Долоон азгүй амьдрал

15-р анги

15-р анги

Сонсох

Дахиад л өнөөх зүүд.

Харанхуй дунд нил ягаан хувцастай, дуу цөөтэй өнөөх эр чимээгүйхэн над руу харж зогсоно.

Би ч түүн рүү нэлээд удаан харснаа эцэст нь жаахан гунигтайгаар,

— Дахиж намайг битгий хайгаарай. Чи миний зүүдний хүн мөн ч гэсэн би чамайг бодит ертөнцөд авчраад нөхрөө болгож чадахгүй шүү дээ, — гэлээ.

Маргааш миний үсний хатгуур зүүх өдөр.

Шифү намайг нөхрөө сонгог гээд Шэнлин урсгалын хүмүүсээр том найр зохион байгуулуулсан юм.

Гэтэл тэр өдөр ойртох тусам Шифүгийн царай улам л барайгаад байлаа.

Яагаад гэдгийг нь би мэдэхгүй ч Шифү намайг нөхөр хайгаасай гэж хүсэхгүй байгааг бол анзаарсан.

Тиймээс бүр ч ойлгомжгүй санагдана.

Хэрэв Шифүд таалагдахгүй байгаа бол би нөхөр хайхаа больчихож болно шүү дээ.

Тэгээд яагаад өөрөө уурлахаа мэдсээр байж надад нөхөр сонгох найр хүртэл зохион байгуулж байгаа юм бол?

Би санаа алдаад нил ягаан хувцастай эрд,

— Манай Шифү үнэхээр хачин хүн. Надаар нөхөр сонгуулах найр хүртэл зохион байгуулчхаад, намайг нөхөр сонгоход дургүй. Тиймээс би нөхөртэй болмоор байсан ч сонгохгүй гэж бодож байна. Тэгээд ч чи зөвхөн миний зүүдэнд л гарч ирдэг. Найранд ирж чадахгүй. Тэгэхээр... бодоод үзэхэд чи дахиж миний зүүдэнд үзэгдэхгүй байсан нь дээр юм шиг байна. Чи намайг сайхан амьдрал хүсдэг болгочихно. Тэгээд дараа нь тийм амьдралтай болж чадахгүй бол би улам л урам хугарна, — гэлээ.

Нил ягаан хувцастай эр миний үгийг сонсоод яагаад ч юм инээмсэглэв.

— Санаа зоволтгүй. Би чамайг сайхан амьдруулахын тулд чадах бүхнээ хийнэ. Ямар санагдаж байна?

Миний нүд тэр дороо гэрэлтэв.

Гэхдээ Шифүгийн барайсан царай санаанд ормогц толгой сэгсэрлээ.

— Хэрэв би сайхан амьдарвал Шифү баярлахгүй байх... За больё. Би зүгээр л Шифүгийн хажууд байж байсан нь дээр.

Нил ягаан хувцастай эр маш удаан чимээгүй болов.

Тэгээд,

— Шян бүсгүй, чи Шифүдээ их хайртай юу? — гэж асуув.

— Маш их, — гээд би толгой дохив. — Шифү мах идвэл би ч мах иднэ. Шифү баяртай байвал би ч баяртай байна.

Нил ягаан хувцастай эр дахиж юу ч хэлсэнгүй.

Тэр үед чихэнд минь Шифү намайг алсаас дуудан байгаа мэт бүдэгхэн дуу сонсогдов.

Өглөө болчихсон бололтой.

Би нил ягаан хувцастай эр рүү гараа даллаад,

— Би явлаа. Дахиж уулзахгүй байя, — гэлээ.

Нүдээ нээхэд нар дөнгөж мандаж байв.

Шифү хаанаасаа ийм их эрч хүч гаргадаг юм бол?

Надаас хүртэл эрт босчихсон байх юм.

Хараа минь тодроход Шифү орны минь хажууд зогсоод, нүдээ онийлгон над руу харж байлаа.

— Зүүдэндээ юу харсан юм? Унтаж байхдаа амандаа юм бувтнаад байсан.

— Аан... — Би нүдээ нухлангаа, — Зүүдний хүнтэйгээ салах ёс хийж байсан юм...

Би үгээ дуусгаж ч амжаагүй байтал дээрээс хүндхэн юм буув.

Шифү хувцсыг минь орон дээр ууртай шидчихсэн байлаа.

Царай нь аймшигтай барайжээ.

Тэр шүдээ зуун хэсэг амьсгаадсаны эцэст,

— Өнөөдөр сэрмэгцээ тэр хүнээ харна биз дээ! Зүүдэндээ хүртэл ингэтлээ зууралдах ямар хэрэг байна?! — гэв.

Би “цаашдаа дахиж харахгүй” гэж тайлбарлах гэтэл Шифү аль хэдийн өрөөнөөс гарч оджээ.

Гарахдаа зөвхөн ууртайгаар,

— Энэ хувцсыг өмсөөд гараад ир. Өнөөдрийн нөхөр сонгох найрыг Шэнлин урсгал дээр хийнэ. Хамт уулнаас бууна, — гэлээ.

Ай даа...

Шифү дахиад л өөрийгөө зовоох юм хийж байна.

Шифүгийн өгсөн хувцас цагаан өнгөтэй байлаа.

Би хүрэл толинд өөрийгөө харвал энэ хувцас Шэнлин урсгалынхан хүн нас барахад өмсдөг хувцастай жаахан төстэй санагдав.

Гэхдээ муухай биш.

Би хормойгоо өргөн барьсаар Шифүг хайж гүйн гарлаа.

Шифү намайг хараад хэсэг тээнэгэлзсэнээ хөмсгөө зангидлаа.

— Инээж болохгүй! Хөөрхөн царай гаргах гээд байж болохгүй!

Би дуулгавартайгаар амаа хамхив.

Шифү улам хөмсгөө зангидлаа.

— Бас насанд хүрсэн хүн шиг царай гаргах хэрэггүй.

Би үнэхээр гомдчихов.

— Би дүр эсгээгүй шүү дээ.

— Дуугүй! Бас өрөвдөлтэй царай гаргах хориотой!

Би амаа хамхин гайхсан чигээрээ түүн рүү харлаа.

Шифү нүүрээ гараараа дараад уртаар санаа алдав.

— За больё... Уулнаас бууцгаая.

Би Шифүгийн араас алхав.

Урд явж байсан Шифү өөртөө,

— Новш гэж, надад ер нь юу тохиолдоод байна аа?! Юу болоод байна?! Бүгд өнөөх зүүдний хүнээс болсон. Өнөөдөр хэн гэдгийг нь мэдээд авъя. Тэгээд яаж шийтгэхээ харуулна даа. Үзүүлээд өгнө!

гэж бувтнах нь сонсогдоно.

Би араас нь хувцасных нь захыг аяархан татав.

— Шифү, хэрэв танд үнэхээр хэцүү байгаа бол өнөөдөр уулнаас буухаа больё. Би дахиж таны өмнө “зүүдний хүн” гэж хэлэхгүй ээ.

Шифү алхаж байснаа зогсов.

Би түүн рүү дээш харлаа.

Шифүгийн царайд үл ялиг гайхсан шинж тодров.

Гэхдээ надад тэр царайгаа харуулахыг хүсээгүй бололтой маш хурдан эргэж харав.

Юу ч хэлэлгүй цааш алхлаа.

Би хувцасных нь захнаас зуурсаар жижигхэн сүүл шиг араас нь дагав.

Гэтэл гэнэт бүлээн гар миний хувцаснаас нь зуурсан гарыг атгав.

Хүйтэн агаарыг зүссэн Шифүгийн дуу сонсогдлоо.

— Би... чамд уурлах гэсэн юм биш.

Тэр миний гараас хөтлөөд Шэнлин урсгал руу буух замаар алхав.

— Айх хэрэггүй.

Би Шифүгийн гарыг хэсэг ширтлээ.

Тэгээд л сэтгэл минь тайвширчихав.

Шэнлин урсгалыг найрт зориулан гоёж чимэглэсэн байлаа.

Шифү миний гараас хөтөлсөөр дотогш ороход эмэгтэйчүүд над дээр хүрч ирэн баяр хүргэв.

Хашааг дайран өнгөрч байтал навч шүүрдэж байсан нэг эр харагдлаа.

Миний алхам өөрийн эрхгүй зогсов.

— Нөхөр...

Ямар сайхан юм бэ.

Шэнлин урсгалын бүх хүнд ажлыг эрчүүд хийдэг юм байна.

Фэнсюэшань харшид ч гэсэн нэг эрэгтэй хүн байсан бол ямар амар байх бол...

Мэдээж Шифүг тооцохгүй.

Шифү бол эрэгтэй, эмэгтэй гэсэн ангиллаас ч өөр түвшний хүн.

Намайг зогсоход Шифү ч бас зогсов.

Би эргэж түүн рүү харлаа.

Яагаад ч юм царай нь дахиад барайчихсан байна.

Би нүдээ анивчив.

Шифүгийн уур ер нь хаанаас гараад байдгийг би огт ойлгодоггүй юм.

Шифү намайг шууд Шэнлин урсгалын хоёрдугаар давхарт дагуулан гарлаа.

Тэнд доорх талбайг бүхэлд нь харах боломжтой тагт байв.

Ердийн үед Шэнлин урсгалын хүмүүс тэр тагтны доорх талбайд бэлтгэл хийдэг.

Харин өнөөдөр бүгдийг цэвэрлээд надад нөхөр сонгох газар болгожээ.

Би Шифүтэй хамт тагтан дээр зогсов.

Удалгүй доор эрчүүд нэг эгнээ болон зогслоо.

Бүр махны худалдаачин хүртэл духандаа хүйтэн хөлс дуслуулан эгнээнд зогсож байв.

Хэн нь ч дуртай байгаа шинжгүй.

Үнэндээ бүгд гэдэс нь базлаад байгаа юм шиг харагдана.

Толгойгоо өргөж ч чадахгүй болтлоо зовж байгаа мэт.

Би доош харахад зөвхөн хар үстэй оройнууд л харагдав.

Хэн нэгэн Шифүд сандал авчирч өгөв.

Шифү суулаа.

Гартаа аяга цай барьсан хэвээр, эргэн тойрноо ч харсангүй.

Тэгээд хүйтэн дуугаар,

— За, Шяо Шян Зы. Эцэст нь энэ өдөр ирлээ. Сонго. Өнөөх зүүдний хүн чинь хаана байна? — гэв.

Би эргэн тойрноо нэг хараад,

— Шифү... намайг сонгох болгонд та уурлаад байна. Тэгэхээр би сонгохгүй ээ, — гэлээ.

Шифү нүдээ онийлгон инээмсэглэв.

— Сонгохоосоо санаа зовж байна уу? Тэгвэл та нар өөрсдөө хичээцгээ.

Доор зогсож байсан эрчүүд рүү харан,

— Арван жил өсгөсөн энэ шавийг минь хэн авах вэ? — гэж асуулаа.

Доорх эрчүүдийн толгой бүр ч доош унжив.

Хэн ч ганц үг дуугарсангүй.

Би нүдээ анивчин хэсэг бодлоо.

Энэ олон жилийн дараа ч надтай хамт буцаж очоод нөхөр минь болохыг хүсэх ганц ч эр байхгүй юм байна.

Өөрийн эрхгүй гунигтай санаа алдчихав.

Миний санаа алдахыг сонсоод Шифү,

— Хмф, — гэж дуугарав.

Намайг хэсэг ширтсэнээ инээмсэглэн,

— За, та нар ч бас ичээд байна уу? — гэлээ.

Тэгээд араас нь зогсож байсан хүнээс улаан бөмбөг авч,

— Тэгвэл бөмбөгөөр шийдье. Хэнд хүрнэ, тэр хүн нь болно. Шяо Шян Зы, таалагдсан хүн рүүгээ шид, — гэв.

Шифү улаан бөмбөгийг надад өглөө.

Би гартаа барин хэсэг бодов.

Тэгээд үл ялиг хүч гарган буцааж Шифүгийн өвөр дээр шидчихлээ.

Шифү тэр чигтээ хөшив.

Өвөр дээрээ буусан бөмбөгийг алмайран ширтэнэ.

Би Шифү рүү хараад,

— Бодоод үзэхэд хамгийн их таалагддаг хүн минь Шифү л юм байна, — гэлээ.

Хэсэгхэн зуур бүх хүн чимээгүй болов.

Тэгээд гэнэт амьсгал давхцах чимээ энд тэндээс сонсогдож эхлэв.

Араас хэн нэгэн,

— Пү! — гэж инээдээ барьж чадсангүй.

Эргэн тойрон улам шуугилдах тусам Шифүгийн царай аажмаар улайж эхэллээ.

— Ё... ёс бус!

Шифү огцом босоод хацрыг минь чимхэв.

— Зүрх зориг чинь бүдүүрчээ! Намайг хүртэл өдөж зүрхэлдэг болж уу?!

— Уначихлаа! Уначихлаа!

Улаан бөмбөг шалан дээр унав.

Тэгээд өнхөрсөөр тагтны ирмэгт хүрч, доош ойчлоо.

Доор байсан эрчүүд шувууд шиг тал тал тийшээ бутран зугтав.

Бөмбөг газарт ойгоод өнхөрсөөр олны голд тогтов.

Тэгэхэд түүний эргэн тойрны гурван метр дотор ойртох зоригтой хүн нэг ч үлдсэнгүй.

— Аан...

Би нүдээ нухлан жаахан гомдсон янзтай,

— Тэгэхээр бүгд миний нөхөр болохоос айж байгаа юм байна. Намайг тэнэг болохоор бүгд дургүй байдаг юм байна даа, — гэлээ.

Миний хацрыг чимхэж байсан гар хөшчихөв.

Шифү,

— Хэн тэгж зүрхлэх юм?! — гэж огцом хэлэв.

Тэгснээ зог тусан ханиалгаж,

— Тэр шалтгаан биш, — гэлээ.

Би толгойгоо өргөн Шифү рүү харлаа.

— Тэгвэл яагаад хэн ч миний нөхөр болохыг хүсэхгүй байгаа юм?

Шифү амаа нээв.

Гэтэл үг хэлж амжаагүй байтал гаднаас танил дуу сонсогдов.

Миний зүүдэнд байнга үзэгддэг нил ягаан хувцастай эрийн дуу.

— Шян бүсгүй, би зөвшөөрнө.

Би эргэн харлаа.

Нил ягаан хувцас салхинд хийсэж, тэр олны дээгүүр хөнгөн үсрэн гарч ирэв.

Тэгээд улаан бөмбөг рүү удаанаар алхлаа.

Цагаан цэвэрхэн гар газарт байсан бөмбөгийг авч, тоосыг нь зөөлөн гөвөв.

Тэр над руу харан инээмсэглээд,

— Би чамайг сайхан амьдруулахын тулд чадах бүхнээ хийнэ, — гэлээ.

— Миний... зүүдний хүн?

Би өөрийн эрхгүй шивнэлээ.

Түүнийг бодит ертөнцөд гарч ирнэ гэж төсөөлсөнгүй.

Зүүдэндээ би түүний нүүрийг хэзээ ч тод харж байгаагүй.

Харин одоо царайг нь сайн хараад гэнэт саналаа.

Энэ чинь жилийн өмнө чөтгөр баригчдад надтай хамт баригдсан өнөөх хүн биш үү?!

— Зыхүй!

Би гайхан дуу алдлаа.

Тэр үед би Шифүтэйгээ явчихсан.

Харин дараа нь Зыхүй амьд уу, үхсэн үү гэдгийг огт мэдээгүй.

Одоо амьд байгааг нь хараад үнэхээр баярлав.

— Өө... зүүдний хүн чинь энэ байж дээ.

Шифүгийн гэнэт хачин өнгөөр хэлэх дуу сонсогдов.

Миний зүрх учиргүй салганалаа.

Би болгоомжтой эргэн Шифү рүү харвал уруулынх нь булан маш эвгүй, ёрын байдлаар татагдсан байв.

— Хэхэхэ... Ийм учиртай байж. Ийм учиртай байж! Би бүгдийг нь тооцоод байхад эцэст нь Шэнлин урсгалын гаднын хүн байсан юм байна, хэхэ...

Шифү хажуу нүдээрээ над руу харлаа.

Харцан дахь уур нь миний хөлийг хүртэл салгалуулав.

Тэр хацрыг минь чимхэнгээ инээмсэглэж,

— Мундаг юм аа, Шяо Шян Зы. Энэ нэг жилийн хугацаанд чи энэ нөхөртэй хаана, хэзээ нууцаар учраа ололцоод байсан юм? — гэв.

Шифүгийн нүдэн дэх тэр галзуу шахам харцнаас би жаахан айв.

Дуу минь чичирсээр үнэнээр нь,

— Орон дээрээ... унтах үедээ, — гэж хариуллаа.

Миний хацрыг чимхэж байсан гар тэр даруй сулрав.

Шифүгийн царай гэнэт хоосорчихов.

— Та... та хоёр аль хэдийн түүхий будаагаа болгочихсон юм уу?!

— Ямар ч будаа чанаагүй ээ. Би зөвхөн зүүдэндээ түүнийг хардаг байсан. Хааяа ярьдаг байсан юм, — гэж би яаран тайлбарлав. — Би зөвхөн Шифүд л будаа чанаж өгсөн. Өөр хүнд хоол хийж өгөөгүй. Шифү, битгий уурла.

Бусдад будаа чанаж өгөхөд юу нь болохгүй байдгийг би огт ойлгохгүй байсан ч Шифүгийн уурын учрыг ойлгох гэж оролдоод нэмэргүй.

Тиймээс жаахан буулт хийсэн нь дээр.

Миний үгийг сонсоод Шифү эргэж харав.

Царай нь бүр ч барайжээ.

— Зүүдэнд нэвтрэх арга...

Шифү тагтны доор зогсож байсан Зыхүй рүү хүйтнээр харав.

— Ах минь, миний энэ тэнэг шавийн төлөө их л хүчин чармайлт гаргаж дээ.

Зыхүйн хацар үл ялиг улайв.

Тэр нам дуугаар,

— Жилийн өмнө салснаас хойш Шян бүсгүйг өдөр шөнөгүй санасан. Эргэцүүлж бодоод, түүнд төвөг учруулахгүйгээр уулзах цорын ганц арга энэ гэж үзсэн юм. Зүүдэнд нэвтрэх арга эрсдэлтэй ч Шян бүсгүйн төлөө бол тэр бүхэн үнэ цэнтэй, — гэв.

Миний нүд гялалзлаа.

Сүүлийн өгүүлбэр нь бүх анхаарлыг минь булаачихав.

Би ирээдүйг төсөөлөв.

Фэнсюэшань харшид нэг эр хүн нааш цааш гүйгээд, бүх ажлыг хийж байна...

Би Зыхүй рүү хүсэл мөрөөдөл дүүрэн харцаар ширтэв.

Гэтэл Шифүгийн хөл доорх мод,

“Гарчиг, гарчиг...”

хийн дуугарлаа.

Яг л ямар нэг юм хүчээр няцарч байгаа мэт.

Гэнэт Шифү намайг арагш татав.

Нүдний өмнө харанхуйлав.

Шифүгийн нуруу миний урд бүхэлд нь хаачихсан байлаа.

Би юу ч харахгүй, зөвхөн Шифүгийн баргар дууг сонсов.

— Тэр бодлоо март. Шяо Шян Зы Шэнлин урсгалын гаднын хүнтэй гэрлэхгүй. Хаанаас ирсэн, тийшээ буц.

Ингэж хэлчихээд Шифү намайг дотогш чирэв.

Би арагшаа эргэн Зыхүй рүү жаахан харамссан янзтай харлаа.

Тэгтэл түүний дуу сонсогдов.

— Шифү, та арай дэндүү дураараа байна. Шян бүсгүй аль хэдийн үсний хатгуур зүүх насанд хүрсэн. Шэнлин урсгалд түүнтэй гэрлэх хүсэлтэй хүн ч алга. Та зүгээр л ийм шалтаг гаргаж, Шян бүсгүйг өөрийнхөө хажууд байлгахыг хүсэж байна. Ингэснээр түүний амьдралын хамгийн чухал үеийг хойш татаж байгаагаа бодож үзсэн үү?

Шифүгийн алхам зогсов.

Тэр гүнзгий амьсгаа авлаа.

Юуг тэвчиж байгааг нь би мэдэхгүй.

Зыхүй үргэлжлүүлэв.

— Би Шян бүсгүйн хүсэл зоригийг асуухаар чин сэтгэлээсээ ирсэн. Шифү намайг харахыг хүсэхгүй байсан ч түүний бодлыг асуух ёстой. Эцэст нь тэр бол зөвхөн таны шавь. Та түүний бүх амьдралыг өмнөөс нь шийдэж болохгүй.

Шифү миний гараас улам чанга атгав.

Өвдөж байсан ч хэсэг тэсэв.

Гэвч эцэст нь дийлэхээ болиод аяархан,

— Шифү... гараа жаахан суллаач. Өвдөж байна... — гэлээ.

Доор байсан хүмүүс бүгд айчихсан байв.

Доторх зарц нар хүртэл үхсэн хүн шиг хөдөлгөөнгүй.

Бүр амьсгалах чимээ ч сонсогдохгүй.

Шифү маш удаан чимээгүй байлаа.

Эцэст нь гараа суллав.

Тэгээд эргэн над руу харав.

Харц нь бараан.

Дотор нь би нэрлэж чадахгүй олон янзын сэтгэл хөдлөл холилджээ.

— Шяо Шян Зы. Хэл. Зыхүй гэдэг энэ хүнийг чи хүсэж байна уу, үгүй юу?

— Би...

Би Шифү рүү эвгүйхэн харлаа.

Эцэст нь толгой сэгсрээд,

— Шифү намайг хүсээсэй гэж хүсэхгүй байгаа болохоор би хүсэхгүй, — гэлээ.

Би хөлийнхөө хуруу руу удаан ширтлээ.

Гэвч Шифү юу ч хэлсэнгүй.

Сонирхсондоо толгойгоо өргөвөл Шифү хөмсгөө зангидчихсан байлаа.

Уруул нь нарийн зураас шиг тас атирч, царай нь цонхийжээ.

Яг л маш хүнд цохилт авсан хүн шиг.

— Шифү...

— Би чамаас нэг зүйл асууж байна. Чи түүнтэй гэрлэхийг хүсэж байна уу?

— Шифү намайг гэрлээсэй гэж хүсэхгүй байгаа болохоор би гэрлэхгүй.

— Миний хүсэл хамаагүй. Чиний хүсэл.

Шифү энэ асуултад хэтэрхий улайрчихсан мэт над руу ширтэн,

— Чи түүнтэй гэрлэхийг хүсэж байна уу? — гэж дахин асуулаа.

Шифүгийн барайсан царайг хараад гараас нь атгамаар санагдав.

“Шифү, өөрийгөө ингэж зовоохоо больж болохгүй юм уу...”

гэж хэлэхийг хүссэн.

Гэвч би ам нээж ч амжаагүй байтал Шифү өөрөө толгой дохив.

— За. Чи түүнийг хүсэж байгаа юм байна. Тэгвэл тэр чинийх.

Тэгээд тэр шууд эргэж явлаа.

Надад зөвхөн хүйтэн үгсээ үлдээв.

— Өөрөө түүнтэй хамт Фэнсюэшань харш руу буцаж ир.

Би араас нь гүйлээ.

Нэгдүгээр давхарт хүрэх үед Шифү гадаас орж ирж байсан Зыхүйг харав.

Тэгэхэд уур нь бүр шат ахиж,

— Намайг битгий дага! — гэж над руу хашхирлаа.

Би тэр дороо зогсов.

Танхим дунд хөдөлгөөнгүй зогсож байсан ч сэтгэл дотроо айдас төрж байлаа.

Шифү уурлачихсан.

Шифү намайг орхиод явах гэж байна.

— Шян бүсгүй.

Зыхүй Шифүтэй зөрөн өнгөрөөд над руу алхаж ирэв.

Хацар нь одоо ч үл ялиг улайсан хэвээр.

— Намайг уучлаарай. Өчигдөр орой чамайг тэгж хэлэхийг сонсоод жаахан яарч орхилоо. Тэгээд өнөөдөр шууд хүрээд ирчихлээ. Шян бүсгүй, битгий уурлаарай.

Миний нүд холдон явж байсан Шифүгийн нуруун дээр тогтсон хэвээр.

Зыхүйн үг нэг чихээр орж, нөгөө чихээр гараад байлаа.

— Шян бүсгүй?

Нэг гар миний нүүрний өмнүүр даллав.

Би нүдээ анивчин байж сая нэг Зыхүйн нүүрэнд анхаарлаа төвлөрүүлэв.

Тэгээд сэтгэл дундуур,

— Бид дахиж уулзахгүй гэж тохирсон биз дээ, — гэлээ.

Зыхүй хэсэг гайхав.

— Уучлаарай. Гэхдээ би өөрийгөө барьж чадсангүй. Ямар ч байсан ирээд нэг оролдоод үзэх ёстой гэж бодсон юм...

Надтай гэрлэхийг ингэтлээ хүсэж байгаа хүн байгаад би баяртай л байлаа.

Гэхдээ Шифү хүсэхгүй байна...

Гэнэт толгой дээр бүлээн зүйл мэдрэгдэв.

Зыхүй толгойг минь илж байлаа.

— Шифү одоо биднийг гэрлүүлэхийг хүсэхгүй байгаа нь чамайг надад даатгахад итгэлгүй байгаагаас л болсон байх. Цаашдаа бид илүү удаан танилцаж, хамт байвал миний сэтгэл үнэн гэдгийг тэр ойлгоно. Тэгээд бүх зүйл зүгээр болно.

Би хэсэг бодлоо.

Түүний хэлсэн үг бас л учиртай юм шиг санагдав.

Сэтгэл ч арай дээрдлээ.

Тэр гартаа өнөөх улаан бөмбөгийг барьсан хэвээр байв.

Би түүн рүү заагаад,

— Энэ Шифүгийнх. Надад өг, — гэлээ.

Миний толгой дээр байсан гар нь хөшчихөв.

Би дээш харвал Зыхүй дулаахан инээмсэглэсээр,

— За. Шифүд өгнө биз дээ, — гэв.

Би улаан бөмбөгийг авч,

— Би чамайг Фэнсюэшань харш руу дагуулж явъя. Өнөөдөр эхлээд хашаа цэвэрлээрэй, — гэлээ.

Зыхүй хэсэг чимээгүй болсноо,

— ...За. Хашаа цэвэрлэе, — гэж хариулав.

15-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Долоон азгүй амьдрал15-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах