— Хм?
Мо Янь хөмсгөө зангидав.
Өөрийг нь Фан Юань хуурсныг ойлгомогц уур хилэн нь тэр дороо дүрэлзэн аслаа.
— Намайг хуурч зүрхэлдэг, үнэхээр их зоригтой юм!
Тэр үгээ хэлэх зуураа баруун гараа сунган Фан Юанийг барьж авахыг завдав.
Фан Юань байрандаа бат зогсож, толгой өргөн инээлээ.
— Мо Янь, сайн бодсон чинь дээр шүү!
Мо Янийн хөдөлгөөн зогсов.
Тэр хаалганы яг гадна зогсож байлаа. Сунгасан гар нь агаарт царцаж, нүүрэнд нь эргэлзээ, уур хилэн ээлжлэн тодорно.
Овогт үүнтэй холбоотой тодорхой дүрэм бий.
Дотуур байранд байгаа сурагчид хамгаалалтад тооцогдоно. Бусад хүн дотуур байр руу дураараа нэвтэрч, сурагч баривчлахыг хориглодог байв.
Мо Янь ердөө Фан Юаньд сургамж өгч, жаахан зовлон амсуулахыг хүссэн. Дүрэм зөрчсөнийхөө төлөө шийтгүүлэх бодол түүнд огт байсангүй.
«Хэрэв зөвхөн би дүрэм зөрчсөн бол бас яах вэ. Гэхдээ энэ нь Мо овог, тэр бүү хэл өвөөгийн нэр хүндэд нөлөөлбөл...»
Ингэж бодсон Мо Янь арга буюу гараа татлаа.
Тэр өрөөн доторх Фан Юань руу улайсан нүдээр ширтэв. Хэрэв түүний хилэнт харц гал болон хувирсан бол Фан Юанийг хормын дотор үнс болтол шатаах байлаа.
— Би чамд хэзээ ч худал хэлээгүй. Чамайг Фан Юань дээр аваачна гэж хэлсэн. Одоо чи түүнийг олчихлоо. Надад хэлэх үг байгаа бололтой.
Фан Юань гараа ардаа авч, үл ялиг инээмсэглэв.
Хоёрдугаар зэргийн Гү бясалгагчийн дарамтыг үл тоон, Мо Янийн хилэнт харцтай айдасгүйгээр туллаа.
Тэдний хооронд ердөө ганц алхмын зай байв.
Нэг нь өрөөний дотор, нөгөө нь хаалганы гадна зогсоно.
Гэвч ганцхан алхмын тэр зай дорно, өрнө хоёр шиг алс хол болжээ.
— Хэ хэ хэ. Фан Юань, чи овгийн дүрмийг үнэхээр сайн судалсан юм байна.
Мо Янь уураа даран, ёрын инээмсэглэл гаргав.
— Харамсалтай нь дүрэмд найдлаа гээд түр зуур л хугацаа хожино. Чи дотуур байранд үүрд нуугдаж чадахгүй. Энд хэр удаан хоргодохыг чинь харъя.
Фан Юань цовоо инээгээд Мо Янь руу үл тоосон харцаар харав.
— Тэгвэл чи намайг хэр удаан үймүүлж чадахыг би ч бас харъя. Аль хэдийн орой болжээ. Надад унтах ор бий. Харин чамд юу байгаа юм?
— Хэрэв би маргааш хичээлдээ очихгүй, ахмадууд учрыг нь шалгахаар ирвэл миний юу гэж хэлэхийг чи бодож үзэв үү?
— Чи!
Мо Янь уурлан хилэгнэж, Фан Юань руу хуруугаараа заалаа. Өөрийгөө арай ядан барьж байв.
— Намайг дотогш орж, чамайг унагааж зүрхлэхгүй гэж үнэхээр бодож байгаа юм уу?
Чах...
Фан Юань өрөөний хаалгыг бүрэн дэлгэлээ.
Уруулд нь инээмсэглэл тодорч, нүд нь ёроолгүй ангал мэт харанхуйлсан байв. Нөхцөл байдлыг бүрэн атгасан хүн шиг итгэлтэй өнгөөр Мо Янийг өдөв.
— Тэгвэл надад үзүүл л дээ.
— Хэ хэ хэ...
Үүнийг харсан Мо Янь харин ч тайвширлаа. Тэр нүдээ нарийсган Фан Юань руу харав.
— Чиний өдөөн хатгалтад хууртана гэж бодоо юу?
Фан Юань мөрөө хавчив.
Тэр Мо Янийн зан чанарыг аль хэдийн нэвт харжээ.
Хэрэв Фан Юань хаалгаа хаасан, эсвэл хагас дутуу хаасан бол Мо Янь дотогш хүчээр нэвтрэх магадлал дор хаяж тал хувьтай байв.
Харин зориуд бүрэн дэлгэж орхисноор тэр улам сэрэмжилж, тайвширсан.
Тиймээс одоо хүчээр дайран орох магадлал нь бараг үгүй болжээ.
Таван зуун жилийн туршлага Фан Юаньд хүний мөн чанар, сул талыг бүрэн ойлгуулсан байлаа.
Тэр бардам гэгч нь эргэж, нуруугаа Мо Яньд бүрэн харуулав.
Хэрэв Мо Янь одоо довтолбол түүнийг хормын дотор барьж авч чадна.
Гэвч тэр үл үзэгдэх уул замыг нь хаасан мэт хаалганы гадна хөдөлгөөнгүй зогссоор байв.
Фан Юань орон дээрээ суусны дараа ч Мо Янь ууртайгаар ширтэн, шүдээ хавирсаар байсан ч ямар ч хөдөлгөөн хийсэнгүй.
«Энэ бол хүн төрөлхтний өрөвдөлтэй тал.»
Фан Юань орон дээрээ сууж, хаалганы гадна тэнэг хүн шиг зогсох Мо Янь руу харан дотроо бодлоо.
«Заримдаа хүнийг үйлдэл хийхэд саад болдог зүйл нь бодит бэрхшээл биш. Харин өөрийнх нь ухамсаргүйгээр өөртөө тавьсан хүлээс байдаг.»
Бясалгалын түвшнээр харьцуулбал одоогийн Фан Юань түүний өрсөлдөгч яавч биш.
Гэвч Мо Янь хоёрдугаар зэргийн хүчтэй атлаа Фан Юань руу ширтэхээс өөр зүйл хийж зүрхэлсэнгүй.
Тэдний хооронд ердөө хэдхэн алхмын зай бий. Хаалга бүрэн нээлттэй, бодит саад юу ч алга.
Түүнийг хорьж байсан цорын ганц зүйл нь өөрөө байлаа.
«Хүн төрөлхтөн ертөнцийг танин мэдэж, дүрмийг ойлгон, улмаар тэдгээрийг ашиглахын тулд мэдлэгийг эцэс төгсгөлгүй эрэлхийлдэг. Гэвч хүн дүрэмд байнга хүлэгдэж, өөрийн эрж олсон мэдлэгтээ өөрөө хоригдвол энэ л жинхэнэ эмгэнэл.»
Фан Юань Мо Янь руу сүүлчийн удаа хараад нүдээ анив. Ухамсраа анхдагч тэнгис рүүгээ орууллаа.
«Энэ Фан Юань миний нүдэн дээр бясалгаж зүрхэллээ! Үнэхээр дураараа авирлаж байна!»
Мо Янийн цээжинд бухимдал оволзож, бараг цусаар бөөлжихөд хүргэв.
Тэр дотогш дайран орж, Фан Юанийг хэдэнтээ нударгалахыг үнэхээр их хүсэж байлаа.
Гэвч чадахгүй гэдгээ мэднэ.
Мо Янь гэнэт харамсав.
Хаалганы гадна зогссон тэрээр урагшилж ч, ухарч ч чадахгүй эвгүй байдалд оржээ.
Одоо бууж өгөхийг хүссэнгүй. Гэвч явбал нүүрээ бүрмөсөн барна.
Фан Юаньд сургамж өгөхөөр олон зарцаа хөдөлгөсөн атлаа эцэст нь өөрөө доог тохууны бай болох гэж байна.
Ялангуяа хажууд нь зарц нь харж байгаа шүү дээ.
«Хараал ид! Фан Юань огт үгэнд орохгүй юм! Хэтэрхий зальтай байна!»
Мо Янь дотроо уурлан бодоод, Фан Юанийг өрөөнөөс гаргахын тулд элдвээр харааж, өдөөн хатгаж эхлэв.
— Фан Юань, эр хүн юм бол гараад ир!
— Фан Юань, эр хүн хийсэн хэргээ өөрөө хариуцах ёстой. Одоо өрөөндөө нуугдсан хулчгар амьтан болчихоод ичихгүй байна уу?
— Намайг тоохгүй байгаа дүр үзүүлэхээ боль! Зүгээр дээрээ гарч ир!
— Нуруугүй, хулчгар хог!
Фан Юань сонсоогүй мэт ганц ч хариу өгсөнгүй.
Хэсэг хараасны дараа Мо Янийн уур тайлагдсангүй. Харин ч улам дүрэлзлээ.
Тэр өөрийгөө алиалагч эсвэл хэрүүлч авгай шиг мэдэрч эхлэв. Хүний хаалга хаан зогсож хашхирах нь дэндүү шившигтэй байлаа.
— Аа-а-а! Уур хүрээд үхлээ!
Мо Янь галзуурах шахаж, эцэст нь Фан Юанийг өдөөн гаргах бодлоо орхив.
— Фан Юань, чи одоо нуугдаж болно. Гэхдээ надаас үүрд нуугдаж чадахгүй!
Тэр ууртайгаар газар дэвсээд, дургүйцэн одлоо.
Явахаасаа өмнө сүүлчийн тушаалаа өглөө.
— Гао Вань, энд үлдээд түүнийг сайн хар! Энэ өрөөнөөс ер гарахгүй байхыг нь харъя!
— За, эзэнтэн!
Булчинлаг зарц Гао Вань яаран хариулж, Мо Янийг үдэв.
Гэвч дотроо гашуудав. Уулын шөнө жихүүн, салхитай. Бүхэл шөнө харуулд зогсвол амархан даарч өвдөнө.
Энэ яавч амар ажил биш.
Шарр... Шарр...
Анхдагч тэнгис дотор давлагаа дээш доош долгилно.
Ногоон зэс анхдагч мөн чанар ус мэт цугларч, давлагаа болон өнхөрсөөр бясалгалын сүвийн эргэн тойрны ханыг мөргөв.
Фан Юанийн оюун санааны удирдлагаар давлагаа тасралтгүй босож, хана руу дахин дахин цохилно.
Нэгдүгээр зэргийн эхэн шатны Гү бясалгагчийн бясалгалын сүвийн хана цагаан гэрлэн бүрхүүлтэй адил.
Ногоон зэс анхдагч мөн чанар түүнийг мөргөх бүрд гэрэл сүүдэр анивчин, үгээр дүрслэхийн аргагүй мэдрэмж төрүүлнэ.
Цаг хугацаа аажмаар өнгөрч, ногоон зэс анхдагч тэнгисийн түвшин тасралтгүй буурав.
Анхны дөчин дөрвөн хувиас арван хоёр хувь хүртэл багасжээ.
«Гү бясалгагч бясалгалын түвшнээ ахиулахын тулд анхдагч мөн чанараа зарцуулан, бясалгалын сүвийнхээ ханыг тэтгэн бэхжүүлэх ёстой.»
«Эхэн шатны Гү бясалгагчийн сүв гэрлэн бүрхүүлтэй. Дунд шатных усан бүрхүүлтэй, харин дээд шатных чулуун бүрхүүлтэй байдаг.»
«Би эхэн шатаас дунд шатанд хүрэхийн тулд гэрлэн бүрхүүлээ усан бүрхүүл болгон тэтгэн бэхжүүлэх хэрэгтэй.»
Таван зуун жилийн дурсамжийнхаа ачаар Фан Юань одоогийн бясалгалын шат, арга барилыг гарын алга мэт сайн мэднэ.
Тэр нүдээ аажмаар нээхэд шөнө аль хэдийн гүн болжээ.
Хавирган сар шөнийн тэнгэрт өндөр өлгөгдөж, сарны гэрэл ус мэт тунгалаг тусна.
Хаалга бүрэн нээлттэй хэвээр байлаа. Сарны гэрэл өрөөнд тусахыг хараад Фан Юань дэлхий дээрх алдарт шүлгийн хоёр мөрийг санав.
«Аниргүй шөнө орны өмнө сарны гэрэл тусна.
Газарт хяруу унасан мэт үзэгдэнэ.»
Шөнийн салхи жихүүн үнэр дагуулан үлээв.
Фан Юань дулаан өгдөг Гүгүй. Арван таван настай хөвгүүний биеэр уулын шөнийн хүйтнийг тэсэхэд бэрх тул өөрийн эрхгүй үл ялиг чичирлээ.
Уулын шөнө маш хүйтэн.
— Муу хог, эцэст нь нүдээ нээв үү! Хэр удаан тэндээ бясалгах гэсэн юм? Гараад ир! Ямар ч байсан чи шийтгүүлнэ. Манай залуу эзэн Мо Бэйг зодсон болохоор залуу хатагтай чамд сургамж өгөх нь зөвхөн цаг хугацааны асуудал!
Фан Юанийг сэрснийг харсан Гао Вань сэргэж, үүдэн дээрээс хашхирав.
Фан Юань нүдээ нарийсгав.
Хоёрдугаар зэргийн эмэгтэй Гү бясалгагч явчихсан бололтой.
— Муу хог, намайг сонсож байна уу? Хурдан гараад ир! Чи өрөөтэй, унтах ортой. Харин би энд бүхэл шөнө зогслоо! Одоо гарч ирэхгүй бол намайг дотогш дайран орж чадна гэдэгт итгэхгүй байна уу?
Фан Юань ямар ч хувирал үзүүлсэнгүй.
— Новш минь, гарч ирээд бууж өг! Чи Мо овгийг гомдоосон. Одооноос сайхан өдөр үзэхгүй. Хурдан залуу хатагтайгаас уучлал хүс. Тэгвэл тэр чамайг өршөөж мэднэ.
Гао Вань үргэлжлүүлэн хараав.
Фан Юань түүний ганц ч үгийг сонссонгүй.
Хадгалдаг уутнаасаа нэг анхдагч чулуу гарган атгаад дахин нүдээ анив.
Түүнийг бясалгалаа үргэлжлүүлэх гэж байгааг харсан Гао Вань сандарч, уурлан хашхирав.
— C зэрэглэлийн муу чадамжтай чи энэ насандаа ихдээ л хоёрдугаар зэргийн Гү бясалгагч болно! Бясалгалаа гээд юунд хүрэх юм? Чи ганцаараа бүхэл Мо овгийн өрсөлдөгч биш! Хүү минь, дүлий юм уу? Миний хэлсэн ганц үгийг ч сонсов уу?!