Долоон азгүй амьдрал

9-р анги

9-р анги

Сонсох

Маргааш нь ордноос зарлиг ирэв.

Гуравдугаар хунтайжтай гэрлэх болсон тул хуримын өдөр хүртэл ордонд сууж, ёс дэг сурах ёстой гэжээ.

Эзэн хааны санаа тун тодорхой байлаа.

Намайг ордонд байлгаж чадвал тэр босогчдыг дарахаар нийслэлээс явахдаа Сүн эцгээс эмээх хэрэггүй болно.

Учир нь Сүн эцэг өчүүхэн ч хөдөлбөл хамгийн түрүүнд үхэх хүн нь би.

Ямар төгс төлөвлөгөө вэ дээ!

Зарлиг хүргэж ирсэн тайган явсны дараа би Сүн эцгийн өрөөнд орлоо.

Тэр зарлиг руу ширтсэн хэвээр. Царайнаас нь юу бодож байгааг огт таашгүй.

Би орны дэргэд нь суун намуухан хэлэв.

— Аав аа, таныг амьд байгаа цагт эзэн хаан надад амархан гар хүрч чадахгүй. Тиймээс биеэ сайн бодоорой. Урт наслаад, тэр эзэн хааныг үхтэл нь залхаагаарай.

Сүн эцэг уртаар санаа алдав.

Тэр хатаж туранхай болсон гараа өргөж, намайг бага байхад илдэг байсан шиг толгой дээр минь зөөлөн тавилаа.

— Манай Юнь Шян ч том болжээ.

Би Сүн эцгийн дэргэд чимээгүйхэн хэсэг суув.

Удалгүй тэр ядран нүдээ аниад унтаад өглөө.

Тэгэхэд нь л өргөөнөөс гарч, улаан сүйх тэргэнд суун хааны ордон руу явлаа.

Надад эзэн хаантай уулзах боломж олдсонгүй.

Ахлах тайган намайг татвар эмсийн суудаг эзгүй нэгэн өрөөнд хүргэж өгөв.

Хананы цаана Хүйтэн ордон байдаг бололтой.

Учир нь шөнө бүр нэгэн эмэгтэйн мэгшин уйлах дуу сонсогдоно.

Харин надад тэр уйлах чимээ хүртэл сайхан санагддаг байв.

Яг л бүүвэйн дуу шиг.

Тиймээс би шөнө бүр түүний уйлахыг сонсон тун бөх унтана.

Ордны өдрүүд уйтгартай ч хурдан өнгөрөв.

Юэ Лаогийн сүмд байсан үеийг санагдуулна.

Тэр үед би сайн дарс авах мөнгөө яаж олох вэ гэж л санаа зовж, харамч Юэ Лаог муулдаг байжээ.

Харин одоо бодол минь байн байн цастай тэр шөнө рүү буцна.

Лу Хай Кун надад гэрлэх санал тавьсан тэр шөнө...

Санах төдийд л хацар халуу дүүгэв.

Хуримын өдөр ойртох тусам миний суудаг газрын үүдээр эргүүл хийх харуулын тоо нэмэгдлээ.

Шөнө ч нөгөө эмэгтэйн уйлах дуу сонсогдохоо болив.

Оронд нь харуулуудын хүнд алхаа л сонсогдоно.

Энэ бүхэн умардын нутагт байснаас ч илүү давчдуулж байлаа.

Дахиад л цастай шөнө.

Нойр хүрэхгүй болохоор би хувцсаа өмсөөд цонхны дэргэд очлоо.

Цонхоо нээтэл яг тэр мөчид хар хувцастай нэгэн эр харуулуудыг ухаан алдуулж байхыг харав.

Би нүдээ хэд анивчив.

Тэр хүний төрх нэг л айхтар танил.

— Хөөе...

Би дөнгөж ам нээтэл хар хувцаст эр огцом эргэж, цонхон дээр ирээд амыг минь гараараа таглав.

— Чимээгүй.

Нүүрээ хар даавуугаар халхалсан болохоор дуу нь жаахан бүдэг сонсогдож байв.

Гэхдээ би түүнийг арав гаруй жил мэднэ.

Яаж танихгүй байх билээ?

Тэр чимээ чагнан хэсэг зогссоноо нүүрээ халхалсан даавуугаа доош татлаа.

Цасны гэрэл хоёр хар нүдэнд нь тусна.

— Юнь Шян, би байна.

Би гарыг нь зөөлөн алгадаж, тавьж болно гэдгийг ойлгуулав.

— Мм. Мэдэж байна.

Лу Хай Кун чинь амьд явах хүсэлгүй болчихсон юм уу?

Тэр одоо босогчдын удирдагч.

Тэгсэн атлаа хааны ордон руу нууцаар шургаж орж ирдэг!

Би огт эргэлзсэнгүй.

Гараа сунгаад хацрыг нь хамаг хүчээрээ чимхэв.

Өвдсөндөө царай нь улайчихлаа.

— Ц... ц...

Тэр өвдсөндөө амьсгаа сорсон ч гарыг минь холдуулсангүй.

Зөвхөн өрөвдөлтэйхэн:

— Юнь Шян, өвдөж байна.

— Лу Хай Кун.

Би хэсэг түүн рүү ширтээд:

— Чи амьд явахыг хүсэхээ больчихсон юм уу?

Тэр ч бас над руу харлаа.

— Амьд явмаар байна.

Хэсэг азнаснаа:

— Гэхдээ таныг ч бас хүсэж байна.

Уг нь энэ үг тун эвгүй сонсогдох ёстой.

Гэтэл түүний амнаас гарахаар ямар ч муу санаа мэдрэгдсэнгүй.

Яг л хичээлээ сайн хийнэ гэж чин сэтгэлээсээ амлаж буй хүүхэд шиг сонсогдов.

Би дуугүй байлаа.

Тэгэхэд Лу Хай Кун:

— Би ухаан алдчихсан юм биш. Бас намайг хориглох гэж оролдсон хүн байгаагүй ч биш...

Тэр гэнэт дуугаа хураав.

Ямар нэг аймшигтай зүйл санасан мэт харцаа доошлууллаа.

— Гэхдээ таныг хүчээр авч явсан гэж сонсоод...

— Намайг хэн ч хүчээр авч яваагүй.

Би үгийг нь таслав.

Дуу хоолой минь хүйтэн, тод байлаа.

— Би чамд захиа үлдээсэн. Өөрийн хүслээр буцаж ирсэн.

Лу Хай Кун над руу харсангүй.

— Хаалганы цэргүүд таныг нэг хүний мөрөн дээр авч явсан гэсэн. Бас танд бүдүүлэг хандсан гэж...

Түүний ийм арчаагүй царайг хараад би цааш хатуу байж чадсангүй.

Хүйтэн агаарыг гүнзгий амьсгалаад:

— Лу Хай Кун, би чамд захиа үлдээсэн. Өөрийн хүслээр явсныг чи мэдэж байсан.

Уруул нь үл ялиг чичирхийлэв.

Надтай маргамаар байсан биз.

Гэхдээ миний төлөө ч, өөрийнхөө төлөө ч тэр бодлоо хүчээр дарлаа.

Эцэст нь дуугүй болов.

Уруулынхаа үзүүрийг өргөсөн ч нүдэнд нь өчүүхэн ч инээмсэглэл байсангүй.

— Юнь Шян, та дандаа ингэж үнэнч байх албагүй шүү дээ.

— Буц.

Би түүн рүү харлаа.

— Өөрийгөө сайн хамгаал.

— Яагаад?

Лу Хай Кун цонхны гадна зогсон доош ширтэв.

— Бид бие биеэ арван зургаан жил мэднэ. Сүүлийн таван жилийг амь, үхэл дундаас хамт туулсан.

Тэр намуухан хэлэв.

— Юнь Шян, танд ингэх шалтгаан байгаа гэдгийг би мэднэ.

Би түүнд яаж хэлэх юм бэ?

Тэр жил Сүн эцгийн хийсэн бүхэн өөрийгөө хамгаалахын төлөө байсан гэж үү?

Эцгийнх нь үхэлтэй холбоотой хүн болох өөрийн аавын төлөө би түүнийг орхисон гэж үү?

Умардын нутагт хамт өнгөрүүлсэн таван жилийн турш бид өнгөрсөн явдлын талаар нэг ч удаа ярьсангүй.

Учир нь энэ амьдралдаа миний цус, түүний өш хонзон хоёр бидний дундах хамгийн аюултай ан цав байсан юм.

Би ч бас хүчээр инээмсэглэл тодрууллаа.

Аргагүй болсон мэт царай гаргаад:

— Лу Хай Кун, чи намайг эмэгтэй хүн гэдэг утгаар хайрладаггүй.

Лу Хай Кун тээнэгэлзэв.

Удалгүй царай нь бүр барайж, шүдээ зуун хэллээ.

— Сүн Юнь Шян! Одоо хүртэл надад сэтгэлээ нээхгүй гэж үү? Та одоо ч надад итгэхгүй байна!

Гадаа олон хүний алхаа ойртох сонсогдов.

Зүрх минь түг түг цохилж, би түүнийг яаран яв гэж дохилоо.

Лу Хай Кун урам хугарсан харцаар хэсэг над руу ширтэв.

Эцэст нь эргэж, дотоод хүчээ хөдөлгөн харанхуйд алга боллоо.

Түүнийг явмагц эзэн хааны харуулууд хүрч ирэв.

Газарт ухаангүй хэвтэх харуулуудыг хараад нэг нь цонхон дээр ирлээ.

— Босогч хаашаа явсан бэ?

— Босогч уу?

Би эвшээлгэлээ.

— Хэн ч хараагүй.

— Тэгвэл эдгээр харуул яагаад бүгд газарт хэвтэж байна?

Би хөмсгөө өргөн хамраараа нэг дуугарлаа.

— Би үхсэн юм шиг л унтаж байсан. Зодооны чимээнд сэрсэн.

Ахлагч хөмсгөө зангидсанаа арай гэж бөхийв.

— Сүн авхай, өршөөнө үү. Халдагчийг хайх зарлигтай.

Над руу ч харалгүй үгээ дуусгаад бусад харуул руу гараа даллав.

— Нэгж!

Тэд хаалгыг минь өшиглөн онгойлгож, өрөөг тэр чигт нь бусниуллаа.

Юу ч олоогүй тул удалгүй гарцгаав.

Би тэдний араас хүйтэн харцаар ширтлээ.

Дараа нь хаалгаа хааж, ор дэрээ засчихаад хэвтэв.

Гэтэл бодол минь Лу Хай Куны явахын өмнө хэлсэн үг рүү дахин дахин буцна.

Сэтгэлээ нээ гэж үү?

Түүнд итгэ гэж үү?

Энэ жаал том болоод ирэхээрээ хүний ойлгохгүй юм яриад байх болжээ.

Би хөнжлөө чанга тэвэрч аваад хэд хэд цохив.

За даа, бага эхнэрийн гомдол гэдэг чинь эцэст нь надад ирдэг юм байж!

Ли Тэнгэрийн хааны сахалтай нүүр инээдэндээ салганаж байхыг би бараг харж чадах шиг болов.

Дотроо бол өнөөх хөгшин хааны нүүрэн дээр тэнгэрийн морь давхиж гараасай л гэж хүсэж байлаа.

Хөнжлөө балбах зуураа сэтгэлдээ ёжилно.

Харсан уу?

Хангалттай харсан уу?

Одоо болоо биз дээ?!

Дараагийн хэдэн өдөр сэтгэл хэчнээн ээдэрсэн ч хуримын өдөр эцэст нь хүрээд ирэв.

Гадаа улаан сүйх тэрэг хүлээж байлаа.

Шивэгчин миний нүүрэнд урьд өмнө хэзээ ч тавьж үзээгүй зузаан будалт хийв.

Дээрээс нь хүнд гэгчийн галт шувуун титэм өмсгөлөө.

Ингээд энэ амьдралдаа өмсөж үзсэн хамгийн үзэсгэлэнтэй хувцсаа өмсөн, нүүрийг нь ч хараагүй эртэй гэрлэхээр гарлаа.

Тэр эрийг ухаан санаа нь жаахан асуудалтай гэж сонссон билээ...

Гуравдугаар хунтайж бол эзэн хааны амьд үлдсэн хөвгүүдээс хамгийн ахмад нь.

Хэдийгээр өвчтэй ч хааны удмын хүн учраас хурим ёслол төгөлдөр болох ёстой байв.

Ирээдүйн нөхөр минь ордны үүднээс намайг тосно.

Тэр том морь унаж, би сүрлэг сүйх тэргэнд сууна.

Тэгээд нийслэлийн хагасыг тойрч, ёслолын тавцанд гарна.

Тэнгэр газарт гэрлэлтээ зарлаж, өвөг дээдэст өргөл өргөнө.

Би сүйх тэргэн дотор уйтгартай улаан гивлүүрээр нүүрээ халхалсан чигтээ морины туурайн чимээг чагнаж суулаа.

Гэтэл зүрхэнд тайлбарлах аргагүй нэгэн мэдрэмж төрөв.

Энэ амьдрал эхлэх мөчөөс л нэг өдөр ингэж гэрлэх болно гэдгээ би мэдэж байсан.

Гэхдээ тэр үед гадаа морь унаад явах хүн нь Лу Хай Кун байна гэж үргэлж боддог байжээ.

Тэр сүйг би хэчнээн эсэргүүцдэг байсан билээ.

Харин одоо...

Бүр түүнээс ч илүү дургүй хүрч байна.

Үнэхээр л...

Нэг хөлөө сүйх тэрэгнээс гаргаж тээглүүлээд, гаднах хүнийг мориноос нь унагаачихмаар.

Гэсэн ч эцэст нь тэр хүслээ дарлаа.

Удалгүй улаан сүйх тэрэг зогсов.

Хөшгийг нээхэд гивлүүрийн доороос нэгэн эрийн гар харагдав.

Цэвэрхэн, цагаан гар.

Түүнийг хараад гэнэт Лу Хай Кун цастай шөнө цонхны гадна зогсож, амаа гараараа дарж байсан үе санаанд орлоо.

Түүний гар хүйтэн.

Бас барзгар байсан.

Уг нь тэр хунтайжаас дутахгүй эрхэм хувь тавилантай төрсөн хүүхэд.

Гэвч амьдралдаа хэчнээн их зовлон туулсан билээ.

Би дотор төрсөн мэдрэмжээ дарж, өмнөх гарыг атгалаа.

Улаан гивлүүр харааг минь халхалсан тул зөвхөн өөрийнхөө хөлийг л харж байв.

Хажууд явах эр намайг түшин алхах зуураа амандаа тасралтгүй ярьсаар.

— Эхнэрийн нэр хэн билээ? Аан, эхнэр Сүн овогтой. Тэргүүн сайд Сүний охин. Эхнэр хэдэн настай билээ? Аан, жаахан ахимаг. Аль хэдийн хорь хүрчихсэн. Эхнэр гэрлэхийг хүсэхгүй байгаа юм болов уу? Аан, энэ асуултыг асууж болохгүй юм байна. Хэ хэ.

Би дотроо нэг л зүйл бодлоо.

Энэ хүний ухаан үнэхээр жаахан асуудалтай юм байна.

Хэд алхсаны дараа Гуравдугаар хунтайж гэнэт:

— Шат!

гэж дуу алдав.

— Шатаар яаж гардаг билээ? Аан, нэг нэг гишгэж гардаг. Дээр нь ёслолын тавцан байгаа. Ноцтой байх хэрэгтэй.

Миний уруул өөрийн эрхгүй татвалзав.

Яах ч аргагүй түүнийг даган удаанаар алхлаа.

Шатны сүүлчийн гишгүүрийг өнгөрсний дараа тэр гуравхан алхам яваад ахиад:

— Одоо юу хийх билээ? Аан, Тэнгэрт мөргөнө. Өвөг дээдэст мөргөнө. Эцэг эхэд мөргөнө.

Би түүнтэй маргалдах хүсэл ч байсангүй.

Цогцос шиг л хөтлүүлээд явлаа.

Гэтэл тэр гэнэт:

— Ай яа, Тэргүүн сайд яагаад ирээгүй юм бол? Аан... Тэргүүн сайд Сүн өнгөрсөн шөнө гэртээ нас барсан.

Зүрх рүү мөсөн хутга дүрчих шиг болов.

Би юуг ч бодсонгүй.

Толгой дээрх гивлүүрээ тас татан авч шидлээ.

Хаана байгаагаа ч мартсан байв.

Гуравдугаар хунтайжийн энгэрээс шүүрэн авч, ширүүн асуулаа.

— Чи юу гэж хэлэв?!

Гуравдугаар хунтайжийн харц нүүр дээгүүр минь нэг гүйлээ.

Нүдэнд нь илэрсэн бах тавыг анзаарахгүй байхын аргагүй.

Хааны ордны эрх мэдлийн тэмцэл дунд жинхэнэ тэнэг хүн өдий хүртэл яаж амьд үлдэх билээ?

Гэхдээ яг одоо надад тэр бүхэн огт хамаагүй.

Уур, уй гашуунд нүд минь улайж эхлэв.

Би түүн рүү ширтээд үг бүрээ таслан:

— Чи. Юу. Гэж. Хэлэв?

— Би юу гэсэн билээ? Аан, Тэргүүн сайд Сүн Чин Вэнь нас барсан. Тэгэхээр Тэргүүн сайдын авхай одоо түшиж тулах хүнгүй болсон.

Бие минь тэр дороо суларч, энгэрээс нь тавилаа.

Саяхан л би Сүн эцгийн гарыг атгаж байсан.

Тэр ч миний толгойг энхрийлэн илж байлаа.

Хүний ертөнцөд амьдрал, үхэл гэдэг үнэхээр амархан юм.

Би манарсан чигтээ согтуу Юэ Лаогийн нэгэнтээ хэлж байсан үгийг саналаа.

“Хүн төрөлхтөн аргагүй.

Үхэшгүй нар сэтгэлгүй.”

Өмнөх үймээн шуугиан, хүмүүсийн дуу чимээ бүгд замхран алга болсон мэт.

Би тэр газраа хөшсөн чигтээ тэнгэр өөд харав.

Тэгээд хамаг дуугаар:

— Хараал идэг, Ли Тэнгэрийн хаан!

гэж хашхирлаа.

Гэнэт нэг хүн гараас минь хүчтэй атгав.

Хоёр гарыг минь нурууны ард мушгихад өвдсөндөө өөрийн эрхгүй бөхийлөө.

Чихний дэргэд хашхирах дуу намайг ухаан оруулав.

— Даварсан амьтан! Гуравдугаар хунтайжид гар хүрч зүрхэлдэг ээ?!

Би толгойгоо өргөн харуулууд руу хилэгнэн ширтэв.

Гуравдугаар хунтайжийг хамгаалж байсан хэдэн харуул миний харцнаас өөрийн эрхгүй ухрав.

Харин Гуравдугаар хунтайж хүзүүгээ илэн, ихэмсэг царай гаргаж зогсоно.

Би түүнийг үнэхээр үзэн ядаж байлаа.

Гэхдээ яах ч аргагүй.

Өнөөдөр би, нэгэн Үүлэн сүнс, хэдхэн эгэл хүний гарт дээрэлхүүлж байна.

Ямар муухай мэдрэмж вэ!

Дараагийн агшинд гэнэт чимээ гарлаа.

Юу болсныг ойлгож амжаагүй байхад миний хоёр гарыг мушгиж байсан харуулууд пидхийн газар унав.

Би гайхсан хэвээр байтал нэг гар бэлхүүсээр минь чанга тэвэрлээ.

Намайг тэвэрсэн хүн сэлмээ татан авав.

Харуулууд нэг нэгээрээ газар унана.

Би цочирдлоо.

Түүнийг агшин зуур зогсоход нь хамаг хүчээрээ түлхээд хилэгнэн хашхирлаа.

— Чи үнэхээр тэнэг юм уу?! Энд ирдэг газар мөн үү?!

Лу Хай Кун нэг алхам ухраад биеэ тогтоов.

Тэр над руу улайсан нэг нүдээрээ ширтлээ.

— Тийм ээ! Би үнэхээр тэнэг!

Умардын нутагт байхдаа Лу Хай Кун олон хараалын үг сурсан.

Заримдаа бэлтгэлийн талбайн дэргэдүүр өнгөрөхөд сөөнгөдүү хоолойгоор харааж байх нь сонсогдоно.

Гэхдээ надтай байхдаа тэр үргэлж боловсон байжээ.

Над руу нэг ч удаа дуугаа өндөрсгөж байгаагүй.

Харин өнөөдөр...

Тэр тэвчээрээ бүрэн алджээ.

Хар хувцастай хүмүүс хаанаас гарч ирснийг мэдсэнгүй.

Тэд бөөнөөрөө харуулуудтай тулалдана.

Ёслолын тавцан дээр үлдсэн харуул цөөхөн болжээ.

Лу Хай Кун хэдийг нь аль хэдийн унагасан.

Үлдсэн хүмүүс Гуравдугаар хунтайжийн хажууд бөөгнөрөн хамгаалж, ойртож зүрхлэхгүй байв.

Харин би Лу Хай Кун хоёр ёслолын тавцангийн голд бие бие рүүгээ хашхиралдаж эхэллээ.

— Намайг аврах хэрэггүй! Зайл!

— Би таныг аварна гэж шийдсэн!

Лу Хай Кун хариу хашхирлаа.

— Дахиж тэр утгагүй шалтагнуудаа битгий хэл! Эрэгтэй, эмэгтэй хоёрын хайр гэнэ үү? Эхнэр нөхрийн хайр гэнэ үү? Би тэрийг чинь ойлгодоггүй байлаа гээд яадаг юм?!

Түүний хоолой улам чангарлаа.

— Би ганцхан зүйлийг мэднэ. Хэрэв та өнөөдөр өөрийн хүслээр түүнтэй гэрлэх гэж байсан бол би тэр дороо буцаад явчих байсан!

— Та түүнтэй хамт аз жаргалтай, тайван амьдарч чаддаг байсан бол би ганц ч үг хэлэхгүй!

Лу Хай Куны харц над дээр хадагдав.

— Гэхдээ та чадна гэж үү? Сүн Юнь Шян! Та үнэхээр аз жаргалтай амьдарна гэж тангараглаж чадах уу?!

— Хэрэв чаддаг бол...

Түүний дуу гэнэт намдав.

Барзгар хуруу нь хацар дээр минь зөөлөн хүрлээ.

Насанд нь үл зохих тэр хатуу ширүүн гар өнгөрүүлсэн амьдралынх нь гэрч байв.

Лу Хай Кун сөөнгө хоолойгоор:

— Хэрэв чаддаг юм бол... яагаад уйлаад байгаа юм бэ?

Би түүн рүү ширтэв.

— Би яаж мэдэх юм бэ... яагаад уйлаад байгаагаа!

Би удаан бодлоо.

Толгой дотроо үй олон үг эрж хайв.

Шалтаг.

Зөрүүдлэл.

Үгүйсгэл.

Гэхдээ эцэст нь амнаас гарсан ганцхан өгүүлбэр нь:

— Аав нас барчихлаа...

Лу Хай Кун үл ялиг цочив.

Тэр гараа толгой дээр минь тавилаа.

Ийм зүйлд дасалгүй хүн шиг хөдөлгөөн нь жаахан эв хавгүй байсан ч толгойг минь зөөлөн илэв.

— Битгий уйл.

Түүний царай улам цонхийжээ.

Дуугаа намсгаад:

— Юнь Шян, буцаж очоод ярилцъя.

Би одоо ч манарсан хэвээр байлаа.

Гэтэл Лу Хай Кун ямар ч тайлбаргүйгээр бэлхүүснээс минь тэвэрч аваад тавцангаас доош асар хурдан буув.

Дараа нь хоёр хуруугаа амандаа хийж исгэрлээ.

Хар хувцастай хүмүүс дохиог сонсмогц тулалдаанаас нэгэн зэрэг ухарч эхлэв.

Хачирхалтай нь харуулууд улам олон болж байлаа.

Нэг л сонин.

Сүн эцэг одоо нас барчихсан.

Эзэн хаан дотроо хэчнээн баярлаж байгаа бол?

Гуравдугаар хунтайж бид хоёрын гэрлэлт ч одоо түүнд ямар ч ашиггүй болсон.

Намайг эцгээ гашуудаж гурван жил гэрлэхгүй бай гэж тушаахад л болох байсан.

Гэтэл тэр аавын үхлийн талаар ганц ч үг задруулсангүй.

Хуримыг ч хүчээр үргэлжлүүлжээ.

Ингэтлээ зүтгэсэн юм чинь шалтгаантай л байж таарна.

Одоо харахад...

Эзэн хаан Лу Хай Куныг ирнэ гэдгийг аль хэдийн таамагласан бололтой.

Лу Хай Кун ч энд гарч ирвэл ямар аюултайг мэдэж л байсан...

Би хүзүүнээс нь тэвэрсэн чигтээ хажуу талаас нь ширтлээ.

Гэнэт сэтгэлд нэгэн дургүйцэл төрөв.

Яагаад би түүнтэй ердөө ганцхан амьдралтай юм бэ?

Гэнэт нүдний өмнө хурц гэрэл гялсхийв.

Би эргэж харлаа.

Гуравдугаар хунтайж харуулуудаа түлхэн холдуулаад урд гарч иржээ.

Би Лу Хай Кунд:

— Ингэж зүүгдээд амьсгалж чадахгүй нь. Лу Хай Кун, намайг нуруундаа үүр.

гэв.

Түүний гар үл ялиг чангарлаа.

Нүд ирмэхийн зуур би нуруун дээр нь гарчихсан байв.

Би гайхан:

— Энэ ямар тулааны арга вэ?

Хоолойгоо засаж ханиалгаад:

— Юм зөөхөд тун хэрэгтэй арга байна шүү.

Лу Хай Кун намуухан хэлэв.

— Юнь Шян, нийслэлээс гарсны дараа ярилцъя.

Би толгой дохилоо.

— За.

Толгойгоо мөрөн дээр нь тавилаа.

Тэгтэл Лу Хай Куны бага байсан үе санаанд орж ирэв.

Нэг удаа Тэргүүн сайдын өргөөнд тоглож яваад ядран, намайг өөрийг нь үүрч гэрт нь хүргэж өг гэж гуйсан юм.

Тэр үед би шууд орхиод явчихмаар байсан.

Гэхдээ Лу Хай Кун хэтэрхий өрөвдөлтэй уйлсан тул аргагүй нуруундаа үүрч гэрт нь хүргэсэн.

Тэр үед нар жаргаж байлаа.

Жанжны өргөө, Тэргүүн сайдын өргөө хоёр ердөө хэдхэн алхмын зайтай.

Гэсэн ч тэр миний мөрөн дээр унтаад өгсөн юм.

Харин одоо нар хурцаар тусаж байлаа.

Гэвч надад нарны гэрэл ямар байгааг харах сөхөө байсангүй.

Би нүдээ аниад зөөлөн хэлэв.

— Хүнээр үүрүүлэх чинь ийм тухтай байдаг юм байна. Чи тэр үед яагаад унтчихсаныг одоо ойлголоо.

Бие минь бага зэрэг өвдөж эхлэв.

Би хүзүүнээс нь чанга тэвэрлээ.

Зүгээр л атгаад байв.

Лу Хай Кун харин гүйсээр.

Амьсгаа нь улам хүндэрнэ.

Тэгснээ хашхирлаа.

— Юнь Шян, чанга бариарай!

— Мм.

Би хамаг хүчээрээ хүзүүнээс нь зуурлаа.

Бид нийслэлээс хараахан гараагүй.

Одоо хүртэл аюулгүй биш.

Тиймээс би тавьж болохгүй.

Бүдэгхэн ч гэсэн нэг дүр зураг харагдах шиг болов.

Ли Тэнгэрийн хаан номын тавиурын өмнө сандарсандаа чихээ маажин зогсоно.

— Адилгүй байна! Миний бичсэнээс өөр болчихлоо! Яагаад буруу хүн нь үхчихэв ээ?!

Би дотроо ёжтой инээмсэглэв.

Хм!

Сахалт Ли!

Намайг дээрэлхэхэд амархан гэж бодоо юу?

Лу Хай Куныг надаас түрүүлж үхүүлэх гэсэн биз дээ?

Хэрэв би бас Мартахуйн шөлийг уучихсан байсан бол түүнийг үхсэний дараах амьдрал минь үнэхээр зовлонтой өнгөрөх байлаа.

Бүр үхлийг хүсэх байсан биз.

Гэхдээ одоо тэр үхэхгүй.

Түүний өмнө урт амьдрал бий.

Үзэж туулах гайхамшигтай зүйл ч олон бий.

Чү Куны дахин төрөлтийн нэгэн дүр болж биш.

Харин Лу Хай Кун нэртэй, амьд сэрүүн жинхэнэ хүн болж амьдарна.

Түүний амьдрал сайхан байх болно.

Хэр хугацаа өнгөрснийг мэдсэнгүй.

Хэн нэгэн хацрыг минь зөөлөн алгадаж байгааг мэдрэв.

— Юнь Шян?

— Юнь Шян...

Түүний хоолой зөөлөн атлаа сөөнгө болжээ.

Би нүдээ нээлээ.

Цас орж байв.

Лу Хай Куны нүүр дээрээс минь харагдана.

Үсэн дээр нь цас ихээр тогтсон тул яг л хөгшин хүн шиг харагджээ.

— Ай яа... цас орж байна.

Хоолой минь өвдөж байлаа.

Гэхдээ хачирхалтай нь ухаан санаа маш саруул.

Бие минь бүр хөнгөн болсон мэт.

Үүлэн сүнс байсан үеэсээ ч хөнгөн.

Лу Хай Кун намайг чанга тэвэрч аваад шивнэв.

— Битгий ай. Эмч олъё. Тэд таныг эмчилж чадна.

Түүний үгийг сонсоод сая нэг саналаа.

Бид ёслолын тавцангаас зугтаж байх үед Гуравдугаар хунтайж араас сум тавьсан.

Сум яг нуруунд минь зоогджээ.

Хор түрхсэн гэдгийг таах ч шаардлагагүй.

Хааны ордны хор.

Түүнийг эгэл нэгэн эмч яаж эдгээх билээ?

Одоо ухаан санаа минь ингэтлээ саруул байгаа нь...

Би буцах гэж байгаагийн шинж бололтой.

— Лу Хай Кун.

Би түүн рүү харлаа.

— Миний аав чамд өртэй. Одоо би түүний өмнөөс өрийг нь төлж байна.

— Сүн Юнь Шян, та надад хэзээ ч өртэй байгаагүй.

Тэр шүдээ зуун:

— Тэгээд та юугаараа төлөх гэж байгаа юм?

Би инээмсэглэлээ.

— Аан, тэгвэл сайн байна. Одоохондоо бидний тооцоо дууслаа. Цаашдаа хэн хэндээ өргүй.

Нүдээ онийлгон алсыг харвал сүнс хөтлөгчид нааш ирж яваа харагдав.

— Лу Хай Кун... дараагийн амьдралдаа надтай дахиж битгий таараарай...

Би үгээ дуусгаж амжаагүй байтал тэр над руу бөхийв.

Би цочирдож орхилоо.

Түүний бүлээн уруул миний хүйтэн уруулд хүрэв.

Ингэтлээ ойртчихоор царайг нь ч харж чадсангүй.

Зөвхөн давстай бүлээн дусал уруулын завсраар орж, аманд гашуун амтагдахыг мэдэрлээ.

Энэ удаа би түүний үйлдэл зохисгүй эсэхийг бодохоо ч болив.

Зөвхөн зүрх минь дагаад өвдөж байгааг мэдэрч байлаа.

Түүний дуу уруулын минь дэргэдээс сонсогдов.

— Дараагийн амьдралд ч таарна.

Тэр амьсгаа авлаа.

— Түүний дараагийн амьдралд ч бас таныг олно.

Би гашуухан инээмсэглэв.

— Тэгж битгий хэл. Дараа нь харамсана шүү...

Энэ амьдрал дуусмагц би түүнээс түрүүлж дахин төрөх болно.

Лу Хай Кун нас барсныхаа дараа намайг мэдээж олж чадахгүй.

Тэгээд тэр Чү Кун болж буцна.

Өмнөх бүх дурсамжаа сэргээсний дараа...

Намайг хайж ирэхийг ч хүсэхгүй биз.

Одооноос бид дахин уулзахгүй.

Буруугаар эхэлсэн энэ холбоо энд л дуусна.

— Энэ амьдралаа сайн дуусгаарай.

Би түүн рүү инээмсэглэв.

— Амьд үлдэхийн төлөө хичээгээрэй.

Нүдээ анилаа.

— Би түрүүлээд явъя.

Сүнс минь биеэс саллаа.

Тэр дороо Үхэгсдийн ертөнцийн сүнс хөтлөгчдөд баригдав.

Тэд хоорондоо хэрэлдэн шуугилдсаар намайг Үхэгсдийн ертөнц рүү хөтөллөө.

Гэтэл зүрхэнд гэнэт хачин өвдөлт мэдрэгдэв.

Би өөрийн эрхгүй эргэж харлаа.

Лу Хай Кун хүйтэн болсон биеийг минь цээжиндээ чанга тэвэрчихсэн байв.

Тэгээд...

Яг л жаахан хүүхэд шиг уйлж байлаа.

9-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Долоон азгүй амьдрал9-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах