Долоон азгүй амьдрал

16-р анги

16-р анги

Сонсох

Тэр шөнө Шифү Фэнсюэшань харш руу буцаж ирсэнгүй.

Би шөнийн ихэнхийг харшийн үүдэнд өвдгөө тэврэн сууж, түүнийг хүлээлээ. Уулын хүйтэн салхи яс нэвт хатгах зүү шиг жиндүүлнэ. Дагаад сэтгэл минь ч хөрсөөр байв.

Тэнгэрийн одод толгой дээгүүр минь аажмаар шилжинэ.

Би харшийн гаднах замыг гөлрөн ширтээд, Шифү гэнэт хаа нэгтээгээс гарч ирээсэй гэж хүсэж байлаа.

Тэгээд хацрыг минь чанга чимхээд,

“Одоо дотогшоо орж унт!”

гэж загнаасай.

Гэвч Шифү ирсэнгүй.

Оронд нь Зыхүй гарч ирээд мөрөн дээр минь гадуур хувцас нөмөргөв.

— Дотогшоо ороод унт даа. Би энд хүлээж байя. Шифүг чинь ирэхээр чамайг сэрээе.

Би зөрүүдлэн толгой сэгсрэв.

Зыхүй дахиж ятгасангүй. Харин хажууд минь сууж, надтай хамт уртаас урт замыг чимээгүй ширтлээ.

Хийх өөр зүйлгүй байсан болохоор би ам нээв.

— Зыхүй, чи яагаад миний нөхөр болохыг хүссэн юм?

Тэгээд хэсэг бодсоноо,

— Би Шэнлин урсгалын хүмүүстэй олон жил танил. Гэсэн ч тэндээс хэн ч надтай гэрлэхийг хүсээгүй шүү дээ.

— Мм... Магадгүй би чамд дурладаг нь Шифүгээс чинь айдгаас минь илүү хүчтэй болохоор байх.

— Яагаад надад дурладаг юм?

Зыхүй хэсэг дуугүй байснаа,

— Таагаад үз, — гэв.

— Би тэнэг шүү дээ. Яагаад гэдгийг чинь тааж чадахгүй.

Би толгойгоо өвдгөн дээрээ тавилаа.

Үнэхээр их нойр хүрч байв. Зовхи минь аажмаар хүндэрч эхэллээ.

Тэгээд бодсоноо шууд хэлэв.

— Би чиний харцнаас үргэлж нэг л хачин зүйл мэдэрдэг.

— Аан?

Хажууд сууж байсан Зыхүй бага зэрэг сандарсан бололтой.

— Ямар хачин зүйл?

— Мэдэхгүй ээ. Гэхдээ... миний бодлоор чи сэтгэлийнхээ гүнд үнэндээ миний нөхөр болохыг хүсдэггүй юм шиг.

Би нүдээ анив.

Толгой минь хажуу тийш гулсан, Зыхүйн өргөн мөрөн дээр түшигдэв.

— Үнэндээ... хэрэв чи хүсэхгүй байгаа бол энэ гэрлэлтийн яриаг больж болно шүү... Би чамайг албадахгүй.

Хажууд байсан хүн юу ч хэлсэнгүй.

Удалгүй би тэр чигтээ унтаад өгчээ.

Маргааш өглөө нь “шар шар” хэмээн шүүрдэх чимээнээр сэрэв.

Би нойрмоглон нүдээ нухаад сайн харвал Зыхүй чулуун шатыг шүүрдэж байлаа.

Агаарт нэг содон үнэр ханхална.

Би бүдэгхэн санав.

Махны худалдаачин нэг удаа надад энэ үнэрийг архи гэдэг гэж хэлж байсан.

Архи гээч нь тун сонин зүйл гэнэ. Гэхдээ тэр надад хэзээ ч амсуулж байгаагүй.

“Охид архи уувал солиордог юм.”

гэж хэлсэн билээ.

Би угаасаа жаахан тэнэгдүү ч гэсэн ухаан санаа бол эрүүл.

Тийм юм уугаад бүр тэнэг дээрээ солиотой болчихвол Шифү намайг үнэхээр хаячих байх.

Тиймээс би архинаас үргэлж хол явдаг байлаа.

Фэнсюэшань харшид ч архи байдаггүй.

Би толгойгоо маажаад,

— Зыхүй, яагаад газар архи асгарчихсан юм? — гэж асуулаа.

Зыхүй над руу харан инээмсэглэв.

— Шифү чинь саяхан буцаж ирсэн. Үүдэнд бид хоёрыг сууж байхыг хараад хальтирчихсан юм. Тэгээд гартаа барьж байсан ваартай архинаасаа жаахныг асгачихсан.

— Шифү буцаж ирсэн юм уу?!

Миний чихэнд зөвхөн энэ хэдхэн үг л үлдэв.

Үлдсэнийг нь бүр сонссонгүй.

— Хаана байгаа юм?

— Одоо өрөөндөө байгаа байх...

Зыхүй үгээ дуусгаж ч амжаагүй байхад би огцом босож, харш руу гүйхээр завдлаа.

Гэвч би шөнөжин хөлөө нугалан суусан болохоор гэнэт босоход хоёр хөл тэр чигтээ бадайрчихав.

Нүдний өмнө харанхуйлж, би шууд уначихлаа.

Хамраа нэлээд хүчтэй цохисон бололтой.

Цус урсаж, газар хүртэл улайв.

Толгой эргэж, юмс бүдэг харагдана.

Зөвхөн Зыхүйн сандарсан дуу л сонсогдов.

— Шян бүсгүй! Шян бүсгүй!

— Зүгээр ээ...

Би хүчээр өндийж, нүүрээ арчив.

Гаран дээрх хамрын цусыг харахад жаахан аймаар.

Би өөрөө ч тогтож зогсож чадахгүй байсан тул түшиж байсан Зыхүй надтай хамт бараг газар уначих шахав.

Тэр ханцуйгаараа нүүрийг минь арчаад, хиртэхээс нь ч тоосонгүй хамрын цусыг хүртэл цэвэрлэж өгөв.

— Өөр хаана өвдөж байна?

Би дээш харан хамар битүү дуугаар,

— Өөр хаана ч өвдөөгүй. Би зузаан арьстай юм чинь, — гэлээ.

Зыхүй хэсэг над руу харснаа гэнэт толгой сэгсрэн чангаар инээлээ.

— Чи ч үнэхээр... үнэхээр мангар юм аа.

Энэ бол үнэн үг.

Маргах зүйл байсангүй.

Тиймээс би чимээгүйхэн тэнгэр өөд харлаа.

Зыхүй намайг босгож өгөв.

Тэгээд гараас минь зуурч байсан атгалтаа бага зэрэг сулруулан, ойртож ирээд нүүрийг минь анхааралтай ажиглалаа.

— Мм. Цус нь тогтчихжээ.

Тэр нэг гараа мөрөн дээр минь тавиад аяархан,

— Дотогшоо орох уу? — гэж асуулаа.

Би мөрөн дээрх гарыг нь нэг харснаа яагаад ч юм эвгүй санагдаж, биеэ хажуу тийш мулталлаа.

— Орно. Гэхдээ эхлээд Шифүг хайх хэрэгтэй.

Ингэж хэлээд би урагшаа хоёр алхам гүйснээ гэнэт эргэн харав.

Хэсэг бодоод Зыхүйд,

— Баярлалаа, нөхөр өө! — гэлээ.

Зыхүй балмагдан хөшчихөв.

Түүнийг учраа олж амжаагүй байхад би аль хэдийн эргэж хараад Шифүг хайхаар харш руу гүйсэн байлаа.

Харшийг нэгжих шахам хайсан ч Шифүгийн бараа ч харагдсангүй.

Би толгойгоо маажаад,

— Зыхүй надад худлаа хэлжээ. Шифү ерөөсөө ирээгүй юм байна шүү дээ, — гэж өөртөө бувтналаа.

Үг минь дуусахтай зэрэгцэн дээрээс нэг ваар,

“Тас!”

хийн унаж газар бутрав.

Дотроос нь өнөөх архины үнэр хамар цоргив.

Би үнэрлээд үзлээ.

Үүдэнд үнэртэж байсан архитай яг адилхан.

Би хэдэн алхам ухраад дээш харлаа.

Шифү дээврийн вааран дээр суучихсан, гартаа архины ваар барин над руу гөлрөн ширтэж байв.

Би баярласандаа гараа даллав.

Тэгээд эргэн тойрноо харан, буланд байсан шатыг чирч авчраад Шифүгийн сууж байгаа хэсэгт налуулав.

Хөл салгалсан ч дээш авирсаар хүрлээ.

— Шифү! Та яагаад энд сууж байгаа юм?

Шифү нэг л хачин өнгөөр,

— Өндөрт гарвал холыг харж чаддаг юм, — гэж хариулав.

Би болгоомжтой алхсаар Шифүгийн хажууд очиж суулаа.

Хэсэг ажиглахад тэр надад уурлаагүй юм шиг санагдав.

Тэгэхээр нь зориг орж,

— Шифү, та өчигдөр шөнө яагаад буцаж ирээгүй юм? — гэж асуулаа.

Шифү над руу ч харсангүй.

Алсыг ширтсээр,

— Намайг ирээгүй нь сайн биз дээ? Өнөөх нөхөртэйгөө сайхан байсан уу? — гэв.

Түүнийг ингэж асуухаар нь би толгой дохилоо.

— Сайн байсан. Маш сайн.

Би гараа өргөн, Зыхүйтэй хамт юу юу хийснээ нэг бүрчлэн ярьж өгөхөөр зэхэв.

Гэвч ам ч нээж амжаагүй байтал Шифү гэнэт намайг татаж, дээврийн вааран дээр дарж унагалаа.

Шифү дээрээс минь тонгойж, миний харах бүхнийг халхлав.

Хэдэн дээврийн ваар мултарч, доош унан бутрах чимээ гарав.

Би нүдээ анивчин Шифүгийн үл ялиг улайсан нүд рүү харлаа.

Бүх биеэс нь архины үнэр ханхална.

Би жаахан сандарч,

— Шифү, танд юу болчихов оо? Архи уухаар зөвхөн охид л солиордог гэж хэлсэн шүү дээ? — гэлээ.

— Солиор... — гэж Шифү хагас аниатай нүдээр шивнэв. — Би чинь аль хэдийн солиорчихсон юм шиг байна.

Тэр хүйтнээр инээмсэглэв.

— Өмнөх амьдралаа больё гэхэд энэ амьдралд хүртэл... тэр хараал идсэн Тэнгэрийн эзэн Ли! “Бяцхан эхнэр нөхрөө хөөж гүйдэг жүжиг надад таалагддаг” гэж чи хэлээгүй бил үү?!

— Шифү?

Дахиад л миний ойлгодоггүй юм ярьж эхлэв.

Би мөрнөөс нь сэгсрээд,

— Ингэж нэг нь дээр, нөгөө нь доор хэвтээд ярилцах эвгүй юм. Босоод ярья л даа, — гэлээ.

— Босно оо?

Шифү итгээгүй мэт давтав.

Нүд нь аюултайгаар нарийслаа.

— Тэгээд Зыхүйтэй ингэж нүүр нүүрээ тулж байхдаа чи бас “босъё” гэж хэлсэн үү?

— Бид хоёр ерөөсөө ингэж ярьж байгаагүй.

— Өө? Ярьж байгаагүй гэж үү?

Шифү хуруугаараа нэг зүг заалаа.

— Тэгвэл би сая нарны гэрэлд нүд сохорчихсон юм байх даа. Та хоёр яг тэнд тэврэлдэж, наалдаад байгааг харсан санагдах юм.

Би түүний заасан зүг рүү харлаа.

Зыхүй газар үлдсэн хамрын цусыг минь алчуураар арчиж байв.

Энэ дээвэр үнэхээр өндөр юм.

Эндээс холын юмыг ч тод харж болдог ажээ.

Би нүдээ анивчин,

— Би сая уначихсан юм. Зыхүй надад босоход тусалсан, — гэлээ.

— Тусалсан аа?

Шифү нэг хөмсгөө өргөв.

Яагаад ч юм түүний энэ хоёр үгийг сонсоход цээж минь давчдав.

— Тэгвэл би ч бас чамд тусалъя. Тэгэх үү?

— ...Тэгье...

Гэнэт уруул дээр минь зөөлөн, бүлээн зүйл хүрэв.

Шифүгийн уруулаас архины амт үнэртэж, миний хамаг мэдрэхүй тэр дороо хурцадчих шиг болов.

Би бүрэн хөшчихлөө.

Гэтэл дараагийн агшинд доод уруул гэнэт өвдөв.

Шифү намайг хазчихсан байлаа.

Надад маш их гомдолтой санагдав.

Тэр надаас холдмогц би амаа дарж,

— Шифү, энэ чинь надад тусалсан юм биш. Намайг хазчихлаа шүү дээ, — гэлээ.

Үгээ хэлж дуусмагц Шифүгийн царай өөрчлөгдөхийг харав.

Тэр өөрийнхөө уруулд гараа хүргэн, алмайран зогсоно.

Яг л хазуулсан хүн нь би биш, өөрөө юм шиг.

Тэгээд гэнэт босож, надаас хэдэн алхам холдов.

Гэтэл хөл нь хальтирчихав.

Шифү тэр чигтээ дээврээс өнхрөн доош уначихлаа.

Би цочсондоо яаран шатаар буув.

Гэвч газар хүрээд хартал Шифү аль хэдийн алга болжээ.

Зөвхөн хагарч бутарсан дээврийн ваарнууд л үлдсэн байв.

Яг л ямар нэг зэрлэг амьтан эндээс тас зугтчихсан мэт.

Шифү тэр өдөржин дахиад алга болов.

Орой болж, Зыхүй бид хоёр хоолоо хийж дуусах үеэр л тэр цонхийсон царайтай харшид орж ирлээ.

Юу ч хэлсэнгүй.

Шууд ирээд Зыхүй бид хоёрын голд суулаа.

Шифүгийн царай нэг л сайнгүй байсан тул би юм дуугарч зүрхэлсэнгүй.

Түүнд аяга, савх авч өгөөд дуулгавартай суулаа.

Харин Зыхүй нэг хэсэг мах хавчиж миний аяганд хийгээд,

— Шян, өнөөдөр их ажил хийлээ. Мах сайн ид, — гэж халамжтай хэлэв.

Би толгой дохин махаа зажиллаа.

Гэхдээ өнөөдөр Шифү намайг хазчихсан болохоор доод уруул дээр минь шүдний жижиг шархнууд үлдсэн байв.

Халуун хоол шарханд хүрмэгц би өвдсөндөө цочиж, амандаа байсан махаа өөрийн эрхгүй буцааж гаргачихлаа.

Толгойгоо өргөвөл Шифү, Зыхүй хоёр хоёулаа над руу харж байв.

Би амаа дараад бүдэг дуугаар,

— Халуун байжээ, — гэлээ.

Шифү гэнэт чангаар ханиалгаад толгойгоо өөр тийш эргүүлэв.

Харин Зыхүй инээмсэглэн,

— Аан, тийм учиртай юм уу. Идэхээсээ өмнө үлээгээд хөргөх хэрэгтэй шүү дээ, — гэв.

Тэгээд надад дахиад нэг мах авч өгөв.

Энэ удаа би хамаг хүчээрээ үлээж байгаад идлээ.

Оройн хоол талдаа ч ороогүй байхад Зыхүй гэнэт,

— Шян, бид хоёр одоо сүй тавьчихсан. Тэгэхээр хуримаа хэзээ хийх вэ? — гэж асуулаа.

Шифү аягаа,

“Тог.”

хийн ширээн дээр тавив.

Тэр жижигхэн чимээнд хүртэл миний зүрх пал хийлээ.

Би Шифү рүү харлаа.

Шифү Зыхүй рүү ширтэнэ.

Харин амьд явах сонирхолгүй болсон бололтой Зыхүй үргэлжлүүлэн,

— Хурим хийнэ гэдэг олон бэлтгэлтэй. Жишээ нь, эцэг эхээ урьж гэрлэлтийн гэрч болгох хэрэгтэй, — гэв.

Шифүгийн бие үл ялиг хөшлөө.

Царай нь нэг өнгөөр бараантав.

Би Шифү рүү нүдээ анивчин харлаа.

Харин Зыхүйн дуу үргэлжилсээр байв.

— Надад бол жаахан харамсалтай. Би багадаа эцэг эхээ хоёуланг нь алдсан. Одоо ганцаараа л үлдсэн. Харин Шян бүсгүйн эцэг эх амьд байгаа юу? Боломжтой бол урьж авчирч болох уу? Ахмад хүмүүсийн ерөөл гэр бүлд сайн зүйл шүү дээ. Мэдээж хуримыг удирдах хүний хувьд Шифү хамгийн тохиромжтой...

— Боллоо.

Шифү Зыхүйн үгийг таслав.

Түүний дуу мөс шиг хүйтэн.

— Чи хэн байх нь надад хамаагүй. Ямар зорилготой ирсэн чинь ч хамаагүй. Ганцхан юм хэлнэ. Миний тэвчээр аль хэдийн хязгаартаа хүрсэн. Ухаантай бол өнөөдөр эндээс яв. Тэгвэл би чамайг оролдохгүй.

Шифү түр зогсоод хуруугаараа ширээг аяархан тогшив.

— Харин үлдэхийг хүсвэл...

Түүний хоолой улам хүйтэрлээ.

— Энэ ширээний хөлд нэг чулуу нэмчихэд надад татгалзах зүйл алга.

Зыхүй огт айсангүй.

Харин ч инээмсэглээд,

— Шифү намайг сүрдүүлж байна уу? — гэв.

— Үгүй. Зүгээр л урьдчилж мэдэгдэж байна.

Би тэр хоёр руу ээлжлэн харлаа.

Яриа нь улам бүр ойлгомжгүй болоод байв.

Зыхүй дахин,

— Шифү, яагаад Шян бүсгүй өөрөө юу хүсэж байгааг асуухгүй байгаа юм? Эцэст нь энэ сүй тавилт түүний өөрийн хүслээр болсон. Өмнө нь Шифү ч зөвшөөрсөн. Одоо гэнэт цуцлах нь...

— Би цуцалмаар байна.

Шифү сандлынхаа түшлэгт налан Зыхүй рүү дээрэнгүй харлаа.

— Тэгээд яах юм? Чаддаг юм бол ирээд намайг цохиод ав.

— Шифү.

Зыхүй нүдээ үл ялиг нарийсгав.

— Та яагаад Шян бүсгүйг нөхөртэй болж, арай сайхан амьдраасай гэж хүсдэггүй юм?

Энэ үгийг бол би ойлголоо.

Зыхүй миний өмнөөс ярьж, намайг өмгөөлж байжээ.

Уг нь би Шифүгийн хэлснийг л дагая гэж шийдсэн байсан.

Гэвч Зыхүйн үгийг сонсоод дотроо хадгалж явсан бүх гомдол минь нэг дор сэдрэв.

Шифү дандаа надад тушаана.

Дандаа намайг шоглож, дээрэлхэнэ.

Бүр надад туслах хүнтэй байхыг ч зөвшөөрөхгүй.

Надад уурлана.

Дураараа алга болж, намайг орхиод явчихна...

Энэ бүгдийг бодох тусам би өөрийн эрхгүй Шифү рүү муухай харчихав.

Гэтэл Шифү хүйтнээр ёжтой инээгээд,

— Би зүгээр л түүнийг сайхан амьдраасай гэж хүсэхгүй байна. Тэгээд яах юм? Бас “Шяо Шян Зы өөрөө юу хүсэж байна” гэж дахин дахин ярихаа боль. Миний хүсэл бол түүний хүсэл, — гэв.

Шифү гараас минь барьж намайг босгов.

— Шяо Шян Зы. Зочноо үд.

Би толгойгоо доошлуулан хэсэг чимээгүй зогсов.

Эргэн тойрон нам гүм.

Тэгээд би бага зэрэг гомдсон өнгөөр аяархан,

— Шифү... надад ч гэсэн өөрийн бодол байдаг шүү дээ, — гэлээ.

Шифүгийн атгалт тэр дороо сулрав.

Тэр уураа барих гэж хичээж байгаа мэт атлаа миний хэлсэнд итгэж чадахгүй байгаа янзтай харагдана.

— Чи... чи заавал түүнтэй гэрлэх гээд байгаа юм уу?!

— Би зүгээр л...

Би хуруунуудаа хооронд нь оролдон,

— Шифүгийн сая хэлсэн зүйл буруу гэж бодож байна, — гэлээ.

— Шян бүсгүй.

Би Шифүтэй маргалдаад Зыхүй хажууд ирснийг огт анзаарсангүй.

Тэр нэг гараараа бэлхүүсээр минь тэвэрч, Шифүгээс гурван алхам ухарлаа.

Шифүгийн царай тэр дороо цайв.

Хар нүд нь бүр ч бараан болж, бие нь урагш хөдөллөө.

Намайг буцааж авах гэж байгаа бололтой.

Би энэ бүхнийг огт ойлгохгүй балмагдан зогстол Зыхүй чихэнд минь зөөлөн,

— Шифү биднийг ойлгохгүй байгаа юм чинь... хоёулаа оргоод гэрлэчих үү? — гэж хэлэв.

Би цочин эргэж харлаа.

Зыхүйн царай гэрэлтэж, бүр инээмсэглэж байв.

Шифүгийн гар миний хацарт хүрч ч амжаагүй байтал толгой гэнэт эргэж эхэллээ.

Шифүгийн бараан, ууртай дуу улам холдон сонсогдов.

— Чөтгөр минь, үхэхийг хүсээ юу?!

Нүдний өмнө харанхуйлж...

Би ухаан алдлаа.

16-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Долоон азгүй амьдрал16-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах