Тэнгэрийн нууц номын сан

5-р анги

5-р бүлэг — Залуу авхай

Сонсох

— Сонсов уу? Цао Сюн багш сая академийн хамгийн муу үнэлгээтэй Жан Сюань багштай өрсөлдсөн гэнэ!

— Өрсөлдсөн гэж үү? Тэгвэл Жан Сюань багш гарцаагүй ялагдсан биз дээ?

— Харин эсрэгээрээ! Жан Сюань багш ялсан. Зүгээр л хэдэн үг хэлж заагаад нэг сурагчийн хүчийг бараг хоёр дахин өсгөчихсөн гэсэн!

— Хоёр дахин аа? Анх удаа заахдаа юу? Лу Сюнь багш хүртэл тэгж чадахгүй байх. Үнэн юм уу?

— Олон хүн нүдээрээ харсан юм чинь яаж худал байх вэ дээ?

...

Хоолны газарт болсон өрсөлдөөнийг үзсэн сурагчид догдлон ярилцаж байлаа.

— Анхны заавраараа сурагчийн хүчийг хоёр дахин өсгөсөн гэнэ ээ? — Жао Я үл тоомсорлон хамраараа дуугарав. — Зүгээр л аз таарсан байж таарна!

Байюй хот бол Тяньсюань хаант улсын гурав дахь том хот. Жао Я тус хотын эзний охин бөгөөд багаасаа хамгийн сайн боловсрол эзэмшжээ. Хунтянь академид ирсэн гол зорилго нь Лу Сюнь багшийн шавь болох явдал байв.

Гэтэл Лу Сюнь багшийг Жан Сюань гэх нэгэнд хүрэхгүй гэж ярьж байхыг түүнийг олж уулзахаас ч өмнө сонсчихлоо. Мэдээж ийм цуурхалд итгэсэнгүй.

— Аз гэж үү? Би лав тэгж бодохгүй байна. Эцсийн эцэст хүч нь бүтэн хоёр дахин өссөн шүү дээ. Зөвхөн азаар үүнийг тайлбарлаж болохгүй байх! — гэж холгүй суусан нэг сурагч тэсэлгүй хэлэв.

— Аз биш гэж үү? Та нар намайг Жан Сюань багшийг мэдэхгүй гэж бодоо юу? Тэр Багшийн мэргэшлийн шалгалтаас тэг авч, сургуулиасаа хөөгдөх шахсан хүн! Тийм хүнд ямар чадвар байх юм? Итгэхгүй байвал би яг одоо хуурамч дүрийг нь илчлээд өгье! — гэж Жао Я ууртай хэллээ.

Тэр багаасаа түргэн зантай. Академийн хамгийн муу багшийг хэн нэгэн магтахыг сонсоод шууд л тэссэнгүй.

— За тэгье! Бид ч гэсэн тэр багш үнэхээр чадвартай юу, эсвэл зөвхөн амаараа ярьдаг уу гэдгийг мэдмээр байна!

Тэр дороо хоёр сурагч босож ирэв.

Гурвуулаа хоолны газраас гарч, хүмүүсээс сураглан явсаар Жан Сюаний хичээлийн танхимыг олов. Хаалгыг түлхэн дотогш орлоо.

— Та Жан Сюань багш уу?

Тэд танхимд ормогц багшийн суудал дээр ганцаараа сууж, учиргүй инээмсэглэж буй залууг харав. Аль ч талаас нь харсан сүрхий багш шиг харагдахгүй. Бүр хараад байхад нэг л таагүй санагдана.

— Тийм ээ, би байна!

Хэдэн сурагч орж ирснийг анзаарсан Жан Сюань Тэнгэрийн Нууц Номын Сангаа шинжихээ болиод тэдэн рүү харав.

— Таныг Цао Сюн багштай өрсөлдөж ялаад, зааж өгсөн сурагчийнхаа хүчийг хоёр дахин өсгөсөн гэж сонслоо, — гэж Жао Я итгээгүй өнгөөр хэлэв. — Сайн байна. Тэгвэл надад ч заагаад үз. Миний хүчийг бас хоёр дахин өсгөж чадах эсэхийг чинь харъя!

— Завгүй байна!

Жан Сюань гараараа яв гэсэн дохио өгөв.

Багш хүнд ч гэсэн багш хүний нэр төр бий. Үзэгчийн хүссэнээр үзүүлбэр үзүүлдэг жүжигчин биш. Хэн нэгэн хүссэн болгонд яаж зааж өгөх юм?

Тэгээд ч энэ ямар хандлага вэ? Би чамд өртэй биш биз дээ.

— Завгүй гэнэ ээ? Та одоо юу ч хийхгүй сууж байна шүү дээ! — Жао Я түүнийг зориуд өөрөөс нь зай барьж байгааг ойлгоод уурандаа шүдээ хавирав.

Найзууддаа хуурамч дүрийг нь илчилнэ гэж том дуугарч ирчихээд чадварыг нь ч харж чадалгүй хөөгдөх нь. Ичгэвтэр санагджээ.

— Би сурагч элсүүлэх ёстой. Чам шиг дээрэнгүй жаахан охинтой тоглож суух зав алга, — гэж Жан Сюань тайван хэлэв.

— Та...!

Жао Я уурандаа нүдээ эргэлдүүлэв.

Тэр хотын эзний охин төдийгүй үзэсгэлэнтэй төрсөн. Хаана ч очсон хүмүүс биширсэн харцаар угтдаг байв. Гэтэл энэ хүн түүнийг хүлээж авахгүй байгаад зогсохгүй, бүр “тоглож суух зав алга” гэлээ. Яаж ингэж чаддаг байна аа!

Багш байсан ч ийм зүйл уучилшгүй!

— Яавал та надад зааж өгөх юм? — гэж Жао Я цагаан шүдээ зуун асуулаа.

— Намайг багшаа болго! — Жан Сюань хачирхсан харцаар түүн рүү харан тайван хариулав.

Өөрийг нь тэнэг хүн шиг харж байгааг анзаарсан Жао Я нэг алхам ганхсанаа,

— За тэгье, таны шавь болъё. Гэхдээ... буруу заах юм уу, худлаа юм яривал хууран мэхэлж байгааг чинь бүгдэд илчилнэ шүү! — гэв.

— Жао Я!

— Болохгүй! Түүний шавь болчихвол Лу Сюнь багшийн шавь болж чадахгүй шүү дээ...

Хамт ирсэн хоёр найз нь энэ үгийг сонсоод ухаан алдах шахав. Тэр дороо ятгаж эхэллээ.

Найзуудынхаа үгийг сонсоод Жао Я тээнэгэлзэв.

Тэр академийн дүрмийг мэднэ. Нэгэнт багшийн шавь болсон сурагч өөр багшийг багшаа болгохыг хүсвэл эхлээд одоогийн багшийнхаа хичээлээс гарах ёстой. Гэхдээ тэгж гарсан сурагчийг дараагийн багш нь ихэнхдээ хүлээж авдаггүй. Ялангуяа Лу Сюнь шиг алдартай багш бол бүр ч үгүй.

— Зориг хүрэхгүй байна уу? Зүрхлэхгүй бол хурдан яв. Миний ажлыг битгий саад бол... шинэ сурагч элсүүлэх хэрэгтэй байна! — Жан Сюань гараараа яв гэсэн дохио өгөв.

— Хэн зориг хүрэхгүй гэсэн юм!

Дөнгөж сая эргэлзэж байсан Жао Я энэ үгийг сонсоод тэр дороо дүрсхийв. Хөмсгөө зангидан,

— Би яг одоо таны шавь болно! Харилцаагаа баталгаажуулъя! — гэв.

— Хандлага чинь дэндүү муу юм. Чи намайг багшаа болгохыг хүссэн ч би чамайг авахгүй! — Жан Сюань дахиад л гараа савчив.

Мэдээж Ван Ин шиг үгэнд ордог сурагч элсүүлэх нь дээр. Харин энэ охин дарийн торх шиг, хэзээ мөдгүй дэлбэрэхэд бэлэн байна. Сурагч дутаж байсан ч ийм хүнийг авах хүсэл төрсөнгүй.

— Та...!

Өөрийгөө хүчлэн байж шавь нь болъё гэж зөвшөөрсөн байтал өнөөх нь бүр авахгүй гэхийг Жао Я огт төсөөлсөнгүй. Уур нь буцалж эхлэв.

Тэр угаасаа Жан Сюаний луйврыг илчлэх гэж зориуд ирсэн. Одоо уурлаад гараад явчихвал яг түүний хүссэнээр болох юм биш үү?

Магадгүй энэ нөхөр үнэн төрхөө илчлүүлэхгүйн тулд л зориуд өөрийг нь хөөж байгаа байх.

Тэгвэл хүссэнээр нь болгохгүй!

“За яах вэ, одоохондоо миний буруу боллоо гэж бодъё. Жинхэнэ төрхийг чинь илчилсний дараа чамтай яаж тооцоо хийхээ харуулна аа!”

Ингэж бодоод Жао Я дотроо буцалсан уураа дарж, цагаан шүдээ харуулан үл ялиг инээмсэглэв.

— Багш аа, битгий уурлаарай. Сая би хүндэтгэлгүй ханджээ. Би үнэхээр таны шавь болмоор байна. Намайг шавиа болгож авна уу!

— Ингэвэл болж байна! — Түүний хандлага өөрчлөгдөхийг хараад Жан Сюань толгой дохив. — Чамайг шавиа болгож болно. Гэхдээ эхлээд энэ танхимыг цэвэрлэ. Энд нэг ширхэг ч тоос үлдэх ёсгүй. Бас гадаах ариун цэврийн өрөөг цэгцэлж, суултууруудыг нь гялалзтал үр. Дууссан хойно би шалгана. Ажил чинь таалагдвал шавиа болгож авъя!

— Хэтрүүлээд байгаарай!

Жао Я бараг дэлбэрэх шахав.

Тэр хэн билээ? Хотын эзний охин, язгууртны гэрийн авхай. Багаасаа гэрийн ажил хийж үзээгүй. Гэтэл энэ нөхөр өрөө шүүрд гэнэ үү? Бүр... ариун цэврийн өрөө цэвэрлэж, суултуур үр гэнэ ээ?

Ухаан нь зүгээр үү?

— Ийм энгийн ажил ч хийж чадахгүй бол одоо явж болно. Надад залхуу, хэрэггүй сурагч хэрэггүй! — гэж Жан Сюань хэлэв.

“Хэ хэ, жаахан охин минь. Надтай тоглох гээ юу? Чи арай л туршлагагүй байна даа!”

— Хэн намайг хэрэггүй гэсэн юм! Одоо цэвэрлэнэ, одоо үрнэ! — Жао Я шүдээ зуун шүүр, шал арчигч шүүрч аваад танхимыг цэвэрлэж эхлэв.

— Жао Я, больчихвол яасан юм бэ...

— Энэ хүн үнэхээр чадвартай гэж бодохгүй байна. Чамайг зориуд зовоож байна...

Хамт ирсэн хоёр найз нь хотын эзний залуу авхай цэвэрлэгээ хийж эхлэхийг хараад балмагдаж, болиулах гэж дахин ятгав.

— Та хоёр эхлээд гадаа хүлээ. Би Жао Я багаасаа бараг ялагдаж үзээгүй. Өнөөдөр энэ хүнтэй эцсийг нь хүртэл үзнэ! — гэж Жао Я хөмсөг зангидан хэллээ.

— Тэгвэл...

Хоёр найз нь түүний занг сайн мэднэ. Ятгаад нэмэргүйг ойлгоод бие бие рүүгээ харж, яахаа мэдэхгүй болов.

— Яо даамалд мэдэгдье. Тэр бас хамт ирсэн биз дээ? Залуу авхайг маань Багшийн мэргэшлийн шалгалтаас тэг авсан хүн суултуур үрүүлж байгааг мэдвэл заавал болиулна!

Хэсэг бие бие рүүгээ харсны эцэст нэг нь арга бодож оллоо.

Жао Ягийн байр суурийг бодвол академи хүрэх зам аюулгүй байсан ч хамгаалж дагуулсан хүн мэдээж байсан. Түүнийг хүргэж ирсэн хүн нь Яо даамал. Одоо ч академийн ойролцоо байх ёстой.

— За, одоо очиж олъё!

Тэд эргэлзэлгүй академиас яаран гарлаа.

Жао Я баян айлын охидын адил зөрүүд зантай. Гэрийн ажил огт хийж үзээгүй ч удалгүй учрыг нь олж, танхимыг цэвэр цэмцгэр болгов. Гадаах ариун цэврийн өрөө ч гялалзжээ.

— Муугүй шүү! — Жан Сюань сэтгэл хангалуун толгой дохив.

— Одоо сэтгэл ханав уу? Намайг шавиа болгож аваад, бясалгалд минь заавар өгч болох нь ээ?

Ажлаа дуусгасан Жао Я шүдээ тачигнатал хавирав. Үзэсгэлэнт царай нь уурласандаа татвалзаж, өмнөх залууг шууд цохичихгүй гэж хамаг чадлаараа тэвчиж байлаа.

— Мм, таних пайзаа өг!

Өөрийг нь алчихмаар харцаар ширтэж байгааг тоолгүй Жан Сюань хаш пайз түүн рүү хөнгөхөн шидэв.

Жао Я гүн амьсгаа аваад нэг дусал цусаа дээр нь дусааж, багш-шавийн харилцаагаа баталгаажууллаа.

— Жан багш аа, одоо би таны шавь болсон. Надад ганц хоёр зүйл зааж өгөх үү?

Одоо зорилгодоо хүрэхэд ганцхан алхам үлдлээ. Өмнөх энэ жигшмээр хүний үнэн төрхийг удахгүй илчилнэ гэж бодохоор Жао Я дотроо догдолж байсан ч түүнийгээ дарж асуув.

— Эхлээд надад тулааны техникээ нэг үзүүл. Суурь чинь ямар байгааг харъя! — Жан Сюань дохив.

— За!

Жао Я илүү үг хэлэлгүй алгаа нийлүүлэн ёслоод, техникээ үзүүлж эхлэв.

Хүү! Хүү! Хүү!

Салхи исгэрч, цохилт бүр нь хүчтэй байлаа. Ван Интэй адил эмэгтэй ч түүний цохилт хамаагүй хурдан, хүчтэй байлаа. Бэлтгэлдээ багагүй хөдөлмөр гаргасан нь ганц хараад л мэдэгдэнэ.

Жао Я техникээ үзүүлж байх зуур Жан Сюаний анхаарал оюун санаан дахь номын санд төвлөрч байв. Таамагласанчлан номын сан үл ялиг доргиж, тавиур дээрээс нэг ном унав.

Хавтсан дээр нь “Жао Я” гэсэн хоёр үг байлаа.

“Жао Я. Байюй хотын эзний охин. Тулаанчийн 1-р дань — Жүси буюу Хий Хураах шатны оргил үе!”

“Бясалгалын арга: Цагаан Хаш Ариун Бүсгүйн Арга!”

...

“Өө сэв: Нийт хорин долоо. Нэгдүгээрт, түргэн зантай, амархан уурладаг. Энэ нь Цагаан Хаш Ариун Бүсгүйн Аргын тайван, жигд шинжтэй зөрчилддөг тул аргынхаа хүчийг бүрэн гаргаж чаддаггүй. Хоёрдугаарт...”

Өмнө харсан номнуудтай яг адил. Жао Ягийн бясалгал дахь бүх өө сэв, дутагдлыг нэг бүрчлэн тэмдэглэжээ.

Пэн! Пэн! Пэн!

Удалгүй Жао Я нударгын аргаа бүхэлд нь дуусгав. Нарийхан гараа атгаад эргэн, танхим дахь цохилтын хүч хэмждэг чулуун баганыг хүчтэй цохилоо.

Тас!

Тод чимээ гарч, дээр нь тоо асав.

110!

— Муугүй, муугүй! — Жан Сюань өөрийн эрхгүй толгой дохив.

Академид орохоосоо өмнө л ийм хүч гаргаж чадна гэдэг үнэхээр жирийн бус. Хотын эзний охин гэдэг нь аргагүй ажээ.

— За, одоо надад заагаад өг!

Бүх техникээ хийж дууссан ч нүүр нь улайсангүй, амьсгаа нь ч давхцсангүй. Жао Я Жан Сюань руу эргэн харав.

5-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Тэнгэрийн нууц номын сан5-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах