдийг басамжилж яаж зүрхлэх вэ! Гэхдээ тэр архи үнэхээр үнэтэй. Нэг сав нь хоёр анхдагч чулуу, — гэж тайлбарлав.

Анчид тэр дороо дуугүй болов.

Хоёр анхдагч чулуу гэдэг хямд үнэ биш.

Жирийн айлын хоёр сарын нийт зардалтай тэнцэнэ.

Анчид энгийн хүмүүсээс арай илүү орлого олдог байлаа. Заримдаа нэг хар арьст зэрлэг гахай агнавал хагас анхдагч чулууны үнэ хүрнэ.

Гэвч ан хийх нь аюултай. Ганцхан удаа алдвал анчин өөрөө олз болж мэднэ.

Тэдний хувьд нэг сав архинд хоёр анхдагч чулуу зарцуулах нь дэндүү үрэлгэн байв.

— Үнэхээр тийм үнэтэй архи байдаг юм уу?

— Жаал аа, биднийг хуурах гээгүй биз?

Анчид чанга дуугарсаар байсан ч өнгө нь өмнөхөөсөө суларчээ. Одоо тэд өөрсдийн хэлсэн үгнээсээ буцахад эвгүй болсон байлаа.

Фэн ах хэмээн дуудуулсан анчин нөхцөл байдал бишдэж байгааг мэдээд яаран:

— Ах дүүс минь, дэмий мөнгө үрэх хэрэггүй. Би үнэхээр дахиж ууж чадахгүй. Тэр архийг дараа ууя, — гэв.

— Яаж тэгж болох вэ, ах аа!

— Тийм шүү...

Бусад анчин эсэргүүцсэн хэвээр боловч дуу нь аажмаар намдав.

Тэд нэг нэгээрээ буцаж суулаа.

Үйлчлэгч ч овжин хүн байв. Энэ архийг зарж чадахгүйгээ ойлгоод холдохоор завдлаа.

Яг тэр үед харанхуй булан дахь ширээнээс нэгэн залуугийн дуу гарав.

— Хэ хэ, үнэхээр инээдтэй юм. Дэмий л амаа уралдуулан хашхирах юм. Архины мөнгө төлж чадахгүй бол дуулгавартайхан амаа хамхиад, цаашаа сууж байхгүй юу.

Анчид үүнийг сонсоод уурлав.

Нэг нь тэр даруй:

— Биднийг мөнгөгүй гэж хэн хэлэв?! Үйлчлэгч ээ, өнөөх архинаасаа нэг савыг авчир. Хоёр анхдагч чулууг нь би төлнө! — хэмээн хашхирлаа.

— Одоохон, эрхэм ээ! Түр хүлээгээрэй!

Үйлчлэгч ийм эргэлт гарна гэж бодоогүй бололтой. Яаран эргэж, нэг сав архи авчирлаа.

Сав нь ердийн архины савтай ижил хэмжээтэй байв.

Гэвч бөглөөг нь нээх төдийд цэнгэг, зөөлөн анхилуун үнэр танхим даяар тархлаа.

Цонхны дэргэд ганцаараа сууж байсан өвгөн хүртэл архины үнэрийг аваад өөрийн эрхгүй толгойгоо эргүүлэн сав руу харав.

Энэ яах аргагүй сайн архи байлаа.

— Эрхэм зочид оо, би хий дэмий магтаагүй шүү. Энэ бол Ногоон Хулсны Дарс. Бүх тосгонд манайх ганцхан дэн буудал болохоор өөр хаанаас ч олохгүй. Үнэрийг нь нэг сайхан аваад үз!

Үйлчлэгч гүн амьсгаа авахдаа сэтгэл ханамж, таашаалаа нүүрэндээ ил гаргав.

Фан Юанийн сонирхол хөдөллөө.

Үйлчлэгч үнэхээр худал магтаагүй байв.

Гү Юэ тосгонд нийт гурван архины мухлаг бий. Тэдгээрт ердийн цагаан будааны архи, булингартай архи зэрэг нийтлэг төрлийн ундаа л зардаг.

Фан Юань Дарсны Өт Гүг татахын тулд бүтэн долоо хоног тасралтгүй архи худалдаж авсан. Тиймээс тосгонд ямар архи, ямар үнээр зарагддагийг сайн мэднэ.

Анчид өмнөө тавьсан архины сав руу ширтэв.

Архинд хорхойссон тэд хамраа хөдөлгөн үнэрлэж, шүлсээ залгина.

Харин уурласандаа архийг худалдаж авсан анчны царай бүр ч сонин харагдаж байлаа. Нүүрэнд нь харамсал, бухимдал зэрэг тодров.

Эцсийн эцэст энэ ганц сав архи хоёр анхдагч чулууны үнэтэй!

«Би хэт яарч, уурласандаа архийг авчихлаа. Үйлчлэгч ч овжин юм. Шууд авчраад бөглөөг нь нээчихсэн. Одоо буцаахыг хүссэн ч хэтэрхий оройтжээ.»

Бодох тусам мөнгө төлсөн анчны сэтгэл өвдөнө.

Тэр архийг буцаамаар байсан ч олны өмнө нэр нүүрээ алдахаас айв.

Эцэст нь ширээгээ алгадаад, хүчлэн инээмсэглэв.

— Хараал ид, үнэхээр сайхан архи байна! Ах дүүс минь, хүссэнээрээ уу. Өнөөдөр би дайлъя!

Яг тэр үед булангийн ширээнд суусан залуу дахин ёжлов.

— Зургаан хүнд ийм жижиг сав архи хаанаа хүрэх юм? Үнэхээр чадалтай юм бол дахиад хэдэн савыг худалдаж аваач.

Анчин үүнийг сонсоод хилэгнэн босож, үг хэлсэн залуу руу ууртай ширтэв.

— Жаал аа, чи дэндүү олон юм донгосож байна! Алив, босоод ир. Надтай нэг үз!

— Тэгвэл босъё л доо.

Залуу инээмсэглэн суудлаасаа босож, харанхуй сүүдрээс алхан гарч ирэв.

Тэр өндөр туранхай биетэй, цонхигор арьстай байлаа. Хар хөх өнгийн тулааны хувцас өмссөн нь цэвэрхэн, эмх цэгцтэй харагдана.

Толгойдоо хөх тууз зангидаж, дээгүүрээ туранхай мөрийг нь тодруулсан хүрэм өмсжээ. Доогуураа урт өмдтэй, хөлдөө хулсан шаахай углаж, шилбээ боосон байв.

Гэвч түүний хувцасны хамгийн анхаарал татах хэсэг нь бэлхүүсээрээ бүсэлсэн ногоон бүс байлаа.

Бүсний голд гялалзсан зэс пайз байрлуулж, дээр нь хар өнгөөр «Нэг» хэмээн бичжээ.

— Нэгдүгээр зэргийн Гү бясалгагч?!

Анчин энэ хувцас ямар утгатайг тэр дор нь ойлгов.

Тэр огцом амьсгаа авч, царай дээрх уур хилэн нь ариллаа. Оронд нь айдас, сандрал тодров.

Өөрийн өдөөсөн хүн нь Гү бясалгагч байна гэж тэр төсөөлөөгүй ажээ.

— Надтай тулалдмаар байна гэсэн биз дээ? Алив, намайг цохиод үз.

Залуу Гү бясалгагч тоглоом тохуу хийсэн инээмсэглэлтэйгээр анчин руу аажуухан ойртов.

Харин саяхан өөрийг нь өдөөн дуудсан анчин чулуун хөшөө шиг хөшиж, байрнаасаа хөдөлж чадсангүй.

— Эсвэл та нар зургаулаа зэрэг дайрсан ч болно.

Залуу Гү бясалгагч тэдний ширээ рүү тайван алхах зуураа хайхрамжгүй хэлэв.

Анчдын царай тэр чигтээ хувирчээ.

Архинд улайсан заримынх нь нүүр тэр дороо цонхийв. Духнаас нь хүйтэн хөлс цувж, амьсгалаа ч чанга авч зүрхлэхгүй түгшин суулаа.

Залуу Гү бясалгагч гараа сунган Ногоон Хулсны Дарсны савыг авав.

Хамрынхаа дор барьж үнэрлээд инээмсэглэлээ.

— Үнэхээр сайхан үнэртэй юм.

— Эрхэм дээдэс таалагдсан бол авч, хүссэнээрээ ууна уу. Таныг гомдоосныхоо төлөө өргөж буй уучлал гэж бодоорой.

Өмнө нь түүнийг өдөөсөн анчин хоёр гараа өмнөө нийлүүлэн, нүүрэндээ хүчилсэн инээмсэглэл тодруулж яаран хэлэв.

Гэтэл залуугийн царай гэнэт хүйт даав.

Хагарах чанга чимээ гарч, архины сав газар бут үсэрлээ.

Гү бясалгагчийн царай мөс шиг хүйтэн, харц нь сэлэм мэт хурц болжээ.

— Чи надаас уучлал гуйх эрхтэй гэж бодоо юу?

— Анчид та нар нэлээд баян бололтой. Надаас ч их мөнгөтэй юм биш үү? Нэг сав архинд хоёр анхдагч чулуу зарцуулж байна!

— Намайг анхдагч чулуунаас болж ямар их шаналж явааг мэдэх үү? Гэтэл яг ийм үед миний өмнө баярхаж зүрхэллээ!

— Та нар шиг жирийн хүмүүс надтай эн зэрэгцэнэ гэж бодоо юу?!

— Зүрхлэхгүй ээ! Бид яаж зүрхлэх билээ!

— Эрхэм дээдсийг гомдоосон маань өршөөхийн аргагүй нүгэл боллоо!

— Бид санаатай гомдоох гэсэнгүй. Эрхэм Гү бясалгагч та эдгээр анхдагч чулууг авна уу!

Анчид яаран босож, өөрт байсан анхдагч чулуунуудаа гаргав.

Гэвч жирийн хүмүүст хэчнээн их мөнгө байх билээ.

Тэдний гаргасан зүйлс нь ердөө анхдагч чулуун хэлтэрхийнүүд. Хамгийн том хэлтэрхий нь бүтэн чулууны дөрөвний нэгээс ч томгүй байв.

Залуу Гү бясалгагч тэдгээрийг авсангүй. Харин ёжтой инээмсэглэсээр байлаа.

Тэр бүргэд мэт хурц харцаар танхимыг бүхэлд нь нэгжив.

Харцанд нь өртсөн анчид бүгд толгойгоо бөхийлгөв.

Цонхны дэргэд сууж, энэ бүхнийг ажиглаж байсан өвгөн хүртэл яаран нүүрээ бурууллаа.

Зөвхөн Фан Юань ямар ч эргэлзээгүйгээр тайван ширтэж байв.

Энэ залуугийн өмссөн хувцас бол овгоос зөвхөн албан ёсоор хүлээн зөвшөөрөгдсөн Гү бясалгагчдад олгодог дүрэмт хувцас.

Фан Юань одоогоор сургалтын танхимын сурагч тул үүнийг өмсөх эрхгүй. Сургалтаа төгссөний дараа л овгоос ийм хувцас авна.

Залуугийн бүсэн дэх зэс пайз дээрх «Нэг» хэмээх тэмдэг нь түүнийг нэгдүгээр зэргийн Гү бясалгагч болохыг илтгэнэ.

Гэвч тэр хэдийн хорь орчим настай харагдана. Биеэс нь ялгарах анхдагч мөн чанарын аурагаар бол нэгдүгээр зэргийн дээд шатанд хүрсэн байлаа.

Арван таван наснаасаа бясалгаж эхэлсэн атлаа хорь орчим насандаа дөнгөж нэгдүгээр зэргийн дээд шатанд хүрсэн нь түүнийг D зэрэглэлийн төрөлхийн чадамжтай болохыг харуулна.

Тэр арын албаны Гү бясалгагч байх магадлал өндөр. Жинхэнэ тулааны Гү бясалгагчид ч тооцогдохгүй байж мэднэ.

Гэсэн ч энэ зургаан чийрэг анчинтай харьцуулахад хүч нь хангалттай илүү байлаа.

Энэ бол Гү бясалгагч болон жирийн хүний хоорондох хүчний ялгаа.

«Хүч чадалтай хүн бусдын дээр зогсоно. Энэ бол энэ ертөнцийн мөн чанар.»

«Үгүй ээ. Үнэндээ бүх ертөнц адилхан. Том загас жижиг загасаа, жижиг загас жараахайгаа залгина. Харин энэ ертөнцөд тэр хууль нь илүү ил тод харагддаг төдий.»

Фан Юань дотроо бодов.

— За боль, Жян Я. Чи тэдэнд хангалттай сургамж өглөө. Жирийн хүмүүсийг цааш нь ингэж шившиглэх хэрэггүй. Энэ тухай тарвал чи ичихгүй байлаа ч би өмнөөс чинь ичих болно.

Булангийн ширээнд үлдсэн нөгөө залуу дуугарлаа.

Тэр дууг сонсоод танхим дахь хүмүүс нөгөө хүн нь залуу бүсгүй болохыг сая ойлгов.

Жян Я хэмээх Гү бясалгагч хамтрагч бүсгүйдээ зэмлүүлээд ёжтой инээмсэглэхээ болив.

Анчдын гаргасан анхдагч чулуун хэлтэрхийнүүд рүү харах ч үгүй байлаа. Нийлүүлээд ч хоёр бүтэн анхдагч чулуу хүрэхгүй тул тэр угаасаа сонирхохгүй.

Жян Я ханцуйгаа сэгсрээд буцаж ширээ рүүгээ алхав.

Явах зуураа хорон өнгөөр:

— Хэрэв уух зориг чинь хүрвэл Ногоон Хулсны Дарс дахин захиалаад уу. Одоо хэн энэ архийг ууж зүрхлэхийг харъя, — гэв.

Анчид бүгд толгойгоо бөхийлгөжээ.

Тэд загнуулсан зургаан дуулгавартай хүүхэд мэт нам сууна.

Ногоон Хулсны Дарсны өтгөн анхилуун үнэр танхимаар дүүрсээр байв.

Архийг худалдаж авсан анчин үнэрийг нь авах тусам зүрх нь өвдөнө.

Эцсийн эцэст тэр энэ архинд хоёр анхдагч чулуу төлсөн ч ганц балгаж ч амжаагүй.

Фан Юань савхаа тавилаа.

Тэр хангалттай идсэн байв.

Ногоон Хулсны Дарсны үнэрийг дахин авахад нүдэнд нь хоромхон зуур гэрэл гялсхийлээ.

Фан Юань хоёр анхдагч чулуу гаргаж, ширээн дээр тавив.

— Үйлчлэгч ээ, надад нэг сав Ногоон Хулсны Дарс өг.

Танхим тэр чигтээ хөшив.

Ширээ рүүгээ алхаж байсан Жян Ягийн хөл тэр дороо зогслоо.

Уруулынх нь үзүүр татвалзаж, хамраараа хүчтэй амьсгаа гаргав.

Тэр дөнгөж сая анхааруулгаа хэлж дууссан.

Гэтэл үг нь газарт унаж амжаагүй байхад Фан Юань өнөөх архийг захиаллаа.

Энэ нь түүний нүүрэн дээр ил тодоор алгадсантай ялгаагүй.

Жян Я эргэн хараад нүдээ нарийсган, Фан Юань руу хүйтэн харц шидэв.

Фан Юань ямар ч айдасгүй, тайван харцаар өөдөөс нь ширтлээ.

Жян Ягийн нүдэнд гэрэл гялсхийснээ харцан дахь хүйтэн өнгө аажмаар ариллаа.

Тэр Фан Юанийн биеэс ялгарах анхдагч мөн чанарын аураг мэдэрчээ.

Нөгөө хүний хэн болохыг ойлгомогцоо нүүрэнд нь инээмсэглэл тодорч, найрсгаар:

— Аан, сургалтын дүү байсан юм уу, — гэв.

Танхимд байсан бусад хүн ч сая нэг учрыг ойлголоо.

Фан Юань Гү бясалгагчаас өчүүхэн ч айгаагүй нь өөрөө мөн Гү бясалгагч байсных аж.

Хэдийгээр сургалтын танхимд суралцсаар байгаа ч түүний байр суурь жирийн хүмүүсийнхээс хэдийн өөр болжээ.

— Эрхэм Гү бясалгагчийн архи бэлэн боллоо!

Үйлчлэгч нүүр дүүрэн инээмсэглэсээр яаран гүйж ирэв.

Фан Юань Жян Я руу үл ялиг толгой дохиод, савтай Ногоон Хулсны Дарсаа аван дэн буудлаас гарч одлоо.

12-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Солиорлын гэгээнтэн12-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах
Унших заавар, тусламж