Лу Хай Куныг алдахтай харьцуулахад, Шян Зыгийн анх төлөвлөсөн зүйл илүү аймшигтай байх
ёстой байв.
Гэвч Лу Хай Кун алга болсны дараа Шян Зыгийн дотор тайлбарлахын аргагүй гүн айдас төрлөө.
Айдас дагаад төсөөлөл ч ургана.
Хэрэв Лу Хай Кун алагдсан бол яах вэ?
Тэр ч яах вэ.
Харин түүнийг хүнд хүчир ажил хийлгэхээр зарчихсан бол? Зарц болгохоор хүчээр аваачсан
бол? Эсвэл бүр янхны газарт зарчихсан бол?
Ийм дүр зураг толгойд нь орж ирэх бүрд Шян Зыгийн толгой өвдөх шиг болов.
Хэрэв үнэхээр тийм зүйл болсон бол Чү Кун тамд орсон ч, бүр оршихуйгаа алдах аюултай
тулгарсан ч түүнийг гурван ертөнцийн аль нэгэнд үгүй хийж л таарна.
Тэр арай дэндүүлж болохгүй.
Шян Зы алхах зуураа түүний нэрийг дуудан хашхирч байв. Тэр өмнө нь хэзээ ч Лу Хай Куныг
эсэн мэнд, гэмтэлгүй гарч ирээсэй гэж ингэтлээ хүсэж байгаагүй.
Гэвч бүтэн өдөржин хайгаад ч ямар ч үр дүн гарсангүй.
Нар жаргахад нийслэлийн зүүн, баруун, өмнөд, хойд хаалгууд бүгд хаагдав. Хэрэв хэн нэгэн Лу
Хай Куныг хулгайлсан бол одоо аль хэдийн нийслэлээс гарчихсан байх ёстой.
Шян Зы ганцаараа бол Лу Хай Куныг олж чадахгүй.
Лу Хай Кун бол Жанжны хүү. Жанжин хүүгээ хайхын тулд өөрийн эрх мэдлээ ашиглаж чадна.
Ингэж бодоод Шян Зы гэр лүүгээ буцан гүйлээ.
Жанжны өргөөнд улаан дэнлүү асах үед хоёр харуул өмнөхөөсөө ч илүү цэх зогсож байв.
Шян Зы тэдний дундуур дайран орох гэж байтал Сүн эцэг уучлал гуйсан царайтайгаар
Жанжинтай хамт гарч ирэхийг харав.
Сүн эцэг хэлж байлаа.
“Би охиноо сайн хүмүүжүүлж чадсангүй. Тиймээс л өнөөдрийн энэ хэргийн шалтгаан болох
зориг түүнд гарчээ. Лу ах минь, тэр сахилгагүй охиныг олмогцоо заавал энд авчирч уучлал
гуйлгана.”
Шян Зыгийн зүрх палхийн цохиллоо.
Лу Хай Кунд үнэхээр ямар нэг зүйл тохиолдсон юм гэж үү?
Сүн эцэг өөрийг нь яаж шийтгэх бол гэдгийг Шян Зы тоосонгүй. Тэр шууд тэдэн рүү гүйн очив.
“Аав аа, Жанжин аа, Лу Хай Кун тэр... тэр яасан юм бэ?”
Жанжин ам нээж ч амжаагүй байтал уурласан эцэг нь үгийг нь таслав.
“Яасан гэнэ ээ? Чи одоо юу болсон гэж асуух нүүртэй байна уу? Би чамайг сайн
хүмүүжүүлсэнгүй. Хэтэрхий эрхлүүлж орхижээ. Одоо чи хийж буй үйлдлийнхээ хязгаарыг ч
мэдэхээ больсон байна. Өнөөдөр би чамд сайн хичээл зааж өгье!”
Сүн эцэг Шян Зыг чирэн гэр лүүгээ авч явлаа. Дотогш орохоосоо ч өмнө тэр хашхирлаа.
“Лао Жао, саваа аваад ир!”
Сүн эцэг өмнө нь түүний эсрэг хэзээ ч саваа хэрэглэж байгаагүй.
Шян Зы зодуулахаас айж байсан ч асуухгүй байж чадсангүй.
“Лу Хай Куныг үнэхээр хүнд зарчихсан юм уу? Ийм богино хугацаанд яаж зараад амждаг байна
аа? Яаж зарсан юм? Хэдээр зарсан юм бол?”
Сүн эцэг уурласандаа чичирлээ.
“Би чамайг ч бас зарчихмаар байна.”
“Сүн ах аа,” гэж Жанжин дундуур орлоо. “Юнь Шян одоо ч бага байна. Юм ойлгохгүй байх нь
хэвийн. Манай жаалд ч том аюул учраагүй. Энэ удаа өнгөрөөчихье.”
Шян Зы Сүн эцгийг хариулахыг хүлээсэнгүй.
“Лу Хай Кунд том аюул учраагүй юм бол ямар жижиг аюул учирсан юм бэ?”
Лу жанжин арга тасран санаа алдав.
“Тэр... муу хүмүүсийн гарт орсон. Азаар манай харуулууд цагтаа очсон. Хагас шүд нь унаж,
жаахан айсан төдий. Гэхдээ Юнь Шян аа, чи Хай Куныг ганцааранг нь Жанжны өргөөнөөс гаргах
ёсгүй байсан.”
Лу Хай Кун зүгээр гэдгийг сонсоод Шян Зы сая нэг тайвширлаа.
Жанжны цааш хэлсэн үгийг тэр бараг тоосонгүй. Харин Сүн эцэг рүү эргэн харав.
“Аав аа, харж байна уу? Юу ч болоогүй байна. Ариун бие нь хэвээрээ, амь нь ч хэвээрээ байна.”
Царай нь цонхийсон Сүн эцэг Жанжны ятгалгыг сонсож байлаа. Гэвч түүний энэ үгийг сонсоод
Жанжин ч яриагаа зогсоов.
Тэгээд өөрөөр хэллээ.
“Арван настай гэдэг тийм ч бага нас биш. Үс хатгах ёслол хийхэд ч олон жил үлдээгүй байна. Сүн
ах аа, хүмүүжлээ чангаруулах нь ойлгомжтой хэрэг. Би одоо буцъя.”
Шян Зы өөрийгөө буруу зүйл хэлчихсэн байж магадгүйг гэнэт ойлгов.
Тэр үгээ засахыг хүссэн ч Сүн эцэг гараас нь атгаад чирэв. Шян Зы гуйван алхлаа.
Тэр ширүүн дуугаар хэлэв.
“Нааш ир!”
Өвгөдийн танхимд өлгөөтэй байдаг бүдүүн савааг бодох төдийд хөл нь аль хэдийн өвдөж эхлэх
шиг болов.
Бурхны биегүй байхад зодуулна гэдэг үнэхээр яршигтай хэрэг. Уруул нь чичирч, нүдэнд нь
нулимс цийлэгнэв.
“Аав аа, би буруугаа мэдлээ.”
Сүн эцэг огт хөдөлсөнгүй.
“Би чамайг хэтэрхий эрхлүүлжээ. Тиймээс чи ийм болсон байна. Өнөөдөр чи цусаар уйлсан ч
энэ зодуураас мултрахгүй.”
“Аав аа!”
Түүний нулимс тасралтгүй урсаж байлаа. Тэр одоо нялх байхдаа уйлж байсан Лу Хай Кунтай яг
адилхан харагдана.
Шян Зы өвдөг сөгдөн, эцгийнхээ гуянаас тэврэв. Хоолой нь сөөнгөтөж, нүүрээр нь нулимс
урссаар байлаа.
“Би үнэхээр буруугаа мэдлээ! Дахиж хэзээ ч Лу Хай Кунтай хоёулхнаа гарахгүй! Цаашдаа таны
үгийг дуулгавартай сонсоно! Өдөр бүр гэртээ тайван сууж, ном уншиж, хатгамал хийнэ!”
“Хм.”
Сүн эцэг доогтой инээв.
“Чи энэ аргаа аль хэдийн хэрэглэчихсэн.”
Түүний царай барайж, дуу нь нам болов.
“Гудамжинд дахиж битгий уйл. Хүмүүс биднийг шоолох болно.”
Ийм өнгөөр ярьж байгаа бол тэр үнэхээр уурласан гэсэн үг.
Шян Зы өнөөдрийн зодуураас ямар ч үг хэлээд мултарч чадахгүйгээ мэдэв. Тэр нулимсаа арчаад
босох гэж байтал Жанжны өргөөний хаалга гэнэт түлхэгдэн нээгдэв.
Дээл ч өмсөөгүй, нэг нүд нь улайсан жижигхэн хүн Жанжны өргөөний үүдэнд зогсож байлаа.
Толгой нь боолттой байв. Өнөөдрийн гэмтлээс болсон нь лавтай.
Лу Хай Кун газар сөгдөн, Сүн эцгийн гуянаас зуурч буй Шян Зыг хараад агшин зуур цочирдов.
Эцсийн эцэст түүний өмнө Шян Зы үргэлж бардам, хөндий нэгэн байсан.
Шян Зы Сүн эцгийн гуянаас гараа салгаад, зүгээр л газарт сөгдөн үлдэв. Тэр дотроо Лу Хай Кун
энд яах гэж ирсэн юм бол гэж гайхаж байлаа.
Гэтэл Лу Хай Куны уруул чичирч, нулимс нь асгарч эхлэв.
Шян Зы түүнийг ойлгосонгүй.
Түүний ард байсан асрагч, зарц нар түүнийг тайвшруулах гэж сандралдана.
Гэвч Лу Хай Кун зөрүүд ааштай байв. Тэр тэднийг түлхэж холдуулаад, нулимсаа арчин, гуйвсаар
Шян Зы руу гүйж ирлээ.
“Юнь Шян... хуаа... хүүү!”
Тэр нэг гараараа нулимсаа арчиж, нөгөө гараараа Шян Зыгийн үснээс зуурлаа.
“Чи намайг хаячихсан! Чи намайг хаячихсан! Би хичнээн араас чинь гүйсэн ч чамайг гүйцэж
чадаагүй!”
Шян Зыгийн ам татвалзав. Тэр цаг хожих шалтгаан бодож оллоо.
“Би чамд Танхулу авч өгөх гэж тэр хүнийг хөөсөн юм...”
Лу Хай Кун хэсэгхэн зуур уйлахаа болив. Тэр том, гялалзсан нүдээрээ хэсэг ширтэв. Дараа нь
нулимс нь дахин урсаж эхэллээ.
“Хүүү... Бүгд миний буруу. Би Танхулу идмээр байна гэж хүссэнээс болсон. Одоо Юнь Шян
зодуулах гэж байна... Бүгд Хай Куны буруу. Юнь Шян намайг хамгаалах гэж зовж байна. Хай Кун
сайн байж чадсангүй. Юнь Шяныг хамгаалж ч чадсангүй. Хай Кун тэнэг. Бас Юнь Шянд гай
тарьчихлаа.”
Тэр удаанаар түүн рүү алхаж очоод, Шян Зыгийн хүзүүгээр тэвэрлээ. Ингэхдээ түүний хүзүүг
бүхэлд нь нойтон болгож орхив.
Уг нь зодуулах хүн нь өөрөө юм шиг тэр уйлж байлаа.
Шян Зы бага зэрэг мэл гайхав. Тэр нулимс мөрөнд нь шингэхийг зүгээр л мэдэрч суулаа. Зарим
нулимс арьсыг нь даган урсаж байв. Жаахан сэрүүн ч юм шиг, жаахан бүлээн ч юм шиг.
Тэр ойлгосонгүй.
Хүний ертөнцөд өмсөж буй хувцсыг нь норгоод байхад ч яагаад түүнд уурлаж чадахгүй байгаа
юм бол?
“Дахиж битгий уйл.”
Тэр түүний толгойг зөөлөн илэв.
Мартахуйн шөлийг ууж, тэр гүүрийг давна гэдэг ийм нөлөөтэй ажээ.
Өмнөх амьдралдаа хэн байсан нь хамаагүй. Хүн байсан уу, бурхан байсан уу, тэдний хооронд
хайр байсан уу, үзэн ядалт байсан уу гэдэг ч хамаагүй.
Дахин төрсний дараа бүх зүйл шинээр эхэлдэг.
Чи намайг танихгүй.
Би чамайг танихгүй.
Хүмүүний хувьд хувь тавилан ердөө нэг амьдралын урттай.
Лу Хай Кун түүнийг тэвэрсэн чигтээ нэлээд удаан уйлав.
Сүн эцэг эцэст нь тэвчиж чадалгүй хэлэв.
“За за! Би чамайг зодохгүй. Гэхдээ өнөө шөнө чи өвгөдийн танхимын өмнө өвдөглөөд, хийсэн
хэргээ сайн эргэцүүл.”
Тэр шөнө Лу Хай Кун түүнтэй хамт өвгөдийн танхимд унтав.
Шян Зы баганын дэргэд налан унтсан бол, тэр түүний өвөр дээр толгой тавин унтжээ.
Маргааш өглөө нь Шян Зы сэрэхэд Лу Хай Кун нүдээ анивчин, ханцуйгаа татаж байлаа.
Тэр хэлэв.
“Юнь Шян, хар даа. Чи унтаж байхдаа их шүлс гоожуулсан. Би бүгдийг нь арчиж өгсөн.”
Шян Зы хөмсгөө өргөж, дух руу нь хуруугаараа хатгав.
“Намайг ичээх юм битгий ярь.”
Тэр толгой дохиж, өндийн суув.
“Би жигшихгүй ээ.”
Шян Зыгийн ам татвалзав.
Одоо чи жаахан болохоор тоохгүй байна. Харин дурсамжаа буцааж авсны дараа намайг ямар
харцаар харах бол доо.
Лу Хай Кун түүний хүзүүнээс тэврээд инээмсэглэв.
“Намайг том болоход Юнь Шян дахиж шийтгүүлэхгүй. Чи юу ч хийсэн шийтгүүлэхгүй. Би чамайг
хамгаална.”
“Чамд ямар чадвар байгаа юм? Хөнгөн хуумгай залуугийн худал үгийг битгий сур.”
Лу Хай Кун юу ч хэлсэнгүй. Зүгээр л түүнийг тэвэрсээр байв.
Нарны гэрэлд нам гүмхэн үргэлжилсэн тэр агшин Шян Зыг түүнийг тэвэрч аваад, хүчтэй
үнсчихмөөр болгожээ.
Тэр өдрөөс хойш Жанжны өргөөний хүмүүс бяцхан ноёнтон өмнөхөөсөө бага тоглож, эрт
босдог болсныг анзаарав. Тэр хичээл номдоо илүү нухацтай хандаж, тулааны урлаг сурахдаа ч
илүү их хүч гаргах болжээ.
Тэр Шян Зы муу санаа өвөрлөж байгааг мэдээд өөрийгөө хамгаалж эхэлсэн юм болов уу?
Эсвэл...
Тэр үнэхээр түүнийг хамгаална гэж шийдсэн юм болов уу?
Инээдтэй юм!
Шян Зы энэ жаахан амьтныг алах гэж хэчнээн их хүч зарцуулж байхад тэр одоо хүртэл түүнийг
хамгаална гэнэ үү? Чү Кун үүнийг сонсвол инээдэндээ үхэх биз.
Ямартай ч түүнээс хойш удаан хугацаанд Шян Зы өглөө бүр сэрэхдээ энэ жаал хөлс
дааварлачихсан байхыг хардаг болов.
Тэр орных нь ирмэг дээр налж суугаад, өглөө хэр эрт боссон, тулааны урлаг хэр удаан давтсан,
хэдэн шүлэг цээжилснээ догдлон ярьж өгнө.
Өдөр бүр түүний өглөө юу хийснийг сонсох бүрд Шян Зыгийн сэтгэл зовниж байлаа.
Хэрэв... хэрэв энэ хэвээрээ үргэлжилбэл би чамтай яаж тэмцэх юм бэ, бяцхан өөдгүй амьтан
минь?
Ийм өдрүүд Лу Хай Куныг арван нас, Шян Зыг арван таван нас хүрэх хүртэл үргэлжилжээ.
Тэргүүн сайдын өргөөний авхай Сүн Юнь Шян эцэст нь үс хатгах ёслолоо хийв.
Тэр жилийн долдугаар сарын зуны нэг өдөр Сүн эцэг гэнэт түүнийг Лу Хай Кунтай хоёулхнаа
байхыг хатуу хориглолоо. Царай нь тун чанд байв.
Шян Зы энэ нь Сүн эцгийн Күнзийн ёс суртахууны бодлоос болсон гэдгийг мэдэж байлаа.
Тиймээс нэг их тоосонгүй.
Гэвч дараагийн бүтэн сарын турш тэр үнэхээр Лу Хай Куныг харсангүй.
Намрын дунд сарын баяраар сар төгс дугуйран манджээ.
Гэтэл Тэргүүн сайдын өргөөнд нэг л хачин үнэр ханхлав. Шян Зы толгой эргүүлэн харвал
Жанжны өргөөнөөс утаа суунаглан босож байлаа.
Гал удаан хугацаанд дүрэлзэж, сарны гэрлийг хүртэл дарж орхив.
Тэр нүдээ анив.
Сүүлийн өдрүүдэд Сүн эцэг ямар чанд байсныг, бас алга болсон Лу Хай Куныг бодлоо. Гэнэт
Шян Зы ойлгов.
Ордонд ямар нэг зүйл болжээ.
Шян Зы амныхаа эргэн тойрон дахь сарны боовны үйрмэгийг арчаад босов.
Сүн эцэг асуулаа.
“Хаашаа явах гэж байна?”
“Өрөө рүүгээ. Би идэж дууслаа.”
Сүн эцэг хөмсгөө зангидаад харуулд тушаав.
“Авхайг хар. Өнөө шөнө хаашаа ч явуулж болохгүй.”
Шян Зы өрөөндөө буцлаа.
Хажууханд нь ийм том гал гарч байхад Сүн эцэг очиж харах ч үгүй байна. Энэ заавал дээд хүний
тушаал байж таарна. Үгүй бол Жанжны өргөөнд хэн ингэж зүрхлэх билээ?
Энэ удаа Лу Хай Кун гарцаагүй сүйрчээ.
Арван жилийн дараа тэр эцэст нь дахин төрөөд, тэдний долоон амьдралын хайрыг тасаллаа.
Өрөө рүүгээ алхаж явахдаа Шян Зы өвгөдийн танхимын хажуугаар өнгөрөв.
Тэр гэнэт тэр өдрийг саналаа.
Лу Хай Кун түүний өвөрт хэвтэж, гэрэлтсэн нүдээр найдвар дүүрэн түүн рүү харж байсан.
Тэр түүний ханцуйн дээр шүлсээ асгасан, бүр ханцуйг нь нэвт норгосон гэж хэлж байсан.
Хм.
Хэн тийм их шүлс гоожуулдаг юм бэ?
Шян Зы нэг алхам ч урагшилж чадсангүй.
За... за яах вэ.
Ядаж түүний цогцсыг цуглуулахад нь тусалъя.
Эцсийн эцэст бид олон жил тэмцэлдсэн шүү дээ.