Сүнс хөтлөгчид намайг Үхэгсдийн ертөнцөд авчрав.
Ингэснээр үлдсэн зургаан амьдралаасаа мултарчихлаа гэж бодоод уртаар санаа алдлаа.
Үнэндээ бол чангаар инээмээр байсан юм.
Гэвч яагаад ч юм инээж чадсангүй.
Уруул дээр минь Лу Хай Куны уруулын бүлээн мэдрэмж одоо хүртэл үлдсэн мэт санагдана.
Түүнийг бодох төдийд л зүрх нэг л гашуун оргино.
Тэр одоо ч амьд байгаа.
Гэхдээ миний энэ амьдрал дууссан болохоор дахиж “Лу Хай Кун” гэдэг тэр тэнэгдүү жаалтай уулзахгүй.
Би Үхэгсдийн ертөнц рүү хөтлөх замыг эргэж нэг харлаа.
Сэтгэл нэг л хоосорчих шиг болов.
— Хурдал! Хурдал! Яагаад ийм удаан яваад байгаа юм?! Бас ямар заль гаргах санаатай байна?!
Нэг жижиг сүнс нарийхан хоолойгоор хашхирав.
Тэр намайг сэжиг дүүрэн харцаар ажиглаж байлаа.
Би уруулаа цорвойлгов.
— Юундаа ингэж яаруу байгаа юм? Энэ удаа би дуулгавартайгаар Мартахуйн шөлөө ууна.
Энэ мэдрэмжүүдээ түр хугацаанд мартчихвал ч муугүй.
Гэтэл жижиг сүнс хүйтнээр инээлээ.
— Мартахуйн шөл гэнэ ээ? Чи бас дахин төрөх санаатай байгаа юм уу? Эхлээд Үхэгсдийн ертөнцөд найм, арван жил дуулгавартай ажиллаж нүглээ цайруул. Тэгээд дараагийн юм аа ярья.
Би гайхан:
— Ямар нүгэл?
Жижиг сүнс намайг Үхэгсдийн ертөнцийн улам гүн рүү дагууллаа.
Гэхдээ бид Мартахуйн шөл ууж, Дахин төрөлтийн гүүрээр гарахыг хүлээдэг сүнснүүдийн зүг явсангүй.
Би гэнэт түгшив.
Намайг арай тогоонд чанах гэж байгаа юм биш биз?!
Тэнгэр газар гэрчилнэ!
Би чинь тийм аймшигтай гэмт хэрэг үйлдээгүй шүү дээ!
Би дотроо элдэв юм бодож явтал жижиг сүнс хэлэв.
— Өнгөрсөн удаа чи, Тэнгэрийн од Чү Кун хоёр Үхэгсдийн ертөнцийг орвонгоор нь эргүүлсэн. Тэр явдлаас болоод Мэн эмгэн гурван мянган жилийн чөлөө авчихсан.
Тэр ууртайгаар үргэлжлүүлэв.
— Угаасаа Үхэгсдийн ертөнцөд хүн хүч хүрэлцдэггүй. Та хоёроос болоод бүр ч хэцүү болсон! Маш их цаг, хөдөлмөр үрэгдсэн!
— Тэнгэрийн од Чү Кун харин овоо хүмүүжилтэй байсан. Таван жил энд үлдэж, шийтгэлээ дуулгавартай эдэлсэн.
Жижиг сүнс над руу хуруугаараа заав.
— Харин чи яасан? Өгзгөө харуулаад л Хүний ертөнц рүү дахин төрөөд зугтчихсан! Хм! Хүний ертөнцөд орчихсон хойно чинь бид араас чинь хөөцөлдөөгүй. Харин одоо өөрөө буцаад хүрээд ирсэн болохоор өршөөл гуйгаад ч хэрэггүй!
Би шүлсээ залгив.
Энэ явдлыг яаж мартчихсан байна аа?
Үхэгсдийн ертөнцөд хийх ажил мундахгүй.
Харин тэд хэн нэгнийг шийтгэе гэвэл бүр ч мултрах аргагүй.
Надад мянган амьдрал үлдсэн байсан ч эхлээд энэ шийтгэлээ эдэлж байж л эндээс гарах нь.
Гэхдээ...
Ингэж саатсаар байгаад Лу Хай Куныг үхэх хүртэл энд үлдвэл яах вэ?
Тэгвэл би түүнтэй ахиад зэрэг дахин төрөх юм биш биз?!
Би энэ аймшигтай бодолд автсан хэвээр байтал жижиг сүнс намайг Яньваны ордонд авчрав.
— Яньван аа, Үүлэн дагинаг авчирлаа.
Жижиг сүнс хэлсэн ч ямар ч хариу сонсогдсонгүй.
Би толгойгоо өргөн харлаа.
Ширээн дээр хоёр хөл тавьчихсан байх юм.
Ширээний ард хар хувцастай нэгэн эр сандал дээр налан суужээ.
Нүүрэн дээрээ ном тавьчихсан, бөх гэгч нь унтаж байлаа.
Жижиг сүнс дахин чангаар:
— Яньван аа! Үүлэн дагинаг авчирлаа!
Сандал дээрх хүн хөдөллөө.
Нүүрэн дээр байсан ном нь “пад” хийн газар унав.
— Аан... мм. За, за.
Тэр хөлөө ширээнээс буулгаж, амныхаа буланг арчаад арай гэж цэх суув.
Дараа нь замбараагүй ширээн дээрх нэг номын хуудсыг эргүүлж харав.
Нүд нь нойрмог хэвээр.
— Аан... тэр... ямар дагина билээ? Ямар хэрэг хийсэн юм?
Миний уруул өөрийн эрхгүй татвалзав.
Энэ үнэхээр алдарт Яньван мөн үү?
Орлон сууж байгаа хүн биш биз?
Царай нь цагаан гурилан бөмбөлөг шиг.
Ааш авир нь бүр хариуцлагагүй хөгшин авга шиг.
Хажууд нь зогсох шүүгч түшмэл арга нь барагдсан янзтай санаа алдав.
— Хорин жилийн өмнө Үхэгсдийн ертөнцөд үймээн тарьсан Үүлэн дагина байна.
— Өө!
Яньваны нүд гэнэт сэргэв.
— Чи байсан юм уу?! Сайн байсан шүү, охин минь! Тэр үед Үхэгсдийн ертөнц хэчнээн хөгжилтэй болсон гэж санана! Ха ха...
Хажуугийн шүүгч түшмэл ханиалгав.
Яньван яаран уруулаа жимийн инээдээ барилаа.
Тэгээд гэнэт тун сүртэй царай гарган:
— За тэгээд... үүнийг яаж шийтгэвэл зохилтой гэж бодож байна, шүүгч ээ?
Шүүгч түшмэл шууд хариулав.
— Хорин жилийн өмнө Тэнгэрийн од Чү Куныг таван жил шийтгэсэн. Харин Үүлэн дагина Шян Зы шийтгэлээс зугтаж, Хүний ертөнцөд дахин төрсөн.
Тэр хатуу өнгөөр үргэлжлүүлэв.
— Энэ бол тун ноцтой хэрэг. Тиймээс шийтгэлийг нь гурав нугалах нь зүйтэй гэж бодож байна. Үхэгсдийн ертөнцөд арван таван жил ажиллуулъя.
— Ингэвэл Үхэгсдийн ертөнцийн дүрэм хатуу гэдгийг бусад сүнс ч ойлгоно. Жаахан алдаа гаргасан ч хүнд шийтгэл хүлээдэг гэдгийг мэдэг.
Яньван толгой дохив.
— За. Тэгье.
Үүнийг хэлчихээд л тэр буцаад сандал дээрээ налан унтаад өгөв.
Миний арван таван жилийн ял шийтгэлийг яг л өдрийн хоолондоо өндөг хутгаж идэх үү, шарж идэх үү гэдгээ шийдэж байгаа мэт амархан тогтоочихлоо.
Яньваны ордноос гарсны дараа жижиг сүнс намайг гүүр рүү авчрав.
Өмнөх шигээ л сүнснүүд урт цуваа үүсгэн зогсож байлаа.
Жижиг сүнс том тогоо руу заав.
— Одооноос Мэн эмгэний оронд чи шөл чанана. Тогоогоо халиулж болохгүй шүү. Арван таван жил шөл чанасныхаа дараа дахин төрж болно.
Би хэсэг бодлоо.
Арван таван жил гэдэг тийм ч урт хугацаа биш.
Чү Кун дор хаяж дахиад арван таван жил амьдрах ёстой.
Ингэж бодоод сэтгэл уужрав.
Шанагаа аваад шөл чанаж эхэллээ.
Үхэгсдийн ертөнцөд өдөр, шөнө гэж үгүй.
Энд үргэлж харанхуй.
Шөл чанаж зогсох газраасаа Дахин төрөлтийн хүрднээс бууж ирэх хүмүүсийг харж болно.
Янз бүрийн хүн ирнэ.
Гэвч царай нь бүгд адилхан хоосон, гандсан байдаг.
Анх харахад өрөвдөж л байлаа.
Харин цаг өнгөрөх тусам дасчихсан.
Уйлах уу.
Гуниглах уу.
Инээх үү.
Надад ялгаагүй.
Хэдхэн үгээр анхаарлыг нь татаж, зөөлөн сануулна.
— Эгнээндээ зогсоорой. Шөлөө аваарай.
Ингэсээр мэдэхийн зуургүй арван хоёр жил өнгөрчээ.
Гуравхан жил үлдсэнийг бодоод би цээжээ түхийлгэн, сэтгэл өндөр шөлөө чанасаар байв.
Гэвч хувь тавилан надтай тун муухай тоглосон юм.
Үхэгсдийн ертөнцийн нэгэн жирийн, бүрхэг өдөр байлаа.
Дахин төрөлтийн хүрдний нөгөө талд маш танил нэгэн дүр харагдав.
Би агшин зуур хөшлөө.
Бүр гартаа байсан шанагаа тогоо руу унагачихав.
Ухаан ормогцоо чичирсэн хуруугаараа түүн рүү заалаа.
— Лу Хай Кун!
Би түүнийг дахиж хэзээ ч харахгүй гэж бодсон.
Үлдсэн зургаан амьдралдаа түүнтэй зэрэг дахин төрөх тавиланг аль хэдийн эвдчихсэн гэж бодсон юм.
Би шүдээ зуун гашуунаар:
— Би бүгдийг тооцсон. Ганцхан чамайг ийм богино насална гэж тооцоогүй!
Үхэгсдийн ертөнц угаасаа нам гүм газар.
Тиймээс миний шүдээ хавиран хэлсэн үг хүртэл эргэн тойронд тод сонсогдов.
Сүнснүүд бүгд над руу гайхан харлаа.
Замын нөгөө талд байсан Лу Хай Кун ч хэсэг зог тусав.
Удалгүй харц нь над дээр тогтов.
Дараагийн агшинд нүд нь аюултайгаар онийж, над руу шууд алхаж эхэллээ.
Алхаа нь тун хурдан.
Надад маш муу совин төрөв.
Энэ хүн Үхэгсдийн ертөнцөд ирсэн болохоор бүх дурсамжаа эргүүлэн авсан.
Одоо тэр намайг үхтлээ хайрладаг Лу Хай Кун биш.
Харин арван хоёр Тэнгэрийн одны нэг Чү Кун.
Лу Хай Куны амьдралыг санаж байсан ч түүний хувьд тэр нь урт амьдралынх нь нэг хэсэг төдий.
Харин одоогийн Чү Куны нүдэнд би хэн бэ?
Мөрнөөс нь хазсан.
Зодолдсон.
Маажиж шалбалсан.
Ялах эсэхээ ч тоолгүй түүнтэй зууралддаг ичгүүр сонжуургүй хэрүүлч.
Бас түүнийг гүтгэж, Үхэгсдийн ертөнцөд таван жил шийтгэл эдлүүлсэн гай таригч!
Одоо намайг хэдэн хэсэг тасдаж хаямаар байгаа нь гарцаагүй.
Бага зэрэг гэмшсэн ч...
Анхнаасаа өөрөө намайг өдөөгөө биз дээ!
Би ердөө өөрийгөө хамгаалсан.
Тэгээд ч би ямар уужуу сэтгэлтэй билээ.
Түүний амийг аварч, олон жил сайхан амьдрах боломж өгсөн.
Надад баярлах ёстой.
Бүр үнэнийг хэлбэл надад өртэй хүн нь тэр!
Би өөрийгөө ингэж тайвшруулж дуусаагүй байтал Чү Кун улаан ташуур гаргаж ирэв.
Юу ч хэлсэнгүй.
Нэг чанга хашхираад л ташуураа над руу савчив.
Би хөшиж орхилоо.
Түүний царай...
Яг Лу Хай Куных.
Хөл минь хөдөлж өгсөнгүй.
Ташуур хүзүүг минь шүргэн өнгөрөв.
Шатаж буй мэт өвдөлт намайг сая нэг ухаан оруулав.
Хүзүүндээ гараа хүргэхэд хуруунд цус наалджээ.
Арьсыг минь зүссэн бололтой.
Би толгойгоо өргөн Чү Кун руу харлаа.
Намайг үнэхээр онож орхисноо мэдээд тэр өөрөө ч бага зэрэг гайхжээ.
— Чи...
Тэр хөмсгөө зангидан хашхирлаа.
— Чи тэнэг юм уу?! Ийм удаан ташуурыг ч зайлуулж чадсангүй гэж үү?!
Би ч бас хөмсгөө зангидав.
— Намайг өөрөө цохичхоод бас над руу хашхирах нь уу?!
— Хэн... хэн чамайг зайлахгүй гэж мэдсэн юм!
Тийм ээ.
Би тэр ташуураас зайлж болох байсан.
Гэхдээ Лу Хай Кунаас...
Зайлж чадсангүй.
Би түүн рүү шууд алхав.
Чү Куныг дийлэх эсэх надад хамаагүй.
Ханцуйнаас нь шүүрэн аваад:
— Богино настай сүнс минь! Чамайг аварч өөрийнхөө амийг үрсэн минь хайран байна!
Чү Кун хэсэг хөшив.
Дараа нь хөмсгөө зангидан ширүүн хэллээ.
— Хэн чамаас намайг авар гэж гуйсан юм?!
Тэр гэнэт дуугаа хураав.
Нүдэнд нь үл таних нэгэн мэдрэмж хальт үзэгдсэнээ тэр дороо уур болон хувирав.
— Чи тэр амьдралыг надтай ярьж бас зүрхэлж байна уу?! Яаж чи...
Тэр түгдэрчихэв.
— Яаж чи намайг...
Хэсэг хугацаанд цааш нь юу ч хэлж чадсангүй.
Тэгэхээр нь би өмнөөс нь үргэлжлүүллээ.
— Тэр амьдрал дууссаны дараа бид дахиж уулзахгүй гэж бодсон юм. Тэгсэн чинь чи ийм богино насалчих юм! Миний бүх хичээл зүтгэлийг талаар болголоо! Яахаараа ингэж хурдан үхдэг байна аа?!
Гэнэт Лу Хай Кун намайг үхэх үед юу хэлснийг санав.
Би улам уурлан хашхирлаа.
— Аан, тийм учиртай байсан юм уу! Намайг үхэхэд “дараагийн амьдралд ч, түүний дараагийн амьдралд ч уулзана” гэж хэлсэн чинь намайг хараасан хэрэг байж!
Би түүн рүү хуруугаараа заав.
— Хорон санаатай амьтан!
Чү Куны царай цайв.
Тэр ч бас миний ханцуйнаас шүүрэн авав.
— Чи өөрөө Үхэгсдийн ертөнцөд өчнөөн жил байж байгаад яагаад дахин төрөөгүй юм?!
Тэр над руу ширтэв.
— Нууц санаатай хүн нь чи байна! Чи өөрөө дараагийн амьдралдаа надтай зууралдах гэж санаархсан байна! Зальтай эмэгтэй!
— Зальтай гэнэ ээ?
Би ардаа буцалж буй тогоо руу заав.
— Арван гаруй жил шөл чанаж зогсохыг зальтай гэдэг юм уу?!
Уур минь оргиллоо.
— Чи, новшийн жаал! Үхэгсдийн ертөнцийг сүйд хийгээгүй бол би энд ингэж шийтгүүлж зогсох байсан юм уу?!
— Би Үхэгсдийн ертөнцийг сүйд хийсэн гэнэ ээ?
Үүнийг сонсоод Чү Кун бүр ч уурлав.
Хашхирч байсан хоолой нь гэнэт намдаж, бүр аймаар зөөлөн болов.
— Би ямар ч гэмгүй байж таван жил хүнд хөдөлмөр хийсэн.
Тэр үг бүрээ шүдээ зуун хэллээ.
— Эцэст нь чи бас энэ бүхнийг миний буруу гэж хэлж байна уу?
Чү Куны харц Мартахуйн шөл рүү шилжив.
— Мартахуйн шөл...
Тэр хүйтнээр инээмсэглэв.
— Чи бас Мартахуйн шөлийг дурддаг юм аа?!
Миний гарнаас атгасан хуруу нь улам чангарлаа.
Гар минь мэдээгүй болж эхлэв.
Би сандарч:
— Чи юу хийх гээд байгаа юм?! Юу хийх гэж байна?!
Чү Кун намайг гүүр рүү чирлээ.
Чирж явах зуураа нэг аяга шөл шүүрч авав.
Эргэн тойрны сүнснүүд түүний биеэс цацрах сүрд дарагдан зам тавина.
Хорин жилийн амар тайвны дараа Үхэгсдийн ертөнц ахин үймж эхэлжээ.
Чү Кун эрүүг минь чанга атган амыг хүчээр ангайлгав.
Хүйтнээр инээмсэглээд шөлийг ам руу минь юүллээ.
— Өнгөрсөн амьдралд чи үүнийг уухгүйгээр зугтсан. Тэгээд намайг ганцааранг минь хүйтэн, хоосон амьдралаар амьдруулсан.
Түүний нүд аюултайгаар гялсхийв.
— Энэ удаа зугтаж чадахгүй.
Түүний хүч минийхээс хавьгүй илүү.
Би хуруугаа ч хөдөлгөж чадсангүй.
Зөвхөн амандаа шөл бургилуулан, боломж гармагц нулимж байлаа.
Гэтэл Чү Кун намайг заавал шөл уулгана гэж солиорчихсон мэт.
Би хэдий чинээ нулимна, тэр төдий чинээ ихээр цутгана.
Нэг аяга.
Дахиад нэг аяга.
Бас нэг аяга.
— Өнгөрсөн амьдралд хийсэн зүйлээ ингэж төл! Энэ амьдралд зугтах тухай бодоод ч хэрэггүй!
— Хорон санаатан!
Би шөлөнд хахаж цацангаа хамаг муухай үгээрээ түүнийг зүхэв.
Яг одоо би ямар нэгэн тулааны урлаг сурсан байсан болоосой гэж үнэхээр хүсэв.
Өмнөх энэ хүнийг сайхан зовооно.
Дайсныхаа ясыг хуга цохино.
Бүр яс нь нунтаг болтол бяцална!
Хэчнээн аяга шөл ууснаа мэдсэнгүй.
Алсаас шүүгч түшмэлийн сандран хашхирах дуу сонсогдов.
Тэгтэл Чү Кун намайг дагуулан гүүр дээгүүр нисч, шууд Дахин төрөлтийн хүрд рүү орлоо.
Энэ...
Энэ новшийн жаал!
Намайг дуурайж байгаа юм уу?!
Тэр бүх дурсамжаа санаж байгаа!
Бүхнийг!
Тэгвэл миний дараагийн амьдрал ямар аймшигтай болох вэ?!
Гэхдээ тэр нь бүр хамгийн муу мэдээ биш байлаа.
Жинхэнэ муу мэдээг сандарсан шүүгч түшмэл араас хашхирч хэлэв.
— Хурдан! Үүлэн дагинаг өргө! Мартахуйн шөлийг хэт их уувал дахин төрөхдөө тэнэг болчихно шүү!
Би газар хэвтсэн чигтээ эв хавгүйхэн хэхрэв.
Толгойд минь гэнэт нэг л хачин бодол орж ирлээ.
Хэдэн үзэсгэлэнтэй бүсгүй дуудаад...
Нэг сайхан сүртэй үзүүлбэр хийлгэмээр ч юм шиг...
Во цао... ни ма...