Тэнгэрийн нууц номын сан

6-р анги

6-р бүлэг — Манай залуу авхайд чи юу хийсэн юм бэ?

Сонсох

Хийх ёстой бүхнээ дуусгасан Жао Я одоо өмнөх нөхөр хэрхэн олны доог болохыг харахаар бэлтгэлээ.

Гэнэт нэг санаа төрж, ханцуйнаасаа Бичлэгийн Болор гаргаж ирэв.

Бичлэгийн Болор бол эргэн тойрныхоо дүрс, дууг бичиж чаддаг эд. Жао Я үүнийг Жан Сюаний “буруу үйлдэл”-ийн нотлох баримт болгохоор шийджээ. Ингэвэл хэрэг явдлыг бусдад дэлгэхэд Жан Сюань үгээр бултаж мултарч чадахгүй!

“Тэр үед яаж шившиг болохыг чинь харъя. Лу Сюнь багштай өрсөлдөнө гэж мөрөөдөв өө! Зүүдлээд бай!”

Удахгүй баримттай болж, түүнийг шийтгэн уураа гаргана гэж бодох төдийд Жао Ягийн нүд гялалзаж, бараг инээдээ барьж чадсангүй. Баярласнаа дарж, өнөөх хүн ямар утгагүй юм ярихыг хүлээж байтал яг өмнө нь дэнлүү шиг гялалзсан хоёр тунгалаг нүд гэнэт гарч ирэв.

— Аа!

Жао Я цочин ухасхийж арагшлав. Тэгээд л Жан Сюань багш болохыг нь таньж, уурласандаа шүдээ хавиран,

— Та юу хийгээд байгаа юм бэ? — гэж дуу алдлаа.

— Тайвшир. Зүгээр л харж байна! — Жан Сюань хоёр гараа ардаа авч, Жао Яг тойрон алхахдаа толгой сэгсрэв. Тэгснээ гэнэт өмнө нь зогслоо. Хоорондоо нэг чи ч хүрэхгүй зайтай байв.

Нэг чи гэдэг нь ойролцоогоор 33.3 сантиметр.

Түүний биеийн дулааныг хүртэл мэдрэхээр ойртсон тул Жао Ягийн нүүр улайлаа. Багаасаа өдий хүртэл нэг ч эр хүн түүнд ингэж ойртож байгаагүй. Зүрх нь хүчтэй дэлсэж эхлэх яг тэр мөчид Жан Сюаний тайван хоолой сонсогдов.

— Чи өвчтэй байна!

Энэ үгийг сонсоод Жао Я бараг дэлбэрч, газар дээрээ ухаан алдах шахав.

— Та өөрөө өвчтэй! Танай гэрийнхэн бүгд өвчтэй...

Тэр галзуурах шахжээ.

Энэ хүний толгой ер нь зүгээр үү? Өөрийнхөө тулааны техникийг үзүүлсэн нь алдаа дутагдлыг нь зааж өгөг гэж тэр шүү дээ. Гэтэл өнөөх нь “өвчтэй” гэнэ. Хорвоод яаж ийм жигшмээр хүн байдаг байна аа!

— Яагаад шууд харааж эхэлж байгаа юм? — Жан Сюань хөмсгөө зангилав. Удалгүй саяын үг өөр утгаар сонсогдож болохыг ойлгоод үл ялиг инээмсэглэв. — Би чиний бие өвчтэй байна гэж хэлсэн болохоос чамайг хараагаагүй!

— Би өвчтэй биш! — Жао Я үл тоомсорлон хамраараа дуугарав. — Харин миний бодлоор та л өвчтэй. Толгой чинь нэг л биш байна!

Тэр өөрийгөө ямар эрүүл чийрэг гэдгээ сайн мэднэ. Нэг нударгаар зуу гаруй килограммын хүч гаргадаг хүн өөрийгөө өвчтэй эсэхийг мэдэхгүй байна гэж үү?

— Эхлээд үгийг минь бүү няцаа. Даньжун болон Жүжюэ хийн цэг орчимд чинь үе үе үл мэдэг өвддөг биз дээ? Ялангуяа тэргэл сартай шөнө чийглэг салхи үлээхэд бие чинь үл ялиг улайж, бас... — Жан Сюань энд хүрээд хэлэхэд эвгүй байгаа мэт хэсэг түдгэлзэв. — Хэчнээн бясалгасан ч сэтгэлээ тайвшруулж чадахгүй мэт болдог биз?

Тайлбар: Даньжун нь хоёр хөхний толгойн хооронд татсан хэвтээ шугамын төвд байрлах хийн цэг. Жүжюэ нь хавирганы нуман доод төв хэсгийн орчимд байрладаг.

— Та... Та яаж мэдсэн юм бэ?

Уурлаж байсан Жао Я түүний хэлсэн болгоныг шууд няцаахаар зэхэж байлаа. Гэвч үүнийг сонсоод нүүр нь час улайж, тэр чигтээ балмагдав.

Жан Сюаний хэлсэн нь буруу биш төдийгүй... дэндүү үнэн байлаа!

Сүүлийн үед бясалгал хийхдээ Даньжун, Жүжюэ хийн цэг орчимд үл мэдэг өвдөх болсон. Өвдөлт хүчтэй биш болохоор тэвчээд өнгөрдөг байв. Гэвч хамгийн хэцүү нь... тэргэл сартай шөнө хүйтэн салхи үлээхэд бие нь хачин болдог. Бие нь улайж, дотроос нь хүчтэй хүсэл оргилно. Дүрэлзсэн мэдрэмжээ дарж чадалгүй, нэг эр хүний тэвэрт орохыг өөрийн эрхгүй хүсдэг байжээ...

Жао Я дөнгөж арван зургаа, арван долоон настай охин. Эр эмийн явдлыг биеэр үзээгүй тул тэр мэдрэмж яг юу болохыг ч ойлгодоггүй, зөвхөн ичмээр санагддаг байв. Эхэндээ тэсээд өнгөрвөл болчихно гэж бодсон. Гэвч нас биед хүрч, бие нь улам хөгжих тусам тэр хүсэл улам хүчтэй болж, хянахад бэрх болжээ.

Урьд нь бясалгалын аргаа хоёрхон мөчлөг эргэлдүүлэхэд намддаг байсан бол одоо арван удаа эргэлдүүлсэн ч хүсэл дарагдахаа больсон. Эцэст нь нар мандах хүртэл бясалгалаа бүрэн зогсоохоос өөр аргагүй болдог байв.

Энэ явдал дэндүү хачирхалтай тул хэнд ч хэлж зүрхлээгүй. Хамгийн дотны найзууд нь байтугай хотын эзэн аав нь ч мэдэхгүй!

Хэн ч мэдэхгүй нууцыг... энэ хүн яаж мэдэв?

Үнэндээ Жао Я энэ зовлонгоо тэвчихэд улам хэцүү болсон учраас асуудлынхаа учрыг олж, бүрмөсөн шийдэх найдлагатайгаар академид ирсэн билээ.

— Би багш хүн. Чиний сая үзүүлсэн нударгын аргаас хараад л мэдлээ, — гэж Жан Сюань тайван хариулав.

Мэдээж зөвхөн нударгын хөдөлгөөнийг хараад ийм их зүйл мэдэх боломжгүй. Харин Тэнгэрийн Нууц Номын Сан бол ер бусын эрдэнэ. Тухайн хүнд ямар нэг өө сэв л байвал тэр нь ур чадвартай нь холбоотой эсэхээс үл хамааран номонд тэмдэглэгддэг.

Жао Ягийн энэ асуудлыг харсан болохоор л Жан Сюань өмнө нь түүн рүү хачирхсан харцаар ширтсэн юм.

— Үүнийг... эмчлэх арга бий юу? — Жао Я нүүр нь улайсан чигтээ шүдээ зуун асуув.

Саяхан хүртэл энэ хүнийг луйварчин гэдгийг заавал илчилнэ гэж шийдчихсэн байсан хүн өөрийнхөө нууцыг ганцхан агшинд дэлгүүлчихэв. Үнэхээр эвгүй санагдана.

— Шийдэх арга бий. Маргааш хичээлдээ ир. Тэгэхэд тайлбарлаж өгье!

Жан Сюань гараа дохив.

— Үнэхээр үү?

Жао Я итгэж ядсан харцаар нүд нь гэрэлтлээ.

Тэр биеийнхээ асуудлыг хэнээс ч илүү мэднэ. Дотор нь үе үе оргилдог тэр хүчтэй хүслээ хянаж чадахгүй болсноос болж сүүлийн үед аливаад улам түргэн уурлаж, тэвчээргүй болдог болсон. Энэ нууцаа насан туршдаа зүрхэндээ хадгалахаас өөр аргагүй гэж бодож байлаа. Гэтэл академийн хамгийн сүүлд жагсдаг гэх энэ багш хэдхэн үгээр асуудлыг нь илрүүлээд зогсохгүй... эмчлэх арга ч бий гэлээ!

— Надад итгэхгүй байвал академийн өөр багш нараас асууж болно! — Жан Сюань гараа сэвээд, жинхэнэ их мэргэжилтэн мэт хайхрамжгүй царайлав.

— Үгүй, үгүй... Багш аа, би зөвхөн танд итгэнэ! — Жао Я яаран толгой дохив.

Энэ зовлон нэг, хоёрхон өдрийнх биш. Хотын тоо томшгүй олон эмч түүний биед юу болсныг олж чадаагүй. Хотын эзэн Жао, төрсөн аав нь хүртэл охиныхоо биед асуудал байгааг анзаараагүй. Гэтэл Жан Сюань багш ганц хараад мэдчихлээ. Зөвхөн хүнийг шинжин таних чадварыг нь харьцуулсан ч тэдний хэн нь ч түүнтэй дүйхгүй!

Тиймээс л Жан Сюань багш энэ асуудлыг шийдэх арга үнэхээр мэддэг гэдэгт итгэв.

— Ханцуйндаа байгаа Бичлэгийн Болорыг одоо ч хадгалах хэрэгтэй юу? — Жан Сюань ханцуй руу нь заалаа.

— Аа...

Жао Я цочин балмагдав. Жан Сюаний эсрэг нотлох баримт цуглуулах гэж зориуд нуусан Бичлэгийн Болороо одоо л саналаа. Хэрэв саяын яриа гадуур тарвал тэр цаашдаа яаж хүний нүүр харах билээ?

— Үгүй, үгүй...

Алгандаа хүч өгмөгц,

Тас!

Бичлэгийн Болор үйрч, нунтаг болов.

Болорыг устгасныхаа дараа Жао Я Жан багш руу дахин нэг харлаа. Энэ удаа царай нь өмнөх шигээ жигшмээр санагдсангүй. Харин ч учир битүүлэг, тааварлашгүй мэт харагдав.

Бичлэгийн Болорыг ийм нууц газар хийсэн байхад хүртэл анзаарчээ. Түүгээр ч барахгүй биеийнх нь нууцыг шууд илрүүлчихлээ. Ийм чадвартай хүн Багшийн мэргэшлийн шалгалтаас яаж тэг авч чадсан юм бол?

“Тэр нэр алдар, байр суурийг огт тоодоггүй, бусдын юу гэж бодохыг ч үл хэрэгсдэг байх! Жинхэнэ мэргэжилтнүүд ер нь ийм байдаг гэж сонсож байсан...”

Ийм бодол төрмөгц Жао Ягийн сэтгэл дэх Жан Сюаний дүр нэг л мөчид луйварчнаас дэлхийн дээд зиндааны мэргэжилтнүүдийн нэг болон хувирлаа.

— Таних пайзаа аваад ор дэрний хэрэглэл, номоо очиж ав. Тэгээд байрлах газраа ч зохицуулчих. Маргааш хичээл яг цагтаа эхэлнэ...

Дахиад нэг сурагч амжилттай элсүүлснээ хараад Жан Сюань гараа дохин заавар өгч байлаа. Гэтэл гадаа гэнэт хүчтэй архирах дуу гарч, дараагийн агшинд нэг хүн харвасан сум шиг дотогш орж ирэв.

Хүү!

Орж ирсэн хүн дунд эргэм насны эр байлаа. Танхимд хөл тавихтай нь зэрэгцэн догшин сүр хүч тархав. Ганц хараад л сул дорой хүн биш гэдэг нь мэдэгдэнэ.

— Залуу авхай!

Дотогш орсон эр Жао Ягийн өмнө зогсоод бөхийв.

— Яо авга аа, та яагаад энд байгаа юм бэ?

Жао Я гайхан ширтлээ.

Энэ бол өөр хэн ч биш, хоёр найзынх нь дуудаж ирсэн Байюй хотын даамал Яо Хань байв!

Жао Яг академид хүргэж ирээд буцах гэж байтал нь хоёр найз нь гүйн очжээ. Тэгээд залуу авхай Багшийн мэргэшлийн шалгалтаас тэг авсан хүнийг багшаа болгох гэж байгаа, өнөөх нь бүр залуу авхайгаар суултуур хүртэл үрүүлсэн гэж хэлсэн байна...

Үүнийг сонссон Яо Хань даамал бараг газар дээрээ дэлбэрэх шахжээ.

Залуу авхай бол хотын эзний нүдний цөцгий! Гэрт нь хэн ч түүнд тушаал өгч зүрхэлдэггүй. Гэтэл нэг хүн шал шүүрдүүлээд зогсохгүй суултуур үрүүлсэн гэнэ ээ... Хэтэрхий даварчээ!

Хэрэв академийн нэр хүндтэй багш нарын нэг байсан бол тэд угаасаа сурагчдаа шилж сонгодог тул Яо Хань тэвчиж болох байлаа. Гэтэл хамгийн гол нь... энэ хүн Багшийн мэргэшлийн шалгалтад хамгийн сүүлд орсон төдийгүй нэг сурагчийн бясалгалыг бүр хяналтаас гаргаж байсан...

Залуу авхай яаж ийм хүний шавь болж болох юм?

Байюй хотод Жао Яд хааяа ганц хоёр зүйл зааж өгдөг хүмүүс хүртэл энэ хүнээс хавьгүй хүчтэй!

— Залуу авхай, та... — Жан Сюань руу хүйтэн харцаар ширтэж байсан Яо Хань Жао Я руу яаран харав.

— Би аль хэдийн Жан багшийг багшаа болгосон! — гэж Жао Я шууд хэллээ.

Бүх хурдаараа хүрч ирсэн ч нэг алхам хоцорчээ. Яо Ханий царай барайж, Жао Яг өөрийнхөө ард татан оруулав. Дараа нь Жан Сюань руу хүйтнээр ширтэн,

— Манай залуу авхайг шавиасаа нэн даруй гарга! Дараа нь уучлал гуй! Үгүй бол энэ явдлыг том болгож, насанд хүрээгүй охиныг багш гэсэн нэрээр хуурч шавиа болгосон гэдгийг чинь бүгдэд мэдэгдэнэ! — гэв.

— Насанд хүрээгүй охиныг үгээр хуурсан гэнэ ээ? Үгээ арай дэндүүлж байгаа юм биш үү? — Жан Сюань толгой сэгсрэв.

Өөр хүн сонсвол түүнийг Жао Яд ямар нэг муу зүйл хийчихсэн гэж ойлгохоор байлаа. Тэнгэр гэрчилнэ, тэр ердөө л нэг сурагч шавиа болгосон. Үүнээс илүү цэвэр ариун хэрэг гэж хаана байх вэ...

— Надтай тоглох хэрэггүй! Манай залуу авхай төрөлхийн авьяастай суут хүүхэд. Чиний хэмжээний хүн түүнд багшилж чадахгүй. Одоо шууд хичээлээсээ гаргавал би энэ удаа өнгөрөөж болно. Үгүй бол академийн захиралд заавал мэдэгдэж, чамайг ажлаас чинь хөөлгөнө...

Яо Хань архирлаа. Гэвч үгээ дуусгахаас нь өмнө ард байсан Жао Я яриаг нь таслав.

— Яо авга аа! Та юу хийгээд байгаа юм бэ? Би өөрийн хүсэлтээр Жан багшийг багшаа болгосон. Та яагаад надад саад болоод байгаа юм?

Жао Я уурлан хөлөө дэвслэв.

Түүний академид ирсэн гол шалтгаан нь биеийнхээ асуудлыг шийдэх явдал. Жан Сюань багш тусалж чадна гэж баттай хэлсэнд баярлаад сууж байтал энэ хүн гэнэт орж ирээд бүхнийг баллах нь. Ер нь юу хийгээд байгаа юм бэ?

— Өөрийн хүсэлтээр ээ? — Яо Хань залуу авхай руу гайхан харав. — Тэгвэл энэ хүн танд үнэхээр заавар өгөөд, хүчийг тань огцом өсгөсөн юм уу?

Жао Я ямар бардам зантайг тэр сайн мэднэ. Академийн хамгийн муу багш гэгддэг энэ хүн түүнд үнэхээр чадварлаг заавар өгсөн болохоор л шавь нь болсон юм болов уу?

— Хүчийг минь огцом өсгөсөн үү? Үгүй ээ, тэгээгүй... — Жао Я толгой сэгсрэв.

Нөгөө хүн зөвхөн биеийнх нь асуудлыг хэлж өгсөн болохоос бясалгалд нь заавар өгөөгүй.

— Үгүй гэж үү? Тэгвэл... — Яо Хань бүр ч гайхав.

— За, Яо авга аа, битгий асуугаад бай л даа! — Өөрийнхөө нууцыг санаад Жао Ягийн нүүр улайв.

Залуу авхай ингэж байгааг хараад Яо Хань хэсэг гайхан ширтлээ. Тэгээд шалан дээр бутарсан Бичлэгийн Болорыг олж харах мөчид царай нь хүйт даав. Дараагийн агшинд улангассан арслан шиг болж хувирав.

— Муу новш минь, чи манай залуу авхайд юу хийчихэв ээ? Чамайг яг одоо алж зүрхлэхгүй гэж бодоо юу?!

Бүүм!

Уурандаа дүрэлзсэн Яо Ханий биеэс асар хүчтэй сүр хүч оргилон гарч, танхимд салхи исгэрэв. Шал хүртэл тэр дарамтыг тэсэж ядан “чах” хийн дуугарлаа.

6-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Тэнгэрийн нууц номын сан6-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах