Долоон азгүй амьдрал

12-р анги

12-р анги

Сонсох

Шэнлин бүлгэмийн ард сүрлэг цаст уул сүндэрлэнэ. Оргил нь жилийн дөрвөн улиралд цасаар хучигдсан байдаг.

Уулын оройд Шэнлин бүлгэмийн Фэнсюэшань эдлэн бий. Энэ нэр нь “Салхит Цасан уул” гэсэн утгатай. Эдлэнд хэн ч амьдардаггүй. Зөвхөн тулааны эрдэм бясалгах үед ашигладаг байлаа.

Шифү намайг тулааны эрдэмд сургаж эхэлсэн тул бэлтгэлээ тэнд хийхээр болов. Уулын оройн агаар бясалгалд илүү тохиромжтой гэж тэр хэлсэн юм.

Гэхдээ ууланд авирна гэдэг миний хувьд өөрөө том сорилт байлаа.

Хагас сарын турш хэчнээн хичээсэн ч би нэг ч удаа оргилд хүрч чадсангүй. Ихэнхдээ уулын талд хүрээд л цасан дээр суучихна. Тэгээд дахиж босохгүй.

Шифү тэгэх болгонд хацрыг минь чимхэж, намайг ширтэнэ.

Би харин юу ч ойлгоогүй мэт түүн рүү ширтсээр сууна.

Эцэст нь намайг уулнаас үүрч буудаг хүн нь дандаа Шифү байлаа.

Нэг удаа Шифү бүр их уурлав.

Тэр хацрыг минь чанга чимхээд:

— Чи зориуд ингэж байгаа юм биш үү?! Би чамайг сургаж байна уу, эсвэл чи намайг сургаж байна уу, а?! Өнөөдөр би чамайг үүрч буухгүй. Өөрөө бууж чадвал буу. Чадахгүй бол эндээ суугаад бай! — гэв.

Ингэж хэлчихээд тэр явж одлоо.

Би дуулгавартайгаар үд дундаас орой болтол тэндээ суув.

Удалгүй сар уулын дээгүүр өндөрт хөөрч эхлэв.

Өлсөж байлаа. Хөл маань бүр бадайрсан.

Сар нэг уулын цаанаас мандаж, дараа нь улам өндөрт хөөрсөөр эцэст нь тэнгэрт тод гэрэл цацруулан тогтов.

Би нүдээ аниад унтахыг хүсэв.

Яг хэвтэх гэж байтал хэн нэгэн намайг өргөж авлаа.

— Тэнэг минь!

Тэр хараалгах зуураа нуруун дээрх цасыг минь гөвөв.

Би үнэрлэв.

Шифүгийн үнэр байлаа.

Дулаахан, цэвэрхэн. Яг л өглөөний нарны анхны туяа шиг.

Би өөрийн эрхгүй түүний мөрнөөс тэврэв. Толгойгоо хүзүүнд нь зөөлөн наалаа.

— Шифү, үнэхээр хүйтэн байна.

— Хүйтэн байвал яах ёстой юм? Босоод өөрөө алхаж буухаа мэдэхгүй юу?

— Эхлээд явахад хэтэрхий ядарсан. Дараа нь хэтэрхий өлссөн. Тэгээд Шифү энд сууж бай гэсэн...

Шифү удаан хугацаанд дуугүй байлаа.

Эцэст нь инээгээд:

— Чи одоо их дуулгавартай болжээ, — гэв.

Би нүдээ үл ялиг анин:

— Шифү намайг заавал эргэж ирээд авна гэдгийг мэдэж байсан юм. Дахиж ингэж бэлтгэл хийж болохгүй юу? — гэж аяархан хэлэв.

Шифү хариулсан эсэхийг би сонссонгүй.

Удалгүй олон хүний дуу чихэнд хүрэв.

Тэдний нэг нь сөөнгө хоолойгоор:

— Залгамжлагч аа, энэ удаа та хэтэрхий бодлогогүй байлаа. Таван зургаан настай жаахан охиныг уулан дээр ганцааранг нь орхичихдог нь юу вэ? Ханиад хүрэх нь ч яах вэ. Харин араатан барьчихвал...

— Тэр чинь одоо энд эсэн мэнд хэвтэж байна. Юунд ингэж үглээд байгаа юм? Эмчилгээгээ хий!

— Би зүгээр л хэлж байна. Хэрэв өвдөж, бэртвэл хамгийн их санаа зовох хүн нь та өөрөө биз дээ...

— Хэн санаа зовох юм?! Яв, яв! Дахиж эмчлүүлэхгүй. Чи дэндүү их ярьж байна!

Дахин сэрэхэд би Шифүгийн орон дээр хэвтэж байлаа.

Шифү яг дэргэд минь царай хувиргалгүй сууж байв.

Намайг сэрэхэд тэр духан дээр минь гараа тавилаа.

Хэсэг чимээгүй байснаа гараа татав.

Дараа нь толгойгоо өөр тийш эргүүлээд:

— Үнэхээр... үнэхээр бүтэлгүй юм. Жаахан ханиад хүрээд гурван өдөр орондоо хэвтчихдэг. Хм... — гэв.

Би бас л юу хэлснийг нь ойлгосонгүй.

Гэхдээ Шифү дургүйцсэн бол би ямар нэгэн буруу зүйл хийсэн нь гарцаагүй.

Тэр өдөр шигээ эргээд орхичих вий гэхээс айж, гараас нь чанга атгав.

— Шифү, уучлаарай.

— Чи юу ойлгож байгаа юм...

Тэр үгээ гүйцээсэнгүй.

Шүдээ зуугаад дахин нүүрээ буруулав.

— Бие чинь дэндүү сул байна. Эдгэрснийхээ дараа эхлээд бусадтай хамт суурь тулааны эрдэм сур. Хожим өөрөө ууланд авирч чаддаг болсон цагт энд ирж бэлтгэл хийнэ.

Ингээд тэр гараа суллахыг оролдов.

Би тавьсангүй.

Шифү бага зэрэг уурлаж:

— Яах гэж гараас минь зууралдаад байгаа юм?

— Шифү, намайг битгий хая. Намайг ганцааранг минь бүү орхи. Хүйтэн, өлссөн хэвээр бүү үлдээ.

Шифүгийн царай хачин болж хувирлаа.

Ам нь хэд хөдөлсөн ч хэсэг хугацааны дараа л:

— За. Дахиж чамайг ганцааранг чинь орхихгүй, — гэв.

Тэр хэсэг азнав.

Дараа нь дургүйхэн эргэж, хацрыг минь чимхээд:

— Дахиж ингэж өрөвдмөөр царай гаргаж болохгүй. Тэр ичмээр жүжгээ ч битгий давтаад бай, — гэв.

Шифү хэт чанга чимхсэн тул өвдөөд нулимс өөрийн эрхгүй урсав.

Би үнэхээр гомдлоо.

Ямар буруу зүйл хийснээ ойлгохгүй байхад Шифү яагаад ингэж уурлаад байгааг мэдсэнгүй.

— Шифү...

Намайг атгасан гар нь суларлаа.

Шифү ихэд ядарсан мэт санаа алдан өөртөө:

— Үхэгсдийн ертөнцөд ч, Тэнгэрийн ертөнцөд ч чи ийм байсан бол... би чамайг ташуурдаж ч зүрхлэхгүй юм байна, — гэж бувтнав.

Тэр ор руу бухимдан өшиглөж, шүдээ зуугаад:

— Гэхдээ! Гэхдээ... би чамайг зүгээр л дээрэлхэж болох үед чи заавал жүжиглэх юм! Чи жүжиглээд байгаа биз дээ?! — гэв.

Тэр өдрөөс хойш Шифү намайг уулан дээр дахиж орхих вий гэхээс ихэд айдаг болов.

Тиймээс би Шэнлин бүлгэмийхэнтэй хамт маш шаргуу бэлтгэл хийж, Шифүгийн нэрлэдэг “суурь тулааны эрдэм”-ийг сурлаа.

Найман настай байхдаа би эцэст нь уулын оргилд өөрөө гарч чаддаг болов.

Тэр үеэс хойш Шифү бид хоёр Фэнсюэшань эдлэнд суурьшлаа.

Гэхдээ тэр надад өөр зүйл нэг их заасангүй.

Зүгээр л нэг сэлэм өгч, цээжлэхэд дэндүү хэцүү хэдэн томьёо хэлж өгнө.

Шифү намайг тэнэг гэж үзэн дургүйцдэг байлаа.

Тэгээд өөрийгөө тайвшруулахын тулд “чи одоо ч жаахан байна” гэж хэлдэг.

Гэвч нүд ирмэхийн зуур таван жил өнгөрөв.

Би арван гурван настай, Шифү арван зургаан настай болов.

Тэр мөрөн дээр минь алгадаад эцэст нь:

— Хэт их Мартахуйн шөл уучихаар ийм тэнэг болдог юм байна... — гэж хүлээн зөвшөөрөв.

Түүний дууны өнгөнөөс баяртай хэлэв үү, дургүй хэлэв үү гэдгийг нь би огт ойлгосонгүй.

Гэхдээ Шифү угаасаа ойлгоход хэцүү зүйл ярьдаг хүн.

Би ч дасчихсан байлаа.

Өнөөдөр бид хэрэгтэй зүйлсээ нөөцлөхөөр уулнаас бууж, Шэнлин бүлгэмд очсон өдөр байв.

Тэнд би нэг их хачин зүйл сонслоо.

Тухайн үед асууж зүрхлээгүй.

Харин одоо бид хоёулхнаа үлдсэн болохоор сэтгэлээ барилгүй асуув.

— Шифү, бид хоёр... “зохицон бясалгал” хамт хийдэг юм уу?

Тэр үед Шифү цай ууж байлаа.

Миний асуултыг сонсоод цайгаа амнаасаа цацчихав.

Тэгээд толгойгоо өргөн над руу харав.

Чих нь тайлбарлахын аргагүй улайсан байлаа.

— Чи энэ үгийг хаанаас сонссон юм?

— Өнөөдөр хоол хүнс авахаар очиход нэг бөөн хүмүүс цуглачихсан байсан. Тэд бид хоёр яагаад дандаа эдлэндээ байдаг талаар ярьж байсан. Өдөр бүр, шөнө бүр, зогсолтгүй, амралтгүй “зохицон бясалгал” хийдэг гэж хэлж байсан.

Шифүгийн ам хөдөллөө.

Тэр “өдөр бүр, шөнө бүр, зогсолтгүй, амралтгүй” гэсэн үгийг хоёр ч удаа давтав.

Дараа нь духан дээрээ гараа тавьж, удаан үрэв.

— Энэ уулын оройд сүнслэг эрчим хангалттай байдаг. Бид зүгээр л энгийн бясалгал хийдэг. Үгүй ээ, чи хэтэрхий тэнэг болохоор бясалгаж ч чадахгүй. Сүнслэг эрчмийг бүхэлд нь би өөрөө сорж, биедээ шингээдэг.

— Энэ чинь нэг л биш ээ...

Би толгойгоо маажаад:

— Шифү, тэр хүмүүс “зохицон бясалгал” гэдэг нь хүчээ нэмэгдүүлэхэд үнэхээр сайн арга гэж хэлсэн. Өөр аргаас ялгаатай. Амархан, хурдан, үр дүн нь ч их гэнэ. Бид хоёр туршаад үзэх үү? — гэв.

Шифү аягаа ширээн дээр зөөлөн тавив.

Өрөөнөөс гарч явахдаа:

— Энэ арга бид хоёрт тохирохгүй. Надад уулын бэлд хийх ажил байна. Чи хоёр сарын өмнө заалгасан зүйлсээ цээжил, — гэв.

— Өө.

Хожим сонсоход, тэр өдөр бүлгэмийн хүмүүсийг Шифү ёстой сайн зодсон гэнэ.

Тэр өдөр би бас нэгэн чөтгөртэй таарсан юм.

Би жирийн хүмүүсийн харж чаддаггүй зүйлсийг харж чаддаг байлаа.

Энэ чадвар Шифүгийн заасан зүйлсийг сурч эхэлснээс хойш бий болсон бололтой.

Эхэндээ би түүний заасан зүйлсийг нэг их хэрэгтэй гэж боддоггүй байв.

Харин тэр өдөр ямар хэрэгтэйг нь ойлголоо.

Учир нь эдлэнгийн арын хашаанд сандарсан царайтай аварга том хүн оролтын сүнс гүйж орж ирсэн байлаа.

Тэр тахиануудын дэргэд чичирч зогсоно.

Түүнийг хараад л би өөрийн эрхгүй хүн оролтын шөл төсөөлөв.

Аманд минь шүлс цугларлаа.

Би чөтгөр алах сэлмээ сугалав.

Өнөөх царайлаг хүн оролтын сүнс гэнэт өвдөг сөхрөв.

Тэгээд над руу мөлхөн ирж, газар гурвантаа духаа мөргөн:

— Сайн охин! Сайн охин! Сайн охин! Надад туслаач! — гэв.

Тэр гурван удаа “сайн охин” гэж дуудсан нь надад их таалагдав.

Шөлийг нь арай хожуу чанавал нэг их ялгаа гарахгүй.

Тиймээс би түүнийг босгож:

— Юу болсон юм? — гэж асуув.

Хүн оролтын сүнс нулимсаа арчаад мэгшин:

— Би... хүмүүсийн араас хөөгдөж яваа юм, — гэв.

Энэ чөтгөр намайг түүний жинхэнэ төрхийг харж чаддаг гэдгийг мэдээгүй бололтой.

Би толгой дохилоо.

Сайхан зүйл олбол Шифүг иртэл нь хадгалж байгаад дараа нь хоол хийх хэрэгтэй гэж бодсоор:

— Тэгвэл орж түр нуугд. Миний Шифү маш чадварлаг. Тэр ирмэгц чамд заавал тусална, — гэв.

Шөнө дунд болж байхад Шифү буцаж ирлээ.

Би болсон явдлыг тайлбарлаж амжилгүй байтал тэр танхимд орж ирээд хөмсгөө зангидан:

— Чи энд юу авчирчихсан юм? — гэж асуулаа.

Намайг юм хэлэхээс өмнө гомдсон царайтай өнөөх хүн оролтын сүнс гарч ирэв.

Тэр Шифүд ёслон бөхийж:

— Намайг Наньпэй гэдэг. Өнөөдөр танд төвөг удсанд уучлаарай. Гэхдээ өөр арга байсангүй...

Тэр үгээ дуусгалгүй байхад Шифү нэг хөмсгөө өргөөд, ёжтойхон инээмсэглэв.

Тэр над дээр ирж хацрыг минь чимхлээ.

— Наньпэй гэнэ ээ? Чи ч айхтар юм авчирдаг болж дээ.

Шифүгийн хацар чимхдэг нь бараг зуршил болсон байв.

Би эсэргүүцэлгүй, гарынх нь хөдөлгөөнийг даган түүн рүү бөхийж чихэнд нь:

— Шифү, хүн оролтын сүнс их тэжээлтэй шүү, — гэж шивнэв.

Би арай чанга хэлчихсэн бололтой.

Өнөөх хүн оролтын сүнс тэр дороо айж, хэд хэд амьсгаа аваад газар суулаа.

— Чи... чи чинь сайн охин биш юм байна...

Тэр бид хоёрыг айсан харцаар ээлжлэн ширтэв.

Шифү нэг хөмсгөө өргөж, миний толгойг илээд:

— Яах вэ, чи ядаж нэг удаа ухаан гаргажээ. Гэхдээ...

Тэр хүн оролтын сүнс рүү харснаа уруулаа үл ялиг мурийлгав.

— Мянган жилийн ургамлын чанарыг идэх нь биеийн инь чанарт сөрөг. Чи бид хоёр жирийн хүмүүс биш. Түүнийг явуулсан нь дээр.

Би мэл гайхаж, Шифүгийн ханцуйнаас татав.

— Хашааны тахианууд ч хөгширчихсөн шүү дээ... Бүгд хөгшин.

— Тэгвэл нэг тахиа нядлаад идэж болно.

— Гэхдээ! Гэхдээ...

Би үнэхээр дургүй байлаа.

Гэхдээ Шифүг сөрөх шалтгаан олдсонгүй.

Толгойгоо маажаад, түүн рүү гомдолтой ширтэв.

Шифү над руу харалгүй хүн оролтын сүнс рүү:

— Ирсэн газартаа буц. Эс бөгөөс энэ охин чамайг идчихвэл би тоохгүй, — гэв.

Би шүдээ зуун, түүн рүү дайраад нэг хазчихмаар санагдав.

— Гэхдээ... гадна намайг алах гэж байгаа хүмүүс байна. Тэд намайг бариад шөл хийх гэж байгаа...

Хүн оролтын сүнс газар суун нулимсаа арчив.

— Би олон хоног зугтлаа. Үнэхээр туйлдчихлаа.

Шифүгийн хоолой өндөрсөв.

— Миний Шэнлин бүлгэмийн ууланд хэн ингэж ухаж төнхөх зориг гаргаж байна?

Би толгойгоо өргөв.

Шифү хэсэг бодсоноо:

— За яах вэ. Энэ залуу ноён чинь дэндүү зөөлөн сэтгэлтэй юм. Наньпэй, энэ эдлэнд гурав хоног нуугдахыг зөвшөөрлөө, — гэв.

Би хүн оролтын сүнснээс нүд салгасангүй.

Шифү нүдийг минь гараараа таглаад, намайг өрөөндөө чирч оруулав.

— Идэж болохгүй гэсэн бол идэж болохгүй. Өнөөдөр их ядарлаа. Алив, мөр массажил.

Би Шифүгийн тушаалыг дагаж дассан байсан ч өнөөдөр ихэд дургүй хүрэв.

— Шифү, хүн оролтын тахианы шөл үнэхээр тэжээлтэй шүү.

— За. Дараа өдөр тогоочид чамд нэг сагс хүн оролт өгье. Тэжээлтэй юм идэх дуртай юм бол сайн тэжээл аваг.

— Гэхдээ тэр чинь мянган жилийн хүн оролт шүү дээ...

— Идвэл бидний инь чанарт сөрөг.

Ямартай ч Шифү намайг хүн оролтын сүнсийг идүүлэхгүй нь тодорхой болов.

Би ихэд гомдож, Шифүгийн мөрийг массажилсангүй.

Шууд өрөөндөө орчихов.

Сарны гэрэл өрөөнд тусаж байлаа.

Би орон дээрээ хөрвөөсөөр байсан ч огт унтаж чадсангүй.

Толгойд минь хүн оролтын сүнс, эх тахиа хоёр хамт байгаагаар төсөөлөгдөх дүр зураг эргэлдэнэ.

Гэтэл гэнэт нэг санаа цахилгаан мэт харван орж ирэв.

Уулын бэл дэх бүлгэмийхэн “зохицон бясалгал” гэдэг нь хүчээ маш хурдан нэмэгдүүлэх арга гэж хэлж байсан.

Харин Шифү тэр арга бид хоёрт тохирохгүй гэсэн.

Өнөөх хүн оролтын сүнс ийм сайхан сүнс болсон нь лавтай бясалгалтай холбоотой.

Тэгвэл би түүнтэй “зохицон бясалгал” хийчихвэл яасан юм бэ?

Өдөр бүр.

Шөнө бүр.

Зогсолтгүй, амралтгүй.

Арав орчим хоног ингэхэд миний чадвар шууд ахина.

Тэгээд Шифү намайг дахиж тэнэг гэж хэлэхгүй!

Ингэж бодох тусам би Шифүгийн хэлдэг шигээ нэг их тэнэг биш юм байна гэж бодогдов.

Үнэндээ би нэлээд ухаантай юм байна.

Маргааш нь яагаад ч юм Шифү дахиад уулын бэл рүү явчихсан байлаа.

Би хүн оролтын сүнсийг удаан хайсны эцэст түлээ хадгалдаг өрөөнд нуугдаж байхад нь оллоо.

Намайг хармагцаа царай нь цонхийв.

— Үгүй! Намайг битгий ид! Би юу ч хийж чадна! Юу ч хийж чадна!

Түүний энэ үгийг сонсоод би шууд инээлээ.

— Сайн, сайн. Тэгвэл “зохицон бясалгал” хийцгээе!

Хүн оролтын сүнсний царай тэр дороо царцав.

Цонхийсон нүүр нь улайжээ.

— Б-Б-Би дандаа ариун бясалгал хийж ирсэн... Би... би яаж хийхийг мэдэхгүй...

Би хөмсгөө зангидлаа.

Энэ хүн оролтыг идэхээс өөрөөр ашигтай юм ерөөсөө алга шиг санагдав.

Тэр толгойгоо өргөн над руу хяламхийв.

Миний юу бодож байгааг ойлгосон бололтой.

Улайсан нүүрнээс нь хүйтэн хөлс урсав.

— Г-Гэхдээ... ерөнхийд нь яаж хийхийг мэднэ. Хэрэв... хэрэв...

Тэр улам мэгшин уйлав.

Өрөвдмөөр харагдана.

— Хэрэв чи үнэхээр... үнэхээр хэрэгтэй гэж байгаа бол хамт туршиж үзэхэд бэлэн байна.

— Тэгвэл эхлээд энд туршчихъя.

Хүн оролтын сүнсний царай дахин цайв.

— Энд үү?

— Танхимд хийх үү?

— Танхимд?

Тэр дахиад л мэл гайхав.

Би уурлан:

— Тэгвэл хаана хийхийг чи өөрөө хэлээч?

Тэр сандарч:

— Э-Энэ чинь өрөөнд хийхэд илүү тохиромжтой...

Миний өрөө хэтэрхий жижиг байлаа.

Бясалгал хийх зай ч алга.

Би хэсэг бодоод Шифүгийн өрөө хамгийн тохиромжтой гэж шийдэв.

Өргөн, том.

Агаар ч сайхан.

Бясалгалын үеэр ямар нэгэн зүйл буруу болбол Шифү эргэж ирээд мэдчихнэ.

Ингээд би түүнийг Шифүгийн өрөөнд авч орлоо.

Би болон хүн оролтын сүнс Шифүгийн ширээний дэргэд нэлээд удаан суув.

Би яаж бясалгахыг мэдэхгүй тул зүгээр л түүн рүү ширтэнэ.

Тэр юу бодож байгааг би мэдэхгүй.

Гэхдээ галзуурах гэж байгаа хүн шиг харагдана.

Бие нь чичирч, нүүр нь улайсан байлаа.

...Ингэж байгааг нь харахад бясалгалын зөв төлөвтөө орж байгаа нь лавтай, тийм ээ?

Би ч түүнийг дуурайн чичирч, нүүрээ улайх гэж хичээлээ.

Хүн оролтын сүнс:

— Чи... юу хийгээд байгаа юм?

— Чамайг дуурайж байна шүү дээ.

Би нүдээ ирмээд:

— Яаж эхлэх юм? — гэж асуув.

Тэр чичирсэн хуруугаараа Шифүгийн том, зөөлөн ор руу заав.

— Т-Тэндээс...

Би очиж орон дээр суулаа.

— Тэгээд?

Хүн оролтын сүнс ч бас орон дээр ирж, миний хажууд суулаа.

Толгойгоо гудайлгав.

— Тэгээд... тэгээд эхлээд хувцсаа тайлдаг байх...

Шифү нэг удаа надад бусдын өмнө дур мэдэн хувцсаа тайлж болохгүй гэж хэлж байсан нь санаанд оров.

Гэхдээ тулааны эрдмийг хөнгөн хуумгай авч үзэж болохгүй гэж бас хэлж байсан.

Би эргэлзсэн ч эцэст нь дуулгавартайгаар гадуур хувцсаа тайлав.

— Тэгээд?

Хүн оролтын сүнс ч хувцсаа нэг нэгээр нь тайлж эхлэв.

Толгойгоо улам гудайлган, бараг сонсогдохгүй дуугаар:

— Үргэлжлүүл... цааш нь бас тайл...

Би ч дуулгавартайгаар хувцсаа тайлсаар, түүнийг бүх хувцсаа тайлахыг хүлээв.

Гэтэл гэнэт хүн оролтын сүнсний нүүрнээс цус урсаж эхлэв.

Би ихэд цочин, нүүрийг нь барьж үзлээ.

Хамраас нь цус гарч байлаа.

— Аа! Чи чинь бясалгалаасаа болж чөтгөрийн галд автчихсан юм биш үү!

Яг тэр мөчид хаалга жийрэгнэх чимээ гарч, хэн нэгэн онгойлгов.

Шифү хаалганы дэргэд зогсож байлаа.

Тэр над руу хөмсгөө өргөн харав.

— Шифү! — гэж би хашхирлаа. — Нэг юм буруу болчихлоо!

Шифү маш удаанаар өрөө рүү орж ирэв.

Орны дэргэд зогсоод, нүдээ нарийсган намайг, дараа нь хүн оролтын сүнсийг ээлжилж харлаа.

Түүний хоолой маш намуухан байв.

Гэхдээ тэр намуухан өнгө нь улам аймаар сонсогдов.

— Шяо Шян Зы. Чи Шифүгийн орон дээр юу хийх гэж байсан юм?

Би Шифү рүү эгцлэн хараад, ямар ч буруу зүйл хийгээгүй мэт:

— Хүн оролтын сүнстэй зохицон бясалгал хийх гэж байсан юм.

Шифү үл ялиг ухрав.

Царай нь ихэд хачин болж хувирлаа.

Надад огт танил бус харц үзэгдэв.

Би цааш нь юм хэлэх гэсэн ч Шифү гэнэт хүн оролтын сүнсний захнаас шүүрч авлаа.

Тэгээд цонх руу чирэв.

Цонхоо ч онгойлголгүй шууд цөм цохив.

Дараа нь хүн оролтын сүнсийг хог шидэж байгаа мэт цонхоор гадагш шидчихэв.

Тэр хүн оролтын сүнс маш холын уулын энгэрт хаа нэгтээ унажээ.

Би хаана унасныг нь ч мэдсэнгүй.

Зөвхөн хамраас нь урссан цусны мөр л энэ эдлэнд үнэхээр хүн оролтын сүнс байсан гэдгийг батлах мэт үлдэв.

Би амаа ангайн, мэл гайхсан чигээрээ Шифү рүү харлаа.

Тэр эргэв.

Хагарсан цонхоор хүйтэн салхи орж ирж, үсийг нь хийсгэнэ.

Тэр над руу хараад, урьдын адил надтай тоглоом шоглоом хийх үеийн өнгөөр:

— Шяо Шян Зы, чи улам л эрээ цээргүй болж байна. Дахиж сайн хэл дээ. Чи яг юу хийх гэж байсан юм? — гэв.

Шифүгийн нүдэнд ямар нэгэн зүйл урьдынхаас өөр болсныг би бүдэгхэн анзаарлаа.

Гэхдээ түүний дотор ямар шуурга дэгдэж байгааг би огт мэдсэнгүй.

Надад бол энэ дэлхий дээр хэн ч миний зовлонг ойлгохгүй мэт санагдаж байлаа.

Би толгой сэгсрээд, Шифү рүү нулимстай нүдээр харан:

— Та надад тахианы шөл хийлгэхгүй. Зохицон бясалгал ч хийлгэхгүй. Бүр тэр хүн оролтыг хүртэл шидчихлээ! Та үнэхээр намайг сайн болоосой гэж хүсдэггүй юм уу?!

Би толгойгоо тэврээд сөөнгө хоолойгоор:

— Та Шяо Шян Зыг үзэн ядаагүй юм байна. Та зүгээр л Наньпэй, тэр хүн оролтын сүнсэнд дурлачихсан юм байна! — гэв.

Шифү хэдэнтээ гүнзгий амьсгаа авч байгааг би сонслоо.

Шифү намайг дахиж тоохоо больсон гэх бодол төрөхөд тэнгэр нурах шиг санагдав.

Тийм хүнд байлаа.

Бодит байдлыг хүлээн зөвшөөрч ч чадахгүй байв.

Би хувцсаа шүүрч аваад, алхах зуураа өмсөж эхлэв.

— Шифү надад хэрэггүй болсон юм байна! За тэгвэл би ч бас Шифүг хүсэхгүй! Хүн оролтгүй болохоор тахианы шөл хийж чадахгүй нь. Гэхдээ мөөг байгаа шүү!

Арван гурван настай би бүх амьдралдаа хийсэн хамгийн агуу зүйлийг тэр өдөр хийсэн юм.

Би, Шяо Шян Зы, хувцсаа ч бүрэн өмсөж амжилгүй, уйлан Шифүгийн өрөөнөөс гүйн гарлаа.

Тэгээд уулнаас доош гүйж...

Шифүг, гэрээ орхин зугтчихав.

12-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Долоон азгүй амьдрал12-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах