Солиорлын гэгээнтэн

14-р анги

14-р анги — Уулын ан цавд нууц учир бий

Сонсох

Дарсны Өт Гү торгоны хүр хорхойтой адилхан хэлбэртэй бөгөөд бүх биеэс нь сувдан цагаан гэрэл цацарна. Махлаг жижигхэн биетэй, өхөөрдөм харагдана.

Тэр дарсаар хооллож, нисэж чаддаг.

Нисэх үедээ биеэ бөөрөнхийлөн хумих бөгөөд хурд нь маш өндөр.

Дарсны Өт Гү ердөө нэгдүгээр зэрэглэлийнх ч зарим хоёрдугаар зэргийн Гүгээс илүү үнэтэй.

Түүнийг амин Гү болгох нь Сарны Гэрэл Гүг сонгосноос хавьгүй ашигтай байлаа.

Яг одоо Дарсны Өт Гү Фан Юаниас тавь, жар орчим алхмын зайд байх хулсны ишинд наалджээ.

Фан Юань амьсгалаа түгжин, яаран ойртсонгүй. Харин аажуухан ухарч эхлэв.

Тэр өөрийгөө нэлээд ойрхон байгааг мэдэж байлаа.

Гэхдээ бясалгалын сүвээ дөнгөж нээсэн түүн шиг Гү бясалгагч Дарсны Өт Гүг шууд барина гэдэг туйлын хэцүү. Амжилтад хүрэх найдвар бараг байхгүй гэсэн үг.

Фан Юань харанхуйд Дарсны Өт Гүг тод харж чадахгүй байв. Гэсэн ч өнөөх өт өөрийг нь сэрэмжлэн ажиглаж байгааг мэдэрнэ.

Тэр аль болох чимээ гаргалгүй, Дарсны Өт Гүг үргээхгүйн тулд зөөлөн ухарсаар байлаа.

Хэрэв өнөөх Гү нисээд зугтчихвал одоогийн хурдаараа хэзээ ч гүйцэхгүй гэдгээ Фан Юань мэднэ.

Тиймээс Дарсны Өт Гүг дарсаар цатгаж, согттол нь хүлээх хэрэгтэй. Нисэх хурд нь саарсан үед л түүнийг барих боломж гарна.

Фан Юань улам холдохыг хараад хулсны ишин дээрх Дарсны Өт Гү хөдөлж эхлэв.

Урд нь ханхлах дарсны хурц үнэр хэтэрхий анхилуун, хэтэрхий сэтгэл татам байлаа. Дарсны Өт Гү тэр үнэрт автан мансуурна.

Хэрэв шүлстэй байсан бол эргэн тойрноо аль хэдийн шалба норгочихоор байв.

Гэвч Дарсны Өт Гү туйлын сонор сэрэмжтэй.

Фан Юань хоёр зуун алхам холдсоны дараа л биеэ үл ялиг хумиад агаарт үсрэн хөөрлөө.

Тэр дээш дэрвэн нисэхдээ биеэ бөөрөнхийлжээ. Жижигхэн цагаан будааны банш мэт харагдах тэр амьтан агаарт нумран ниссээр, түрүүн ногоон хулсны дарс асгасан өвсөн дээр буув.

Амтат идээ нь нүднийх нь өмнө байсан тул Дарсны Өт Гү сэрэмжээ алджээ.

Тэр дарс тогтсон цэцгийн нахиан дээр тэвчээргүй авирч, жижигхэн толгойгоо дотогш шургууллаа. Гадна нь зөвхөн махлаг сүүл нь үлдэв.

Дарсны Өт Гү өлсөж цангасан байлаа. Ногоон хулсны дарс ч туйлын амттай.

Тэр амаа том ангайн дарсыг сорж эхлэв. Удалгүй амтанд нь бүрэн автаж, Фан Юанийг ор тас мартжээ.

Яг тэр үед Фан Юань болгоомжтой ойртож эхлэв.

Цэцгийн нахиагаас цухуйсан Дарсны Өт Гүгийн сүүлийг тэр одоо тодхон харж байлаа.

Тэр сүүл яг л торгоны хүр хорхойнх шиг махлаг, бөөрөнхий. Цацруулах гэрэл нь сувд санагдуулна.

Эхэндээ өнөөх сүүл цэцгийн гадна хөдөлгөөнгүй унжиж байв.

Хэсэг хугацааны дараа дээш тахийж эхэлсэн нь Дарсны Өт Гү тун таатай ууж буйн шинж.

Фан Юанийг арван алхмын зайд ирэхэд сүүл нь баяр хөөртэй хэмнэлээр хоёр тийш савлав.

Бүрэн согтжээ!

Үүнийг хараад Фан Юань бараг инээчих шахав.

Тэр цааш ойртсонгүй. Тэвчээртэй хүлээсээр байлаа.

Хэрэв яг одоо ухасхийвэл Дарсны Өт Гүг барих боломж өндөр байсан. Гэвч Фан Юань түүгээр Цэцгийн Дарсны Ламын шарилд хүрэх замыг заалгахыг хүсэж байв.

Удалгүй Дарсны Өт Гү цэцгийн нахианаас толгойгоо сугаллаа.

Бие нь өмнөхөөсөө бүдүүрч, толгой нь согтуу хүн шиг хоёр тийш гуйвана.

Хачирхалтай нь тэр Фан Юанийг огт анзаарсангүй.

Дарсны Өт Гү өөр нэгэн тод шар цэцэг рүү авирч, голд нь тухлав. Тэгээд дэлбээн дээр тогтсон дарсны дуслуудыг амтархан сорж эхлэв.

Энэ удаа цадталаа уусныхаа дараа л бүрэн ханасан бололтой.

Биеэ аажмаар бөөрөнхийлөн хумьж, газраас нэг метр хагас орчим өндөрт хөөрөв. Дараа нь хулсан ойн гүн рүү алгуурхан нислээ.

Фан Юань араас нь даруй дагав.

Дарсны Өт Гү хэдийн тасартлаа согтсон тул нисэх хурд нь ердийнхөөсөө хоёр дахин удааширчээ.

Гэсэн ч Фан Юань түүний сүүдрээс хоцрохгүйн тулд бүх хурдаараа гүйх шаардлагатай байв.

Залуу хүү хулсан ойгоор хурдлан гүйж, холгүйхэн өмнө нь нисэх цасан цагаан сувдыг мөрдөнө. Шөнийн дүр зураг хоёр талаар нь хойш урсан өнгөрч байлаа.

Сарны гэрэл зөөлөн. Сэвшээ салхи намуухан үлээнэ.

Тунгалаг цөөрөм мэт хулсан ойд ногоон жадат хулснууд нүднийх нь өмнүүр жирэлзэн өнгөрч, агшин зуур ард хоцорно.

Газар дээгүүр өтгөн ногоон өвс хивс мэт дэвсэгдэж, энд тэндгүй зэрлэг цэцэг дэлгэрчээ. Хөвд бүрхсэн жижиг чулуунууд, шинэхэн соёолсон шаргал хулсны нахианууд ч харагдана.

Фан Юанийн бүдэг сүүдэр газар дээгүүр түүнээс түрүүлэн хурдалж байлаа. Хулсны иш бүрийн газарт буулгасан хар зураас шиг сүүдрүүдийг ээлж дараалан гэтэлнэ.

Фан Юань цасан сувдаас харцаа салгалгүй, уулын цэнгэг агаараар шунан амьсгалж, дарсны бүдэг үнэрийг даган хөлдөө илүү хурдан гүйхийг тушаав.

Түүний хурднаас болж сарны гэрэл ус мэт жирэлзэнэ.

Гэрэл, сүүдэр байнга солигдон, усны ургамал дүүрэн голоор давхиж яваа мэт санагдуулна.

Дарсны Өт Гү хулсан ойгоос нисэн гарч, Фан Юань ч араас нь гарлаа.

Шар голтой цагаан цэцгийн далай түүний алхаанаас үүссэн салхинд найган, дэлбээнүүдээ агаарт хийсгэнэ.

Урсах шүлгийн мөр мэт Лууны эмийн хүрэлзгэнүүд яг урдуур нь бөөнөөрөө өнгөрч байв.

Фан Юань дундуур нь зүсэн гарахад шуугин сарниж, өмнө нь час улаан үүл дэлбэрэх мэт боллоо. Тэр үүлнээс улаан одод шиг тоо томшгүй гэрэл тал тал тийш цацрав.

Хайрга чулуугаар дүүрсэн намуухан уулын горхи өмнө нь тааралдлаа.

Шоржигнон урсах усны мандалд хаврын сар тусна.

Фан Юань ус цалгиулан туулж гарахад мөнгөлөг мянга мянган долгио цагариглан тархав.

Харамсалтай нь энэ горхины үзэсгэлэнт, үнэт чулуунууд тоо томшгүй он жилийн турш хүмүүсийн хөлд гишгэгдэн хагарчээ.

Фан Юань Дарсны Өт Гүгийн араас салалгүй нэхсээр байлаа.

Уулын горхийг өгсөх тусам хүрхрээний чимээ улам тод сонсогдоно.

Сийрэг модтой хэсгийг тойрон гармагц Дарсны Өт Гү нэгэн аварга хадны дундах ан цав руу нисэн орохыг тэр харлаа.

Фан Юанийн нүд гэрэлтэж, алхаагаа зогсоов.

— Энд байж.

Тэр хүнд амьсгаадна. Зүрх нь цээжээ зад цохих мэт хүчтэй дэлсэж байлаа.

Зогссон даруйдаа л бүх бие нь хөлсөнд норсныг мэдэрч, хурдассан цусны урсгалтай нь хамт халуун илч биеэр нь тархав.

Эргэн тойрноо ажиглаад энэ газар намхан, хавтгайрсан хадархаг тавцан болохыг олж харлаа.

Янз бүрийн хэмжээтэй хайрга газар бүрхэж, горхины гүехэн ус жижиг чулуунуудын дээгүүр арайхийн урсана. Саарал өнгийн том хаднууд ч энд тэндгүй замбараагүй тархжээ.

Чин Мао уулын ар талд асар том хүрхрээ бий.

Хүрхрээний ус цаг агаарын байдлаас шалтгаалан өөрчлөгдөж, өндрөөс буун газрыг цөмлөсөөр гүн цөөрөм үүсгэжээ.

Тэр цөөрмийн дэргэд Гү Юэ тосгонтой эн зэрэгцэх хүч нөлөө бүхий Бай овгийн тосгон оршдог байв.

Аварга хүрхрээ тоо томшгүй жижиг урсгал болон салаалдаг.

Фан Юанийн өмнөх горхи тэдгээр олон салааны нэг салаанаас эх авсан нь илт.

Ердийн үед энэ хадархаг тавцан хуурай байдаг. Харин саяхан гурван өдөр, гурван шөнө тасралтгүй бороо орсон учраас энд гүехэн горхи тогтжээ.

Урсгалын эх нь Дарсны Өт Гүгийн орсон өнөөх аварга хад байв.

Тэр хад эгц уулын хананд налжээ.

Үндсэн хүрхрээнээс салсан жижиг хүрхрээнүүд мөнгөлөг аварга могой мэт уулын хана даган урсаж, аварга хад руу бууна.

Усны урсгал тоо томшгүй жилийн турш хадны дунд хэсгийг элээсээр ан цав гаргажээ.

Яг одоо хүрхрээ тэр завсар луу бууж, ус нь намуухан нүргэлнэ.

Цагаан хөшиг мэт ус хадны ан цавыг бүхэлд нь халхалж байлаа.

Фан Юань эргэн тойрноо сайтар ажигласны дараа амьсгал нь тогтворжив.

Нүдэнд нь шийдэмгий өнгө гялсхийлээ.

Тэр аварга хад руу алхаж очоод гүнзгий амьсгаа аван, толгойгоороо түрүүлж усан хөшиг рүү дайрав.

Хадны завсар нэлээд өргөн тул насанд хүрсэн хоёр хүн зэрэгцэн явахад ч асуудалгүй байлаа. Арван тавхан настай Фан Юаньд бүр ч хангалттай.

Дотогш ормогц хүчтэй урсгал дээрээс нь нүдэж эхлэв. Мөстэй адил хүйтэн ус толгойноос нь хөл хүртэл агшин зуур норгов.

Фан Юань усны даралтыг сөрөн, хурдан алхсаар урагшлав.

Хэдэн арван алхмын дараа урсгалын даралт аажмаар багаслаа.

Гэвч ан цав улам нарийсаж, Фан Юань хажуулдан явахаас өөр аргагүй болов.

Чихэнд нь усны нүргээн дүүрчээ. Толгой дээгүүр нь цагаан усан хөшиг урсах бол хадны гүнд тас хар харанхуй угтана.

Тэр харанхуйд юу нуугдаж байгаа бол?

Хорт могой байж мэднэ.

Эсвэл хорт гүрвэл ч байж болох юм.

Магадгүй Цэцгийн Дарсны Ламын тавьсан урхи байгаа.

Эсвэл юу ч байхгүй байж мэднэ.

Фан Юань хажуулдан урагшилж, харанхуйн гүн рүү алгуурхан шургахаас өөр аргагүй байлаа.

Ус толгой дээгүүр нь урсахаа болив.

Хадны хана хөвдөөр бүрхэгдэж, арьсыг нь шүргэхэд нялцгай гулгамтгай санагдана.

Удалгүй харанхуй түүнийг бүхэлд нь залгилаа. Хадны завсар улам нарийсаж, хоёр талаас нь хавчин шахав.

Аажмаар толгойгоо чөлөөтэй эргүүлэх аргагүй боллоо.

Гэсэн ч Фан Юань шүдээ зуун урагшилсаар байв.

Дахиад хорь гаруй алхсаны дараа харанхуйн дунд улаавтар гэрэл байгааг анзаарлаа.

Эхэндээ нүдэнд нь хий юм харагдав уу гэж бодов.

Гэвч нүдээ анивчин, анхаарлаа төвлөрүүлсний дараа үнэхээр гэрэл болохыг баттай ойлголоо.

Энэ нээлт түүний сэтгэлийг дахин сэргээв.

Фан Юань цааш тавь, жар орчим алхлаа. Улаан гэрэл улам тодорно.

Түүний нүдэнд тэр гэрэл аажмаар урт, босоо нарийхан завсар болон томорч харагдав.

Фан Юань зүүн гараа урагш сунгатал урдах хадны хана гэнэт хажуу тийш нугаран алга болохыг мэдэрлээ.

Аварга хадны дотор битүү орон зай байгааг ойлгоод тэр дороо баярлав.

Дахин хэдхэн алхам урагшилсны эцэст гэрэлт завсраар гарч чадлаа.

Түүний өмнө ная орчим ам дөрвөлжин метр талбайтай битүү агуй нээгдэв.

«Би нэлээд удаан алхлаа. Энэ зайгаар бол аварга хадны цаана хэдийн гарсан байх ёстой. Тэгэхээр одоо уулын хадны гүнд байна.»

Фан Юань нууц орон зайг ажиглахын зэрэгцээ гар, хөлөө хөдөлгөн, хөшсөн үе мөчөө тэнийлгэв.

Агуй бүхэлдээ бүдэг улаан гэрэлд умбасан ч гэрэл хаанаас гарч байгааг олж харахгүй байлаа.

Хадны хана чийг даан, хөвдөөр бүрхэгдсэн боловч доторх агаар тун хуурай байв.

Ханан дээр хэдэн хатаж хорчийсон ороонго ургамал ургажээ.

Ороонгууд хоорондоо сүлжилдэн, хананы бараг талыг бүрхэнэ. Тэдгээр дээр хатаж гандсан цөөн хэдэн цэцэг хүртэл үлдсэн байлаа.

Фан Юань цэцэг, навчны үлдэгдлийг ажиглахад хаа нэгтээ харж байсан мэт санагдав.

«Эд бол Дарсны Уут Цэцгийн Гү, Цагаан Будааны Уут Өвсний Гү.»

Толгойд нь гэнэт нэгэн бодол гялсхийж, хатсан иш, ороонгуудыг танилаа.

Гү олон янзын хэлбэртэй.

Зарим нь эрдэс чулуу мэт байдаг. Жишээлбэл, Сарны Гэрэл Гү хөх болор мэт хэлбэртэй.

Зарим нь хорхой шавжийн дүртэй. Торгоны хүр хорхойтой төстэй Дарсны Өт Гү үүний нэг.

Ургамал, цэцгийн хэлбэртэй Гү ч бий. Фан Юанийн өмнөх Дарсны Уут Цэцгийн Гү болон Цагаан Будааны Уут Өвсний Гү үүнд хамаарна.

Эдгээр нь хоёул нэгдүгээр зэргийн байгалийн Гү байлаа.

Анхдагч мөн чанар шингээхэд л ургаж чадна. Бүрэн ургасны дараа Дарсны Уут Цэцгийн Гүгийн цэцгийн голоос бал мэт анхилуун дарс ялгарна. Харин Цагаан Будааны Уут Өвсний Гүгээс анхилуун цагаан будаа ургадаг.

Фан Юань ороонгуудыг дагуулан харсаар, агуйн нэг буланд бөөгнөрөн орооцолдсон хатсан үндэс олж харав.

Дарсны Өт Гү үхсэн үндэсний бөөгнөрөл дээр тухлан, бөх гэгч нь унтаж байлаа.

Одоо тэр гар сунгахад л хүрэхээр ойрхон байв.

Фан Юань дөхөж очоод Дарсны Өт Гүг алган дээрээ авлаа.

Дараа нь өвдөг сөхрөн сууж, хатсан ороонгуудыг хоёр тийш нь зайлуулахад доороос нь бөөгнөрсөн араг яснууд ил гарав.

— Эцэст нь чамайг оллоо, Цэцгийн Дарсны Лам.

Фан Юанийн уруулд инээмсэглэл тодров.

Тэр үлдсэн ороонгуудыг зайлуулахаар гараа сунгатал—

— Түүнд хүрээд үз л дээ?

Хөнөөх санаагаар дүүрэн нэгэн дуу гэнэт ард нь сонсогдов.

14-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Солиорлын гэгээнтэн14-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах
Унших заавар, тусламж