Тэр шөнө л би анх удаа унтаж чадахгүй хөрвөөж хонох нь тэр.
Орон дээрээ эргэж хөрвөөсөөр байсан ч Лу Хай Куны цонхийсон царай санаанаас ер гарсангүй.
Эцэст нь өндийн суугаад уртаар санаа алдав.
Чү Кун гэдэг тэр новш дахин төрснийхөө дараа яахаараа ийм болчихдог байна аа?
Уг нь тэвчихийн аргагүй бардам, дургүй хүргэм амьтан байсан шүү дээ.
Яаж яваад ийм болчихов?
Лу Хай Кун намайг ганцхан удаа ч гэсэн үнэхээр уурлуулчихвал би ямар ч өрөвдөх сэтгэлгүйгээр түүнийг орхиж чадна!
Ганцхан удаа байхад л болно!
Гэтэл яагаад...
Яагаад заавал ийм царай гаргадаг юм бэ?
Тэр гунигт харцыг нь харахаар бүр миний буруу юм шиг санагдаад байх юм.
Би ахин уртаар санаа алдлаа.
Гэтэл өрөөний минь гадаа хар сүүдэр үзэгдэх шиг болов.
Би хөмсгөө өргөв.
Чин Шань, Хэй Ү хоёр юм болов уу?
Гэвч удалгүй хаалганы цаанаас хэн нэгэн аяархан үглэх чимээ сонсогдоход зүрх минь агшив.
Лу Хай Кун байна.
Ингэж гомдоочихоод байхад ч намайг хайгаад хүрээд иржээ.
Үнэхээр дээ...
Энэ жаал намайг нэг ч удаа уурлаж болохооргүй болгох юм.
Тэр хаалганы гадна зогсоод өөртөө л юм бувтнана.
Тогшихгүй.
Дотогш ч орохгүй.
Эцэст нь би өөрөө санаа зовж, хаалга руу ойртов.
Хаалганы цаанаас Лу Хай Куны аяархан дуу сонсогдлоо.
— Юнь Шян, уучлаарай. Би зөвшөөрөхгүй гэж хэлээгүй юм. Авгад яаж татгалзахаа... бас яаж Юнь Шяны тухай... яаж хэлэхээ бодож байсан юм. Уучлаарай. Миний буруу...
Тэр энэ хэдэн үгээ дахин дахин давтсаар байлаа.
Сонсож суух тусам тэвчээр минь барагдаж, би хаалгыг огцом татан нээлээ.
— Авгадаа миний тухай яг юу хэлэх гэж байсан юм?
Хаалга гэнэт нээгдэхэд Лу Хай Кун цочиж орхив.
Тэр над руу алмайран ширтэнэ.
Нүүр нь эхлээд улайснаа хэсэг хугацааны дараа цонхийчихов.
Юу бодож байгааг нь би тааж чадсангүй.
Гүнзгий амьсгаа аваад уучлал гуйхаар ам нээх гэж байтал тэр ханцуйнаас минь атгав.
Тэгээд намуухан шивнэв.
— Юнь Шян, би ач санахаа мэддэггүй хүн биш. Баруун нүд минь үзэсгэлэнтэй биш болсныг мэднэ. Гэхдээ... миний нүднээс битгий зэвүүцээрэй. Надаас ч бас битгий зэвүүцээрэй.
Түүний энэ ганцхан өгүүлбэр миний дотор овоорсон үй олон мэдрэмжийг тэр дор нь бут цохив.
Хэлэхээр бэлдсэн үгс ч замхран алга боллоо.
Тэр миний хаалганы өмнө ийм удаан зогсож, юу юу гэж хэлэхээ хэчнээн их бодсон бол?
Гэтэл намайг хармагцаа хамгийн түрүүнд энэ үгийг хэлжээ.
Тэр нүднийхээ талаар хэзээ ч ярьж байгаагүй.
Гэхдээ баруун нүдний шарх нь түүний хамгийн эмзэг газар болсныг би мэддэг байсан.
Бас өчигдрийн үгс минь түүнийг хэр их шархлуулсныг одоо ойлголоо.
Тэр намайг өөрийг нь жигшинэ гэж үнэхээр айжээ.
Би хэсэг хугацаанд юу ч хэлж чадалгүй түүн рүү харж зогсов.
Арван таван настай Лу Хай Кун хэдийн надаас өндөр болжээ.
Тэгээд би анх удаа түүний нүдийг нухацтай ширтэв.
Түүний харцанд сарны гэрэлд гялтганах хашааны цас тодхон тусаж байлаа.
Энэ хүүхэд үнэхээр амьд хүн юм.
Чү Куны Хүний ертөнц дэх түр зуурын нэгэн хэсэг биш.
Өөрийн гэсэн амьдралтай, үнэхээр оршин байгаа хүн.
Сүн Юнь Шяны энэ амьдрал ердөө хэзээ нэгэн цагт хагарах хөөс гэдгийг би маш сайн мэднэ.
Гэтэл Лу Хай Куны хувьд энэ бол түүний бүх амьдрал.
Түүний цорын ганц амьдрал.
Тэр шөнө үнэхээр хүйтэн байлаа.
Би нэг гараараа хаалгаа түшиж, нөгөө гараараа Лу Хай Куныг өөртөө татлаа.
Дараа нь хоёр гараараа нурууг нь тэвэрч, чанга атгав.
Угаасаа хөшчихсөн байсан Лу Хай Куны бие бүр ч чангарлаа.
— Юнь... Юнь... Юнь... Юнь... Шян?
— Уучлаарай.
Би аяархан хэлэв.
— Уурласандаа л тэгж хэлчихсэн юм. Уучлаарай. Би чамаас зэвүүцээгүй. Битгий гунигла.
Лу Хай Кун хөдөлсөнгүй.
Гэхдээ чангарсан бие нь аажмаар сулрав.
Хэсэг тээнэгэлзсэний эцэст хоёр гараа миний нуруун дээр тавилаа.
Гэвч намайг бараг л зөөлөн тэвэрч байв.
Хэт чанга тэвэрвэл намайг гомдоочихно гэж айж байгаа мэт.
Удалгүй чихний дэргэд түүний санаа алдах сонсогдов.
— Юнь Шян, тэр үед би дуугүй байсан нь авгад яаж татгалзахаа бодож байсных. Бас... яаж хэлэхээ... тантай гэрлэх тухай яаж хэлэхээ бодож байсан юм.
Би түүний нүд рүү харахаас зайлсхийн доош харав.
Лу Хай Кун хэсэг түгдэрснээ үргэлжлүүллээ.
— Сүүлийн хэдэн жил тохирох боломж гараагүй. Бас Юнь Шяныг их удаан хүлээлгэчихлээ. Одоо харин хэсэг завтай үе таарсан болохоор... бид гэрлэж болох юм гэж бодсон. Сая авгыг ч зөвшөөрүүлсэн.
Тэр зөөлөн асуув.
— Юнь Шян, та надтай гэрлэхийг зөвшөөрөх үү?
Миний толгой тэр чигтээ хоосорчихов.
Эцэст нь бодолгүй шахам ам нээв.
— Би аавдаа туслахаар нийслэл рүү буцах хэрэгтэй. Гуравдугаар хунтайжтай гэрлэх гэж байгаа.
Лу Хай Куны нүүр тэр дороо цайв.
Би түүнийг өөрөөсөө зөөлөн түлхэж холдуулаад толгойгоо маажлаа.
— Гэхдээ санаа зовох хэрэггүй. Би одоохондоо бүрэн шийдээгүй байгаа.
Лу Хай Кун ханцуйнаас минь татсан хэвээр тавьсангүй.
— Юнь Шян надтай хамт умардад ирэхдээ маш олон зүйлээ орхисныг би мэднэ. Бас миний төлөө олон шударга бус зүйл тэвчсэн. Юу ч тохиолдсон та үргэлж миний дэргэд үлдсэн.
Тэр хэсэг чимээгүй байснаа:
— Юнь Шян надад сайн гэдгийг би мэднэ. Тийм болохоор таны урмыг хугалахыг хүсэхгүй...
Би духаа илэв.
Үнэндээ энд ирснээсээ хойш нэг их шударга бус зүйл амсаагүй.
Нэгдүгээрт, өдрийн ихэнхийг Лань Шяны дарсны газарт өнгөрүүлдэг болохоор хүмүүс юу ярьж байгааг төдийлөн сонсдоггүй.
Хоёрдугаарт, би Тэргүүн сайдын охин атлаа “дайсны нутаг” дээр хэдэн жил эсэн мэнд амьдарсан.
Тэр бүхэн Лу Хай Куны ачаар.
Надаас илүү доромжлол амссан хүн нь харин өөрөө байх.
Ердийн үед ийм нөхцөлд байсан бол би түүний гэрлэх саналыг шууд зөвшөөрөх байсан биз.
Гэтэл яг өнөөдөр Чин Шань тэр мэдээг авчирчихлаа.
Энэ амьдралдаа би тийм ч ухаантай, ёс журамтай хүн биш байж болох ч эцэг эхийн ачийг бодох сэтгэлээ орхиж болохгүй.
Би удаан бодсоны эцэст нэг шалтаг оллоо.
— Лу Хай Кун. Чи намайг өөрт чинь сайн гэж хэллээ. Бас миний урмыг хугалахыг хүсэхгүй гэж байна. Гэхдээ...
Би түүн рүү харлаа.
— Чи надад хайртай юу?
Асуусныхаа дараа өөрөө хүртэл бие арзайв.
Дотор төрсөн эвгүй мэдрэмжээ хүчээр дараад цааш үргэлжлүүлэв.
— Чи намайг хүндэлдэг. Намайг эрхэмлэдэг. Гэхдээ миний хүсэж байгаа зүйл энэ биш. Эрэгтэй, эмэгтэй хоёрын хайр ийм байдаггүй. Эхнэр нөхрийн хайр ч ийм биш.
Би бага зэрэг түгдэрлээ.
— Чи... дахиад сайн бодох хэрэгтэй.
Лу Хай Кун гайхаж орхив.
Намайг ийм зүйл хэлнэ гэж огт бодоогүй бололтой.
Хэсэг бодсоныхоо дараа тэр тайван хэлэв.
— Би тэр зүйлийг сайн ойлгодоггүй. Гэхдээ энэ амьдралдаа өөр хүнтэй гэрлэхгүй.
Тэр над руу ширтэв.
— Юнь Шян, дахин сайн бодох ёстой хүн нь та.
Надаас хүчээр тайлбар нэхсэнгүй.
Зүгээр л инээмсэглээд:
— Юнь Шян зөвшөөрвөл өөрөө над дээр ирээд хэлээрэй. Хойшлуулмаар байвал хойшлуулж болно.
Тэр эргэхийнхээ өмнө:
— Шөнө хүйтэн байна. Дулаан хувцаслаарай, Юнь Шян. Би эхлээд буцъя.
Холдон одох нурууг нь ширтэж байгаад би нүүрээ хоёр гараараа чанга дарлаа.
Жаал аа!
Ингэж сайхан инээхээ боль л доо!
Намайг яг уурлаж гомдсон хүүхэд шиг харагдуулчихлаа шүү дээ!
Ямар ичмээр юм бэ!
Гурав хоногийн дараа би өрөөнийхөө ширээн дээр захиа үлдээв.
“Би ууланд ан хийхээр явлаа. Хэзээ буцаж ирэхээ мэдэхгүй.
Лу Хай Кун, хэрэв чи цэрэгт мордохоор шийдсэн бол яв.
Намайг буцаж ирэхийг хүлээгээд гэрлэхээ хойшлуулах хэрэггүй.”
Эцэст нь би ганцаараа өмнөд хаалга руу очиж, Чин Шань, Хэй Ү хоёрыг даган нийслэлд буцахаар шийджээ.
Яагаад гэвэл Лу Хай Кун одоо надгүй байсан ч өөрийгөө авч явж чадна гэдгийг би мэдсэн.
Харин нийслэлд нас өндөр болсон Сүн эцэг байна.
Удаан уулзаагүй зарц бүсгүй Цүй Би ч бий.
Бас өөр олон хүн байгаа.
Тэд улс төрийн тэмцэл гэгч зүйлээс болж үхэх ёсгүй.
Таван жилийн өмнө жанжны өргөөний хүмүүс шиг галд шатаж, бүр цогцос нь ч олдохгүй алга болох ёсгүй.
Хэрэв би буцвал тэдэнд тусалж чадна.
Тийм ээ.
Би буцах ёстой.
Умард руу ирсэн замтай харьцуулахад нийслэл рүү буцах зам хамаагүй хурдан байлаа.
Замын турш хаа сайгүй сэрэмжлүүлсэн зарлал.
Эгэл ардын нүүрэнд айдас түгшүүр тодорно.
Өөрийн мэдэлгүй би ч бас улам сандарч эхлэв.
Умардад байхдаа би өөрийгөө гадаад ертөнцөөс тун сайн тусгаарлачихсан байжээ.
Лу Хай Кун ч намайг дэндүү сайн хамгаалсан байв.
Тав дахь өдөр бид умардын хилээс гарч, дахин нэг хот өнгөрвөл хааны ордны хяналтын нутагт орох байлаа.
Чин Шань миний нүүр царайг өөрчилж, хөгшин эмгэн шиг болгочихсон байв.
Харин тэр Хэй Ү хоёр миний хөвгүүдийн дүрд оржээ.
Хоёр хүү хөгшин эхээ нутагт нь хүргэж яваа дүр эсгэнэ.
Би мэдээж “хөгшин эх” болохыг эрс эсэргүүцсэн.
Гэхдээ бодоод үзэхэд би өөрөө хэдэн зуун настай.
Намайг “ээж” гэж дуудлаа гээд сүйд болох зүйл биш.
Тиймээс аргагүй зөвшөөрөв.
Бид сүүлчийн хаалгаар гарах гэж байлаа.
Цэргүүд ердийн журмаар хүмүүсийг шалгаж байсан юм.
Гэтэл гэнэт нэг морьтон цэрэг давхин ирж, ахлагчийн дэргэд морио татав.
— Яаралтай тушаал! Залуу эмэгтэйчүүдийг бүгдийг нь саатуул! Хотоос нэгийг ч гаргаж болохгүй!
Түүнийг хашхирахтай зэрэгцэн бусад цэргүүд замыг хаалаа.
— Залуу эмэгтэйчүүд хотоос гарахыг хориглоно!
Ногоон хувцастай морьтон цэрэг хаалганы дэргэд зогсоод нэг хөрөг дэлгэн үзүүлэв.
— Энэ хөрөгтэй бага ч гэсэн төстэй хүн байвал эрэгтэй, эмэгтэйг ялгахгүй! Хөгшин, залуу ч хамаагүй! Бүгдийг нь хамгаалагч жанжны өргөөнд хүргэ!
Ар талд байсан Хэй Ү, Чин Шань хоёрын бие чангарахыг би мэдрэв.
Чин Шань аяархан шивнэлээ.
— Авхай, толгойгоо доошлуул. Дээшээ битгий хараарай.
Харин миний толгойд маш гүнзгий нэг асуулт төрөв.
— Хэр зэрэг төстэй байх ёстой юм?
Ардаас хоёр хүн зэрэг санаа алдах сонсогдов.
Яагаад санаа алдаад байгааг нь би ойлгосонгүй.
Толгойгоо өргөн хөрөг рүү нэг хартал тэр дороо хөшчихөв.
Ямар зураач намайг ингэтлээ адилхан зурчихдаг байна аа?!
Умардын нутагт Лу Хай Кунаас өөр хэн намайг ингэж нарийн ажиглах билээ?
Бодол минь ээдэрч эхлэв.
Би нуруугаа улам бөгтийлгөн жинхэнэ хөгшин эмгэн шиг харагдахыг хичээлээ.
Залуу эмэгтэйчүүдийг бүгдийг нь саатуулж, цэргүүд хүн бүрийг нэг нэгээр нь шалгана.
Чин Шань миний баруун талд алхаж, намайг түшиж байгаа дүр үзүүлэв.
Хэй Ү биднээс нэг алхмын ард явна.
Цэргүүдийн дэргэдүүр өнгөрөхдөө Чин Шань бүр дүрдээ орчихов.
— Ээж ээ, түшмэд зүгээр л шалгаж байгаа юм. Айх зүйлгүй.
Би түүнд хариу өгөхөөс ч залхуурч, толгойгоо гудайлгасан хэвээр урагш алхлаа.
Бид хаалгыг бараг өнгөрөх гэж байтал араас нэг цэрэг дуудлаа.
— Эмээ, толгойгоо жаахан өргөж болох уу?
Түүний үгийг сонсоод би тээнэгэлзэв.
Хэрэв энд баригдчихвал би Лу Хай Кун хоёр...
Бодлоо гүйцээж амжаагүй байтал Хэй Ү гэнэт гараас минь барив.
Би гайхан түүн рүү харлаа.
Хэй Ү:
— Өршөөгөөрэй.
гэж хэлээд хүчирхэг гараараа намайг өргөн мөрөн дээрээ шидчихэв.
Яг тэр мөчид Чин Шань бэлхүүснээсээ сэлмээ сугаллаа.
Өнөөх цэрэг юу ч хэлж амжаагүй байхад Чин Шань мориных нь нүд рүү сэлмээ дүрэв.
Морь өвдсөндөө янцгаан, туурайгаараа газар балбаж эхлэв.
Хэй Ү:
— Гүй!
гэж хашхирлаа.
Тэд улангассан морины туурайнаас бултаж, газарт унасан хүмүүсийн мөрийг хүртэл гишгэлэн хаалгаар гарч одов.
Би Хэй Үгийн мөрөн дээр хэвтэн, ард үлдсэн эмх замбараагүй байдлыг ширтэж байлаа.
Яагаад ч юм гэнэт дахин төрөлтийн тэр өдрийг санав.
Гэхдээ өнөөдөр намайг буруутгасан харцаар ширтэх тэр залуу энд алга.
Зүрхний нэг хэсэг гэнэт хоосорчих шиг болов.
Хааны ордны хяналтын нутагт орж ирмэгц Чин Шань, Хэй Ү хоёр хамаагүй тайвширлаа.
Тэд морь худалдаж аваад гол замаар явж эхлэв.
Ингэснээр аялал бүр ч хурдав.
Удалгүй бид нийслэлд хүрч ирлээ.
Хотын хаалгаар орох үед Чин Шань, Хэй Ү хоёрт хийх ажил байгаа гээд намайг Тэргүүн сайдын өргөө рүү ганцааранг минь явуулав.
Намайг дахиад оргоно гэж айхгүй байгаа нь гайхмаар.
Гэхдээ бодоод үзэхэд нийслэлд би хаашаа ч зугтаж чадахгүй.
Тэгээд л дуулгавартайгаар Тэргүүн сайдын өргөө рүү явлаа.
Өргөөний эсрэг талд байсан жанжны өргөөг аль хэдийн бүрэн цэвэрлэжээ.
Түүх бичигчдийн хувьд тэр газар одоо ердөө өнгөрсөн үеийн нэгэн тэмдэглэл болсон биз.
Тэргүүн сайдын өргөөний харуулууд харин хуучнаараа байлаа.
Намайг харангуутаа бүгд балмагдав.
— А... Авхай? Та буцаад ирчихсэн юм уу?
Би толгой дохилоо.
— Буцаад ирлээ.
Нэг харуулын өвдөг нь бүр сулрах шиг болов.
Тэр яаран дотогш гүйлээ.
Мэдээж хамгийн түрүүнд уулзах ёстой хүн минь аав.
Гэхдээ нэг зүйл урьдынхаас тэс өөр болжээ.
Танхимд уурлаж хилэгнэсэн Сүн эцэг намайг хүлээж байсангүй.
Тэр унтлагын өрөөндөө байлаа.
Үхлийн орны ирмэг дээр.
Аймшигтай туранхай болсон Сүн эцэг.
Би түүнийг дуудах гэхээс хүртэл айв.
Хүн хөгшрөхөөрөө ийм болдог гэж үнэхээр төсөөлж байсангүй.
Сүн эцэг орон дээрээ хэвтэн, над руу хэсэг гөлрөн ширтэв.
Удаан хугацааны дараа нүдээ аниад сулхан санаа алдлаа.
— Яв... Яваад өг. Чи буцаж ирэх ёсгүй байсан юм.
Би угаасаа үүлэн сүнс.
Юу ч үгүй төрсөн.
Юу ч үгүй өссөн.
Эцэг ч үгүй.
Эх ч үгүй.
Эцэг эхийн хайр гэж юу байдгийг би хэзээ ч ойлгодоггүй байлаа.
Гэхдээ яг энэ мөчид өмнө минь хэвтэх энэ өвгөнийг сайн халамжлах ёстой юм шиг санагдав.
Тэр бусдад хэчнээн муу зүйл хийсэн байлаа ч хамаагүй.
Миний нүдэнд бол одоо ердөө ганцаардсан нэгэн эцэг байлаа.
— Аав аа.
Би намуухан дуудав.
— Би ачлалгүй охин байжээ. Гуравдугаар хунтайжтай... гэрлэе.
Сүн эцгийн уруул чичирхийлэв.
Тэр удаан дуугүй хэвтсэний эцэст үлдсэн бүх хүчээ шавхан өндийж суулаа.
Тэгээд хатуу дуугаар:
— Хэн чамайг буцааж авчрав?!
Би цочлоо.
Сүн эцэг амьсгаадан үргэлжлүүлэв.
— Эцэг чинь ямар ч хүнд байдалд орсон байлаа гэсэн амьд үлдэхийн тулд охиноо худалдахгүй!
Би бүр ч гайхаж, учрыг нь олохгүй асуулаа.
— Чин Шань, Хэй Ү хоёрыг намайг авчруулахаар явуулсан хүн аав биш байсан юм уу?
Сүн эцэг над руу хэсэг ширтэв.
Тэгснээ гэнэт чангаар инээлээ.
— Энэ оны эхээр тэр хоёрыг эзэн хаан аль хэдийн хороосон.
Миний бие хөшив.
Сүн эцэг инээдээ хурааж, намуухан хэлэв.
— Чамайг авчирсан тэр хоёр... эзэн хааны хүмүүс байсан бололтой.
Тэр толгой сэгсрэв.
— Тэр жил би чамайг Лу Хай Кунтай хамт умардад хүргэхийн тулд чадах бүхнээ хийсэн.
Сүн эцгийн дуу улам суларлаа.
— Гэтэл эцэст нь чи энэ тэмцэлд дахиад л татагдчихлаа.
Тэр нүдээ анив.
— Юнь Шян... аав нь чамд буруутай. Ээжид чинь ч буруутай. Лу ахад, Лу Хай Кунд ч буруутай. Хамгийн ихээр талийгаач эзэн хаанд буруутай...
Намайг Лу Хай Кунтай хамт умардад хүргэхийн тулд чадах бүхнээ хийсэн гэж үү?
Би өнгөрснийг дахин нэг бүрчлэн бодож эхлэв.
Тэр гал гарсан шөнө үнэхээр хачин зүйл олон байжээ.
Тэр хоёр хүнийг явснаас хойш Тэргүүн сайдын өргөөнөөс нэг ч мэдээ ирээгүй.
Жанжны алтан тэмдэг алга болсон гэдэг маш том хэрэг.
Гэтэл хааны ордон бидний араас хөөцөлдөх хүн бараг явуулаагүй.
Би Лу Хай Кун хоёр яст мэлхий шиг удаан явсан.
Тэгсэн атлаа ганц ч цэрэг биднийг гүйцэж ирээгүй.
Лу Лань бослого зарласны дараа ч хааны ордон бүтэн таван жил хөдөлсөнгүй...
Энэ бүхэн...
Санамсаргүй явдал биш байжээ.
Сүүлийн хэдэн жил Сүн эцэг эзэн хааны гарт яг юу туулсныг би мэдэхгүй.
Гэхдээ өнөөдрийнх нь төрхийг харахад дөч гаруйхан настай энэ хүний биед урсах цус ч үлдээгүй мэт байлаа.
Би нурууг нь зөөлөн алгадаад:
— Аав аа, зүгээр ээ. Би тийм амархан хугарчих хүн биш.
гэж хэлэв.