Солиорлын гэгээнтэн

32-р анги

32-р анги — Дажигнасан нь

Сонсох

Хэрэв жирийн хүн энэ дунд эргэм насны эрийн харцанд өртсөн бол зүрхэнд нь айдас аль хэдийн төрөх байв.

Харин Фан Юань түүн рүү ганцхан хором харснаа сонирхохоо больж, хоолоо үргэлжлүүлэн идлээ. Өмнөө хүн биш хоосон агаар зогсож байгаа мэт огт тоосонгүй.

— Тэр хэн юм бэ? Гэрийн зарцын хувцастай, Гү бясалгагч ч биш юм байна. Гэтэл залуу эзэн Фан Юаниас байцаалт авч яаж зүрхэлдэг байна аа?

Нөхцөл байдал эвгүйтэж болзошгүйг мэдэрсэн нэг ажилтан дэн буудлын буланд нуугдан гайхав.

— Хмф. Барын сүрийг зээлдсэн үнэг л байна! Мо овгийг ардаа байгаа гэж бодоод нэг муу зарц Гү бясалгагчийн өөдөөс ингэж агсарч зүрхэлжээ. Өөр жирийн хүн байсан бол ийм зориг гаргахгүй.

Хажуу дахь хүн нь үл тоомсорлон хариулав.

— Гэсэн ч жирийн хүн байж Гү бясалгагчтай ийн сөргөлдөж зүрхэлж байна. Цү цү, ийм мэдрэмж үнэхээр сайхан байдаг биз.

— Пф. Гү бясалгагч болгон үргэлж өндөр дээд байдаг гэж бүү бод. Залуу эзэн Фан Юань ердөө нэгдүгээр зэргийн эхэн шатанд байна. Амин Гүгээ дөнгөж боловсруулсан. Одоо үнэхээр тулалдвал энэ зангирсан булчинтай насанд хүрсэн эрийг дийлэхгүй ч байж мэднэ.

— Хаа... Дараа нь зодолдохдоо манай дэн буудал, тавилгыг л өршөөгөөсэй гэж найдъя.

Ажилчид ам булаалдан шивнэлдсэн ч хэн нь ч урагш гарч зүрхэлсэнгүй. Тэд зөвхөн алсаас ажиглана.

— Өө, хоолоо үргэлжлүүлэн идэх завтай хэвээрээ байна уу?

Фан Юанийг айлгаж чадаагүйгээ анзаарсан булчинлаг эрийн харцанд эргэлзээ тодров.

— Намайг худал хэлж байна гэж бодоо юу? Хүмүүс залуу хатагтайд хэдийн мэдэгдсэн. Тэр удахгүй ирнэ. Хүү минь, зугтах гэж оролдох хэрэггүй. Ямар ч байсан зугтаж чадахгүй.

— Миний үүрэг бол чамайг эндээс явуулахгүй байх. Дараа нь чамайг их зовлон хүлээж байгаа даа.

Фан Юань өнөөх эрийг огт тоолгүй хоолоо үргэлжлүүлэн идэв.

Фан Юанийн нүүрэнд сандарсан, цочирдсон өчүүхэн ч шинж харагдахгүй байхад дунд эргэм насны зарц хөмсгөө зангидав.

Өөрийг нь үл тоож байгаа мэт санагдахад нэр төр нь ихэд хөндөгджээ.

Тэр Мо овогт арав гаруй жил үйлчилж, эзнийхээ итгэлийг олсон байлаа. Ийм олон жил Гү бясалгагчдын талаар нэлээд зүйл мэддэг болсон.

Нэгдүгээр зэргийн Гү бясалгагчид ихэнхдээ биеийн тулааны чадвартаа тулгуурладаг.

Тулааны үед Гүгийн бодит довтлох чадвараас илүү дайснаа сүрдүүлэх нөлөө нь их байдаг байв.

Ялангуяа Фан Юань шиг дөнгөж бясалгаж эхэлсэн залуу Гү бясалгагч биеийн хүчээр насанд хүрсэн эрээс хавьгүй сул.

Ойрын тулаан болбол олон жил бэлтгэл хийсэн тэр өөрөө давуу талтай гэж зарц боджээ.

Түүнээс гадна Фан Юань зөвхөн Сарны Гэрэл Гү боловсруулсан гэх мэдээлэл түүнд бий. Хамгийн ихдээ хэдхэн сарны ир харваж чадна.

Энэ эр өмнө нь Гү бясалгагчдын бэлтгэлийн өрсөлдөгчөөр удаан ажилласан байв.

Нэгдүгээр зэргийн эхэн шатны Гү бясалгагч анхдагч мөн чанараараа сарны ир харвалаа ч хүний биед тусахдаа алганы чинээ хэдэн шарх гаргахаас хэтрэхгүй. Учруулах гэмтэл нь хязгаартай гэдгийг тэр сайн мэднэ.

Үүн дээр Мо овгийн дэмжлэг бий.

Тиймээс Фан Юаньтай сөргөлдөхдөө огт айсангүй. Харин ч эзэндээ өөрийн үнэ цэнийг харуулж, шагнал хүртэн, гэр бүлд илүү хэрэгтэй хүн гэж үнэлэгдэхийг хүсжээ.

— Хүү минь, зориг чинь нэлээд их юм аа?

Дунд эргэм насны эрийн өнгө ширүүсэв.

Тэр ханцуйгаа шамлан, зангирсан булчинтай шуугаа ил гаргалаа. Хоёр гар нь том, сорви дүүрэн. Бүдүүн судаснууд нь товойж, шуу нь бүр Фан Юанийн хөлөөс ч бүдүүн харагдана.

Дэн буудлын ажилчид айдаст автав. Хэдэн үйлчлүүлэгч бүр суудлаасаа босож, тооцоогоо төлөөд энэ хэрүүлийн газраас яаран гарлаа.

— Фан Юанийг олсон уу?

Гэнэт үүдний зүгээс эмэгтэй хүний бардам, чанга дуу сонсогдов.

Мо Янь том том алхсаар дэн буудалд орж ирлээ. Араас нь олон зарц дагалдана.

Тэр тэгш сайхан биетэй, бага зэрэг өндөр бөгөөд галбирлаг бүсгүй байв. Гэвч Мо удмаас өвлөсөн морин мэт урт царай нь төрхийг нь ихэд гутаасан тул дундаас арай дээгүүр үзэсгэлэнтэйд л тооцогдоно.

Мо Янь хар хөх өнгийн жигд хувцас өмсөж, бүсэлхийдээ дөрвөлжин ган пайзтай улаан бүс зүүжээ. Ган пайзан дээр “2” гэсэн тоо сийлсэн байв.

Тэр овгийн даалгавраас дөнгөж эргэж ирсэн тул туулсан бэрхшээлийн ул мөр биеэс нь арилаагүй байлаа.

Энэ бүхэн нийлж, эргэн тойронд нь дарамттай, заналхийлсэн сүр үүсгэнэ.

Түүнийг дэн буудалд хөл тавимагц бүх танхим түүний сүрд нам гүм боллоо.

— Таны зарц залуу хатагтайд мэндчилж байна!

Дунд эргэм насны эр Мо Янийг хармагцаа зан байдал нь тэр чигтээ өөрчлөгдөв. Зусар инээмсэглэхийг хичээн, биеэ бөхийлгөсөөр хэдэн алхам ойртоод газар сөхрөн ёслов.

Түүний ийн огцом өөрчлөгдөхийг хараад дэн буудлын ажилчид гайхсандаа амаа ангайлгав.

Өндөр, булчинлаг бие нь долигонож бөхөлзөх төрхтэй нь огт зохицохгүй тул тун инээдтэй харагдана.

Гэсэн ч ажилчдын хэн нь ч инээсэнгүй.

Зарцын ийм зан байдал Мо Янийн сүр хүч, байр суурийг улам тод харуулж байлаа.

Дэн буудлын хэдэн ажилтан Фан Юаньд санаа зовов. Тэр бол тэдний томоохон үйлчлүүлэгч. Хэрэв түүнд ямар нэгэн зүйл тохиолдож, дахин энд үйлчлүүлэх боломжгүй болбол ихээхэн алдагдал хүлээнэ.

Тэдний ихэнх нь Фан Юанийг буулт хийгээсэй хэмээн дотроо залбирч байлаа.

Хэрэв үнэхээр тулаан өрнөж, дэн буудлын эд хогшил сүйдвэл бүр ч дордоно.

Мо Янь хөлд нь сөхөрсөн Гао Вань руу ганц ч харсангүй. Түүний харц Фан Юань дээр тогтжээ.

Тэр хэд алхам урагшилж, ширүүн өнгөөр шаардлаа.

— Тэгэхээр чи Фан Юань байх нь ээ? Хоол чинь амттай байна уу? Хэ хэ хэ. Чи нударганы амт үзэж байсан уу? Би одоо чамд амсуулъя. Хоолноос чинь ч илүү амттай байж мэднэ шүү.

Ингэж хэлсэн ч Мо Янь шууд хөдөлсөнгүй.

Фан Юань хэтэрхий тайван байлаа.

Хачирхалтай юм.

Түүнийг нууцаар хамгаалдаг хэн нэгэн байгаа юм биш биз?

«Гэхдээ тийм байх ёсгүй. Би ирэхээсээ өмнө шалгасан. Фан Юань өөрт нь дургүй авга ах, авга эгч хоёроос өөр хамаатангүй. Эцэг эх нь нас барсан. Авга ах, авга эгч нь хүртэл гэрээсээ хөөсөн. Дээр нь ердөө C зэрэглэлийн чадамжтай. Ийм сул дорой залуу ямар ар талтай байх билээ?»

Мо Янь дотроо бодов.

Гэсэн ч энэ байдал хэтэрхий жигтэй санагдана. Тиймээс эхлээд туршиж, тандах хэрэгтэй.

Фан Юань инээж, нүдээ онийлгон Мо Янь руу харав.

— Намайг Гү Юэ Фан Юань гэж хэн хэлсэн юм?

Мо Янь хэсэг алмайрснаа Гао Вань руу харлаа.

Тэр дөнгөж босоод байсан ч үүнийг хараад духнаасаа хөлс цувруулан, дахин сөхрөв.

— Эзэнтэн... таны зарц... зарц нь...

Тэр ээрч түгдчин, бүтэн өгүүлбэр ч хэлж чадсангүй.

Тэдэнд Фан Юанийн хөрөг байсан ч Фан Юань, Фан Жэн хоёр бараг ялгахын аргагүй адилхан ихрүүд гэдгийг мэдсэнгүй.

«Энэ залуу айдасгүй байсан нь аргагүй юм. Тэр Фан Юань биш, Фан Жэн байж.»

Мо Янийн зарц нар дотроо ингэж тааварлав.

«Фан Юань Фан Жэнтэй харьцуулахын аргагүй. Эхнийх нь C зэрэглэлийн чадамжтай, ямар ч ар талгүй ганцаардсан хүн. Харин Фан Жэн A зэрэглэлийн чадамжтай төдийгүй Сэрэх ёслолын үеэр овгийн ахлагчийн талд орсон. Саадгүй өсөж чадвал ирээдүй нь гэрэлтэй.»

Гао Вань тодорхой хариулт өгч чадахгүй байх тусам Мо Янь улам эргэлзэв.

Энэ мөчид Фан Юанийн жинхэнэ хэн болохыг дэн буудлын ажилчид л мэдэж байлаа. Гэвч аль ч талыг нь гомдоож чадахгүй тул бүгд амаа хамхив.

Фан Юань цадталаа хооллоод бослоо.

Тэр Мо Янь руу хөнгөхөн харснаа:

— Чи Фан Юанийг хайж байгаа юм уу? Намайг дага. Би чамайг академийн дотуур байранд аваачиж, түүнийг олж өгье, — гэв.

«Хэрэв урд байгаа хүн Фан Жэн бол түүнийг гомдоохыг хүсэхгүй. Гэхдээ үнэхээр Фан Юань байлаа ч би араас нь дагаж очно. Би ийм олуулаа яваа болохоор Фан Жэн болж жүжиглэлээ ч түүнээс айх хэрэггүй.»

Мо Янь хормын дотор шийдвэрээ гаргав.

— За, би чамтай хамт академийн дотуур байр руу явъя. Чи түрүүл.

Мо Янь хажуу тийш болж зам тавин, гараа сунгаж Фан Юанийг түрүүлж алхахыг дохилоо.

Фан Юань хайхрамжгүй инээгээд урагш алхав.

Мо Янь араас нь дагаж, зарц нар нь тэдний хойноос цуварлаа.

— Ямар аюултай байв аа!

— Эцэст нь явцгаалаа!

— Одоо зодолдсон ч манай дэн буудалд хамаагүй!

Ардаас нь үлдсэн ажилчид цээжээ даран, санаа амран амьсгаа гаргав.

Бүлэг хүмүүс академийн дотуур байранд хүрч ирлээ.

— Зогс!

— Цааш явахгүй! Академийн дотуур байранд зөвхөн манай овгийн Гү бясалгагчид орж гарна.

Үүдний хоёр харуул Фан Юань, Мо Янь болон түүний хүмүүсийг зогсоов.

— Даварсан амьтад! Намайг танихгүй байна уу? Яаж намайг зогсоож зүрхлэв?

Мо Янь хоёр харуул руу ширүүн харж, хашхирлаа.

— Бид зүрхлэхгүй.

Хоёр харуул яаран гараа зангав.

— Залуу хатагтай Мо Янь, бид таныг гүнээ хүндэлдэг. Гэхдээ овгийн дүрмийг зөрчиж болохгүй. Ийм болгоё. Та нэг зарцаа л дагуулан ор. Бидний хийж чадах хамгийн их зүйл энэ.

Настай харуул эелдгээр хэлэв.

Мо Янь дургүйцэн хэлээ ташлав. Гэвч овгийн дүрмийн өмнө тэр ч зөрчиж зүрхэлсэнгүй.

Мо овог хүчирхэг, цэцэглэн хөгжсөн болохоор олон дайсантай.

Гү Юэ овогт зөвхөн Чи гэр бүлийн салаа тэдэнтэй өрсөлддөггүй. Овгийн ахлагчийн тал ч Мо овгийг хяналтдаа оруулахыг хүсдэг байлаа.

Мо Янь хэсэг бодсоноо тушаав.

— Та нар бүгд энд үлд. Гао Вань надтай хамт орно.

Гао Вань баярласан төрхтэйгээр тэр даруй цээжээ түхийлгэлээ.

— Ийм боломж олгосонд баярлалаа, залуу хатагтай!

— Явъя, дүү минь.

Мо Янь Фан Юань руу эргэлзсэн харцаар инээмсэглэв.

Фан Юань ямар ч хувиралгүйгээр тэднийг дагуулан дотогш орлоо.

Тэр өөрийн өрөөний хаалганд хүрч, цоожоо тайлаад хаалгыг түлхэн нээв.

Дараа нь өрөө рүү нэг алхаж ороод зогслоо.

Өрөөнд илүү дутуу зүйл байсангүй. Цөөн хэдэн энгийн тавилгаас өөр хүн ч алга.

Мо Янь босгон дээр зогсон дотогш харснаа царайгаа барайлгав.

— Дүү минь, надад сайн тайлбарласан нь дээр байх. Өрөөнд хэн ч алга байна!

Фан Юань үл ялиг инээмсэглэв.

— Би хүн биш юм уу?

Мо Янь Фан Юань руу ширтэв.

Нүдэнд нь хурц гэрэл гялсхийж, гэнэт учрыг ойлгосон мэт болов.

— Би Гү... Юэ... Фан... Юанийг хайж байна!

Фан Юань ёжтой инээмсэглэв.

— Мэдэж байна уу? Би өөрийгөө Гү Юэ Фан Юань биш гэж хэзээ ч хэлээгүй.

32-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Солиорлын гэгээнтэн32-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах
Унших заавар, тусламж