Солиорлын гэгээнтэн

37-р анги

37-р анги — Буулт ч мөн, сүрдүүлэг ч мөн

Сонсох

Энэ үед Мо овгийн эдлэнд...

— Би чамд юу гэж захисан билээ? Харин чи юу хийснээ хар!

Ажлын өрөөндөө суух Гү Юэ Мо Чэнь ширээ алгадаж, хилэгнэн зандрав.

Мо Янь өвгөний өмнө толгой бөхийн зогсоно. Нүдэнд нь гайхширал, уур хилэн хосолж байлаа.

Гао Ванийг Фан Юань алсан тухай тэр дөнгөж сая мэджээ.

Арван тавхан настай хүү атлаа ийм арга, ийм шийдэмгий зан гаргана гэж хэн санах билээ?

Гао Вань бол Мо овгийн итгэлт зарц. Фан Юань түүнийг алсан нь Мо овгийг ил цагаан үл хүндэлсэн хэрэг байв.

— Өвөө, та ингэтлээ уурлах хэрэггүй. Гао Вань ердөө л зарц. Үхсэн ч сүртэй юм биш. Тэр угаасаа Гү Юэ овгийн хүн биш. Харин Фан Юань дэндүү даварчээ. «Нохойг зодохдоо эзнийг нь хар» гэдэг. Тэр манай нохойг зодоод зогсохгүй бүр алчихлаа! — хэмээн Мо Янь дургүйцэн хэлэв.

Гү Юэ Мо Чэнь хилэгнэн хөмсгөө зангидав.

— Бас хэлэх нүүр чамд байна уу! Өд сөд чинь ургаад өвөөгийнхөө үгийг хүртэл тоохоо больчихов уу? Миний хэлснийг бүгдийг мартсан хэрэг үү?

— Ач охин тань тэгж зүрхлэхгүй!

Мо Янь цочин бондгосхийв. Өвөө нь үнэхээр уурласныг ойлгоод тэр даруй өвдөг сөгдлөө.

Гү Юэ Мо Чэнь цонх руу хуруугаараа заан зандрав.

— Хмф! Нэг зарц үхсэн нь юу юм? Харин одоо хүртэл Фан Юаньд дайсагнаж байгаа чинь л алсыг хардаггүй, хэргийн учрыг ойлгодоггүйн шинж!

— Залуусын хоорондын тэмцэл бол тэдний өөрсдийн хэрэг. Ахмад үеийнхэн бид оролцох ёсгүй. Энэ бол дүрэм! Харин чи Фан Юаньд төвөг тарихаар очсоноороо дүрэм зөрчсөн. Манай Мо овгийн энэ шившгийг одоо хэчнээн хүн харж суугаа бол?

— Өвөө, уураа барина уу. Уур биеийг тань муутгана. Энэ бол Мо Янийн буруу. Би Мо овогтоо гай тарьчихлаа. Өвөө юу гэж тушаана, түүнийг чинь дагана. Гэхдээ ач охин тань энэ гомдлыг залгиж үнэхээр чадахгүй нь!

— Тэр Фан Юань дэндүү өөдгүй, дэндүү увайгүй. Эхлээд намайг хуурч академид орсон. Дараа нь дотуур байрандаа нуугдаад, хэчнээн хараасан ч гарч ирээгүй. Намайг явмагц Гао Ванийг алчихсан. Тэр туйлын далд муу санаатай, жигшүүртэй хүн! — хэмээн Мо Янь гомдоллов.

— Өө, тийм үү?

Гү Юэ Мо Чэнь хөмсгөө зангидав. Тэр энэ тухай анх удаа сонсож байгаа тул нүдэнд нь сонирхлын гэрэл гялсхийв.

Өвгөн гүнзгий амьсгаа авч, уураа дарангаа сахлаа илэв.

— Би энэ Фан Юанийн тухай сонсож байсан. Багадаа шүлэг дуу зохиож, оюун ухаанаараа ялгардаг байж. Гэтэл төрөлхийн чадамж нь C зэрэглэлээр тогтсон. Ирээдүйд хол явж чадахгүй гэж үзээд өөрийн талд татах бодлоо орхисон юм. Харин одоо харахад багагүй сонирхолтой хүн бололтой.

Гү Юэ Мо Чэнь хэсэг завсарласнаа ширээгээ тогшин:

— Хүн байна уу? Тэр хайрцгийг оруулаад ир, — гэж тушаав.

Гадаах зарц даруй хөдөллөө. Удалгүй нэгэн модон хайрцаг тэвэрсээр орж ирэв.

Хайрцаг хэт том ч биш, хэт жижиг ч биш. Гэвч багагүй хүнд бололтой. Зарц хоёр гараараа барин, бичгийн ширээний дэргэд зогсов.

— Өвөө, энэ юу вэ? — гэж Мо Янь модон хайрцгийг эргэлзэн ширтээд асуулаа.

— Өөрөө нээгээд хар.

Гү Юэ Мо Чэнь нүдээ нарийсган, учир битүүлэг өнгөөр хэлэв.

Мо Янь босож, хайрцгийн тагийг сөхөн дотогш харлаа.

Тэр даруй царай нь хувирч, хүүхэн хараа нь зүүний үзүүр шиг агшив. Өөрийн эрхгүй нэг алхам ухарч, аймшигтайгаар хашхирлаа.

Гарт нь байсан модон таг ч шалан дээр унав.

Таггүй болсон хайрцгийн доторх зүйл ил гарлаа.

Цус, махны овоолго!

Цуст махыг хэсэг хэсгээр нь хэрчиж хайрцагт чихжээ. Ёроолд нь тод улаан цус тогтсон байв. Энд тэнд цайвар арьс, мах үзэгдэнэ. Урт гэдэснүүдийн дунд хавирга, шилбэний яс холилджээ. Цусан шалбаагийн нэг буланд хоёр хуруу, хөлийн хагас хуруу хүртэл хөвж харагдав.

— Өөөг...

Мо Янийн үзэсгэлэнт царай цонхийж, дахин нэг алхам ухрав. Ходоод нь оргиж, тэр дороо бөөлжих шахлаа.

Тэр хоёрдугаар зэргийн Гү бясалгагч бөгөөд гадагш гарч, туршлага хуримтлуулж байсан. Хүн ч алж үзсэн.

Гэсэн ч ийм жигшүүртэй, гаж дүр зургийг анх удаа харж байлаа.

Энэ хайрцагт байгаа цус, мах бол хэсэглэн жижиглэж, чихэж хийсэн хүний цогцос гэдэг нь илэрхий.

Цусны үнэр тэр дороо тархан, ажлын өрөөг бүхэлд нь дүүргэв.

Хайрцгийг барьсан зарцын хоёр гар чичирч, царай нь цонхийжээ. Тэр хайрцгийг өмнө нь нээгээд бөөлжсөн боловч одоо барьж зогсохдоо хүртэл зүрх нь дэлсэн, жигшил давлагаалан төрж байлаа.

Өрөөн дэх гурван хүнээс зөвхөн гэр бүлийн ахмад Гү Юэ Мо Чэнь л тайван хэвээр.

Тэр хайрцгийн доторхыг хэсэг ажигласнаа Мо Яньд алгуур хэлэв.

— Энэ хайрцгийг өнөө өглөө Фан Юань манай арын хаалганы дэргэд тавьсан байсан.

— Үнэхээр тэр гэж үү?!

Мо Янь туйлын их цочирдов. Оюун санаанд нь Фан Юанийн дүр өөрийн эрхгүй тодорлоо.

Тэр Фан Юанийг анх дэн буудалд харсан.

Тэр үед Фан Юань цонхны дэргэд тайван сууж, хоолоо идэж байв. Царай төрх нь ердийн, хоёр нүд нь харанхуй бөгөөд гүн. Бие туранхай, арьс нь өсвөр насны хүүхдийнх шиг цайвар.

Тун энгийн, дуу цөөтэй залуу харагдсан.

Гэтэл ийм гаж, солиотой үйлдэл хийсэн гэхэд итгэхэд бэрх!

Анхны цочрол өнгөрмөгц Мо Янийн дотор хилэн дүрэлзэв.

— Энэ Фан Юань арай дэндэж байна! Хэн түүнд ийм зориг өгсөн юм бэ? Манай Мо овгийг ингэж өдөөн хатгаж зүрхэлнэ гэнэ ээ! Би яг одоо очиж, түүнийг барьж авчраад гэмийг нь асууна!

Тэр ингэж хэлээд хаалга руу зүглэв.

— Өөдгүй амьтан, зогс!

Гү Юэ Мо Чэнь ач охиноосоо ч илүү уурлан, ширээн дээрх бэхний чулууг шүүрч аваад шидлээ.

Хатуу, хүнд бэхний чулуу Мо Янийн мөрийг оноод түсхийн шалан дээр унав.

— Өвөө!

Мо Янь мөрөө даран, цочирдон дуу алдлаа.

Гү Юэ Мо Чэнь босож, ач охин руугаа хуруугаараа заан, асар их бухимдсан өнгөөр хэлэв.

— Энэ олон жил чамайг сургасан минь талаар өнгөрсөн бололтой. Чи намайг тун их гонсойлголоо!

— Нэгдүгээр зэргийн эхэн шатны өчүүхэн Гү бясалгагчтай зууралдахдаа өчнөөн хүн дагуулчихаад, эцэст нь өөрөө хамраараа газар шаалгуулжээ. Гэтэл одоо уур хилэндээ бүрэн хөтлөгдчихөөд Фан Юанийн үйлдлийн цаад утгыг ойлгоогүй хэвээр үү?

— Ямар утга? — гэж Мо Янь эргэлзэн асуулаа.

Гү Юэ Мо Чэнь хамраараа тургив.

— Хэрэв Фан Юань биднийг өдөөн хатгахыг хүссэн бол хэргийг олонд ил болгох байсан. Тэгвэл энэ хайрцгийг хүн ихээр явдаг гол хаалганы өмнө биш, яагаад эзгүй арын хаалганд тавьсан юм бэ?

— Магадгүй бидэнтэй эвлэрэхийг хүссэн байх. Гэхдээ эвлэрэхийг хүссэн бол биеэр ирж уучлал гуйсан нь дээр биш үү? Яагаад жижиглэсэн цогцос бүхий хайрцаг явуулсан юм бэ? Энэ бол яах аргагүй өдөөн хатгалга! — гэж Мо Янь хэлэв.

Гү Юэ Мо Чэнь толгой сэгсэрснээ бас дохив.

— Тэр бидэнтэй эвлэрэхийг хүссэн. Гэхдээ нэгэн зэрэг сүрдүүлж ч байна. Хайрцгийг арын хаалганд тавьсан нь эвлэрэх санаа. Харин дотор нь цогцос хийсэн нь сүрдүүлэг.

Өвгөн хайрцаг руу заалаа.

— Хар. Энэ модон хайрцаг том биш. Бүтэн цогцос багтахгүй. Тиймээс дотор нь цогцсын зөвхөн нэг хэсэг бий.

— Үүгээрээ тэр асуудлыг олны чихэнд хүргэх хүсэлгүй, эвээр шийдэхийг хүсэж байгаагаа хэлсэн. Харин манай Мо овог энэ хэргийг мөшгөвөл цогцсын үлдсэн хэсгийг гол хаалганы өмнө тавьж, хэргийг бүрэн дэлгэнэ гэсэн үг.

— Тэгэхэд хоёр тал хоёулаа хохирно. Манай Мо овог түрүүлж дүрэм зөрчсөнийг бүх овог мэднэ. Бас Мо овгийн ирээдүйн тэргүүн ахмад үеийнхний эрхлүүлэлт, хамгаалалтгүйгээр өөрийгөө ч хамгаалж чадахгүй сул дорой хүн мэт харагдана.

Мо Янь үүнийг сонсоод хэсэг мэл гайхав.

Фан Юанийн үйлдэл ийм гүн утгатай гэж огт төсөөлсөнгүй.

— Арга нь үнэхээр ухаалаг юм, — хэмээн Гү Юэ Мо Чэнь бишрэн хэллээ. — Ганцхан үйлдлээр хатуу, зөөлөн аргыг хослуулж, урагшилсан ч болно, ухарсан ч аюулгүй үлдэх нөхцөл бүрдүүлжээ.

— Энгийн нэг модон хайрцаг атлаа Фан Юанийн буулт хийх санааг илэрхийлээд зогсохгүй манай Мо овгийг сүрдүүлэх чадлыг нь ч харууллаа. Тэгээд бүр манай сул газрыг яг атгасан байна.

— Хэрэв Мо овгийн нэр хүнд унавал Чи гэр бүлийн дайралт араас нь ирнэ. Овгийн тэргүүний тал ч боломжийг алдалгүй цохилт өгнө.

Мо Янь итгэж ядан:

— Өвөө, та түүнийг арай дэндүү өндрөөр үнэлээд байгаа юм биш үү? Тэр үнэхээр энэ бүхнийг бодох чадвартай гэж үү? Дөнгөж арван тавтай шүү дээ, — гэв.

— Хэт өндрөөр үү?

Гү Юэ Мо Чэнь ач охиноо дургүйцэн харав.

— Сүүлийн хэдэн жил амьдрал чинь хэтэрхий дардан өнгөрчээ. Тиймээс чи бардам ихэмсэг болж, бодит байдлыг тодорхой харж чадахаа больсон байна.

— Фан Юань аюул тулгарахад сандарсангүй. Чамайг хуурч академид орсон. Дараа нь хямралыг ухаанаараа давж, төвөгт өртөхгүйн тулд дотуур байранд нуугдсан.

— Чи хэчнээн доромжилсон ч огт хариу өгөөгүй. Энэ бол тэвчин хүлээх чадвар. Чамайг явмагц Гао Ванийг шууд алсан. Энэ бол зориг, шийдэмгий зан. Харин одоо энэ хайрцгийг илгээсэн нь түүний ухаан, төлөвлөх чадлыг харуулж байна.

— Тэгэхэд чи намайг түүнийг хэт өндрөөр үнэллээ гэж хэлсээр байх уу?

Мо Янь өвөөгийнхөө үгийг нүдээ бүлтийлгэн сонсов. Тэр өвөөгөө Фан Юанийг ийм өндрөөр үнэлнэ гэж огт төсөөлөөгүй.

Тэгээд тэр дороо дургүйцэн:

— Өвөө, тэр ердөө C зэрэглэлийн төрөлхийн чадамжтай шүү дээ, — гэв.

Гү Юэ Мо Чэнь гүнзгий санаа алдав.

— Тийм ээ. Ердөө C зэрэглэлтэй. Ийм ухаантай атлаа C зэрэглэлийн төрөлхийн чадамжтай байдаг нь үнэхээр харамсалтай. Чадамж нь арай өндөр, ядаж B зэрэглэл байсан бол манай Гү Юэ овгийн нөлөө бүхий хүн гарцаагүй болох байлаа. Харамсалтай нь ердөө C зэрэглэл.

Өвгөний санаа алдалтад харамсал ч, сэтгэл амарсан өнгө ч зэрэг агуулагдаж байв.

Мо Янь чимээгүй болов. Оюун санаанд нь Фан Юанийн дүр дахин гарч ирлээ.

Түүний нөлөөгөөр Фан Юанийн туранхай дүр нууцлаг бөгөөд харгис сүүдэрт бүрхэгдсэн мэт санагдав.

— Энэ хэргийг чи ганцаараа тарьсан. Одоо яаж шийдэх гэж байна?

Гү Юэ Мо Чэнь чимээгүй байдлыг эвдэн, ач охиноо шалгаж эхлэв.

Мо Янь хэсэг бодоод хөндий, хүйтэн өнгөөр хариуллаа.

— Гао Вань ердөө зарц. Үхсэн ч онцгой үр дагавар гарахгүй. Фан Юань ч C зэрэглэлийн төрөлхийн чадамжтай тул бас том асуудал биш. Хамгийн чухал нь манай Мо овгийн нэр хүндийг хамгаалах.

— Энэ асуудлыг намжаахын тулд Гао Ванийн гэр бүлийг бүхэлд нь цаазалж болно. Ингэснээр дүрэм журмыг хамгаалах манай байр суурийг бүх овогт харуулна.

— Мм. Нийт байдлыг бодож, хувийн сэтгэл хөдлөлөө хойш тавин гэр бүлийн ашиг сонирхлыг хамгаалж чаджээ. Энэ бол сайн хэрэг. Гэхдээ арга чинь дутагдалтай хэвээр, — хэмээн Гү Юэ Мо Чэнь дүгнэв.

— Өвөө, надад зааж өгнө үү, — гэж Мо Янь хүслээ.

Гү Юэ Мо Чэнь сүртэй өнгөөр:

— Энэ хэргийг чи өдөөсөн учир чамайг долоо хоног гэрийн хорионд оруулна. Одооноос Фан Юаньд дахин төвөг удаж болохгүй.

— Гао Вань дээд эзнээ үл хүндэлсэн. Эзэндээ халдаж зүрхэлсэн зарц үхэх ёстой. Гэмийнхээ төлөө цаазлуулах нь зүй ёсны хэрэг!

— Тэр Мо овгийн зарц байсан. Захирагдагчаа зөв хүмүүжүүлж чадаагүйн хариуцлагыг бид хүлээнэ. Иймээс Фан Юаньд гучин анхдагч чулуу нөхөн төлнө. Харин Гао Ванийн гэр бүлийнхэнд тавин анхдагч чулуу өгөөд, овгийн суурингаас хөөн гарга.

Өвгөн хэсэг завсарласнаа үргэлжлүүлэв.

— Дараагийн долоо хоног гэртээ сайн амар. Гадагш гарч болохгүй. Бас өвөө нь энэ хэргийг яагаад ингэж шийдсэний цаад учрыг сайтар бод.

— Мэдлээ, өвөө.

37-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Солиорлын гэгээнтэн37-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах
Унших заавар, тусламж