Солиорлын гэгээнтэн

13-р анги

13-р анги — Сарны доорх хулсан ой, цасан цагаан сувд

Сонсох

Гурван зуу орчим жилийн өмнө Гү Юэ овогт хосгүй суут нэгэн төржээ.

Тэр төрөлхийн гоц авьяастай бөгөөд залуу насандаа тавдугаар зэргийн Гү бясалгагчийн түвшинд хүрсэн байв. Цааш ахих боломж ч түүнд байсан юм.

Нэр алдар нь Чин Мао уул даяар түгж, ирээдүй нь гэрэл гэгээтэй харагдана. Овгийнхон түүнийг итгэл найдвар, хариуцлагын оргил хэмээн үздэг байлаа.

Гү Юэ овгийн түүхэнд хамгийн олон дурдагддаг тэр хүн бол овгийн дөрөвдүгээр тэргүүн байв.

Харамсалтай нь тэр овгийнхноо хамгаалахын төлөө амиа золиосолжээ.

Тэрээр өөртэй нь эн тэнцүү хүчирхэг, тавдугаар зэргийн чөтгөрийн замын Гү бясалгагч болох Цэцгийн Дарсны Ламтай тулалдсан юм.

Ширүүн тулааны эцэст дөрөвдүгээр тэргүүн Цэцгийн Дарсны Ламыг ялж, өвдөг сөхрүүлэн өршөөл гуйлгаж чаджээ.

Гэвч эцсийн мөчид сэрэмж алдсанаас Цэцгийн Дарсны Ламын гэнэтийн дайралтад өртсөн байна.

Дөрөвдүгээр тэргүүн уур хилэндээ Цэцгийн Дарсны Ламыг газар дээр нь хороосон ч өөрөө хэт хүнд шархадсан тул удалгүй нас баржээ.

Энэхүү эмгэнэлт явдал өнөөг хүртэл уламжлагдан яригдаж, Гү Юэ овгийнхны дунд алдартай түүх болсон байв.

Гэвч Фан Юань энэ түүхэнд итгэж болохгүйг мэднэ.

Учир нь түүнд маш том цоорхой бий.

Өмнөх амьдралд нь яг нэг сарын дараа, хайртай бүсгүйдээ хаягдсан нэгэн согтуу Гү бясалгагч тосгоны гадна загас мэт гулдайн хэвтэх болно.

Түүний биеэс ханхлах архины хурц үнэр Дарсны Өт Гүг татжээ.

Гү бясалгагч Дарсны Өт Гүгийн араас хөөсөөр нэгэн нууц газар доорх агуйд хүрч, тэндээс Цэцгийн Дарсны Ламын шарил болон өв залгамжлалыг нь олсон байна.

Тэр даруй овогтоо буцаж, энэ тухай дээдсүүдэд мэдэгдсэнээр асар их шуугиан дэгдээжээ.

Хэрэг явдал намжсаны дараа тэр ч багагүй ашиг хүртсэн.

Дарсны Өт Гүг өөртөө авч, бясалгал нь дээшилсэн. Өмнө нь өөрийг нь хаясан бүсгүй ч эргэн ирж, хэсэгтээ л тосгоны ярианы гол сэдэв болсон юм.

Түүх ам дамжин үеэс үед уламжлагдахдаа өөрчлөгдөх нь хэвийн.

Гэхдээ эрдэнэсийг олсон Гү бясалгагчийн тухай түүх Фан Юанийн дурсамжид тун үнэмшилтэй санагддаг байв. Гэсэн ч үүний цаана өөр нэг үнэн нуугдаж буй мэт мэдрэмж түүнд төрсөөр байлаа.

«Эхэндээ би үүнийг анзаараагүй. Харин өнгөрсөн хэдэн өдрийн турш эрж хайхын зэрэгцээ бүхнийг дахин тунгаахад нэг л зүйл зөрөөд байна.»

Шөнө улам гүнзгийрнэ.

Фан Юань тосгоны эргэн тойрон дахь хулсан ойгоор алхах зуураа олсон сэжүүрүүдээ толгойдоо нэг нэгээр нь цэгцлэв.

«Хэрэв би тэр Гү бясалгагчийн оронд байсан бол Цэцгийн Дарсны Ламын эрдэнэсийг олмогцоо яагаад бүгдийг нь өөртөө авахгүй, харин овогтоо мэдэгдэх гэж яарах билээ?

Овгоо гэсэн нэр төрийг түр хойш тавья. Хүн бүрийн сэтгэлд шунал бий.

Тэгвэл тэр Гү бясалгагчийг хувийн ашиг хонжооноосоо татгалзан байж, эрдэнэсийн тухай овгийн дээдсүүдэд мэдэгдэхэд хүргэсэн зүйл юу байсан юм бол?»

Үнэн ямагт түүхийн манан дунд нуугддаг.

Фан Юань хэчнээн бодоод ч хариуг олсонгүй.

Эцсийн эцэст түүний гарт дэндүү цөөн сэжүүр байлаа. Байгаа хоёр сэжүүр нь ч үнэн, худлын аль нь болохыг тогтоох аргагүй тул бүрэн найдах боломжгүй.

Тэр өөрийн эрхгүй өнөөгийн нөхцөлөө бодов.

«Юутай ч энэ ваар ногоон хулсны дарсыг авсны дараа надад ердөө хоёр анхдагч чулуу үлдсэн. Хэрэв эрдэнэсийг олж чадахгүй бол байдал үнэхээр хүндэрнэ. Өнөө шөнийг сүүлчийн мөрий гэж үзье. Бүхнийг нэг мөсөн шийднэ!»

Угаас түүнд Гү хорхой боловсронгуй болгоход хүрэлцэхүйц анхдагч чулуу байсангүй.

Тэгэхээр яагаад энэ дарсанд хөрөнгө оруулж, амжилтын магадлалаа нэмэгдүүлж болохгүй гэж?

Хэрэв өөр хүн байсан бол ихэнх нь эрсдэлээс зайлсхийж, анхдагч чулуунуудаа хадгалах байсан биз.

Гэвч Фан Юанийн хувьд тэгэх нь дэндүү үр ашиггүй.

Тэр эрсдэл хүлээн мөрий тавихыг илүүд үзнэ.

Эцсийн эцэст чөтгөрийн замын хүмүүс эрсдэлд дуртай байдаг.

Шөнө улам өтгөрч, хаврын хавирган сар нум мэт тахийжээ. Үүл сарны гэрлийг халхалж, хавирган сарыг нимгэн торгоор бүтээсэн мэт харагдуулна.

Гурван өдөр, гурван шөнө тасралтгүй орсон бороо дөнгөж зогссон тул уулсын дундах булингарт агаарыг цэвэрлэн угааж, цэнгэг сэрүүн уур амьсгал үлдээжээ.

Тэр цэвэр агаар цагаан цаас мэт толбогүй бөгөөд дарсны үнэрийг илүү хол түгээхэд нэн тохиромжтой байв.

Энэ бол Фан Юань өнөө шөнө амжилтад хүрнэ гэдэгтээ итгэлтэй байгаагийн эхний шалтгаан.

Өнгөрсөн долоон өдрийн эрэл ч талаар болоогүй.

Ядаж л Цэцгийн Дарсны Лам өмнө нь хайсан газруудад үхээгүйг баталсан юм.

Энэ бол түүний итгэлтэй байгаагийн хоёр дахь шалтгаан байв.

Хулсан ойн өвс өтгөн шигүү ургаж, цагаан зэрлэг цэцэгс хязгааргүй үргэлжилнэ. Ногоон жадат хулснууд харандаа мэт шулуухан сүндэрлэж, ой бүхэлдээ хаш чулуун саваануудын бөөгнөрөл шиг харагдана.

Фан Юань ваарны бөглөөг авахад дарсны өтгөн үнэр тэр даруй ханхлав.

Ногоон хулсны дарсыг Гү Юэ тосгоны хамгийн шилдэг дарс гэж хэлэхэд хилсдэхгүй.

Энэ бол түүний өнөө шөнийн итгэлийн гурав дахь шалтгаан байлаа.

«Энэ гурван давуу нөхцөл бүрдсэн байхад амжилтад хүрэх бол өнөө шөнө л хүрнэ!»

Фан Юань дотроо өөрийгөө зоригжуулаад дарсны ваарыг аажуухан хазайлгав.

Нарийхан урсгал болон гоожсон дарс чулуун дээр дусаллаа.

Хэрэв өнөөх анчид үүнийг харсан бол зүрх нь шимшрэх байсан биз.

Эцсийн эцэст энэ дарс бүхэл бүтэн хоёр анхдагч чулууны үнэтэй.

Гэвч Фан Юань огт тоосонгүй.

Анхилуун үнэр шөнийн харанхуйд хурдан тархав. Зөөлөн салхи үл мэдэг үнэрийг тээсээр хулсан ой даяар түгээнэ.

Фан Юань байрандаа зогсон үнэрийг шиншлэв.

Тэр хэсэг хүлээсэн ч ямар ч хөдөлгөөн гарсангүй.

Ойрхон газраас хонхон хэлхээ жингэнэх мэт булбулын дуу л сонсогдоно.

Фан Юанийн харц тайван хэвээр.

Тэр гайхсангүй. Тэндээс холдон хэдэн зуун метрийн цаадах өөр нэг газарт очив.

Тэгээд мөн л дарснаас хэдэн дуслыг асган, байрандаа хүлээлээ.

Ийнхүү тэр дахин дахин газраа сольж, хэд хэдэн өөр цэгт дарс дусаан хүлээв.

Эцэст нь вааран дотор тун бага дарс үлджээ.

«Сүүлчийн удаа.»

Фан Юань санаа алдаад ваарыг хөмрөн, ёроолыг нь тэнгэр өөд харуулав.

Үлдсэн дарс тэр чигтээ урсан гарч, өвсөн дээр цацагдлаа.

Ногоон өвс дарсанд норж найгалзан, зэрлэг цэцгүүд ч толгойгоо үл ялиг бөхийлгөв.

Фан Юань сэтгэлдээ үлдсэн өчүүхэн найдвараа тээсээр эргэн тойрноо ажиглав.

Шөнө аль хэдийн гүн болсон байлаа.

Өтгөн хар үүл сарны гэрлийг бүрэн халхалжээ. Сүүдэр хөшиг мэт татагдан хулсан төгөлийг бүрхэнэ.

Эргэн тойрон үхсэн мэт нам гүм.

Ногоон жадат хулс бүр ганцаар сүндэрлэж, дээш доош татсан шулуун зурааснууд Фан Юанийн нүдэнд тусна.

Тэр чимээгүй зогсон, өөрийнхөө тод амьсгалах чимээг сонсов.

Тэгээд цээжиндээ тээсэн сүүлчийн найдвар нь бага багаар сарниж, эцэстээ юу ч үгүй болохыг мэдэрлээ.

«Эцсийн эцэст бүтэлгүйтлээ.»

Тэр дотроо бодов.

«Өнөөдөр гурван том давуу нөхцөл бүрдсэн ч би Дарсны Өт Гүгийн барааг ч харсангүй. Энэ нь цаашдаа амжилтад хүрэх магадлал бүр ч багасна гэсэн үг. Одоо надад хоёрхон анхдагч чулуу үлдсэн. Дээр нь Сарны Гэрэл Гүг боловсронгуй болгох хэрэгтэй. Дахиж эрсдэл гаргаж болохгүй.»

Эрсдэлтэй алхмын үр дүн ихэнхдээ сэтгэлд хүрдэггүй.

Гэхдээ амжилтад хүрвэл өгөөж нь үлэмж байдаг.

Фан Юань эрсдэлд дуртай ч мөрийтэй тоглоомын дон шүглэсэн хүн биш. Алдсан бүхнээ заавал эргүүлж олох гэж улайрдаг ч үгүй.

Тэр өөрийн хязгаарыг мэднэ. Юуг чадаж, юуг чадахгүйгээ маш сайн ойлгодог.

Яг одоо таван зуун жилийн амьдралын туршлага нь түүнд зогсох цаг болсныг хэлж байлаа.

Заримдаа амьдрал ийм байдаг.

Төгс төгөлдөр мэт санагдах, сэтгэл булаам нэгэн зорилго өмнө чинь байдаг. Яг л гар сунгахад хүрэхээр ойрхон мэт атлаа тоо томшгүй эргэлт, саадын цаана үргэлж мултарсаар.

Хүн түүнээс болж тайван сууж чадахаа больж, өдөр шөнөгүй бодолд автана.

«Энэ бол амьдралын аргагүй байдал. Гэхдээ амьд явахын сэтгэл татам чанар ч бас энэ.»

Фан Юань гашуухан инээгээд буцаж алхав.

Яг тэр мөчид—

Зөөлөн гар шөнийн тэнгэрийг илбэх мэт нэгэн салхи үлээлээ.

Салхи үүлийг аяархан түрж, цаана нь нуугдсан сарыг ил гаргав.

Тэнгэрт өлгөгдсөн хавирган сар цагаан хаш дэнлүү мэт харагдаж, ус шиг тунгалаг гэрлээ газар дэлхий дээр асгана.

Сарны гэрэл хулсан ой дээгүүр цутгав.

Уулын хад чулуун дээр тусаж, горхи булагт гялалзан, Фан Юанийн биеийг ч мөн бүрхлээ.

Фан Юань эгэл хувцастай байв. Сарны зөөлөн гэрэлд түүний залуу царай улам цайвар харагдана.

Харанхуй хормын дотор сарниж, оронд нь цасан цагаан жавар цэцэглэсэн мэт гэрэл гэгээ тархав.

Сарны гэрэлд хөтлөгдсөн мэт өнөөх булбул дахин жиргэж эхэллээ. Энэ удаа ганц биш, олон байв.

Хулсан төгөл дунд энд тэндгүй тархсан тэд бие биедээ хариу өгөн жиргэнэ.

Яг тэр үед уудам ууланд нутагладаг, сарны гэрэлд идэвхждэг Лууны эмийн хүрэлзгэнүүд шаржигнасан амьдралын дуугаа эхлүүлэв.

Эдгээр шавж зөвхөн шөнөөр гарч ирдэг. Биеэс нь үл мэдэг улаан гэрэл цацарна.

Тэр мөчид тэд сүргээрээ үсрэн гарч, бие бүр нь улаан мана мэт гялалзаж байлаа.

Өнгөц харахад хүрэн улаан усны дуслууд ногоон өвс, зэрлэг цэцгэн дээр бууж, сарны гэрэлд хулсан төгөл дундуур дэвхцэж байгаа мэт.

Хулсан ой амь орсон цөөрөм шиг болжээ.

Сарны гэрэлд ногоон жадат хулснууд толигор хаш чулуу мэт гялтганана.

Өтгөн мод, өнгө өнгийн хаврын цэцэгсийн сэтгэл булаам үзэсгэлэн дэлгэрч, байгаль эх энэ агшинд аугаа гоо үзэсгэлэнгээ Фан Юанийн өмнө дэлгэн харууллаа.

Фан Юань өөрийн мэдэлгүй алхаагаа зогсоов.

Яг л тэнгэрийн оронд хөл тавьсан мэт санагдана.

Тэр бараг явчихсан байлаа. Гэвч энэ мөчид өөрийн эрхгүй эргэн тойрноо дахин нэг харав.

Сүүлчийн үлдэгдэл дарсаа асгасан зэрлэг цэцэг, өвсний бөөгнөрөл салхинд аяархан чичирч байсан ч тэнд юу ч харагдсангүй.

Фан Юань өөрийгөө шоолон инээгээд харцаа буцаав.

Гэвч эргэх тэр агшинд—

Цасан цагаан нэгэн цэг нүднийх нь үзүүрт туслаа.

Тэр цасан сувд холгүйхэн байх жадат хулсны ишинд наалдсан байв.

Сарны гэрэлд агаарт тогтсон бөөрөнхий сувд мэт гялалзана.

Фан Юанийн хүүхэн хараа огцом томорч, бие нь үл ялиг чичирлээ.

Зүрх нь хүчтэй цохилж эхлэв.

Тэр бол—

Дарсны Өт Гү!

13-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Солиорлын гэгээнтэн13-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах
Унших заавар, тусламж