Солиорлын гэгээнтэн

36-р анги

36-р анги — Хэрчсэн цогцсыг бэлэг болгон илгээв!

Сонсох

— Сонссон уу? Фан Юань хүн алчихаж! — нэг сурагч хажуугийнхаа хүүхдэд шивнэв.

— Би ч бас сонссон. Үнэхээр хүн алсан гэсэн, — нөгөөх нь цонхийсон царайтай цээжээ дарав.

— Олон харуул нүдээрээ харсан юм билээ. Фан Юань тэр хүнийг хөөж байхад өнөөх нь амь гуйсан гэсэн. Гэтэл Фан Юань тоож ч үзэлгүй, толгойг нь шууд цавччихсан гэнэ!

— Тэр ч юу ч биш. Алсныхаа дараа толгойгүй цогцсыг нь хүртэл зүгээр орхиогүй. Дотуур байр руу чирч аваачаад, махан нухаш болтол нь жижиглэсэн гэсэн.

— Үнэн гэж үү?

— Яах аргагүй үнэн. Би өнөөдөр эрт ирсэн юм. Чулуун хавтангийн завсарт үлдсэн цусны толбо одоо ч харагдаж байна лээ.

— Тэгээд ч би та нарыг хуурах ямар хэрэгтэй юм? Түрүүн академийн ахмад энэ хэргийн төлөө Фан Юанийг дуудуулсан.

Академийн залуус хичээлдээ анхаарсангүй. Энд тэндээ бөөгнөрөн шивнэлдэнэ.

Арван тавхан настай тэдний хувьд хүн ална гэдэг дэндүү хол, бас аймшигтай зүйл байлаа.

Багаасаа овгийн хамгаалалтад өссөн болохоор зохион байгуулалттай гардан тулаанд оролцох, эсвэл тахиа нохой алахаас хэтэрч үзээгүй.

Харин хүн алах гэдэг тэдний төсөөллөөс ч давсан зүйл байв.

— Фан Юань хэнийг алсан юм бэ?

— Мо овгийн нэг зарцыг гэсэн.

— Тийм ээ. Би энэ хэргийг хамгийн сайн мэднэ. Өчигдөр Мо овгийн Мо Янь хэдэн зарц дагуулж ирээд Фан Юаньд төвөг удахыг нүдээрээ харсан.

— Мо овгийн хүн байсан юм уу? Тэгвэл Мо Бэй одоо хэцүүдэж дээ.

Олон залуу нэгэн зэрэг Гү Юэ Мо Бэй рүү харлаа.

Мо Бэй цонхийсон царайтай сууж байв. Тэр Фан Юань хүн алсан тухай өнөө өглөө л сонсжээ. Тэгээд үхсэн хүн нь өөрийнх нь сайн мэдэх Гао Вань байлаа.

Гао Вань Мо овгийн хамгийн идэвхтэй зарцуудын нэг. Бялдуучлахдаа гарамгайгаас гадна зодооны ур чадвараа ч багагүй хөгжүүлсэн, тун хэрэгтэй гар хөл байв.

Урьд нь Гао Вань Мо Бэйтэй хүртэл хэдэн мэх солилцож байсан удаатай.

Гэтэл тийм хүнийг Фан Юань амархан алчихсан гэхэд итгэхэд бэрх байлаа.

Иймээс Мо Бэй бусдаас хоёр дахин их цочирджээ. Гэвч гайхширлаас нь илүү айдас, түгшүүр төрж байв.

Фан Юань шиг хүний аминд хүрсэн хүнээс айхгүй гэвэл худал.

Үнэндээ ганц Мо Бэй ч биш, бусад залуус ч айж байлаа. Фан Юань өмнөх хоёр удаа тэднийг дээрэмдэхдээ бараг бүгдтэй нь гар зөрүүлсэн.

«Би ийм харгис алуурчинтай зодолдчихоод одоо хүртэл амьд байгаа юм байна!»

Олон сурагч цээжээ илэн, одоо бодоход айдас төрж байлаа.

Фан Юань хүн алсан нь яая гэхэв.

Хамгийн аймшигтай нь тэр цогцсыг хэсэглэн, махан нухаш болтол нь жижиглэсэн явдал.

Ийм зэрлэг хэргийн тухай сонсох нь хүртэл цэвэр ариун, гэнэн өссөн залуусын сэтгэлд хүнд цохилт болжээ.

Өрөөнд академийн ахмад, Фан Юань хоёроос өөр хүн байсангүй.

Академийн ахмад сууж, Фан Юань өмнө нь зогсоно. Хэн хэн нь үг дуугарсангүй. Өрөөний уур амьсгал туйлын хүнд байлаа.

Ахмад Фан Юанийг чимээгүй ширтэхэд нүдэнд нь ээдрээтэй өнгө гялсхийв.

Өнөө өглөө харуулууд Фан Юань хүн алсан тухай түүнд мэдэгдсэн. Энэ мэдээ академийн ахмадыг гайхшируулснаас гадна эргэлзүүлжээ.

Тэр бол гуравдугаар зэргийн Гү бясалгагч бөгөөд академийг хариуцдаг хүн. Нэгдүгээр зэргийн эхэн шатны Гү бясалгагчийн байлдах чадлыг мэдэлгүй яах вэ.

Фан Юань Гао Ванийг алсан нь сул дорой нь хүчтэнийг ялсантай адил байлаа.

Үнэндээ Мо Янь урд шөнө академид нэвтэрч, Фан Юанийг дотроос нь бүслэн хаасан тухай зарим харуул аль хэдийн мэдэгдсэн.

Гэвч академийн ахмад үүнийг анхаарч үзээгүй, бас зогсоогоогүй юм.

Түүний зорилго бол ирээдүйн Гү бясалгагчдыг сурган хүмүүжүүлэх болохоос сурагч бүрийг байнга хамгаалах биш. Сурагчдын амь насанд аюул учрахгүй л бол далд зөрчлийг хүртэл дэмждэг байв.

Мо Янь Фан Юаньд төвөг тарихаар ирсэн нь түүний харахыг хүссэн зүйл байлаа.

Нэгдүгээрт, ялсан ч, ялагдсан ч энэ тулаан Фан Юаний өсөлтөд тустай.

Хоёрдугаарт, тэр Фан Юанийн нөлөөг дарахыг хүссэн.

Фан Юань академийн хаалгыг дараалан хааж, бусад сурагчийг дээрэмдсэн. Нөлөө нь дэндүү өсөж байсан тул заавал дарах хэрэгтэй байлаа.

Гэвч Мо Янь юу ч хийж чадалгүй буцаж, үлдээсэн зарц нь хүртэл Фан Юанийг дийлэхгүй гэж тэр төсөөлсөнгүй.

Гао Вань бүр амиа алдсан байв!

Энэ ертөнцөд хүч бүхнээс дээгүүр. Хүн алах нь ч сонин зүйл биш. Ялангуяа Гү бясалгагчдын хувьд тун энгийн үзэгдэл.

Гэхдээ арван тавхан настай хүүхдийн анхны аллага гэдэг өөр хэрэг.

Академийн ахмад өөрийнхөө анх хүн алсан үеийг одоо ч тод санадаг байлаа.

Тэр үед аль хэдийн хоёрдугаар зэргийн Гү бясалгагч болсон, арван есөн настай байв. Нэгэн мөргөлдөөний үеэр Бай овгийн тосгоны Гү бясалгагчийг алсан юм.

Хүн алсныхаа дараа тэр доторхоо гартал бөөлжиж, сэтгэл нь түгшүүрээр дүүрсэн. Хэд хоног хоол ч идэж чадалгүй, юунд ч дур сонирхолгүй болжээ. Унтахад хүртэл тайван байсангүй. Нүдээ аних бүрд үхсэн хүн нь ууртай ширтэн зогсож харагддаг байв.

Харин одоо Фан Юанийг хар.

Царай нь мөс шиг тайван. Түгшиж сандарсан шинж огт үгүй. Урд шөнө хүний аминд хүрсэн хүн өөрөө биш мэт бөх гэгч нь унтаж амарсан бололтой.

Ялангуяа хэргийн нарийн ширийнийг сонсоод академийн ахмад бүр ч гайхсан.

Зарцыг алсан Фан Юань цогцсыг нь зүгээр орхилгүй, уур хилэндээ хөтлөгдөн дотуур байр руу чирч аваачаад махан нухаш болтол жижиглэсэн гэх.

Тэр аргыг нь сонсоход хүртэл аймшиг төрнө.

Иймээс академийн ахмад Фан Юанийг ээдрээтэй харцаар ширтэж байлаа.

Нэг талаар, амь насыг юу ч биш мэт үзэх хүйтэн хөндий занг нь гайхаж байв.

Нөгөө талаар, Фан Юань төрөлхийн тулааны авьяастайг үнэлжээ. Сарны Гэрэл Гүтэй танилцаад хэдхэн хонож атал хүн алж чадсан байна. Жирийн залуу байтугай A зэрэглэлийн авьяастан хүртэл үүнийг хийж чадахгүй байж мэднэ.

Энэ бол жинхэнэ тулааны авьяас!

Хэрэв сайтар хүмүүжүүлж, овгийн төлөө тулалдуулбал бүх дайсных нь хар дарсан зүүд болж чадна.

Эцэст нь түгшиж, зовниж байлаа.

Энэ явдлын дараа Фан Юанийн нэр хүнд гарцаагүй өснө. Тэгвэл түүний нөлөөг дарах бүр ч хэцүү болно.

Фан Юань дэндүү зоригтой байв. Академийн нутагт Гү ашиглан овгийн дүрмийг зөрчөөд зогсохгүй, хүний амь хөнөөжээ. Нөлөөг нь заавал дарах хэрэгтэй. Тэгэхгүй бол академийг цаашид яаж захирах билээ?

Харин энэ асуудлыг төгс шийдвэрлэх арга олдохгүй байгаа нь хамгийн зовлонтой. Эцсийн эцэст хэрэг явдал Мо овгийг хамарчээ.

— Фан Юань, би чамайг яагаад дуудсаныг мэдэж байна уу?

Академийн ахмад нам, сүртэй дуугаар өрөөний чимээгүй байдлыг эвдэв.

— Мэдэж байна.

Фан Юань толгой дохиод:

— Би академийн дотор Сарны Гэрэл Гү ашиглан овгийн дүрмийг зөрчсөн. Дүрмийн дагуу анхны зөрчил учир гучин анхдагч чулуугаар торгуулах ёстой, — гэж хариулав.

Тэр хамгийн чухал зүйлийг зориуд тойрч, Гао Ванийн үхлийн тухай ганц ч үг дурдсангүй.

Академийн ахмад агшин зуур мэл гайхав. Фан Юань ингэж хариулна гэж төсөөлөөгүй ажээ.

Царай нь барайж, хүйтнээр зандрав.

— Миний өмнө үгээр наадах хэрэггүй! Гао Вань яагаад үхсэнийг хэл!

Фан Юань нүдээ нарийсган:

— Хмф. Тэр Гао Вань дээд эзнээ үл хүндэлсэн урвагч байлаа. Урд шөнө өрөөний минь хаалгыг хаагаад зогсохгүй намайг алахыг оролдсон. Би өөрийгөө хамгаалахын тулд арга буюу Сарны Гэрэл Гү ашигласан. Азаар тэр урвагчийг алж чадсан.

— Түүнийг өөр уулын тосгоны тагнуул байх өндөр магадлалтай гэж сэжиглэж байна. Ахмад та энэ хэргийг нарийн шалгаж өгнө үү!

Үүнийг сонссон академийн ахмад хөмсгөө зангидан, хэлэх үггүй болов.

Гао Вань нэгэнт үхсэн тул Фан Юань хүссэнээ ярьж чадна. Эцсийн эцэст Гао Вань овгийн гишүүн бус, харь овогтой зарц төдий. Үхсэн ч академийн ахмадад хамаагүй.

Гэвч Мо овгийн хариу үйлдэл түүнд санаа зовооно. Гао Вань тэдний зарц атлаа академийн нутагт үхсэн. Харин академийг хариуцдаг хүний хувьд Мо овогт тайлбар өгөх ёстой.

Хэсэг бодсоны эцэст академийн ахмад Фан Юанийг ширтэн асуув.

— Тэгвэл хэлье. Гао Ванийн цогцсыг яасан бэ?

Фан Юанийн уруул мурийж, харгис инээмсэглэл тодров.

— Цогцсыг нь жижиглээд модон хайрцагт хийсэн. Үүр цаймагц Мо овгийн арын хаалганы дэргэд тавьчихсан.

— Юу?!

Академийн ахмад цочсондоо суудлаасаа үсрэх шахав.

Фан Юань тэдний зарцыг алаад зогсохгүй цогцсыг нь жижиглэн, Мо овгийн арын хаалганд аваачиж тавьжээ.

Энэ бол ил цагаан өдөөн хатгалга!

Асуудлыг эвээр шийдэхийг хүссэн академийн ахмадын хувьд жинхэнэ хар дарсан зүүд байлаа.

Фан Юань ердөө нэгдүгээр зэргийн Гү бясалгагч. Харин нөлөө бүхий Мо овог үүнийг яаж хүлээж авах бол?

Бодоход л академийн ахмадын толгой өвдөв. Хэрэг явдал түүний хяналтаас нэгэнт гарчээ.

«Энэ Фан Юань үнэхээр гай таригч юм!»

— Нэгэнт болсон явдлыг буцааж болохгүй. Одоо яриад ч нэмэргүй. Эхлээд яв. Шийтгэлийг чинь ойрын хэдэн өдөрт мэдэгдэнэ. Сэтгэлээ бэлдэж бай.

Академийн ахмад тун их бухимдан гараа дохиж, Фан Юанийг явуулав.

Харин өөрөө тайвнаар бодож, энэ асуудлыг шийдэх арга олох хэрэгтэй байлаа.

36-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Солиорлын гэгээнтэн36-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах
Унших заавар, тусламж