Долоон азгүй амьдрал

5-р анги

5-р анги

Сонсох

Харуулуудын нүдийг хариулж байгаад Юнь Шян арын хашаа даван орлоо. Нэлээд тойруу замаар явсны эцэст жанжны өргөөний арын хаалганд хүрэв.

Өргөө тэр чигтээ галд автжээ. Галын нижигнэх чимээнээс өөр юу ч сонсогдохгүй. Эргэн тойронд аймшигтай нам гүм ноёлж байлаа.

Юнь Шян арын хаалгыг удаан ширтэв.

Дотогш ороод алуурчидтай нүүр тулчихвал Лү Хай Куны цогцсыг авч чадахгүйгээр барахгүй, өөрийнхөө амийг ч алдана. Тэгэх нь огтхон ч ашиггүй.

Тэгтэл жанжны өргөөний зүүн талд байдаг нохойн нүх санаанд орлоо. Тэр газар нууцлаг, хүний нүднээс далд. Дотор нь алуурчид үлдсэн байсан ч намайг анзаарахгүй байж мэднэ.

Гэхдээ Юнь Шян хүний ертөнцийн ёс заншилд дассан болохоор нохойн нүхээр мөлхөнө гэдэг нэр хүндтэй үйл биш санагдав. Тэгээд ч миний бие тэр нүхээр багтах эсэхийг мэдэхгүй байлаа.

Харин нохойн нүхийг олоод очиход дотор нь аль хэдийн хүн хавчуулагдсан байв.

Тэр бол миний цогцсыг нь авахаар ирсэн Лү Хай Кун байлаа.

Биеийнх нь тал нь хэрмийн гадна, үлдсэн тал нь дотор талд гацжээ. Үүнийг харсан Юнь Шян ичихээ ч мартаад:

“Тэгэхээр Юнь Шян энэ нүхээр үнэхээр багтаж болох нь ээ” хэмээн бодов.

Гэвч одоо сэтгэлээ илэрхийлж суух цаг биш байлаа.

Лү Хай Кун миний дууг сонсоод толгойгоо алгуур өргөв. Үргэлж цэвэрхэн байдаг нүүр нь цусанд будагджээ. Тунгалаг гэрэлтдэг байсан харц нь тоосонд дарагдсан мэт бүрсгэр саарал болсон байв.

Тэр ямар ч сэтгэл хөдлөлгүй, амьгүй хүүхэлдэй шиг над руу гөлрөнө.

Юнь Шян өвдөглөн суулаа.

Галын анивчих гэрэлд түүний баруун нүдний нэг тал түлэгдсэн нь харагдав. Нүдний цагаан, хүүхэн хараа нь ялгарахаа больж, бүхэлдээ булингартжээ.

Нохойн нүхэнд хавчуулагдсан төрх нь уг нь инээд хүрмээр харагдах ёстой байлаа. Гэвч надад өчүүхэн ч хөгжилтэй санагдсангүй.

Юнь Шян түүн рүү гараа сунгасан ч хүрэхээсээ өмнө өөрийн эрхгүй тээнэгэлзэв.

“Лү Хай Кун.”

Тэр хариулсангүй. Зөвхөн над руу хоосон ширтсээр байлаа.

Юнь Шян нүдээ анив. Яагаад ч юм зүрх өвдөх шиг болов. Тэр мэдрэмжээ дарж, духыг нь зөөлөн хатгалаа.

“Чи амьд байгаа биз дээ?”

“Юнь Шян.”

Түүний дуу маш сулхан байв.

“Би амьд байгаа…”

Энэ нь миний асуултад хариулсан үг гэхээсээ илүү өөрөөсөө асууж байгаа мэт сонсогдлоо.

Цээжин доторх тайлбарлашгүй мэдрэмж улам хүчтэй болов. Юнь Шян өөрийн эрхгүй толгойг нь илж, аяархан хэдэнтээ алгадав.

Үс нь нойтон, наалдамхай байлаа. Цусанд живсэн газраас арайхийн гарч ирсэн бололтой.

Арван настай хүүхэд ганцхан шөнийн дотор гэр бүлээ бүхэлд нь алдана гэдэг дэндүү харгис зүйл байв.

“Би амьд байгаа.”

Юнь Шян түүн рүү чимээгүй ширтлээ.

Хар өнгийн зүүн нүдэнд нь миний дүр аажмаар тусав. Харин баруун нүд нь… дахин хэзээ ч юм харахгүй байх.

Тэр хэсэг зуур намайг ажигласнаа:

“Чи намайг аврахаар ирсэн юм уу?” гэж асуулаа.

“Уг нь би цогцсыг чинь авахаар ирсэн.”

Харц нь барайж, толгойгоо үл ялиг дохив.

“Гэхдээ одоо чамайг аврахаар ирсэн.”

Юнь Шян гараас нь атгаад:

“Чи их чанга гацчихсан уу?” гэж асуулаа.

Тэр юу ч хэлж зүрхлэхгүй байгаа мэт над руу гөлрөнө.

Хариулж амжаагүй байтал бие нь гэнэт дотогш татагдав. Хэрмийн нөгөө талаас хэн нэгэн хөлийг нь чангаан, өргөө рүү буцаан чирж байгаа бололтой.

Лү Хай Куны нүд айсандаа томорчээ. Тэр үг ч хэлж чадсангүй.

Юнь Шян түүнийг чанга тэвэрч, тавьсангүй.

Хэрмийн цаанаас нэг хүн:

“Гадаа хүн байна. Түүнд тусалж байна!” гэв.

Нөгөө нэг нь:

“Хөлийг нь тасалчихъя. Тэгвэл дахиж зугтаж чадахгүй!” гэлээ.

Хэрмийн нөгөө талд хоёр хүн үлджээ!

Тэд Лү Хай Куны хөлийг үнэхээр таслах гэж байлаа. Зүрх салганасан ч гэнэт нэг арга санаанд орлоо.

“Ааваа! Тэргүүн сайдын өргөөний харуулуудыг хурдан авчраарай! Дотор байгаа алуурчид Лү Хай Куны хөлийг таслах гэж байна!”

“Тэргүүн сайдын охин байна.”

“Өнөөх гай тарьдаг бяцхан чөтгөр үү?”

Хоёр алуурчин хэсэг чимээгүй боллоо. Тэгснээ нэг нь:

“Ухар!” гэж тушаав.

Ялалт дэндүү гэнэт ирэв.

Миний нэр аавынхаас минь ч илүү хүчтэй байна гэж огт бодсонгүй. Инээд хүрсэн ч арайхийн барив.

Удалгүй царай минь дахин барайлаа.

Алуурчид хүртэл надаас ингэтлээ айж байдаг. Эгэл хүмүүсийн сэтгэлд Юнь Шян ер нь ямар дүртэй болсон юм бол?

Одоо тэр тухай бодох зав байсангүй.

Юнь Шян Лү Хай Куныг хүчээр гадагш чангааж гаргалаа. Гараас нь атгаад тэргүүн сайдын өргөөний зүг чирэв.

“Одоохондоо манайд очоод нуугд.”

Лү Хай Кун явж байснаа зогсов.

Утаа суунагласан агаарт тэр намуухан дуугаар:

“Юнь Шян, би тэргүүн сайдын өргөөнд очиж болохгүй” гэлээ.

“Яагаад? Аавыг минь чамайг хамгаалахгүй гэж айж байгаа юм уу?”

Лү Хай Кун газар ширтээд хариулсангүй.

Одоо тэр цус, үнсэнд хутгалдсан халтар жаал л харагдана. Гэвч яагаад ч юм зуун жил Үүлэн сүнс болон амьдарсан дурсамжтай надаас ч илүү нарийн зүйл бодож байгаа мэт санагдав.

Тэр удаан дуугүй байснаа:

“Юнь Шян, би нийслэлээс гарах хэрэгтэй. Зөвхөн гадагш… заавал нийслэлээс гарах ёстой” гэлээ.

Дуу нь гайхмаар шийдэмгий байв. Үнэхээр хатуу шийдвэр гаргасан бололтой.

Тэр надаас маш олон зүйл нууж байгааг Юнь Шян зөнгөөрөө мэдэрлээ. Энэ мөчөөс эхлэн Лү Хай Куны амьдрал бүхэлдээ өөрчлөгдөх мэт санагдав.

Мөн миний сонголт хийх цаг иржээ.

Тэргүүн сайдын өргөөнд буцах уу?

Эсвэл Лү Хай Кунтай хамт нийслэлээс гарах уу?

Юнь Шян толгой өргөн тэнгэр өөд харав. Гэнэт нэг хачин зүйл ухаарагдлаа.

Ли Тэнгэрийн хаан аа, чи намайг яг энд хүлээж байсан юм байна!

Хэрэв Юнь Шян Мартахуйн шөлийг уусан бол энэ төрөлдөө тэргүүн сайдын энгийн нэгэн залуу хатагтай байх байжээ.

Хэрэв Лү Хай Кун надаас болж Үхэгсдийн ертөнцөд таван жил саатаагүй бол одоо надтай чацуу байх байв.

Хоорондоо сүй тавьсан хоёр хүүхэд аажмаар бие биедээ дурлана.

Тэргүүн сайдын охин үзэн ядалтаар дүүрсэн жанжны залуу эзнийг ганцааранг нь орхиж тэвчилгүй, түүнтэй хамт умард зүг явна. Тансаг, тайван амьдралаа өөрийн хүслээр орхиж, жанжны залуу эзнийг дагана.

Ингээд “Нөхрөө хөөсөн бяцхан эхнэр” жүжгийн нэгдүгээр үзэгдэл ийм таагүй мөчид эхлэх нь ээ.

Лү Хай Кун миний гашуудсан царайг хараад хэтэрхий их зүйл бодсон бололтой. Тэр эргэж, эсрэг зүг рүү алхав.

“Юнь Шян, дахин уулзахын ерөөл тавья.”

Арван настай хүүхэд аймшигт явдлын дараа ийм гүн үг хэлэхийг сонсоод зүрх агшин зуур догдлов.

Юнь Шян бухимдан толгойгоо маажиж, аяархан бувтналаа.

“За, за. Би бууж өглөө. Дахиж хувь тавиланг өөрчлөхгүй. Тэгээд ч буцаж очоод дахиад шийтгүүлэхээс зайлсхийх хэрэгтэй.”

Гэхдээ юу ч хэлэлгүй яваад өгвөл ачлалгүй охин шиг санагдана.

Тиймээс Юнь Шян шатсан модны мөчир авч, хэрэм дээр хэдэн үг сараачлаа.

“Ааваа, охин тань нэгэн эрхэмтэй оргон одлоо. Сэтгэлээр уналгүй, биеэ сайн бодоорой.”

Бичиж дууссаныхаа дараа аав тэр бөглүү нохойн нүхийг олж, дээрх үгийг унших эсэхийг тоосонгүй.

Шатсан мөчрийг хаяад Лү Хай Куны араас гүйлээ.

Түүнийг гүйцэж түрүүлээд, өмнө нь бөхийн:

“Чи дэндүү удаан алхаж байна. Удахгүй алуурчид араас хөөж эхэлнэ. Алив, би чамайг үүрье” гэлээ.

Ардах хүн хөдөлсөнгүй.

Эргэж хартал тэр над руу айж балмагдсан янзтай ширтэж байв. Юнь Шян гайхан:

“Алив ээ” гэв.

“Юнь Шян…”

Юнь Шян шүдээ ярзайлган инээмсэглэв.

“Залуу минь, хамт оргон одъё.”

Тэр хөдөлсөнгүй. Юнь Шян ч шавдуулсангүй.

Эцэст нь Лү Хай Кун гараа урагш сунгаж, намайг тэвэрлээ.

“Баярлалаа…”

Түүний туранхай бие үл ялиг чичирч байв.

Гэвч яг тэр үед амны булан өөрийн эрхгүй таталдлаа.

“Оргон одох ч яах вэ, тэврэх ч яах вэ. Гэхдээ жаал минь, ийм далимаар надаар тоглох хэрэггүй шүү. Гараа хаана тавьж байгаагаа хар.”

Тэр ичсэн бололтой. Гараа алгуур дээшлүүлж, мөрөн дээр минь тавиад хүзүүгээр минь тэвэрлээ.

Юнь Шян цааш тоосонгүй. Түүнийг үүрээд алхаж эхлэв.

Лү Хай Кун ихэд ядарсан бололтой. Толгойгоо мөрөн дээр минь тавиад аяархан бувтнав.

“Юнь Шян намайг хамгаалсан. Ирээдүйд би Юнь Шяныг хамгаална.”

Түүний үг арван жилийн өмнөх нэгэн явдлыг санагдууллаа.

Жанжны гэргий нялх Лү Хай Куныг нарны гэрэл мэт зөөлөн харцаар ширтэж байсан.

Тэр намайг түүнээс эгч учраас одоохондоо хамгаална гэж хэлсэн. Харин ирээдүйд Лү Хай Кун намайг хамгаална гэсэн билээ.

Юнь Шян толгой эргүүлэн галд автсан жанжны өргөө рүү харав.

Гэнэт нэг зүйлийг ухаарлаа.

Одооноос хойш Лү Хай Куныг тийм энхрий харцаар харах хүн дахин үлдсэнгүй.

Бурхад мөнхийн настай. Тиймээс тэд хагацлын зовлон, үхлийн шаналлыг ойлгодоггүй.

Юнь Шян ч гэсэн бурхны нүдээр хардаг байлаа. Энэ бүхэн хүний амьдралд тохиолддог жирийн нэгэн явдал гэж бодож болох байсан.

Гэвч сэтгэл минь шимшрэв.

Харин эгэл хүнд алдсан зүйл нь үнэхээр үүрд алга болдог.

Нэгэн амьдрал байлаа ч, мөнхийн амьдрал байлаа ч хэн ч туулсан замаа яг хэвээр нь дахин давтаж чадахгүй.

Өөрөө өөрийнхөө амьдралыг ч давтаж үл чадна.

Гэнэт нэг зүйл хачирхалтай санагдав.

Юнь Шян үхэлд нэг их эмзэглэдэггүй. Харин уйлж хашхирахгүй, үймүүлэхгүй байгаа Лү Хай Кун хэтэрхий тайван байлаа.

Юнь Шян толгойгоо эргүүлж, мөрөн дээр минь нүдээ аниад хэвтэх хүү рүү хальт харав.

Магадгүй би насан туршдаа ч энэ шөнө Лү Хай Кун ямар их шаналсныг ойлгож чадахгүй байх.

Хотын хаалга нээгдмэгц Юнь Шян Лү Хай Куныг дагуулан нийслэлээс гарлаа.

Хагас өдөр явсны дараа л өнгөрсөн шөнө ямар алдаа гаргаснаа тархи минь ухаарав.

“Сүн… аав минь… Би түүнийг өөрийн гараар нүх рүү түлхчихсэн бололтой.”

Юнь Шян толгойгоо маажиж, Лү Хай Кунд:

“Өнгөрсөн шөнө чамайг аврах гэж яараад аавдаа гай тарьчихлаа. Миний хийсэн зүйл зөв биш байжээ” гэлээ.

Гэмшсэн царайг минь хараад Лү Хай Кун үнэхээр цочирдсон дүр үзүүлэв.

“Юнь Шян, чи юу ч мэдэхгүй болохоороо л ийм үг хэлж зүрхэлж байна!”

“Юуг мэдэхгүй гэж?”

Лү Хай Кун хэсэг алмайрснаа толгой сэгсрэв.

Үлдсэн ганц нүдэнд нь олон янзын мэдрэмж холилджээ. Гуравны нэг нь аргаа барсан байдал, гуравны нэг нь дооглол. Үлдсэн нь миний ойлгож чадахгүй олон зүйл байлаа.

Тэр толгойгоо бөхийлгөн боовноосоо нэг хазаад, ам дүүрэн бувтнав.

“Юу ч биш. Тэргүүн сайд Сүнд юу ч тохиолдохгүй.”

Энэ жаал дэндүү итгэлтэй хэллээ.

Ордонд яг юу болсныг ойлгоогүй хэвээр байсан ч сэтгэл минь бага зэрэг амрав.

Лү Хай Кун бид хоёр умард зүгийг зорилоо.

Хагас сарын дараа нийслэлээс гэнэт мэдээ ирэв.

Эзэн хаан нас барж, шинэ хаан хэдийн сэнтийд заларчээ.

Гайхалтай нь шинэ хаан угсаа залгамжлах ханхүү биш байв. Харин ханхүүгийн авга, өмнөх эзэн хааны төрсөн дүү, нэгдүгээр зэргийн ван Жы Хөү хаан болжээ.

Ордны түшмэдийн тал хувь нь албан тушаалаасаа зайлуулагдав.

Эрх мэдэлтэй хүмүүсийн заримыг нутаг заан цөлж, заримыг төрсөн нутаг руу нь буцааж, үлдсэнийг нь цаазаар авчээ.

Харин байр сууриндаа бат үлдсэн цорын ганц хүн бол миний аав, тэргүүн сайд Сүн Чиньвэнь байлаа.

Шинэ эзэн хаанд хамгийн түрүүнд бөхийж, үнэнчээ илэрхийлсэн хүн ч мөн миний аав Сүн Чиньвэнь байсан аж.

Тэр үед Лү Хай Кун бид хоёр замын хажуугийн жижиг цайны мухлагт амарч суулаа.

Ойролцоо маань эрдэмтэн түшмэд шиг харагдах хэдэн хүн сууж, дахин дахин санаа алдана.

Тэд яагаад өөрсдийн хувь заяанд ингэтлээ санаа зовниж байгааг Юнь Шян ойлгосонгүй.

Харин жанжны өргөөнд гарсан галын цаадах учрыг одоо л ухаарлаа.

Лү Хай Кун чимээгүй цай ууна. Юнь Шян чимээгүйхэн бодлоо цэгцлэв.

Миний аав, Лү жанжин, хуучин эзэн хаан гурав дотнын нөхөд байжээ.

Гэвч хэдэн жилийн дараа аав эзэн хааны дүүтэй бүр ч дотно болсон байна. Харин нөгөө хоёр нөхөртөө урьдынх шигээ элэгтэй байхаа больжээ.

Хуучин эзэн хаан өвдсөн.

Түүний дүү хаан болохыг хүссэн.

Миний аав эзэн хааны дүүг дэмжсэн. Харин Лү жанжин хуучин эзэн хааны удам, угсаа залгамжлах ханхүү Жы Чыг дэмжжээ.

Тиймээс л жанжны өргөөг шатаах хэрэгтэй болсон.

Тиймээс л аавд нь гай тарьчихлаа гэж намайг хэлэхэд Лү Хай Кун огт санаа зовоогүй юм байна.

Учир нь түүний гэр бүлийг устгах хэргийг миний аав төлөвлөсөн байжээ.

Миний гэнэт гарч ирсэн нь хүн бүрийн тооцоолоогүй зүйл байсан.

Тиймээс хоёр алуурчин яаран явсан юм байна. Тэд надаас айгаагүй. Зүгээр л аавд минь очиж мэдэгдэхийг хүссэн байжээ.

Тиймээс Лү Хай Кун:

“Чи намайг аврахаар ирсэн юм уу?” гэж асуусан хэрэг.

Тиймээс л Юнь Шян аавдаа гай тарьчихлаа гэхэд тэр ингэтлээ гайхсан байна.

Тиймээс л бид хотын хаалгаар ямар ч саадгүй гарч чаджээ.

Одоог хүртэлх аялал маань хэтэрхий тайван байсан нь ч аав биднийг нууцаар хамгаалж байсных биз.

Эцсийн эцэст Юнь Шян түүний охин.

Лү Хай Куныг ч тэр багаас нь харж өсгөсөн.

Тэгээд ч… хуучны нөхрийнхөө эсрэг хуйвалдаан зохиосон болохоор сэтгэл нь амар байгаагүй биз.

Лү Хай Куныг зориуд зугтаалгасан нь аавын сэтгэлд үлдсэн өрөвч зангийнх байсан байх.

Юнь Шян чимээгүй цай уух Лү Хай Куныг ширтэж, тэр шөнө түүний хийсэн бүхнийг эргэн саналаа.

Тэгээд уртаар санаа алдав.

Өмнөх Лү Хай Кун дэндүү бага байсан учраас олон зүйлийг ойлгодоггүй байжээ.

Харин одоо тэр аажмаар учрыг тунгааж, улам ухаалаг, улам тайван болж байв.

Ийм том гай зовлонг туулсан болохоор одоо аливааг бүр ч гүнзгий ойлгодог болсон биз.

Нэг бодол толгойд орж ирэв.

Ли Тэнгэрийн хааны сахлыг нэг нэгээр нь зулгаах юм сан!

Өнөөдрийн нөхцөл байдал жаахан өөр байсан бол ямар гашуун түүх өрнөх байсныг бодоод үз.

Тэргүүн сайдын охин үзэн ядалтаар дүүрсэн залуу эзнийг дагана.

Залуу эзэн нэг талаар тэргүүн сайдын охинд хайртай.

Нөгөө талаар түүний эцэг жанжны гэр бүлийг сүйрүүлсэн болохоор охиныг үзэн ядна.

Хайр, үзэн ядалт хоёр зэрэгцэн оршино.

Нэг хэсэгтээ түүнд дулаахан хандана. Дараагийн мөчид мөс шиг хүйтэн болно.

Тэргүүн сайдын охин дарамт, зовлонд дүүрэн амьдарна. Гэвч сэтгэл нь залуу эзний араас тууштай тэмүүлсээр байх болно.

“Нөхрөө хөөж зовох бяцхан эхнэр” жүжгийн хоёрдугаар үзэгдэл ямар ч анхааруулгагүйгээр ингэж эхлэх нь ээ!

Ли Тэнгэрийн хаан аа, чи дахиад хэдэн хувин нохойн цус цацах санаатай юм бэ?

Танай үүдэнд одоо үхсэн нохой уул шиг овоорсон байлгүй!

Ийм хямдхан, хэрэггүй нохойн цусыг чи хаанаас олж авдаг байна аа?

Умард зүг хүрэх замд намайг дахиад хэчнээн гашуун үзэгдэл хүлээж байгаа юм бол?!

“Нохойн цус” гэдэг нь хятад хэлэнд хэтрүүлсэн, эмгэнэлт, драматик үйл явдлыг хэлдэг.

Тэгээд ч… миний одоогийн байдал, Лү Хай Кун бид хоёрын харилцаа Ли Тэнгэрийн хааны этгээд сонирхолд нийцэж чадах юм болов уу?

“Юнь Шян.”

Лү Хай Кун цайгаа ууж дуусаад над руу харав.

“Би амарч дууслаа.”

Юнь Шян түүний бүрсгэр саарал болсон баруун нүд рүү хараад, толгойг нь аяархан алгадав.

“Явцгаая.”

Санаа зовлоо гээд ямар ч хэрэггүй.

Ирээдүй яаж ч байсан хүрээд л ирнэ.

Надтай харьцуулахад энэ хүүхдийн үүрэх ачаа хавьгүй хүнд.

Тэр ийм зоригтой байхад Юнь Шян түүнд ялагдаж болохгүй.

5-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Долоон азгүй амьдрал5-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах