Гурван амьдралын заяа

4-р анги

4-р анги — Моси, амьдралын чинь зам амар амгалан байг

Сонсох

Орой нь Моси яаран гэртээ ирлээ.

Би урт сандал түшин номоо уншиж сууснаа түүн рүү нэг хараад, ном руугаа буцаад анхаарлаа хандуулав.

Моси хаалган дээр хэсэг зогссоноо болгоомжтой орж ирээд сандлын захад суулаа. Хэсэг эргэлзсэний эцэст:

— Өнөөдөр цэргүүд ирсэн гэж сонслоо, — гэв.

— Тийм.

— Саньшэн...

Би номоо хажуу тийш шидээд өндийн сууж, нүд рүү нь эгцлэн харав.

— Юу асуух гээ вэ?

Тэр амаа нээсэн ч үг гаргасангүй.

— Цэргүүдийг би хөөж явуулсан. Ши Цяньцянийг ч бас би хөөсөн.

Моси хэсэг над руу харснаа арга барагдсан мэт инээмсэглэв.

Би хөмсгөө өргөн:

— Яасан? Жанжны охинтой гэрлэх санаатай байсан юм уу? Тэгвэл би бурууджээ. Чиний гэрлэлтийг сүйтгэчихсэн юм байна. Ингэтлээ харамсаж байгаа бол би тэр охиныг олоод буцаагаад авчиръя. Чамд үнэхээр их сэтгэлтэй юм шиг байна лээ.

Ингэж хэлээд шууд гадагш алхтал Моси намайг татаж зогсоов.

Нүүр нь үл ялиг улайжээ.

— Саньшэн, миний хэлэх гэсэн зүйл тэр биш гэдгийг та мэдэж байгаа шүү дээ. Үнэндээ та... надаас болж ингэж атаархсанд би их баяртай байна. Зүгээр л...

— Зүгээр л яасан?

— Цэргүүд таныг ад чөтгөр гэсэн. Маргааш Эзэн хааны бумбыг урьж ирээд муу ёрын хүчийг дарах гэж байгаа гэсэн.

— Эзэн хааны бумба?

Өчигдөр нарийн гудамжинд харсан тэр хүйтэн царай санаанд орлоо.

Моси хөмсгөө зангидан толгой дохив.

— Саньшэн, та нуугдах хэрэгтэй юм биш үү?

— Нуугдах аа? Яах гэж? Би ад чөтгөр биш шүү дээ.

Гэвч Мосигийн санаа зовсон төрхийг хараад гэнэт учрыг ойлгов.

— Моси, чи намайг үргэлж ад чөтгөр гэж боддог байсан юм уу? Эзэн хааны бумба миний “жинхэнэ дүрийг” илрүүлчих вий гэж айгаад намайг нуугд гэсэн хэрэг үү?

Моси хөмсгөө улам зангидав.

Би толгой дохин өөртөө бувтнав.

— Арга ч үгүй юм байна. Би чамтай ийм олон жил хамт амьдарсан ч царай төрх минь өчүүхэн ч өөрчлөгдөөгүй. Гал хэрэгтэй болоход гал гаргачихна, салхи хэрэгтэй болоход салхи босгочихно. Намайг ад чөтгөр гэж бодох нь аргагүй. Тэгэхээр одоо надаас айж байгаа юм уу?

Миний үгийг сонсоод Мосигийн царай гэнэт хувирав.

Түүний нүүрэнд тун ховорхон харагддаг уур тодорлоо.

— Би яагаад танаас айх ёстой юм?! Ад чөтгөр байсан ч яадаг юм? Миний мэдэх ганц зүйл бол миний Саньшэн хэзээ ч надад хор хүргэж байгаагүй. Би ач санадаггүй хүн биш. Энэ хорвоогийн хүн бүр надад хэрхэн ханддагийг би сайн мэднэ! Тэр тусмаа та ямар ч муу ёрын ад чөтгөр биш. Бүр үнэхээр ад чөтгөр байсан ч гэсэн би аль хэдийн танд хайртай болсон. Энэ насныхаа эцэс хүртэл хайрласаар байх болно!

Хайртай.

Энэ үгийг сонсоод сэтгэл минь баярлаж, уруул өөрийн эрхгүй инээмсэглэл болон мурийв.

Моси угаасаа дөлгөөн ааштай.

Надад бол бүр ч зөөлөн ханддаг.

Ингэтлээ уурлаж байхыг нь бараг харж байгаагүй болохоор одоогийн төрх нь надад тун сонин санагдав.

— Тэгвэл юунаас айгаад байгаа юм?

Мосигийн царай хөшив.

Бодлыг нь шууд хэлчихсэн болохоор бага зэрэг эвгүйцсэн бололтой.

Хэсэг дуугүй байснаа санаа алдав.

— Саньшэн, би таныг хүмүүс зовоочих вий гэж айж байна.

Үүнийг сонсоод миний инээд хүрлээ.

— Бүдүүн Ваны арын хашааг санаж байна уу?

Тэр над руу харав.

— Нэг ширхэг өвс ч үлдээгүй.

Би сэтгэл хангалуун толгой дохилоо.

— Намайг дээрэлхэж болно оо. Хариуд нь би тэднийг дээрэлхэж л чадвал боллоо. Чиний эхнэр юуг ч тэвчиж чадна. Харин дээрэлхүүлэхийг л тэвчихгүй. Тиймээс санаа зовох хэрэггүй.

Миний үгэнд Мосигийн сэтгэл онгойсон бололтой. Дахиж энэ талаар юм хэлсэнгүй.

Орой унтахын өмнө угааж цэвэрлэх зуур би түүний ханцуйнд жижигхэн цоорхой байгааг анзаарав.

— Энэ яачихсан юм?

Моси ханцуйгаа далдлав.

— Юу ч биш ээ. Өнөөдөр хэдэн цэрэгтэй маргалдсан юм. Хувцас хуягт нь тээглээд урагдчихсан.

Би гараа сунгалаа.

— Наад хувцсаа өг. Би нөхөөд өгье.

Лааны гэрэлд би урагдсан хэсгийг оёдол оёдлоор нь нөхөв.

Моси хажууд минь сууж, толгойгоо үл ялиг гилжийлгэн намайг хувцсыг нь оёж өгөхийг харна.

Ийм өчүүхэн зүйлээс ч аз жаргал олсон мэт уруулд нь инээмсэглэл тогтжээ.

— Болчихлоо.

Би хувцсыг нь буцааж өглөө.

Түүний сэтгэл хангалуун төрхийг хараад гэнэт:

— Одоогийн эзэн хаан сайн хаан уу? — гэж асуув.

Моси хувцсаа аваад:

— Маш ухаалаг, мэргэн эзэн, — гэв.

Би толгой дохилоо.

— Тэгвэл бүх цэргийн эрхийг гартаа атгасан тэр их жанжин сайн жанжин уу?

Моси хөмсгөө зангидав.

— Цэрэг удирдаж, дайнд тулалдах чадварыг нь яривал эргэлзээгүй авьяастай. Гэхдээ улс орны амар тайвныг хадгалахад түүнийх шиг цусанд шунасан зан хэрэггүй.

Би дахин толгой дохив.

— Түүнийг зайлуулбал ард олны амьдрал дээрдэх үү?

— Жанжны хяналт үгүй болбол эзэн хаан шинэчлэлүүдээ саадгүй хэрэгжүүлж чадна. Ард олны амьдрал аяндаа дээрдэнэ.

Моси намайг гайхан харав.

— Саньшэн, та хэзээнээс ийм зүйл сонирхдог болчихов?

— Хэрэв ард олны төлөө тэр жанжныг зайлуулах арга олдвол чи баярлах уу?

Мосигийн нүд гэрэлтэв.

Гэвч тэр даруй харцаа буулган өнөөх гэрлийг нуув.

— Мэдээж баярлана.

Би дахин толгой дохилоо.

— Орой болжээ. Маргааш хийх ажилтай биз дээ. Унтаж амар.

Мосигийн өрөөний лаа унтарсны дараа би орон дээрээ суусан чигээрээ нүдээ цавчилгүй цонхны цаадах сарны гэрлийг ширтэв.

Моси ямар ч шалтгаангүйгээр бусадтай маргалдах хүн биш.

Өнөөдөр болсон бүхнийг нэг нэгээр нь холбож бодоод би учрыг ойлгов.

Хэн нэгэн намайг ад чөтгөр гэж хэлэхийг тэр сонссон байх.

Тэгээд маргааш Эзэн хааны бумба намайг “дарах”-аар ирнэ гэдгийг сонсоод уураа барьж чадалгүй бусадтай маргалджээ.

Моси үргэлж тэвчээртэй хүн байсан.

Түшмэл болоод ч удаагүй.

Эзэн хаан түүнийг үнэлдэг ч өөрийн гэсэн өргөө хүртэл шагнаагүй байгаа.

Ордонд Мосигийн байр суурь одоохондоо тун эмзэг нь илт.

Харин би өнөөдөр жанжны гэрийн хүмүүстэй зөрчилдсөнөөр Мосиг шууд шуурганы голд түлхчихжээ.

Би жирийн хүнээс өөр гэдэг үнэн.

Маргааш Эзэн хааны бумба ирээд “чиний биед харанхуйн хүч нуугдаж байна”, эсвэл “чи энэ ертөнцийн амьд амьтан биш” гэх мэт зүйл хэлчихвэл...

Моси мөрөөдөл, тэмцэл бүхнээ мартсан нь дээр болно.

Би юу ч хийсэн бай...

түүнийг өөрөөсөө болж хохироож болохгүй.

Ард олны төлөөх хүсэл мөрөөдлөө ярих үед Мосигийн нүдэнд ассан тэр гэрлийг би саналаа.

Биеэ үл үзэгдэх болгон түүний өрөөнд орлоо.

Унтаж буй царайг нь ширтээд аяархан хэлэв.

— Миний гурван амьдралыг надад өгсөн хүн нь чи. Тэгэхээр чиний сорилтыг хаахын тулд энэ амьдралаа зарцуулсан ч юу байх вэ. Бас энэ насанд би чиний эхнэр юм чинь нөхөр минь юу хүснэ, би бүх хүчээрээ дэмжих ёстой.

Орных нь дэргэд суугаад бөхийн, уруул дээр нь аяархан үнслээ.

— Моси, амьдралын чинь зам амар амгалан байг.

Маргааш өглөө эрт зарлиг ирж, Мосиг яаралтай ордонд дуудлаа.

Явахынхаа өмнө тэр дахин дахин:

— Эзэн хааны бумба ирвэл намайг буцаж иртэл заавал тэсэж хүлээгээрэй, — гэж захив.

Би дуртайяа амлав.

Түүнийг явснаас удалгүй сүрлэг ариун хийморь цацруулсан нэгэн бумба манай гэрт ирлээ.

Гаднаас нь харахад Эзэн хааны бумба тун залуу хүн байв.

Намайг хараад хэлсэн анхны үг нь:

— Кунчэнь хамбыг алчхаад нийслэлд ирж зүрхэлдэг. Чи үнэхээр зоригтой юм.

Би хэсэг мэл гайхан зогссоноо сая нэг Кунчэнь хамба гэдэг нь намайг есөн жилийн турш хөөсөн өнөөх лам болохыг санав.

— Үгүй ээ. Тэр хөгширч үхсэн. Надтай ямар ч холбоогүй. Би ад чөтгөр биш, бас хүн алж чаддаггүй.

Эзэн хааны бумба ёжтой инээв.

— Чиний биед харанхуйн хүч нуугдаж байна. Ад чөтгөр биш юм бол чи юу юм?

Мартагналын голын эрэг дээрх чулууны сүнс гэж хэлбэл намайг сүнс чөтгөр гэж зүтгэх нь гарцаагүй.

Би хэсэг бодоод:

— Намайг ад чөтгөр гэдэгтээ яагаад ийм итгэлтэй байгаа юм? — гэж асуулаа.

— Миний Самадхи галаар шалгахад л ад чөтгөр мөн эсэх чинь тодорхой болно.

Би хэсэг бодсоноо толгой дохив.

— За. Гэхдээ хүн ихтэй газар шалгана. Намайг өндөр тавцанд хүлээд шатаа. Бүгд харж байг. Хэрэв эцэст нь би бүрэн шатаж дуусвал ад чөтгөр биш гэдэг минь батлагдана. Тэгвэл чи Эзэн хааны бумбын нэр төрөөрөө тангараглан, буруу хүнийг алснаа олны өмнө зарлах ёстой.

Тэр миний үгийг сонсоод мэл гайхав.

Удсаны эцэст:

— Ямар нэгэн арга заль сэдээгүй байгаасай! — гэв.

— Хөөе, чи чинь шашны хүн байж яаж ийм буруу санаатай байдаг юм? За за, би яарч байна. Хурдхан намайг аваачаад шатаа.

Би шаламгай гэгч нь хаалгаар гарлаа.

Харин тэр гэрийн дотор хөдөлгөөнгүй зогссон хэвээр.

Би хөмсгөө зангидан буцаж ороод гараас нь татав.

— Яагаад ингэж эмэгтэй хүн шиг эргэлзээд байгаа юм? Өмнө нь өнөөх хөгшин ламд намайг алахад туслахдаа ийм тээнэгэлзээгүй биз дээ.

Захын үүдэнд хүрэхэд цэргүүд өндөр тавцан хэдийн босгож байлаа.

Эдгээр цэргүүдийн царай нэлээд танил.

Жанжны гэрийн хүмүүс бололтой.

Намайг өчүүхэн ч гэмтээгүй, бүр Эзэн хааны бумбыг өөрөө чирсээр ирэхийг хараад тэд хэсэг хөшиж орхив.

Би эргэж хараад өндөр тавцан дээр нэг үсрэлтээр гарлаа.

Мэдээж тун дэгжин, сүрлэг буусан тул үзэж байсан хүмүүс гайхан шуугилдав.

Олсыг өөрийнхөө биеэр хайш яйш ороож хүлээд доор зогсох бумба руу гараа даллав.

— Хөөе! Болчихлоо!

Эзэн хааны бумба хөмсгөө зангидан над руу ширтэхээс өөр хөдөлсөнгүй.

Би ч мөн түүн рүү ширтсээр байв.

Тэгтэл хажуу талаас нэгэн эмэгтэй гарч ирлээ.

Нөгөөдөр Ши Цяньцяньтай хамт манай гэрт үймээн тарихаар ирсэн өнөөх дунд эргэм насны эмэгтэй.

Намайг харангуутаа:

— Тэр байна! Тэр ад чөтгөр! Түшмэл Мосиг илбэдээд, манай авхайг хүртэл гэмтээсэн! Авхай одоо болтол ухаан ороогүй байна. Эрхэм бумба аа, та заавал энэ мангасыг устгаж, гай зовлонгийн үндсийг таслах ёстой!

гэж орилов.

Тэр Эзэн хааны бумбын ханцуйнаас зуурч, уйлан хайлан гашуудсан нь эргэн тойрны хүмүүсийг хүртэл нулимс унагахад хүргэхээр байлаа.

Хэрэв түүний зааж хараагаад байгаа хүн нь би биш байсан бол магадгүй би ч бас түүнтэй хамт уурлах байсан биз.

Эзэн хааны бумбын харц хүйтэрч, эмэгтэйн гарыг ханцуйнаасаа салгаад надаас:

— Өөрийгөө өмгөөлж хэлэх зүйл байна уу? — гэж асуулаа.

Би санаа алдав.

— Би үнэхээр ад чөтгөр биш.

Гэнэт нэг өндөг нисэж ирээд даашинзан дээр минь хагарав.

Үнэтэй хувцастай жаахан хүү олны дундаас гарч ирээд дахин нэг өндөг над руу шидлээ.

— Чи эгчийг минь дээрэлхсэн! Чи муу хүн! Бас эгчийн минь хайртай хүнийг булаасан! Моси ах угаасаа эгчид минь хайртай байсан юм. Бүх юм чамаас болсон!

Би даашинзан дээр хагарсан хоёр өндөг рүү хараад өөрийн эрхгүй хөмсгөө зангидав.

Гэхдээ өндөгнөөс илүү түүний хэлсэн үг уурыг минь хүргэлээ.

Би ёжтой инээмсэглээд хуруугаа үл ялиг хөдөлгөв.

Жаал агаарт хөөрлөө.

— Жаал аа. Эгч чинь түүнд дуртай байж болно. Харин түүний хайртай хүн нь би.

Жаал агаарт савчин тэмцэлдэв.

Дунд эргэм насны эмэгтэй бүр чангаар ориллоо.

— Үнэгэн шулам аа! Манай залуу эзнийг гэмтээж зүрхлэхгүй шүү!

Ойр хавийн хүмүүс ч шуугилдаж эхлэв.

— Хүнд хор хүргэж болохгүй!

Эзэн хааны бумба хүйтнээр зандрав.

Намайг хүлсэн олс гэнэт чангарч, хурууны минь хүч суларлаа.

Жаал агаараас унахад өнөөх эмэгтэй тосож авав.

Тэр даруй хөлийн улнаас минь халуун төөнөж, гал дүрэлзэн аслаа.

Самадхи гал.

Энэ хүн үнэхээр Самадхи галыг эзэмшжээ.

Жирийн мөнх бус хүн ийм гал бясалган эзэмшинэ гэдэг амаргүй хэрэг.

Үнэнийг хэлэхэд би галаас айдаг.

Үхэгсдийн ертөнцийн сүнслэг оршихуйнуудаас галаас айдаггүй нь тун цөөн.

Ад чөтгөр, сүнслэг оршихуй хоёрыг ялгахын тулд гал ашиглах нь үнэхээр сайн арга.

Ад чөтгөр шатаж дууссаныхаа дараа цөмөө үлдээнэ.

Харин сүнс болон хүнээс юу ч үлдэхгүй.

Би үхлээс айсангүй.

Яагаад гэвэл аль ч талаас нь бодсон би хэзээ ч жинхэнээсээ амьд байгаагүй.

Миний нутаг бол үхэгсдийн ертөнц дэх Мартагналын гол.

Би угаасаа үхлийн оронд төрсөн нэгэн.

Дүрэлзэх гал арьс махыг минь өвтгөн түлж байлаа.

Ухаан санаа бүдгэрэх үед хуучны хоёр танилаа олж харав.

Тэд агаарт хөвөн, намайг галд залгиулахыг харж байлаа.

Мэнд мэдэхийг хүссэн ч өвдөлт дэндүү хүчтэй тул юу ч хийж чадсангүй.

Хэчнээн хугацаа өнгөрснийг мэдэхгүй.

Биеийг минь төөнөх халуун аажмаар намдахад Хар, Цагаан Мөнх бусын элч хоёр гараа даллан намайг дуудаж байлаа.

Би маш удаан хугацааны дараа анх удаа бие минь ийм хөнгөн болсныг мэдрэв.

— Ха ха ха!

Хар Мөнх бус инээд алдан мөрөн дээр минь алгадав.

— Би үхлийн өчнөөн янзыг үзсэн. Гэхдээ чамайг галд шатаж байхыг хараад бид хэд хэд цочлоо шүү!

Түүний царай баяр хөөрөөр дүүрэн байсан тул би юу хэлэхээ ч мэдсэнгүй.

Алгаа хавсран мэнд мэдэж, ёс төдий хэдэн үг солиод доош харав.

Олон түмэн болон өнөөх эмэгтэй Эзэн хааны бумбын нэрийг баярлан хашхирч байлаа.

Харин бумба ганцаараа өндөр тавцан дээр гарч, үнсэн дундаас ямар нэгэн зүйл эрэн хайна.

Царай нь аажмаар цонхийв.

— За явъя. Ах нартайгаа хамт буцаж, энэ амьдрал чинь ямар байсныг ярьж өг.

— Түр хүлээ. Энд жаахан хүлээж байгаарай. Би... дуусгаагүй нэг ажилтай.

Хар, Цагаан хоёр бие бие рүүгээ харав.

Цагаан Мөнх бус:

— Дайны бурхан уу? — гэж асуулаа.

Би толгой дохив.

— Тэгвэл хурдан ирээрэй.

Эзэн хааны ордны хааны хийморь урьдын адил дэндүү хүчтэй байлаа.

Аз болоход би одоо бие махбодгүй сүнс болсон тул ордон руу нэвтрэх нь хамаагүй амархан болжээ.

Мосиг олоход тэр эзэн хааны ширээний өмнө зогсож байв.

— Эрхэм дээдэс миний эхнэрийг хамгаалж, аюулгүй байлгаж өгнө үү.

Тэр бөхийн хэллээ.

Эзэн хаан цайнаасаа балгаснаа:

— Эмэгтэй хүн гэдэг эцсийн эцэст эмэгтэй хүн л шүү дээ, — гэв.

— Эрхэм дээдэс ээ, Саньшэн бол миний зүрх сэтгэл, миний амь амьдрал.

Зүрх минь бүлээцэв.

Би түүний дэргэд бууж, араас нь тэврэв.

— Моси, чамтай учирсан минь миний аз байжээ.

Мосигийн бие үл ялиг хөшив.

Тэр огцом эргэж харсан ч харц нь миний биеийг нэвтлэн, хаа нэгтээ үл мэдэгдэх цэг дээр тогтов.

Ямар нэгэн зүйл мэдэрсэн мэт Моси гэнэт гадагш ухасхийлээ.

— Даварч байна!

Эзэн хааны дэргэдэх тайган зандарсан ч эзэн хаан гараа өргөн түүнийг болиулав.

Моси их танхимаас гарч, ордны замаар гүйж одлоо.

Би бүх замын турш араас нь дагав.

Тэр эхлээд гэртээ ирэв.

Хоосон гэрт хэн ч байхгүйг харангуутаа царай нь цаас шиг цайв.

Хэсэг хөшиж зогссоноо дахин гадагш гүйлээ.

Гудамжинд таарсан хүн бүрээс асуусаар эцэст нь захын талбайд бүдчин шахам хүрч ирэв.

Тэр үед Эзэн хааны бумба өндөр тавцан дээр зогсож, атга үнс гартаа барин сүртэйгээр зарлаж байлаа.

— Эзэн хааны бумбын нэр төрөөр тангараглан мэдэгдье. Саньшэн хэмээх энэ эмэгтэй үнэхээр ад чөтгөр байгаагүй.

Чихний дэргэдэх бүх шуугиан гэнэт холдон замхрах шиг болов.

Би зөвхөн Мосигийн нүдийг л харлаа.

Түүний харц тэр чигтээ хоосорчээ.

Тэр хоёр алхам гуйван ухрав.

Би яаран урагшилж түшиж авахыг оролдсон ч гар минь биеийг нь нэвтлэн өнгөрөв.

Би аяархан санаа алдлаа.

— Саньшэн...

Моси миний нэрийг үгээр хэлэхийн аргагүй шаналалтайгаар шивнэв.

— Аан, — гэж би хариуллаа.

Гэтэл тэр одоо миний дууг сонсож чадахгүй, намайг харж ч чадахгүй болсныг гэнэт санав.

— Саньшэн.

— Би энд байна.

Гэвч би тэнд байгаагүй.

Би түүний нүдэнд дахин оршихоо больсон байлаа.

Яг л тэр мөчөөс хойш Саньшэн Мосигийн амьдралд дахин байхаа больсон шиг.

4-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Гурван амьдралын заяа4-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах