Үүнийг сонсоод үргэлж хөндий хүйтэн харагддаг Шэнь Би Жу хүртэл үл ялиг инээмсэглэв.
Дэлхий дээр бол хүнийг ингэж тойруулж ёжлох нь нэг их онцгой зүйл биш. Харин энэ ертөнцөд ийм маягаар хариу барих нь тун шинэлэг ажээ.
Шүтэж явдаг бүсгүйгээ инээмсэглэхийг хараад Шан Бин өөрийг нь шооллоо гэж бодов. Царай нь нэг улайж, нэг цайна. Гэвч Шэнь Би Жугийн дэргэд нэр төрөө алдахыг хүсээгүй тул Жан Сюань руу шууд дайрч зүрхэлсэнгүй.
— Яав? Миний хэлсэн үг буруу байсан юм уу? — Шан Бин уураа дарж, ёжтой инээмсэглэв. — Чиний ямар чадвартайг энэ академид мэдэхгүй хүн бий гэж үү? Энэ бүдүүн өмнө нь миний ангид ирж байсан. Гахай шиг тарган, хамгаалахаас өөр юм мэдэхгүй! Нударгын хүч нь ердөө арван тавхан килограмм. Элсэлтийн шалгалтад доороосоо нэг эсвэл хоёрт орсон нь лавтай. Ийм хүнийг хог гэхгүй юм бол хэнийг хог гэх юм?
Жан Сюанийг гар хүрч сургаж чадахгүйгээс хойш үгээрээ нэг сайн доромжлохоор шийдсэн нь энэ байлаа.
— Элсэлтийн шалгалтад доороосоо нэгдүгээрт гэж үү?
Жан Сюань өмнө нь зөвхөн Хааны Удмын Цусыг нь анхаарч, шалгалтын байрны талаар огт асуугаагүй байв. Тэр эргэн Юань Тао руу харлаа.
— Намайг хэн доороосоо нэгдүгээрт гэсэн юм? — Юань Тао бардам дуугарав. Тэгснээ жаахан ичингүйрэн толгойгоо маажиж, — Би ердөө... 9997-р байранд орсон! — гэв.
— 9997-р байр? Бас “ердөө” гэнэ ээ?
Жан Сюаний толгой эргэж, ухаан балартах шахав.
Хунтянь академи жил бүр ердөө арван мянган сурагч авдаг. Тэгээд ч янз бүрийн шалтгаанаар бүртгүүлэхээр ирдэггүй хэдэн хүн заавал гарна. 9997-р байр гэдэг чинь бараг л хамгийн сүүл гэсэн үг биз дээ!
Тэгсэн атлаа яаж ингэж бардам хэлж чаддаг байна аа...
Жан Сюань өөрийгөө бүрэн сэрээгүй яваа юм биш биз гэж хүртэл бодов.
— Сурагч л байвал хэнийг ч хамаагүй авчихдаг юм биш биз? — Шан Бин дахиад л ёжлов. Ханцуйгаа сэгсрээд бардам царайлан, — Би шавь авахдаа тодорхой шаардлагатай. Элсэлтийн шалгалтад эхний таван зууд багтаагүй хүнийг огт авдаггүй! Доороосоо нэгдүгээр багш, доороосоо нэгдүгээр сурагч... Яг таарсан хос байна! Ха ха! — гэв.
— Ярьж дууссан уу?
Шан Биний доог тохуу Жан Сюаньд огт нөлөөлсөнгүй. Тэр толгой сэгсрээд,
— Дууссан бол явж үз! — гэв.
Жан Сюань Юань Таог Тэнгэрийн Нууц Номын Сангаар аль хэдийн шалгасан. Энэ бүдүүн бие даасан бясалгагч учраас сайн бясалгалын арга, тулааны урлаг мэддэггүй нь хэвийн. Хааны Удмын Цусыг нь сэрээх арга олчихвол бясалгал нь асар хурдтай ахина.
— Чи...!
Өөр хүн байсан бол ингэтэл доромжлуулчихаад уурандаа салганах байсан. Гэтэл Жан Сюань зовхи ч хөдөлгөсөнгүй. Шан Биний хамаг ёжлол ямар ч нөлөөгүй өнгөрч, царай нь бүр ч муухай харагдав.
— Ялзарсан модыг сийлж болдоггүй гэж үнэн юм даа!
Шан Бин хамраараа үл тоомсорлон дуугараад хажуу дахь Шэнь Би Жу руу харав.
— Би Жу багш аа, явцгаая. Ийм хогнуудын дэргэд удаан байвал өөрсдөө хүртэл бузартана шүү!
Ингэж ил цагаан доромжлоход Шэнь Би Жу хөмсгөө зангидав. Гэвч Шан Бинийг дагаж явсангүй. Харин Жан Сюань руу эргэж,
— Жан Сюань багш аа! — хэмээн дуудлаа.
Түүний хоолой шувууны жиргээ шиг цэвэр, сонсголонтой бөгөөд хүний сэтгэлийг татам ажээ.
— Мм?
Академийн хамгийн үзэсгэлэнтэй багш өөрөө түрүүлж дуугарна гэж Жан Сюань бодоогүй тул гайхав.
— Өмнөх Багшийн мэргэшлийн шалгалтаар та... сайн оноо авч чадаагүй ч өөрийгөө битгий голоорой. Хичээгээд байвал хөдөлмөр тань нэг өдөр үр дүнгээ өгнө! — гэж Шэнь Би Жу толгой дохин хэлэв.
Жан Сюань хамгийн муу сурагчдын нэгийг шавиа болгосныг хараад тэр бүх найдвараа алдаж, өөрийгөө бүр мөсөн орхичихлоо гэж боджээ.
Өмнө нь өөрийг нь эргүүлж явсан энэ залууд сэтгэлгүй ч гэсэн бүтэлгүйтэлдээ живж явааг нь харахыг тэр хүссэнгүй.
— Зөвлөсөнд баярлалаа! — Түүний санаа үнэхээр зөв болохыг ойлгосон Жан Сюань толгой дохив. — Энэ хүүхэд одоохондоо онцгой харагдахгүй байж болно. Гэхдээ зөв чиглүүлж, сайн хөгжүүлбэл үнэт хаш шиг гялалзаж мэднэ. Зөв чиглүүлж чадвал нэг өдөр гялалзах боломжгүй зүйл биш!
— Мм.
Шэнь Би Жу дахиж юм хэлсэнгүй. Эргэж алхаад явлаа.
Түүний бодлоор Жан Сюань зүгээр л өөрийгөө зөвтгөж байв. Юань Тао ийм их таргалсан, дээр нь энэ насандаа бясалгалын үндсэн мэдлэг хүртэл сул. Цаашдаа хүрч чадах өндөрт нь хязгаар байж таарна.
— Новш гэж!
Сэтгэлдээ шүтдэг бүсгүй нь академийн хамгийн бүтэлгүй багштай өөрөө түрүүлж ярьж, бүр урам өгч байхыг хараад Шан Биний царай уур хилэнгээс болж мурийв. Жан Сюань руу мөс шиг хүйтэн харц шидчихээд Шэнь Би Жугийн араас яаран дагалаа.
— Би Жу, ийм хүмүүстэй аль болох харилцахгүй байсан нь дээр. Чиний цэвэр ариун төрхийг хүртэл...
— Шан багш аа, өнөөдөр жаахан ядарчихлаа. Ганцаараа амармаар байна. Намайг дагахгүй байхыг хүсэж байна!
Шан Бин үгээ дуусгаж ч амжаагүй байхад Шэнь Би Жу эргэж хэлчихээд ганцаараа явлаа.
— Новш, новш! Жан Сюань, хүлээж л бай! Би чамаас заавал хариугаа авна!
Шэнь Би Жуг холдон холдсоор бараа нь тасрахыг хараад Шан Бин хамаг уураа Жан Сюань руу чиглүүлэв.
Түүний бодлоор өнөөх гайтай нөхөр байгаагүй бол Шэнь Би Жу түүнтэй хамт оройн хоол идэх байсан. Яалаа гэж ингэж эргээд явах билээ?
...
Шан Бин, Шэнь Би Жу хоёрыг явсны дараа Жан Сюань дахин Юань Тао руу анхаарлаа хандуулав.
— Нэгэнт намайг багшаа гэж хүлээн зөвшөөрсөн юм чинь миний анги хаана байдгийг мэдэж авах хэрэгтэй!
— За!
Юань Тао бушуухан босож, инээмсэглэн,
— Багш аа, би одоо таны шавь болсон юм чинь нэг юм асууж болох уу? Та академийн аль багш нь юм бэ? — гэв.
Үүнийг сонсоод Жан Сюань духаа атгалаа.
Энэ нөхөр өөрт таарсан эхний багшийг л барьж аваад шавь нь болчихсон юм уу? Нэрийг нь ч урьдчилж асуугаагүй байдаг!
— Намайг Жан Сюань гэдэг! — гэв Жан Сюань.
— Жан Сюань багш аа? Багшийн мэргэшлийн шалгалтаар... доороосоо нэгдүгээрт орсон, бүр тэг оноо авсан тэр Жан багш уу...?
Юань Тао сая л хэний шавь болсноо ойлгов. Биен дээрх өөх нь хүртэл чичирч, уруул нь татвалзав. Одоо нулимс л дутуу байлаа.
— Тэр чинь би! — Жан Сюань толгой дохив.
— Аан... тэр... Жан багш аа! — Юань Тао толгойгоо маажив. — Би чинь сул дорой, ухаан муутай, дээрээс нь ийм тарган хүн. Та намайг... шавиасаа хасчихвал яасан юм бэ?
Жан Сюань: — ...
— Багш аа, би үнэнээсээ хэлж байна. Саяын хоёр багш ч хэллээ шүү дээ. Та намайг шавиа хэвээр байлгавал нэр хүнд тань л унана. Би таныг өөртэйгөө хамт доош нь татчих вий гэж айж байна... — хэмээн Юань Тао үргэлжлүүлэв.
— Доош татагдана гэж би айхгүй. Тэгээд ч таних пайзаар харилцаагаа аль хэдийн баталгаажуулчихсан. Чамд ганцхан юм хэлье. Амьддаа миний шавь, үхсэн ч миний шавь хэвээрээ. Элдэв хэрэггүй юм ярихаа боль! — Жан Сюань гараа хайхрамжгүй дохив.
— Би...
Юань Таогийн царай татвалзаж, уйлахад бэлэн болов.
Өөрөө чадвар муутай болохоор сайн багш олж, ирээдүйгээ өөд нь татахыг хүссэн. Гэтэл хамгийн сүүлчийн сурагч хамгийн сүүлчийн багштайгаа таарчихна гэж зүүдэлсэн ч үгүй.
“Миний амьдрал яагаад ийм хэцүү юм бэ...”
— За, миний анги энэ. Ор дэрний хэрэгслээ аваад, маргааш хичээлдээ цагтаа ирээрэй! — гэж Жан Сюань тэвчээргүйхэн хэлэв.
— Энэ... анги юм уу?
Жижигхэн танхимыг хараад Юань Тао ахиад л уйлмаар болов.
Өмнө нь элсэлтийн шалгалт өгсөн танхимууд хүртэл үүнээс хавьгүй том байсан. Ийм жижиг анги хэдэн сурагч багтаах юм бэ?
— Багш аа, хэрэв би... маргааш ирэхгүй бол та намайг шавиасаа хасах уу?
Юань Тао сүүлчийн найдвараасаа зуурсаар байлаа.
— Хасахгүй. Харин чиний үсэрч үхнэ гээд байсан нуур руу өөрийн гараар шидэж, яст мэлхийн хоол болгоно! — Жан Сюань нухацтай толгой дохив. — Би сая хэлсэн биз дээ. Амьддаа миний шавь, үхсэн ч миний шавь. Санаа зоволтгүй, багшийн үүргээ эцэст нь хүртэл биелүүлээд, чамайг ёсоор нь оршуулж өгнө...
— Багш аа!
Жан Сюань үгээ дуусгаж ч амжаагүй байхад Юань Тао таслав. Царай нь гэнэт туйлын нухацтай болж, харцанд нь ганхашгүй шийдэмгий байдал тодров.
— Маргааш хичээл хэдэн цагт эхлэх вэ? Би эрт ирээд ангиа цэвэрлэчихье! Тантай шиг агуу багштай учирсан нь миний нэр төрийн хэрэг. Цаашдаа өөр хэн ч намайг шавиа болъё гэж гуйсан би эрс татгалзаад, бүр сайн загнаж өгнө!
Жан Сюань: — ...
Өмнө нь Жан Сюань өөрийгөө л ичих нүүргүй гэж боддог байлаа.
Гэтэл шавь нь өөрөөс нь ч илүү ичих нүүргүй байна гэж хэн санах билээ!