— Би тулааны суурь ур чадвараа долоо хоног тасралтгүй шаргуу давтсан. Гэтэл Фан Юанийн хоёрхон цохилтыг тэсээд ухаан алдчихлаа! Шившиг! Өршөөхийн аргагүй шившиг!
Гү Юэ Мо Бэй шаналал, харамслаар дүүрэн хашхирав.
Гэр бүлийнхээ цэцэрлэгт тэр модон хүүхэлдэй рүү нударга, өшиглөлтөө буулгаж, тас нясхийсэн чимээ гаргана.
Гэнэт инээсэн эмэгтэй хүний дуу сонсогдов.
— Дүү минь, энэ модон хүүхэлдэйтэй ямар их өс хонзонтой юм бэ? Юунд ингэтлээ уурлана вэ?
Танил дууг сонссон Гү Юэ Мо Бэй тайвширч, довтолгоогоо зогсоолоо. Тэр эргэн харав.
— Эгч ээ, та ирчихсэн юм уу?
— Тийм ээ. Гэр бүлийн зөвлөл намайг мөрдөн шалгах даалгаварт явуулсан юм. Арав гаруй хоног зарцууллаа...
Гү Юэ Мо Янь инээмсэглэн хариулав.
Тэр Мо Бэйн төрсөн эгч бөгөөд хоёрдугаар зэргийн дунд шатны Гү бясалгагч байлаа.
Гэвч удалгүй инээмсэглэл нь арилж, хурц харц нь Мо Бэйн нүүрэнд тогтов.
— Дүү минь, нүүрэн дээрх энэ хөхрөлтүүд яасан юм? Хэн чамайг дээрэлхэв?
— Аан, юу ч биш. Би санамсаргүй бүдэрч унасан юм.
Мо Бэйн нүүрэнд сандарсан өнгө гялсхийж, яаран шалтаг зохиов.
Тэр ийм шившигтэй явдлыг эгчдээ мэдүүлэхийг хүссэнгүй.
Мо овгийн ирээдүйн залгамжлагч, гэр бүлийн тэргүүн Гү Юэ Мо Чэний хайртай ач тулаанд хоёр дараалан ухаан алдталаа зодуулсан нь үнэн билээ.
Аз болоход ганцхан тэр азгүйтээгүй. Бусад сурагч ч адилхан балбуулсан байлаа.
— Тийм бол дараа нь болгоомжтой байгаарай. Бас ингэж тулалдааны бэлтгэл хийж болохгүй. Чамд хамгаалалтаа сайжруулдаг Гү одоохондоо алга. Тиймээс зузаан алчуураар биеэ ороож бай. Гар, хөлийг чинь гэмтэхээс хамгаална.
Гү Юэ Мо Янь зөвлөгөө өгөөд цааш явлаа.
— Залуу хатагтайд мэнд хүргэе!
— Өглөөний мэнд, залуу хатагтай!
— Залуу хатагтай эргэж ирлээ! Таны зарц мэндчилж байна!
Гү Юэ Мо Янь хүйтэн сүртэйгээр яаран алхана. Замд таарсан зарц бүр түүнд бөхийн ёсолж, хүндэтгэл үзүүлэв.
Тэр ажлын өрөөнд хүрч очоод хаалга ч тогшилгүй түлхэн орлоо.
Өрөөний дотор Гү Юэ Мо Чэнь түүн рүү нуруугаа харуулан, бийрэн бичлэгээр хичээллэж байв.
— Эргээд ирэв үү?
Гү Юэ Мо Чэнь эргэж харалгүй шууд асуулаа.
— Хагас сарын турш шалгасны эцэст чонын үүрийн байдал ямар байна?
— Өвөө, намайг гэдгийг яаж мэдэв?
Мо Янь бага зэрэг цочирдон асуулаа.
— Хмф. Энэ гэр бүлд хаалга тогшилгүй миний өрөөнд орж зүрхэлдэг хүн чамаас өөр хэн байна, хайртай ач охин минь?
Гү Юэ Мо Чэнь зэмлэсэн ч нүүрэнд нь халамж, энэрлийн өнгө байв. Тэр Мо Янь руу инээмсэглэн харлаа.
Мо Янь уруулаа цорвойлгов.
— Үнэндээ та дүүг надаас илүү эрхлүүлдэг. Зүгээр л тэр ирээдүйн гэр бүлийн тэргүүн болохоор та түүнд илүү хатуу ханддаг. Тиймээс бусад хүн түүнийг ямар их хайрладгийг тань мэддэггүй.
Хэсэг хугацааны дараа тэр дахин асуув.
— Өвөө, дүүг хүн зодсон байна! Би асуухад худал хэлсэн. Тиймээс танаас асуухаас өөр аргагүй боллоо.
Гү Юэ Мо Чэний царай нухацтай болов.
— Чи миний асуултад хариулаагүй байна.
Тэр бийрээ тавиад суув.
Мо Янь арга буюу тайлагналаа.
— Чонын үүр бараг дүүрсэн. Одоогийн үржлийн хурдыг тооцвол энэ жил чонын түрлэг болохгүй. Харин ирэх жил манай уулын тосгодод гарцаагүй дайрна.
Гү Юэ Мо Чэнь дахин асуулаа.
— Ерөнхийдөө гурван жил тутамд нэг удаа давлагаа гардаг. Тиймээс энэ бол гайхах зүйл биш. Харин сүрэг дунд Аянгын Титэмт Чоно хэд байна?
— Ойролцоогоор гурав.
Гү Юэ Мо Чэнь санаа амран толгой дохив.
Аянгын Титэмт Чоно бол сүргийн толгойлогч бөгөөд давлагааны үеэр хамгийн их бэрхшээл учруулдаг.
Гурав гэдэг олон тоо биш. Чин Мао ууланд гурван овгийн тосгон бий. Тосгон бүр нэгийг хариуцаж чадвал чонын түрлэгээс ирэх дарамт эрс багасна.
— Өвөө, та дүүгийн талаар одоо ч хэлсэнгүй!
Мо Янь дахин нэхэв.
— Нуух зүйл ч алга. Түүнийг зодсон. Эхний удаа долоо хоногийн өмнө, хоёр дахь нь өнөөдөр. Хоёул академийн хаалганы өмнө болсон. Хоёр удаа газар саван унаж, ухаан алдсан.
Гү Юэ Мо Чэнь инээмсэглэн хариулав.
— Миний дүүг ухаан алдтал цохиж зүрхэлсэн хүн хэн юм бэ?
Мо Янь гайхсандаа нүдээ том болгов.
— Мо Бэйтэй нэг ангид сурдаг Фан Юань гэдэг хөвгүүн. Тулалдахдаа үнэхээр сайн юм билээ...
Гү Юэ Мо Чэнь аяархан инээлээ.
Мо Янь бүр ч алмайрав.
— Өвөө, та юу яриад байна аа? Тэр чинь таны төрсөн ач шүү дээ!
Гү Юэ Мо Чэнь ач охиноо гүнзгий ширтээд, утга төгөлдөр өнгөөр хэлэв.
— Хайрт Мо Янь минь, чи эмэгтэй хүн болохоор ойлгохгүй байж мэднэ. Ялагдал, доромжлол хоёр бол хүнийг ахиулах түлш. Бүтэлгүйтэж үзээгүй хүн хэзээ ч хөгжиж, жинхэнэ төлөвшсөн эр болж чадахгүй.
— Мо Бэй ялагдсан. Энэ бол өөрийнх нь бүтэлгүйтэл. Ухаан орсныхоо дараа багш нараас тулааны арга асууж эхэлнэ. Энэ өөрөө ахиц. Харин түүнийг балбаж, ухааруулсан хүн нь Фан Юань.
— Чи дүүгээ үнэхээр хайрлаж, хамгаалахыг хүсэж байвал өсөж хөгжихөд нь бүү саад бол.
Гү Юэ Мо Чэнь тайвнаар үргэлжлүүлэв.
— Фан Юань ердөө C зэрэглэлийн чадамжтай хөвгүүн. Харин Мо Бэй B зэрэглэлийн чадамжтай. Дээр нь бидний дэмжлэг бий. Цаг нь ирэхэд Мо Бэй Фан Юанийг гишгэлэн, газарт булшлах болно.
— Энэ өрсөлдөгчийг Мо Бэйд өөрт нь үлдээ. Эмэгтэй хүний амьдралд гэр бүл, хайртай хүн хэрэгтэй. Харин эр хүнд гэр бүл зайлшгүй биш ч өрсөлдөгч заавал хэрэгтэй байдаг.
— Фан Юаньд төвөг удаж болохгүй. Сонсов уу? Энэ бол залуусын хоорондох хэрэг. Чи хөндлөнгөөс оролцвол хүчээр дээрэлхсэнд тооцогдоно.
— Ингэж дүрэм зөрчвөл манай Мо овгийг хүмүүс дорд үзнэ.
Мо Янь дуугүй мэл гайхав. Эцэст нь Гү Юэ Мо Чэний харцны өмнө толгойгоо бөхийлгөхөөс өөр аргагүй боллоо.
— За, өвөө. Ач охин нь ойлголоо.
Тэр ажлын өрөөнөөс ганхан гарлаа.
Гэвч Гү Юэ Мо Чэнь хүртэл түүний нүдэнд ёрын гэрэл гялалзсаныг анзаарсангүй.
«Өвөө, энэ бол та ач хүүгээ хайрлах арга юм байна. Харин би, Мо Янь, өөрийн гэсэн аргатай.»
Мо Янь дотроо аль хэдийн өөр төлөвлөгөө гаргажээ.
Дэн буудлын хоолны танхимд хэд хэдэн ширээ дүүрэн хүн оройн хоолоо идэж, эргэн тойрон нэлээд хөл хөдөлгөөнтэй байлаа.
Нэг хоёр зөөгч ширээнүүдийн хооронд хурдтай нааш цааш явж, хоол зөөнө.
Фан Юань цонхны дэргэдэх ширээнд сууж байв. Тэр хэдэн хоол захиалан идэх зуураа цонхоор гадагш харна.
Нар жаргахдаа гал мэт улайж, аажмаар шатаж дуусах шиг харагдана.
Нарны тал нь хэдийн тэнгэрийн хаяаны цаагуур оржээ. Газрыг хоргодонгуй ширтэх мэт сүүлчийн туяагаа цацруулна. Тэр туяа нь хорвоогоос хагацахыг үл хүссэн нарны сэтгэл мэт байлаа.
Алсын уулс шөнийн бараан хөшгөөр хэдийн бүрхэгджээ.
Ойролцоох гудамж гэртээ харьж буй хүмүүсээр дүүрэн байв. Зарим нь хөл нүцгэн тариачид, зарим нь шавар шавхайд хутгалдсан хүмүүс. Мөн эмийн ургамал түүгчид, уулын тахиа, зэрлэг гахай болон бусад ан барьсан анчид харагдана.
Тэдний дунд Гү бясалгагчид ч байлаа.
Гү бясалгагчид хөх өнгийн жигд хувцастай. Цэвэр цэмцгэр, сэргэлэн харагдах бөгөөд толгойдоо тууз, бүсэлхийдээ бүс зүүжээ.
Бүс нь тусгай зориулалттай.
Нэгдүгээр зэргийн Гү бясалгагч хөх бүс зүүнэ. Урд хэсэгт нь хүрэл пайз байх бөгөөд дээр нь “1” гэсэн тоо сийлсэн байв.
Хоёрдугаар зэргийн Гү бясалгагч улаан бүстэй. Голд нь ган пайз байрлаж, “2” гэсэн тоо харагдана.
Цонхны дэргэд суусан Фан Юань гудамжийг ажиглав.
Тэнд зургаагаас долоон нэгдүгээр зэргийн Гү бясалгагч алхаж байсны ихэнх нь залуус. Мөн хоёрдугаар зэргийн, дунд эргэм насны нэг эр байлаа.
Гуравдугаар зэргийн Гү бясалгагчид овгийн ахмадууд болдог.
Харин дөрөвдүгээр зэрэглэлийнх нь овгийн ахлагч буюу бүхэл тосгоны эзэн болно.
Тавдугаар зэргийн Гү бясалгагч нэн ховор. Гү Юэ овгийн бүх түүхэнд анхны үеийн овгийн ахлагч болон дөрөв дэх үеийн овгийн ахлагч хоёр л ийм түвшинд хүрч байжээ.
«Үнэндээ нэг овгийн хүчийг мэдэх маш амархан. Тосгоны аль нэг газарт хэдэн цаг сууж, нааш цааш өнгөрөх хүмүүсийг ажиглана. Нэгдүгээр болон хоёрдугаар зэргийн хэдэн Гү бясалгагч байгааг харвал овгийн хүч, эд баялгийг ерөнхийд нь мэдэж болно.»
Фан Юань таван зуун жилийн турш хуримтлуулсан мэдлэгээрээ ийм дүгнэлтэд хүрэв.
Гү Юэ тосгоныг жишээ болгон авч үзвэл гудамжаар хорь орчим хүн алхаж байгаагаас зургаа нь Гү бясалгагч. Тэр зургаан хүний дунд хоёрдугаар зэргийн нэг Гү бясалгагч байх магадлал тавин хувьтай.
Ийм хүч, хөрөнгөөр Гү Юэ овог Чин Мао уулын хамгийн шилдэг нөөцтэй газрын нэгийг эзэмшиж чадсан байв.
Гэвч Чин Мао уул бол Өмнөд Хилийн уудам нутгийн өчүүхэн булан төдий.
Гү Юэ овгийг дундаас доогуур түвшний овог гэж л үзэж болно.
«Би бясалгалаа дөнгөж эхэлсэн. Нэгдүгээр зэргийн эхэн шатны хүчээр Өмнөд Хилээр чөлөөтэй хэрэн аялах эрх ч байхгүй. Хорвоогоор аялахын тулд дор хаяж гуравдугаар зэргийн бясалгалтай болох хэрэгтэй.»
Фан Юань оройн хоолоо идэнгээ дотроо санаа алдав.
Чин Мао уул хэтэрхий жижиг.
Энэ газар түүний хүсэл тэмүүллийг багтааж чадахгүй. Тэр эндээс явахаар хэдийн шийдсэн байлаа.
— Ха ха ха! Гү Юэ Фан Юань, эцэст нь чамайг оллоо!
Яг тэр үед дунд эргэм насны нэг эр муухай инээсээр ойртон ирэв.
— Хм?
Фан Юань үл ялиг эргэж харав.
Шаргал царайтай, унжсан хөмсөгтэй боловч аварга биетэй, зангирсан булчинтай эр байлаа. Тэр гараа цээжиндээ зөрүүлэн, хэд алхсаар Фан Юанийн өмнө хүрч ирэв.
Хоолоо тайван идэж буй залуу руу дээрээс нь бардам ширтэхэд харцанд нь дайсагнал тодорно.
— Фан Юань, чи том хэрэгт орсноо мэдэж байна уу? Хэ хэ хэ. Чи манай Мо овгийн залуу эзнийг зодож зүрхэлсэн. Одоо залуу хатагтай өөрийн биеэр тооцоо бодохоор ирж байна.
Дунд эргэм насны эр тасралтгүй ёжтой инээж, Фан Юанийг дээрээс доош шинжин харлаа. Бүх биеэс нь заналхийлсэн сүр бүдэгхэн цацарна.