Фан Юань одоогоор давамгайлж байсан ч энэ байдлыг удаан хадгалж чадахгүй.
Цохилт солилцох тусам амьсгаа нь давхцаж, тамир нь барагдана.
Харин Гао Ванийн амьсгал урьдын адил жигд, тогтуун хэвээр байлаа. Энэ нь тэдний тэсвэр хатуужлын асар их зөрүүг харуулна.
Үүний зэрэгцээ гар хөлөө тасралтгүй хөдөлгөсөн Гао Ванийн бие аажмаар дулаарч, нударганы хурд нь улам нэмэгдэв.
Хүйтэнд даарч, хөдөлгөөн нь удаашран, бие нь бадайрсан нөлөө хэдийн арилжээ.
Олон жилийн бэлтгэлээр олсон жинхэнэ ур чадвар нь сая бүрэн илэрч эхлэв.
— Хүү минь, чи намайг дийлэхгүй! Академийн дотуур байранд Сарны Гэрэл Гү ашиглахыг овгийн дүрмээр хориглодог. Чи дууссан! Миний гарт орохоос өөр аргагүй!
Гао Вань галзуу мэт инээлээ.
Тэр тулааны арвин туршлагатай тул үгээр Фан Юанийн дайчин зоригийг мохоохыг оролдов.
«Эцсийн дүндээ би ердөө өсвөр насны хүүхэд. Бүрэн хөгжөөгүй энэ биеийг насанд хүрсэн зарцынхтай харьцуулах боломжгүй.»
Гэвч Фан Юанийн сэтгэл мөс мэт тайван хэвээр байлаа.
Таван зуун жилийн турш хатаагдсан хүсэл зоригийг нь ийм хэдхэн үгээр ганхуулж яахан чадах билээ?
«Сарны Гэрэл Гү!»
Фан Юань дотроо дуудан анхдагч мөн чанараа хөдөлгөв. Үүний зэрэгцээ арагш үсэрч, Гао Ваниас зай авлаа.
Гао Вань араас нь хөөх гэж байсан ч Фан Юанийн алган дээр усан цэнхэр гэрэл цацрахыг гэнэт олж харлаа.
Царай нь барайж, чангаар хашхирав.
— Хүү минь, чи академийн дотуур байранд Гү ашиглан тулалдаж байна! Энэ чинь овгийн дүрэм зөрчсөн хэрэг!
— Дүрэм зөрчлөө гээд юу гэж?
Фан Юань хүйтнээр инээмсэглэв.
Тэр овгийн дүрмийг судалж, цээжээр мэддэг болсон. Гэхдээ дагаж мөрдөхийн тулд бус, ашиглахын тулд сурсан юм.
Фан Юань алгаа нуман хөдөлгөөнөөр Гао Вань руу савлаа.
Чин!
Цэнхэр сарны ир исгэрэн гарч, Гао Ванийн нүүр рүү нисэв.
Гао Вань шүдээ зуун, хоёр гараа өргөж нүүрээ халхлан хамгаалалт үүсгэлээ.
Үүний зэрэгцээ урагш давхихаа зогсоосонгүй. Тэр сарны ирийг биеэрээ тэсээд, тулааныг аль болох хурдан дуусгахаар шийджээ.
Сарны ир шуунд нь тусав.
Паж!
Сарны гэрлийн доор мах нь ханзарч, цус цацрав. Тэсэхийн аргагүй өвдөлт Гао Ванийн бүх мэдрэлийг дайрахад тэр бараг ухаан алдчих шахлаа.
— Яаж ийм байж болох юм?!
Фан Юань руу давхих хөдөлгөөн нь зогсов.
Хоёр шуунд нь гүн шарх үүссэнийг Гао Вань айдастайгаар олж харлаа. Шарх болон хажуу талаар нь шинэхэн цус урсаж, урагдсан мах нь унжин харагдана.
Тэр бүү хэл шууны хугарсан цагаан яс хүртэл цухуйжээ.
Гао Вань хэлэх үггүй болтлоо цочирдов.
«Боломжгүй! Нэгдүгээр зэргийн эхэн шатны сарны ир ихдээ л махыг минь хөнгөн зүсэх ёстой. Яаж ясыг минь хүртэл тасалж чадав? Үүнийг зөвхөн нэгдүгээр зэргийн дунд шатны хүчээр хийж чадна!»
Гао Вань нэг зүйлийг мэдсэнгүй.
Фан Юань нэгдүгээр зэргийн эхэн шатны Гү бясалгагч хэвээр ч Дарсны Өт Гүгээр нягтруулсан дунд шатны анхдагч мөн чанартай.
Дунд шатны анхдагч мөн чанараар идэвхжүүлсэн Сарны Гэрэл Гүгийн сарны ир түүний таамаглаж байснаас хавьгүй хүчтэй байлаа.
«Муу ёр! Энэ хүү нэг л биш!»
Гэнэдэж, хүнд шархадсан Гао Ванийн тулалдах зориг тэр дороо мохов.
Тэр шийдэмгийгээр эргэж, зугтахаар шийдлээ.
— Зугтаж чадна гэж үү?
Фан Юань хүйтнээр инээмсэглээд араас нь хөөлөө. Алганаас нь сарны ирүүд ар араасаа харвана.
— Туслаарай!
Гао Вань айсандаа чарлан хашхирч, амь тэмцэн зугтав.
Түүний дуу академийн дотуур байрнаас хол даван цуурайтлаа.
— Юу болоод байна? Хэн нэгэн тусламж гуйж байна!
Ойролцоо байсан дотуур байрны харуулууд дууг сонсоод хүрч ирэв.
— Мо овгийн залуу хатагтай Мо Янийн зарц байна.
Хөөцөлдөж буй дүр зургийг хармагцаа харуулууд зог туслаа.
— Зүгээр л нэг зарц байна. Түүнийг хамгаалахын тулд бид амиа эрсдэлд оруулах шаардлагагүй.
— Энд үлдэхийг нь зөвшөөрсөн нь өөрөө Мо овогт үзүүлсэн хүндлэл.
— Гэхдээ цөхрөнгөө бараад Фан Юанийг гэмтээчих вий. Болгоомжтой байх хэрэгтэй.
Сандарсан харуулууд эргэн тойронд цугларсан ч хэн нь ч Гао Ваньд туслахаар хөдөлсөнгүй. Зөвхөн хажуугаас ажиглав.
Зарц Гао Вань үхсэн ч тэдэнд ямар ч хамаагүй.
Харин Фан Юань үхэх юм уу, гэмтвэл хариуцлагыг нь тэд хүлээнэ.
Үүнийг харсан Гао Вань цөхрөнгөө барав.
— Бид бүгд гаднын хүмүүс шүү дээ! Намайг үхэхийг зүгээр хараад зогсож болохгүй!
Цусаа их хэмжээгээр алдсан тул түүний хурд улам саарлаа.
Фан Юань араас нь гүйцэж ирэв.
Түүний мөс мэт хүйтэн дуу Гао Ванийн үхлийн ялыг зарлах шиг сонсогдов.
— Хашхираад бай. Хэчнээн чанга хашхирсан ч нэмэргүй.
Үгээ хэлэх зуураа Фан Юань гараа эргүүлж, хоёр сарны ирийг Гао Вань руу харвав.
Үүш! Үүш!
Хоёр сарны ир Гао Ванийн хүзүүг чиглэн нислээ.
Зарцын бүх найдвар тасарч, ангалын ирмэгээс ганцхан алхмын зайд ирсэн мэт санагдав.
Дараагийн агшинд ертөнц нь эргэлдэж эхлэхийг тэр мэдэрлээ.
Тэр өөрийнхөө хөл, цээж, нурууг... бас таслагдсан хүзүүгээ олж харав.
Тэгээд бүх зүйл мөнхийн харанхуйд живлээ.
Гао Вань үхэв.
Хоёр сарны ир хүзүүг нь тас цавчиж, толгой нь цохилтын хүчээр хол шидэгдлээ. Толгойгүй бие нь арван метр орчим шидэгдэн газар унав.
Тасарсан хүзүүнээс нь шинэхэн цус оргилон, эргэн тойрны өвсийг улаанаар будлаа.
— Хүн алчихлаа!
— Фан Юань хүн алчихлаа!
Харуулууд өөрийн эрхгүй хашхирав.
Тэд бүх үйл явцыг нүдээрээ харсан тул айдас, жихүүдэс бүх биеийг нь нөмрөв.
Фан Юань ердөө арван таван настай, туранхай хөвгүүн. Гэтэл хүчирхэг насанд хүрсэн эрийг ямар ч хувиралгүйгээр хөнөөчихлөө.
Энэ бол Гү бясалгагчийн хүч!
Ялалт нэгэнт шийдэгдсэн байв.
Фан Юань алхаагаа удаашруулж, цогцос руу аажмаар ойртов.
Түүний царай юу ч болоогүй мэт тайван байлаа.
Энэ төрх харуулуудын нуруугаар улам хүйт даалгав.
Гао Ванийн толгой газар хэвтэнэ. Хоёр нүд нь бүлтийж, үхсэн ч аниагүй байв.
Фан Юань хүйтнээр ширтээд хөлөө өргөн, толгойг нь өшиглөн холдууллаа.
Харуулуудын зовхи өөрийн эрхгүй татав.
Фан Юань толгойгүй цогцост ойртлоо. Бие нь одоо ч үл ялиг татвалзана. Цус газар дээгүүр тархан, жижигхэн шалбааг үүсгэжээ.
Тэр Гао Ванийн шархыг барайсан харцаар ажиглав.
Шархнууд хэтэрхий гүн байлаа.
Энэ нь Фан Юаньд дунд шатны анхдагч мөн чанар байгааг илчилж мэднэ.
Нэгэнт энэ нууц задарвал түүнийг Дарсны Өт Гүтэй гэдгийг хүмүүс тун удалгүй тааварлана. Тэгээд овгийнхон аяндаа Цэцгийн Дарсны Ламыг бодож эхэлнэ.
Тиймээс Фан Юань энэ нууцаа нуух ёстой байв.
«Гэхдээ гэрч хэтэрхий олон байна.»
Фан Юанийн харц ойролцоох харуулуудыг гүйлгэн ажиглав. Тэд арав гаруй байлаа.
Түүнд анхдагч мөн чанарын арван хувь ч үлдээгүй. Бүгдийг нь алах боломжгүй.
Хэсэг бодсоны дараа Фан Юань бөхийж, Гао Ванийн шагайнаас атгаад цогцсыг чирэн алхав.
— Залуу эзэн Фан Юань, үүнийг бидэнд үлдээж болно.
Харуулууд айдсаа даран түүнд ойртож, хүндэтгэлтэй хэллээ.
Тэдний эелдэг, хүндэтгэлтэй өнгөнд нууж үл чадах айдас шингэсэн байв.
Фан Юань юу ч хэлэлгүй харуулууд руу харав.
Тэд бүгд амьсгаагаа түгжин, харцаа доошлууллаа.
— Сэлмээ өг.
Фан Юань гараа сунган тайван хэлэв.
Түүний дуу тушаах эрх мэдэлтэй, эсэргүүцэхийн аргагүй дарамт агуулна.
Хамгийн ойр зогссон харуул өөрийн эрхгүй бүсэлхийн дэх сэлмээ тайлж, Фан Юаньд өглөө.
Фан Юань сэлмийг аваад цааш алхав.
Араас нь арван хэдэн харуул мэл гайхан зогсож, холдох нурууг нь ширтсээр хоцорлоо.
Нар дорно зүгээс мандаж, анхны туяа уулын оргилыг гэрэлтүүлэн, академийн дотуур байрыг гийгүүлэв.
Арван таван настай Фан Юань туранхай өсвөр насны биетэй, цонхигор арьстай байлаа.
Өглөөний нарны доор тэр тайван алхана.
Зүүн гартаа гялалзсан сэлэм барьжээ.
Баруун гараараа толгойгүй цогцсын шагайг атган чирнэ.
Түүний явсан замд тод улаан цусан мөр татагдан үлдлээ.
Харуулууд аймшигт дүр зургийг харан мэл гайж, бие нь хөшжээ.
Нарны гэрэл тэдний дээр тусаж байсан ч ямар ч дулаан мэдрэгдсэнгүй.
Гүлп.
Тэдний дундаас хэн нэгэн шүлсээ чангаар залгив.