Тэнгэрийн нууц номын сан

29-р анги

29-р бүлэг — Чи өвчтэй юм уу?

Сонсох

— Өө?

Номын Хөмрөгийн Асарт байсан Шэнь Би Жу ч тасралтгүй сонсогдох алхаа, номын хуудас эргэх чимээг анзаарав. Эхэндээ тоосонгүй. Гэвч хэсэг өнгөрөхөд нэг л биш санагдаж эхлэв.

Номын агуулгыг ойлгохын тулд аажуухан уншиж байж л таарна. Ингэж хурдан эргүүлээд яаж унших юм?

Гайхсан Шэнь Би Жу өөрийн эрхгүй очиж харав.

Жан Сюань эхний тавиураас эхлэн номуудыг дараалан эргүүлж байлаа. Агуулгыг нь уншиж байгаа гэхээсээ илүү ямар нэг юм хайж байгаа нь илт.

«Мо ахлагч түүнийг оруулахгүй байсан шалтгаан энэ юм уу?»

Хэсэг ажиглахад Жан Сюань зогсох шинжгүй. Шэнь Би Жугийн дотор зарсхийв.

Одоогийн Жан Сюань өмнөхөөсөө өөр болсныг хараад тэр одоо байгаа эвгүй байдлаасаа гарахын тулд хичээгээсэй гэсэндээ л сая өмнөөс нь ганц үг хэлсэн.

Гэтэл энэ нөхөр сурахаар биш, ямар нэг юм хайхаар орж ирсэн гэж санаагүй!

Энэ бол Номын Хөмрөгийн Асар. Өдөр бүр тоо томшгүй олон багш орж гардаг болохоор энд үнэт зүйл нуугдаж үлдэх боломж бараг үгүй. Номуудыг ингэж хамаагүй эргүүлэх нь энэ газрыг үл хүндэлсэнтэй ялгаагүй.

Ямар дургүй хүрмээр юм бэ!

«Эсвэл... намайг өнөөдөр Номын Хөмрөгийн Асарт ирэхийг мэдээд зориуд гадаа хүлээж байсан юм биш биз? Тэгээд араас орж ирээд ийм чимээ гарган анхаарлыг минь татах гэж... Хм! Ингэх тусам миний дургүй л хүрнэ!»

Шэнь Би Жугийн нүдэнд Жан Сюаний үнэлгээ ёроол руу унав.

Үзэсгэлэнтэй болохоор нь түүнд тал засах, анхаарлыг нь татах гэж элдвийг хийдэг хүн олон. Шэнь Би Жугийн бодлоор Жан Сюань ном уншиж байгаа ч юм биш. Өөрийнх нь талаарх сэтгэгдлийг өөрчлөхийн тулд зориуд чимээ гаргаж байлаа.

Харин тэр ийм жүжигт хамгийн дургүй.

Дахин хэсэг ажиглаад өөрийн дүгнэлтдээ бүр итгэв.

Үнэхээр ном үзэж байгаа юм бол яагаад төрөл жанр харгалзахгүй бүгдийг нь эргүүлнэ гэж? Тэр тусмаа ийм хурдтай байхад номын нэрийг ч харах завгүй, агуулгыг нь унших тухай бүр ч ярих юм биш.

— Хм!

Үзэсгэлэнт царай нь барайсан Шэнь Би Жу Жан Сюань руу алхаж очив.

— Жан багш аа, та юу хийгээд байгаа юм бэ?

Өөрийнх нь үйлдлийг аль хэдийн «жүжиг тавьж байна» гэж ойлгосныг Жан Сюань мэдсэнгүй. Толгой ч өндийлгөлгүй:

— Ном уншиж байна! — гэж хайнгадуухан хариулав.

— Ном уншиж байна гэнэ ээ? Хм! — Шэнь Би Жу үл тоомсорлон хамраараа дуугарав. Хүйтэн өнгөөр, — Та ингэхээрээ сүртэй харагдаж, миний анхаарлыг татна гэж бодож байгаа бол ийм хүүхдийн бодлоо орхи. Би, Шэнь Би Жу, ийм өчүүхэн арга мэхэнд хууртахгүй. Харин ч улам дургүй хүрч байна!

— Өө. За!

Жан Сюань номоо үргэлжлүүлэн эргүүлэв.

Өнөөдөртөө Номын Хөмрөгийн Асрын бүх номыг Тэнгэрийн Нууц Номын Санд хуулж дуусгахаар шийдсэн тул цаг давчуу. Өөр хүнтэй элдвийг ярьж суух зав түүнд байсангүй.

Тэгээд ч түүний бодлоор Шэнь Би Жу өөрийгөө арай л дээгүүр тавиад байна. Түүний хийж буй зүйл чамд ямар хамаатай юм бэ?

Царайлаг нь үнэн л дээ. Гэхдээ би амьдралдаа чам шиг сайхан эмэгтэй огт хараагүй биш. Өмнөх ертөнц мэдээллийн эрин байсан. Хатуу диск дүүрэн үлээж, татаж, хөгжимдөж, дуулж чаддаг элдэв янзын гоо бүсгүй зөндөө... Чам шиг хүйтэн царайтай бүсгүйг сонирхохгүй л байна!

Анхаарлыг чинь татах гэж арга сэдэх зав надад алга.

— Ойлгосон бол Номын Хөмрөгийн Асраас гар. Энд дэмий цаг бүү үр!

Жан Сюань толгой ч өндийлгөхгүй, жүжгээ үргэлжлүүлээд байх шиг харагдахад Шэнь Би Жу эргэж, гарахыг дохив.

Тов, тов, тов, тов!

Залуугийн алхаа холдов.

«За, ингэвэл ч...»

Шууд бууж өгөөд явсныг нь хараад Шэнь Би Жу сэтгэл хангалуун толгой дохив. Номоо үргэлжлүүлэн унших гэтэл асрын дотор номын хуудас шаржигнах чимээ дахиад сонсогдов.

Шарр! Шарр!

Эргээд хартал Жан Сюань ерөөсөө гараагүй байлаа.

— Чи...

Шэнь Би Жу уурласандаа дэлбэрэх шахав.

Одоо болоо юм биш үү?

Ингэх тусам чинь дургүй хүрнэ гэж хэлчихээд байхад зүтгээд байх ямар хэрэгтэй юм?

Нуруугаа цэхэлсэн Шэнь Би Жу дахиад Жан Сюань руу очив. Хар нүдэнд нь зэвүүцэл илхэн.

— Миний хэлснийг сонсоогүй юм уу? Ингэх тусам чинь би улам дургүй болно! Ийм аргаар надад таалагдаж чадахгүй!

— Чи өвчтэй юм уу?

Дахиад ирж саад болоход Жан Сюаний ч тэвчээр барагдав. Гараа зогсоон:

— Чи өөрийнхөө номыг унш, би өөрийнхөө номыг уншъя. Үнэхээр хийх юмгүй байгаа бол буланд очоод сууж байгаад газар дээр дугуй зур. Энд надад битгий саад болоод бай! — гэв.

Би үзэсгэлэнтэй эмэгтэй огт харж байгаагүй хүн биш. Яагаад ингэтлээ ихэмсэг царайлна вэ!

— Чи...

Ийм үг сонсоно гэж санаагүй Шэнь Би Жугийн нүд харанхуйлж, уурласандаа ухаан алдах шахлаа.

Тэр хэн билээ?

Хунтянь академийн хамгийн үзэсгэлэнтэй бүсгүй. Авьяас, гоо үзэсгэлэн хоёрыг хослуулсан түүнийг академийн бараг бүх багш, сурагч бурхан мэт шүтнэ. Өмнө нь очихдоо бүгд хүндэтгэлтэй байж, гомдоочих вий гэсэндээ чанга дуугарахаас ч эмээдэг.

Гэтэл чи... намайг өвчтэй гэлээ гэж үү?

Бүр буланд сууж байгаад дугуй зур гэнэ ээ?

Би чинь эмэгтэй хүн шүү! Дугуй зур гэнэ үү, юун балай юм бэ!

Шэнь Би Жугийн цээж давчдан, уураа гаргах газар олдсонгүй.

Шарр! Шарр!

Уурласандаа царай нь улайж, Жан Сюанийг загнах гэтэл нөгөөх нь үгээ хэлж дуусаад аль хэдийн номоо эргүүлээд эхэлчихсэн, түүн рүү дахиж ганц ч харсангүй.

«За, за! Жүжгээ үргэлжлүүлээд бай! Би чиний үнэн төрхийг яаж илчлэхээ харуулна аа!»

Шэнь Би Жу шүдээ зуун, хөлөөрөө газар дэвслэв.

Эрэгтэй хүн түүнтэй ингэж ярьсан нь анхных байлаа!

За, ном үзэж байгаа дүр эсгээд байгаа биз дээ? Хэр удаан жүжиглэхийг чинь харъя. Эцэст нь тэсэхээ болих үед чинь илчлээд олны өмнө ичээнэ дээ!

Тэгээд Шэнь Би Жу Жан Сюанийг орхиж, өмнө нь хайж олсон ном руугаа ууртай алхав. Номоо аваад танхимын буланд сууж, тэмдэглэн хуулж эхэллээ.

Уг нь өнөөдөр сэтгэл санаа сайхан, нэлээд удаан сууж мэдлэгээ тэлэх санаатай ирсэн юм. Ийм уур хүргэм хүнтэй таарна гэж зүүдэлсэнгүй.

Тэмдэглэлээ хуулж байхдаа үе үе Жан Сюань руу сэм харна.

Нөгөө залуу яг өмнөх хурдаараа бүх номыг үргэлжлүүлэн эргүүлсээр. Нэг ч ном үлдээхгүй гэсэн мэт Номын Хөмрөгийн Асарт байгаа ном л бол заавал нэг удаа хуудсыг нь эргүүлэх ажээ.

«Хм! Хэр удаан жүжиглэхийг чинь харна аа!»

Жан Сюаньд хатуу үг сонссоноос хойш Шэнь Би Жу өмнөх тайван байдлаа бүрэн алджээ. Түүнийг нэг сайн хүнд байдалд оруулах санаатай, тэмдэглэлээ удаан хуулангаа нөгөө хүн жүжгээ үргэлжлүүлж чадахаа болих мөчийг хүлээв.

Гэвч гайхмаар нь Жан Сюань яг адилхан үйлдлээ итгэмээргүй хурдаар дахин дахин хийсээр байлаа. Эхний тавиураас эхлээд эгнээ бүрээр ахин ном эргүүлсээр үдээс хойш орой болтол ганц ч минут амарсангүй.

Зургаа, долоон цаг өнгөрчихөөд байхад өнөөх нөхөр яг л хэвээрээ үргэлжлүүлж байв. Одоо бүр Шэнь Би Жу ч итгэж ядлаа.

Хэрэв түүний зорилго анхаарлыг нь татах байсан бол ийм үйлдэлд дургүй гэдгээ аль хэдийн тод хэлсэн. Тэгэхээр больчих ёстой биз дээ. Гэтэл яаж ингэж үргэлжлүүлээд байдаг байна аа? Тэр тусмаа ийм олон цаг!

«Энэ нөхрийн толгойд нь юм орчихсон юм биш биз? Эсвэл бясалгал нь хазайгаад солиорчихсон юм уу?»

Шэнь Би Жугийн толгойд гэнэт ийм бодол төрөв.

Бясалгал хазайсан хүн хачин жигтэй үйлдэл хийдэг гэж сонсож байлаа. Энд тасралтгүй ном эргүүлээд байгаа нь тийм нэг хэвийн бус шинж юм биш биз?

Жан Сюанийг хачирхан харж, үнэхээр нэг л биш хүн юм байна гэж бодож эхэлтэл тэр хамгийн сүүлийн эгнээний номыг эргүүлээд зогсов.

«Ямар их мэдлэг вэ!»

Зургаа, долоон цаг тасралтгүй хөдөлсний эцэст Жан Сюань Хунтянь академийн Багш нарын Номын Хөмрөгийн Асарт байсан бүх номыг Тэнгэрийн Нууц Номын Санд оюундаа хуулж дуусгалаа.

Ном бүрийн давуу тал, өө сэвийг Тэнгэрийн Нууц Номын Сан нэгтгэн харуулдаг тул Жан Сюань бясалгалын арга, тулааны техник, үрэл, зэвсэг урлал, бүрдэл зэрэг олон салбарын талаар тодорхой хэмжээний ойлголттой болов.

«Жао Ягийн Цэвэр Инь Биед энэ бясалгалын арга тохирно. Гэхдээ эхлээд жаахан бэлтгэл хийх хэрэгтэй...»

Асрын бүх номыг оюундаа буулгасныхаа дараа Жао Ягийн биеийн асуудлыг яаж шийдэхээ эцэст нь ойлгож, санаа амран амьсгаа авав. Мөн өөрийнхөө эхний гурван данийн бясалгал дахь цоорхой, дутуу хэсгүүдийг ч олжээ. Зав гаргаад эхнээс нь дахин бясалгавал бүгдийг нь засаж төгөлдөржүүлж чадна.

Гүрр...

Ажлаа дуусгасны дараа л гэдэс нь өвдөх шиг болов. Ийм олон цаг ажилласан болохоор өлсөөд удаж байсан ч сая хүртэл анзаараагүй аж.

Толгой сэгсрэн Номын Хөмрөгийн Асраас гарахаар алхтал хэдхэн алхмын цаана Шэнь Би Жу хүйтэн харцаар ширтэн зогсож байлаа.

Зургаа, долоон цагийн турш ном эргүүлсэн байхад энэ эмэгтэй одоо хүртэл эндээ байгаа юм уу?

Өөрийгөө дээгүүр тавьсан энэ хүнтэй зууралдах хүсэлгүй Жан Сюань гарц руу үргэлжлүүлэн алхав.

— Наанаа зогс!

Дөнгөж хаалгаар гармагц Мо ахлагчийн ууртай дуу хадав.

Тэр мөчид Мо ахлагчийн царай бөөн хар үүл хуралдсан мэт барайж, хэзээ мөдгүй дэлбэрэх гэж байгаа мэт харагдана.

Тэр энэ залууг хангалттай удаан тэвчжээ!

Толгойд нь одоо ганцхан бодол эргэлдэнэ.

Үймүүлэгч! Үймүүлэгч! Үймүүлэгч!

— Мо ахлагч аа!

Жан Сюань гайхсан харцаар түүн рүү харав.

— Хм, Жан багш аа! — Мо ахлагчийн царай хүйтэн байлаа. Дуугаа зориуд чангаруулан, — Чи Номын Хөмрөгийн Асарт сурах гэж биш, зориуд үймүүлэх гэж ирсэн байна! Өнөөдрөөс хойш чамайг энд дахиж оруулахгүй. Дахиад нэг алхаж орж ирвэл хөлийг чинь хугална шүү!

— Үймүүлсэн гэнэ ээ? Мо ахлагч аа, энэ чинь хаанаас гарч ирсэн үг вэ? Би номуудыг үнэхээр нухацтай үзсэн. Яахаараа үймүүлэгч болчихдог юм?

Оюундаа Номын Хөмрөгийн Асрын яг ижил хуулбарыг бүрдүүлчихсэн тул цаашдаа энд ирэх шаардлага Жан Сюаньд үнэндээ байхгүй. Гэхдээ ийм үг сонсоход нь дургүй хүрэв.

Бусад хүн энд ирэхээр суралцаж байна гэж үздэг атлаа би ирэхээр яагаад үймүүлсэн болдог юм?

Энэ ямар логик вэ?

Арай хэтэрхий шударга бус биш үү?

29-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Тэнгэрийн нууц номын сан29-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах