Тэнгэрийн нууц номын сан

46-р анги

46-р бүлэг — Луйврыг илчилсэн нь

— Цайны мөнгө өө?

Энэ үгийг сонссон «Мо Ян багштан» гуйвж, цусаар бөөлжих шахав.

Цайны мөнгө чинь өөртөө хэрэгтэй!

Би чинь үнэлэгч багштан. Мөнгөөр дутах хүн биш. Чиний цайны мөнгийг авах болж байна уу...

Царайгаа хүчлэн барьсан «Мо Ян багштан» бараг тэсрэхэд бэлэн болжээ. Одоо авсан ч, аваагүй ч эвгүй байдалд орно.

Авбал сая өөрийнхөө төлсөн мөнгөнөөс буцааж цайны мөнгө авч байгаа хэрэг. Тэгвэл зөөгч, зарцаас юугаараа ялгарах вэ? Харин авахгүй гэвэл... нөгөө залуугийн энэ үйлдэл өөрөө л хангалттай доромжлол байлаа.

Гэнэт толгойд нь нэг бодол харвав.

«Энэ жаал бүхнийг урьдчилж тооцоод, намайг зориуд эвгүй байдалд оруулах гэж мөнгөөр минь эдлэл авхуулсан юм биш биз?»

— Авахгүй юм уу? Сайн л биз. Мянган алтан зоос хэмнэлээ. Мянган алтан зоосоор хэчнээн их юм авч болдгийг мэднэ биз дээ!

Түүний тээнэгэлзэхийг анзаарсан Жан Сюань мөнгөн дэвсгэртээ буцааж өвөртлөөд хажууд нь бувтнав.

— ...

Үүнийг сонссон «Мо Ян багштан» унах шахлаа.

— Аз чинь таарч, зөв эдлэл сонгочихлоо. Гэхдээ үүгээр чи ялчихсан гэсэн үг биш! За, надад хийх ажил байна. Явах цаг боллоо!

Харц нь хүйтэрсэн «Мо Ян багштан» босоод ханцуйгаа савчин явахаар эргэлээ.

Ингэж шууд шийдэж чадсаныг нь хараад Жан Сюань хүртэл дотроо бишрэв.

«Аргагүй мэргэжлийн луйварчин юм. Юм бишдээд ирмэгц шууд зугтана. Ийм шийдэмгий занг нь үнэхээр хүндэлмээр!»

Жан Сюань азаар тааруулсан ч бай, үнэхээр эдлэл үнэлж чаддаг ч бай нэг мөсөн ийм их ашиг олсны дараа хүмүүс түүнийг галзуу хүн гэж харахаа больсон. Түүнтэй цааш зууралдахын оронд одоо зогсоод явчих нь Мо Янд хамаагүй ашигтай.

Ямартай ч тэр бусдад эдлэл сонгож өгч байхдаа хангалттай их ашиг олчихсон.

Маргаан удах тусам өөрийнх нь хэрэг илрэх магадлал нэмэгдэнэ.

— Өрсөлдөөний дүн гараагүй байхад яагаад ийм яаруу явах гээд байгаа юм бэ?

Түрүүнээс хойших үйлдлийг нь харсан Жан Сюань түүнийг ингэж зүгээр тавьж явуулах бодолгүй байв.

— Тийм шүү, багштан аа. Явах гэж яарах хэрэггүй! Таны авсан эдлэл ч ашигтай гарсан. Үүгээр түүнийг ялсан гэж тооцож болохгүй!

— Багштан өрсөлдөгчөө дутуу үнэлээд, эхнээсээ хамгийн үнэтэй эрдэнээ сонгоогүй болохоос биш. Бид танд итгэж байна...

Олон өдөр дүр эсгэж явсны хүчинд Мо Ян өөртөө нэлээд олон үнэнч дагагчтай болчихсон байлаа.

— Надад зохицуулах ажил байгаа гэж хэлсэн. Ингээд явлаа! — «Мо Ян багштан» гараа дохив.

— Хэчнээн яаралтай ажил байсан ч хэдхэн минутын зөрөө гарахгүй байлгүй. Танаас бас жаахан юм асууж, зөвлөгөө авмаар байна! — Жан Сюань замыг нь хаав.

— Юу юм? — «Мо Ян багштан» зогсоод хүйтнээр дуугарлаа.

— Эрхэм ээ...

Түүнийг зогсоход Жан Сюань үл ялиг инээмсэглээд түрүүн үнэлгээний эрх авч, ваар бүхий эдлэл худалдаж авсан өвгөн рүү харав.

— Яасан? — Өвгөн дөхөж ирлээ.

Тэр аварга эдлэлээ үнэт эрдэнэ шиг нандигнан тэвэрч, одоо ч салгалгүй барьжээ. Хэт том болохоор нь бүрхүүлийг нь богино хугацаанд цэвэрлэж чадахгүй, тиймээс энд үлдэж болсон явдлыг сонирхон харж байсан юм.

— Миний таамаг зөв бол таны наян мянган алтан зоосоор авсан энэ эдлэлийн дотор гоёлын ваар бий. Тэр нь бүр хагархай. Нэг алтан зоос ч хүрэхгүй! — гэж Жан Сюань эдлэл рүү нь заав.

— Гоёлын ваар аа? Нэг зоос ч хүрэхгүй гэнэ ээ? Юу яриад байгаа юм! Үүнийг багштан өөрөө надад сонгож өгсөн...

Өвгөний царай барайж, Жан Сюанийг загналаа.

— Ийм том эдлэлийн бүрхүүлийг цэвэрлэхэд удаан. Наад зах нь бүтэн өдөр хэрэгтэй. Тэгэхээр шууд газар шидээд хагалчих. Хэрэв миний буруу байвал наян мянган алтан зоосыг чинь би төлнө! Харин миний зөв байвал чи түүний урхинд орж, луйвардуулсан гэсэн үг. Тэгвэл мөнгөө чамайг луйвардсан хүнээс буцааж нэхэхэд болно! — гэж Жан Сюань инээмсэглэв.

— Хагална аа?

Өвгөн хэсэг алмайрав.

Залуугийн хэлсэн ортой. Ийм том эдлэлийг цэвэрлэхэд үнэхээр удна. Харин газар шидчихвэл хоромхон зуур л доторх нь ил болно.

Хэрэв үнэхээр Жан Сюаний хэлснээр жирийн нэг гоёлын ваар байвал тэр асар их алдагдал хүлээнэ.

Наян мянган алтан зоосоо алдвал өвгөн шиг хүн ч дампуурахад хангалттай.

Хэрэв доторх нь хуурамч эд байвал амиа хорломоор ч санагдаж мэднэ.

Энэ залуу түрүүн ингэж хэлсэн бол өвгөн тохуурхал гэж бодоод тоохгүй өнгөрөх байв. Гэвч Жан Сюань саяхан авсан эдлэлээсээ долоон зуун жаран тав дахин ашиг олчихсон. Энэ баримт өвгөний итгэлийг ганхуулжээ.

— Санаа зоволтгүй. Жинхэнэ эрдэнэ ийм амархан хагарахгүй. Газар шидсэн ч эвдрэх магадлал тун бага. Чи хохирохгүй! — Түүний эргэлзэж байгааг харсан Жан Сюань нэмж хэлэв.

— За!

Хэсэг бодсоны эцэст өвгөн тэвэрч байсан эдлэлээ шууд газар шидчихлээ.

Тасхийх чимээ гарч, аварга эдлэл бут үсрэв. Хөвд, шавар дундаас жинхэнэ төрх нь ил гарлаа.

Үнэхээр хагархай ваар байв.

— Үнэхээр... гоёлын ваар байна?

Нэг харсан хүмүүс тэр даруй танив.

Энэ ваар эртний үеэс үлдсэн хуучны эд байсан ч үнэ хүрэхээр зүйл биш. Наян мянган алтан зоос бүү хэл арван алтан зоосоор ч авах хүн олдохгүй.

— Энэ... юу болоод байна аа...

Шалан дээрх хагархайг харсан өвгөн цочирдсондоо хөшчихөв.

Уг нь энэ эдлэлээр их ашиг олно гэж бүх найдвараа тавьсан. Гэтэл эцэст нь ийм юм гарч ирлээ. Уурлаж галзуурахгүй байж яаж чадах вэ?

— Юу болсон бэ гэж үү? Үүнийг Мо Ян багштнаас асуусан нь дээр! Миний бодлоор тэр энэ худалдаачинтай нийлж, эхлээд өөрийгөө мундаг үнэлэгч гэж хүмүүст итгүүлсэн. Дараа нь та нарт эдлэл сонгож өгсөн дүр үзүүлээд, өөрсдийн заасан барааг өндөр үнээр авахуулж ашиг олдог байсан!

Жан Сюань «Мо Ян багштан» болон худалдаачин хоёрыг хараад уруулынхаа буланг өргөв.

— Харин тэр яаж дандаа үнэтэй эдлэл сонгож чадсан бэ гэдэг бүр ч энгийн. Бүрхүүлийг та нарын нүдэн дээр цэвэрлэдэггүй учраас доторхыг нь урьдчилан бэлдсэн жинхэнэ эрдэнээр сольчихоод, сая сонгосон эдлэлээс гарлаа гэж хэлэхэд л болно. Цэвэрлэж байсныг нь хэн ч хараагүй болохоор худлаа гэдгийг нь нотлох хүн байхгүй!

— Энэ...

— Үнэхээр тийм юм биш биз?

...

Жан Сюаний үгийг сонсоод хүмүүсийн Мо Янд итгэх итгэл ганхаж эхлэв.

Жан Сюань олны нүдэн дээр жинхэнэ эрдэнэ сонгож чадсан. Дээрээс нь Мо Яны үнэлж өгсөн эдлэл хуурамч болохыг баталчихлаа. Түрүүн хүртэл түүнд сохроор итгэж байсан хүмүүсийн сэтгэлд эргэлзээ төрөх нь аргагүй.

Тас!

Хэн зөв, хэн бурууг бодож амжаагүй байтал олны дундаас дахин юм хагарах чимээ гарав. Үнэлгээний эрх авсан өөр нэг хүн худалдаж авсан эдлэлээ бас газар шидчихжээ. Энэ удаа ваар биш, ямар ч хэрэггүй шавар сав гарч ирэв. Нэг харсан ч үнэ цэнгүй нь илт.

— Хуурамч байна! Үнэхээр хуурамч! Би үүнд жаран мянган алтан зоос төлсөн шүү дээ... Эд нар луйварчид байна!

Хагархай савыг харсан бусад худалдан авагч ч өөрсдийгөө луйвардуулснаа ойлгож, уурлан хашхирч эхлэв.

Тас! Пүн! Хяхт!

Хоёр хүн аль хэдийн эхэлчихсэн болохоор үлдсэн хэд нь ч тэвчсэнгүй. Худалдаж авсан эдлэлээ нэг нь газар шидэж, нөгөө нь алхаар цохиж, бас нэг нь иртэй зүйлээр хагалж эхлэв.

Доторх нь ил болмогц бүгдийн царай цайлаа.

— Бүгд хуурамч... дандаа үнэ цэнгүй хог байна!

— Бид луйвардуулчихжээ. Энэ Мо Ян гэдэг чинь хуурамч багштан байна...

Хэрэв ганц эдлэл хуурамч гарсан бол хүмүүс ойлгох байлаа. Үнэлэгч хүн ч сонгосон болгондоо эрдэнэ тааруулна гэж байхгүй. Гэтэл түүний үнэлсэн есөн эдлэл есүүлээ хог байвал ганцхан тайлбар үлдэнэ.

Тэр бол луйварчин!

Өрөвч, өгөөмөр хүн шиг дүр эсгээд байсан чинь... Пүү! Зүгээр л залилагч байж!

Галзууртлаа уурласан хүмүүс «Мо Ян багштан» болон худалдаачин хоёрыг бүслэн, алах шахам харцаар ширтэв.

Эцсийн эцэст хэний ч мөнгө тэнгэрээс унадаггүй.

Хэрэв өнөөдөр хэн ч энэ луйврыг илчлээгүй, хүмүүс эдлэлээ гэртээ аваачиж цэвэрлэснийхээ дараа л хууртсанаа мэдсэн бол хэнээс хохирлоо нэхэх байсан юм бэ?

— Энэ жаалын худал үгэнд бүү итгэ! Үнэлэгч багштан ч алдах үе бий. Би энэ худалдаачныг огт танихгүй...

Олны нүдэнд алах хүсэл дүрэлзэж байгааг харсан «Мо Ян багштан» одоо хуурч аргалах боломжгүйг ойлгож, ууртайгаар хашхирав.

Хэдхэн минутын өмнө байсан бол хүмүүс үгэнд нь эргэлзэхгүй итгэх байлаа. Харин одоо... түүнийг тоох хүн байсангүй.

Пүн! Пүн! Пүн! Пүн!

Хэсэг хүмүүсийн дундаас элсэн шуудай балбаж байгаа аятай тасралтгүй нүдэх чимээ гарч, араас нь тарчлан орилох дуу хадав. Эдлэл зарсан худалдаачин ч энэ зодуураас мултарсангүй.

Харин энэ бүхнийг эхлүүлсэн Жан Сюань үймээн дэгдэхтэй зэрэгцэн аль хэдийн сэм гарчихсан байлаа.

Ертөнц уудам. Өдөр бүр бусдыг луйвардах хүн ч байна, луйвардуулах хүн ч байна. Жан Сюань бүхнийг зохицуулдаг бурхан биш. Бүх хэрэгт хутгалдаад явах боломжгүй. «Мо Ян багштан» түрүүн хэтэрхий их ам гарч, өөрөө өдсөн биш бол Жан Сюань түүнийг илчлэх гэж ч оролдохгүй байв.

Одоо луйвардуулсан хүмүүс үнэнийг мэдчихсэн. Цааш нь яахаа өөрсдөө шийднэ. Жан Сюань тэдний өмнөөс санаа зовох шаардлагагүй.

— Хуан Юй номын дэлгүүр...

Зах дундуур алгуурхан алхаж явтал өмнө нь томоохон дэлгүүр харагдав. Доторх тавиурууд нь янз бүрийн номоор дүүрэн байлаа.

Энэ захад эмийн ургамал, зэвсэг, догшин араатан гээд юу эсийг зарна. Мэдээж ном ч бий. Жан Сюань энд орж ирсэн гол шалтгаан нь ч энэ байв.

— Ороод үзье!

Тэр хөл өргөн дэлгүүрт орлоо.

46-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Тэнгэрийн нууц номын сан46-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах