Долоон азгүй амьдрал

14-р анги

14-р анги

Сонсох

Агшин зуурын дотор Шифү биеэ үл ялиг хажуу тийш эргүүлэв.

Сэлэм зүүн мөрөн дээр нь бууж, шархнаас нь цус урсаж эхэллээ.

Гэвч Шифү өчүүхэн ч өвдсөн шинжгүй байв. Биеэ үл ялиг намсгаснаа ямар хүч хэрэглэснийг нь би ч мэдсэнгүй, өнөөх хоёрын дундуур цахилгаан мэт өнгөрч, тэдний биед зөөлөн хүрэх төдий болов.

Хоёр эрийн бие зэрэг чичирснээ тэр дороо сулран унаж, амнаас нь цус урсаад ухаан алдчихлаа.

Намайг түшиж байсан Зыхүйн бие хөшиж орхив.

Гэхдээ тэр хөшсөн эсэх надад огт хамаагүй байлаа. Би түүнийг хажуу тийш түлхээд Шифү рүү гүйн очив.

Мөрөн дээрх шархыг нь хараад юу хийхээ ч, юу хэлэхээ ч мэдэхгүй зогслоо.

— Айчихав уу?

Шифүгийн царай цонхийсон ч дуу нь ердийнхөөсөө огт өөрчлөгдсөнгүй.

— Дахиад нэг дураараа тэнээд үзээрэй...

Тэгээд эргэж харан алхав.

Уур нь бүрэн гараагүй байгаа бололтой.

Би баруун гараас нь сандран зуурч,

— Шифү... шарх чинь... өвдөж байна уу? — гэж асуулаа.

— Үхчихгүй, — гэж тэр хүйтнээр хэлэв. — Хмф. Одоо л намайг Шифү гэж санав уу? Би чамд хүн орхоодойтой тахианы шөл идүүлээгүй чинь чи мөөг түүж тахиатай чанах гээд зугтаа биз дээ. Тэгээд мөөгөө олсон уу?

Би дуулгавартайгаар буруугаа хүлээв.

— Шифү, би буруудсан. Дахиж хэзээ ч зугтахгүй.

Би үнэхээр айж байлаа. Дуу хүртэл өөрийн эрхгүй чичирч,

— Битгий уурлаач... Намайг битгий хаяарай... — гэлээ.

Үүнийг сонсоод Шифү эргэж над руу харав.

Дуу нь яагаад ч юм нэг л сонин сонсогдлоо.

— Өө? Тэгээд хэн билээ дээ, “Шифү надад хэрэггүй” гэж хашхираад байсан нь?

— Би буруудсан...

— За тэгвэл, Шифү чинь явцуу сэтгэлтэй хүн болохоор уучлалтыг чинь хүлээж авахгүй ээ.

— Би буруудсан...

Миний толгойд энэ ганцхан өгүүлбэр тасралтгүй давтагдана.

Зүрхний минь дундуур хүйтэн салхи исгэрэн өнгөрөх шиг болж байлаа.

Энэ удаа Шифү үнэхээр намайг хүсэхээ больчихлоо гэж бодов.

Би толгойгоо өргөн түүн рүү гөлрөн харлаа.

Шифү ч над руу харав.

Хэсэг хугацааны дараа тэр нүдээ анивчин, гэнэт сандарсан янзтай,

— Хөөе! — гэв.

Тэгээд бүр яахаа мэдэхгүй болсон мэт эргэж хараад,

— Тэнэг Шян Зы, би чамаар тоглосон юм. Юундаа уйлаад байгаа юм бэ? — гэлээ.

Гэвч том том нулимс өөрийн эрхгүй нүднээс минь бөмбөрөн унасаар байв.

Нулимсан дундаас Шифүгийн дүр хүртэл бүдгэрчихлээ.

Би гараас нь улам чанга атгав.

Тавьчих л юм бол тэр намайг орхиод явчих юм шиг санагдана.

— Битгий... намайг битгий хаяарай...

Шифү чангаар санаа алдав.

— Чи үнэхээр тэнэг юм аа.

— Надад дургүй болж болохгүй шүү.

Би мэгшин уйлахаа зогсоож чадсангүй.

— Би чамд дургүй болоогүй!

Шифү тэвчээр алдсан мэт энэ үгийг хэлээд хэсэг чимээгүй болов.

Харин би мэгшсээр л байлаа.

Гэнэт Шифү баруун гараа миний гараас сугалчихав.

Зүрх минь тэр дороо хоосорчих шиг болов.

Гэвч дараагийн агшинд алган дээр минь дулаахан зүйл мэдрэгдлээ.

Шифү миний гараас атгаж байв.

Яг л намайг бага байхад ууланд авирахдаа гараас минь хөтөлдөг байсан шигээ.

Тэр нулимсыг минь арчаад, аргаа барсан янзтай уруулаа мурийлган,

— За за. Фэнсюэшань харш руугаа буцъя, — гэв.

Өнгө нь сонсвол яг л төвөгшөөсөн мэт.

Гэвч надад Шифүгийн дуу алганы нь дулаантай адилхан бүлээхэн санагдаж байлаа.

— Шифү... шарх чинь өвдөж байгаа...

— Зүгээр л махны шарх. Харахад л сүртэй байгаа юм.

Шифү миний гараас хөтлөөд хоёр алхав.

Би гэнэт зогсоод хажууханд сууж байсан Зыхүй рүү заалаа.

— Шифү... бас нэг хүн байгаа.

Шифүгийн бие үл ялиг хөшив.

Тэр эргэн Зыхүйг толгойноос нь хөл хүртэл нэг сайн шинжсэнээ хөмсгөө зангидан над руу харав.

— Өө? Чи үнэхээр тахиатай чанах мөөгөө олчихсон юм биш үү? Энэ чинь тахианы сүнс юм уу, мөөгний сүнс юм уу?

Би Шифүгийн гараас хамаг хүчээрээ зуурч, тангараглаж байгаа мэт,

— Надад ямар ч сүнс хэрэггүй! Надад зөвхөн Шифү л хэрэгтэй! — гэлээ.

Миний царайг хараад Шифү хэсэг тээнэгэлзсэнээ харцаа буруулж, аяархан хамраараа дуугарав.

— Мэдэж байвал сайн.

Тэр үед өнөөг хүртэл чимээгүй байсан Зыхүй гэнэт,

— Шян... Шян бүсгүй, Шифүтэйгээ буц даа. Би тийм ч хүнд шархдаагүй, — гэв.

Би нүдээ анивчин түүн рүү харлаа.

Ингэж цонхийсон царайтайгаа “хүнд шархдаагүй” гэж хэлэх нь нэг их үнэмшилтэй сонсогдохгүй байв.

Ийм сул дорой хүнийг ойд ганцааранг нь үлдээнэ гэж үү?

Тэгээд ч бид хэд хоногийн турш зовлонгоо хуваалцсан хүмүүс...

Би бодож ч дуусаагүй байхад Шифү намайг өрөвдөх сэтгэлгүйгээр татан цааш алхлаа.

— Арван мянган жилийн настай чулуун сүнс байна. Энэ нөхрийн бясалгалын түвшин чамаас хол өндөр. Чи түүнд санаа зовох шаардлагагүй.

— Шифүгээс ч өндөр үү?

Шифү хэсэг чимээгүй болов.

Тэгснээ гэнэт хацрыг минь аймаар чанга чимхлээ.

— Чамаас болоогүй бол би одоо ийм байдалтай байх байсан юм уу?!

Шифү үнэхээр хүчтэй чимхэж байлаа.

Маш их өвдөв.

Би нулимсаа унагаахгүйн тулд нүдээ дахин дахин анивчлаа.

Үгүй бол Шифү уураа гаргаж чадахгүй, дахиад намайг хаячих ч юм билүү...

Гэвч хацрыг минь чимхэж байсан гар аажмаар сулрав.

Шифү санаа алдан,

— За больё доо... Чи юу ч мэдэхгүй амьтан, — гэв.

Ингээд би Шифүтэй хамт Фэнсюэшань харш руу буцлаа.

Дараагийн хэдэн сарын турш Шифү мөрөө гэмтээсэн гэдгээр шалтаглан надаар юу эсийг хийлгэсэнгүй.

Одоо бүр номынх нь хуудсыг эргүүлэх хүртэл миний ажил болсон.

Бараг бүхий л цагаа Шифүгийн нүдний өмнө өнгөрөөдөг болов.

Гэхдээ Шифү үнэхээр тухтай байгаа харагдана.

Би үүнийг өөрийнхөө гэмийг цайруулж байгаа хэрэг гэж бодоод түүнийг маш хичээнгүйлэн асарч байлаа.

Нэг өдөр үдээс хойш Шифү дугхийж байв.

Би орны нь дэргэдэх жижиг сандал дээр суугаад сэвүүрдэнэ.

Сэвүүрдэж байтал гэнэт ямар нэг зүйл шалан дээр,

“Тон, тон.”

хийн унав.

Би нүдээ анивчин доош харлаа.

Эрхий хурууны дайтай, тунгалаг гялалзсан чулуу байв.

Би авч нарны гэрэлд өргөн харвал дотор нь алагласан нил ягаан туяа мяралзана.

Үнэхээр гоё чулуу байлаа.

— Дараагийн удаа уулнаас буухдаа дарханд өгөөд бөгж хийлгэчихье. Шифүд зүүлгэвэл лав их гоё харагдана.

Ингэж хэлмэгц яагаад ч юм гар минь салганав.

Чулуу шалан дээр унаад өнхөрсөөр хаашаа орчихсоныг нь мэдсэнгүй.

Би тонгойн хайх гэтэл Шифү дургүйцсэн янзтай хоёр удаа дуугарлаа.

— Шяо Шян Зы! Сэвүүрээ! Залхуураад байлгүй сэвүүрд!

Би яаран Шифүг үргэлжлүүлэн сэвүүрдэв.

Энд хүнгүй болохоор нь дараа ирж хайя гэж бодлоо.

Гэвч хожим нь хэчнээн хайгаад ч тэр чулууг олж чадсангүй.

Цаг өнгөрөхийн хэрээр бүр мартчихсан.

Ахин нэг өвөл ирлээ.

Фэнсюэшань уулын цас өвдөг хүрэм зузаан оржээ.

Шифү төрсөн цагаасаа л цасанд дургүй байсан юм шиг санагддаг.

Гадаа салхи шуурч, цас орж эхлэх л юм бол хэчнээн чухал ажилтай байсан хамаагүй гэртээ галын дэргэд суугаад өдөржин ном уншина.

Нүүрс.

Утлага.

Хоол.

Бүгдийг нь би бэлдэж өгнө.

Тэр өдөр Шифүтэй хамт хооллосны дараа аяга тавгаа угаачхаад хашаагаа цэвэрлэхээр гарлаа.

Шүүрээ аваад хэдхэн удаа шүүрдсэнээ цасан дээр сууж, өөрийн эрхгүй зүүрмэглэж эхлэв.

Өчигдөр Шифү надад шинэ тарни заасан юм.

Би цээжилж чадаагүй болохоор Шифү намайг шөнийн ихэнх хугацаанд давтуулсан.

Харин өнөө өглөө эрт босох хэрэгтэй болсон.

Үнэхээр нойр хүрч байлаа.

Тэгээд л мансуурсан чигээрээ цасан дээр хэвтээд унтчихав.

Зүүдэнд минь нил ягаан хувцастай нэг эр намайг дуудаж байлаа.

— Шян бүсгүй... Шян бүсгүй...

Сайхан зүүдийг минь үймүүлсэнд нь дургүй хүрч, би хэдэн үг бувтнаад тоосонгүй.

Гэвч тэр дахин дахин дуудсаар байв.

Эцэст нь инээмсэглэсэн өнгөөр,

— Шян бүсгүй сэрэхгүй бол Шифү чинь өгзгийг чинь шавхуурдана шүү, — гэлээ.

“Шифү” гэх үг мэдрэлийг минь хатгах шиг болов.

Би тэр дороо нүдээ нээлээ.

Яг өмнө минь Шифү зогсож байв.

Гартаа хулсан хээтэй том шүхэр барьчихсан, хөмсгөө зангидан над руу санаа зовсон янзтай харна.

— Бос. Цасан дээр унтаж болохгүй.

Шифү надтай ийм нухацтай өнгөөр ярих нь тун ховор.

Би гайхаж, бас айсандаа хэсэг зуур юу хийхээ ч мартчихлаа.

Шифү хоёр дахь удаагаа хэлэхээс залхуурсан бололтой намайг цасан дээрээс шууд татаж босгов.

— Ядарсан бол өрөөндөө ороод унт.

Ингэж хэлчихээд тэр цааш алхлаа.

Салхины чимээнд би буруу сонссон уу, эсвэл Шифү үнэхээр ингэж хэлсэн үү гэдгийг мэдсэнгүй.

— Нэг хүн цасан дунд нүдээ анисан юм... Тэгээд дахин хэзээ ч нээгээгүй.

Би энэ өгүүлбэрийн утгыг ойлгосонгүй.

Яг л Шифү хааяа намайг удаан ширтэн бодолд автдагийг ойлгодоггүйтэй адил.

Тэр над руу харж байгаа мэт боловч үнэндээ өөр хэн нэгнийг харж байгаа юм шиг санагддаг.

Заримдаа бүр аяархан,

— Новш гэж... Томрох тусмаа улам адилхан болоод байх юм... — гэж бувтнана.

Намайг бага байхаас л Шифү миний ойлгодоггүй янз бүрийн юм ярьдаг байсан.

Одоо би тэрийг нь тоохоо ч больсон.

Харин тэр үеэс хойш нил ягаан хувцастай өнөөх эр зүүдэнд минь ойр ойрхон үзэгдэх болов.

Тэр үргэлж харанхуйн дунд зогсож, над руу харан,

— Шян бүсгүй...

гэж дуудна.

Эхэндээ би түүнтэй ярихаас айдаг байлаа.

Гэвч хэд хэдэн удаа зүүдэлснийхээ дараа зориг гарган,

— Чи хэн юм бэ? — гэж асуув.

Тэр тайван дуугаар,

— Би чиний зүүдний хүн, — гэж хариуллаа.

Маргааш өглөө нь сэрэнгүүтээ би Шифү рүү гүйж очоод,

— “Зүүдний хүн” гэж юу гэсэн үг вэ? — гэж асуув.

Шифү орон дээрээ эвшээн хэвтэж байснаа залхуутайгаар,

— Сүнс, чөтгөр, ад зэтгэр... Энэ ертөнцөд байх учиргүй мөртлөө толгойноос чинь гарахаа больж, хамт байсан үеэ дахин дахин бодогдуулдаг юм. За... алийг нь гэж бодож байна? Аль нь чиний “зүүдний хүн” юм? — гэлээ.

Би толгойгоо маажив.

Аль нь ч тохирохгүй юм шиг санагдлаа.

Хэд хоногийн дараа бид хоол хүнс авахаар Шэнлин урсгал руу очих үед нь би тэндхийн хүмүүсээс мөн адил асуув.

Гэтэл хүн бүр өөр өөр хачин хариулт өглөө.

Нэг нь ч адилхан биш.

Хү Жяо авга толгойг минь илээд, сэтгэл хангалуун янзтай,

— Шяо Шян Зы том болжээ, — гэв.

Танжү эгч эрдэмтэн хүн шиг нухацтай харснаа,

— Зүрх сэтгэлээсээ хүсэмжилдэг, сайхан зүүдэнд чинь үзэгддэг заяаны хань, — гэж тайлбарлав.

Харин махны худалдаачин,

— Аан! Чи чинь бүр эр эмийн зүүд зүүдэлдэг насанд хүрчихэж! За тэгвэл нөхөр хайхдаа зүүдэнд чинь гардаг хүнтэй адилхан хүнийг олоорой, — гэв.

Ингэж хэлснийхээ дараа тэр эрүүгээ илэн хэсэг бодсоноо өөртөө аяархан,

— Өө, новш... Залуу эзэн энэ үгийг минь сонсвол ч сайнгүй дээ... — гэж бувтналаа.

Би хэсэг нүдээ анивчсанаа,

— Нөхөр гэж юунд хэрэгтэй юм? — гэж асуув.

— Нөхөр юунд хэрэгтэй гэж үү?

Махны худалдаачин инээлээ.

— Гэр бүлдээ мөнгө олж, эхнэрээ сайхан амьдруулахын тулд хэрэгтэй шүү дээ!

Миний сэтгэл тэр дороо сэргээд, нүд хүртэл гялалзав.

— Тэгвэл би нөхөр олоод эхнэр нь болж болох уу?

Тэгвэл Шифүгийн надаар хийлгэдэг бүх ажлыг нөхөртөө өгчихөж болно!

Хувцас угаах.

Шифүгийн орыг хураах.

Шифүгийн хөл мөрийг барих...

Тэгвэл би эцэст нь арай сайхан амьдарна!

Яагаад ч юм миний асуултыг сонсоод махны худалдаачин тун эвгүй байдалд орчих шиг болов.

Толгойгоо маажаад,

— Болохгүй ч юм биш л дээ... гэхдээ... эхлээд Шифүгээсээ асуух хэрэгтэй байх, — гэлээ.

Шифүд үйлчлэх нэг хүн нэмэгдэнэ.

Шифү лав баярлана.

Муу зүйл ер байхгүй.

Шифү гарцаагүй зөвшөөрнө!

Би баяр хөөртэйгөөр хоол хүнсээ үүрээд Фэнсюэшань харш руу буцав.

Оройн хоолоо идэж дуусаад, Шифү өнөөдөр сайхан ааштай байгааг хараад догдлон,

— Шифү, танд үйлчлэх хүн дахиад нэгээр нэмэгдвэл ямар вэ? — гэж асуулаа.

Шифү цайнаасаа нэг балгаснаа над руу эргэж хэсэг ширтэв.

— Нэг тэнэг шавь байхад хангалттай. Толгой өвтгөх хүн дахиад нэгээр нэмэх хүсэл алга.

— Шавь биш ээ, — гэж би тайлбарлав. — Би өөртөө нөхөр олно. Тэгээд энд авчирна. Бид хоёр хамтдаа Шифүд үйлчилнэ. Ямар санагдаж байна?

Би хуруугаа нэг нэгээр нь даран нөхөртэй болохын давуу талыг тоолж эхлэв.

— Би аяга тавгаа угааж байхад тэр хашаа шүүрдэнэ. Би гал түлж байхад тэр түлээ хагална. Би хувцас угааж байхад... аан, тэр надтай хамт хувцас угаана. Тэгвэл бүх ажил илүү хурдан, илүү сайн дуусна.

Би итгэл найдвар дүүрэн царайгаар Шифү рүү харав.

— Шифү, үнэхээр сайхан биш гэж үү?

Шифү аягаа чимээгүйхэн эргүүлсээр ганц ч үг хэлсэнгүй.

Сонссонгүй бололтой.

Тиймээс би арай чанга дуугаар,

— Шифү, би нөхөр хайвал ямар вэ? — гэж дахин асуулаа.

“Тас!”

Шифүгийн гарт байсан аяга хагарч, цай нь хувцсан дээр нь асгарчихав.

Би цочин хөшсөн ч дараагийн мөчид Шифү чангаар инээхийг сонслоо.

— Сайн байна! Маш сайн! Надад үйлчлэх хүн нэгээр нэмэгдэх юм байна. Яаж муу байх билээ?!

Ингэж хэлж байгаа ч царай нь яагаад ч юм жаахан аймаар харагдаж байлаа.

Би,

“Шифү, таны царай хэлж байгаа үгтэйгээ ерөөсөө тохирохгүй байна.”

гэж хэлэх гэж байсан ч амжаагүй байхад Шифү миний өмнө босож ирээд хацрыг минь дахин дахин чанга чимхлээ.

— Зориг чинь үнэхээр чангарчээ, айн? Шяо Шян Зы, бүр хүн олж аваад хоёулаа нийлж надтай тэмцэх нь үү?

— Танд үйлчилнэ гэж байгаа юм, — хэмээн би засав.

Гэвч Шифү огт сонссонгүй бололтой.

— За! Эгэл хүний охид үсний хатгуур зүүх насандаа хүрээд нөхөрт гардаг. Чамд дахиад нэг жил байна. Нэг жилийн дараа тохирох хүнээ олбол явж түүнтэйгээ гэрлэ.

Шифү бүр хамраараа над руу ширтэж байгаа юм шиг харагдана.

— Тэр цаг болоход чамтай гэрлэх хүн олдохгүй бол над дээр уйлж ирээд гомдол мэдүүлж болохгүй шүү.

Би толгойгоо маажин, учрыг нь үнэхээр ойлгохгүйгээр,

— Шифү, та намайг нөхөр хайгаасай гэж хүсэхгүй байвал би хайхгүй ээ. Битгий уурла, — гэлээ.

Яагаад ч юм энэ үг Шифүгийн ямар нэг эмзэг газрыг нь хатгасан бололтой.

Бие нь гэнэт хөшиж, хацрыг минь тавив.

Тэгээд харцаа буруулан,

— Хмф! Чи хайна уу, байна уу надад ямар хамаатай юм! Зүгээр л... зүгээр л чи миний шавь. Тэгээд тэр үед чамтай гэрлэх хүн олдохгүй бол миний нэр нүүр л унах биз дээ! — гэв.

Шифү үнэхээр нэр нүүрэндээ их санаа тавьдаг хүн юм.

Би санаа алдаад,

— Шифү, санаа зоволтгүй. Би аль хэдийн нэг хүнийг онилчихсон. Би хичээнэ ээ, — гэлээ.

Тэгээд аяга тавгаа аваад өрөөнөөс гарав.

Шифү өрөөн дотроо тэр чигтээ хөшчихсөн үлдлээ.

Би булан тойрох гэж байтал араас Шифүгийн бараан дуу сонсогдов.

— Хөөе.

Түүний дууг сонсоод би зогсов.

Хэсэг хугацааны дараа тэр,

— Чиний таалаад байгаа хүн чинь хэн юм? — гэж асуулаа.

Би тэнгэр өөд харж хэсэг бодсоноо,

— Миний зүүдний хүн, — гэж хариулав.

Булан тойрон далд орсны дараа араас ширээ өшиглөх чимээ сонсогдлоо.

Шифү хоолны дараа бэлтгэл хийж эхэлсэн бололтой...

Ямар хөдөлмөрч юм бэ.

Би ч бас нөхөр олохын тулд сайн хичээх хэрэгтэй.

Тэгвэл Шифүд туслаад, төвөг болохоо багасгана.

Тэр өдрөөс хойш Шифү надаар улам олон ажил хийлгэх болов.

Одоо бүр унтахдаа ч орны нь хажууд, шалан дээр унтах хэрэгтэй болсон.

Шэнлин урсгал руу хоол хүнс авахаар явах болгонд Шифү миний араас тайван гэгч нь алхана.

Эхэндээ тэндхийн хүмүүс надтай урьдын адил харьцдаг байлаа.

Гэвч аажмаар эрчүүд нь надтай ярихаа болив.

Удалгүй махны худалдаачин хүртэл надтай үг солихоо больчихлоо.

Хэсэг хугацааны дараа би жаахан гунигладаг болов.

Магадгүй би ямар нэг буруу зүйл хийчихээд, бүгд надад дургүй болчихсон юм болов уу гэж бодно.

Намайг гунигтай байгааг харах болгонд Шифүгийн царай бүр ч барайна.

Заримдаа түүний өөртөө аяархан,

— Новш гэж... үнэхээр Шэнлин урсгалын хүн мөн бололтой...

гэж бувтнахыг сонсдог байлаа.

14-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Долоон азгүй амьдрал14-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах