Дээд зэргийн тулааны хаан

17-р анги

17-р бүлэг. Өгөөмөр сэтгэл гэж юу вэ?

Таван зуун жин гэж юу гэсэн үг вэ?

Энэ нь Ян Чэнь Бие чийрэгжүүлэх шатны хоёрдугаар давхаргад хүрч, гуравдугаар давхаргад ч нэг их холгүй болсныг илтгэнэ. Арван гурван настай хүүгийн хувьд ийм амжилтыг сайн ч биш, муу ч биш гэж үзнэ. Ян овгийнхны дунд гарамгай гэхгүй ч онц сайн амжилтад тооцогдоно.

Харин сул дорой нэгэн гуравхан хоногийн дотор Бие чийрэгжүүлэх шатны хоёрдугаар давхаргад хүрвэл яах вэ?

Тийм ээ, жирийн хүн гуравхан хоногийн дотор Бие чийрэгжүүлэх шатны хоёрдугаар давхаргад хүрэх боломжгүй.

Гэхдээ суут ухаантан бол чадна!

Суут ухаантан! Ямар бахдам үг вэ.

Ян овогт өөрсдийгөө суутан хэмээгчид ч олон, бусдад суутан гэж тооцогддог хүмүүс ч цөөнгүй. Тухайлбал, Ян Хэнгийн ах Ян Ү арван гурван настайдаа Бие чийрэгжүүлэх шатны дөрөвдүгээр давхаргад хүрсэн тул суутан хэмээгддэг байв. Гэвч тэр ямар суутан гэж? Их зэлүүд нутагт жинхэнэ суутнууд ч төрж байсан. Арван найман насандаа Сүнслэг тулааны шатанд хүрсэн хүмүүсийг л жинхэнэ чөтгөрлөг суутан гэнэ.

Тэр үед түүний бясалгах хурд дүүгийнхтэй адил байсан биш үү? Туршлагагүй жирийн хүн байснаа гуравхан хоног тусгаарлан бясалгасны дараа Бие чийрэгжүүлэх шатны хоёрдугаар давхаргад хүрсэн хэрэг шүү дээ?

Ян Чэнь тулааны урлагт аль хэдийн хичээллэж эхэлснийг тэр мэдээгүй учир дүүгээ ердөө гуравхан хоног бясалгасан гэж бодож байв.

Үнэн хэрэгтээ Ян Чэний бясалгасан хугацаа яг гурван хоног биш байсан ч, үүнээс нэг их зөрөөгүй байлаа.

Ян Чэнь алгаа ташиж, эргэн харан инээмсэглэв. «Эгч ээ, юу гэж бодож байна?»

Ян Цайдье юу ч хэлсэнгүй. Харин нүд нь чийгтэн, «Ваа!» хэмээн Ян Чэнийг чанга тэврэв. Нулимс нь дуслан урсах нь бүсгүйг улам үзэсгэлэнтэй харагдуулж байлаа. Эрэгтэй, эмэгтэй хүмүүс хэт дотносож болохгүй гэсэн ёсыг тэр бүр умартан Ян Чэнийг тас тэврээд, бараг амьсгалыг нь боогдуулах шахав.

«Дүү минь, эгч нь буруутай. Чамайг суут ухаантан гэдгийг чинь эрт мэдсэн бол ингэж удаан хойш татахгүй байсан юм.» Ян Цайдье өөрийгөө буруутгаж, харамсаж байлаа. Тэр олонтаа Ян Чэнийг ингэтлээ их зовохыг хүсдэггүй байсан юм.

Ян Цайдьегийн ийнхүү ширүүн авирласанд Ян Чэнь цочсон ч удалгүй инээд нь хүрэв. «Эгч ээ, зүгээр ээ. Одоо бүх зүйл сайхан болсон. Битгий уйл.»

Ян Цайдье бүр ч чангаар уйлж, Ян Чэнийг аргагүй байдалд оруулав. Магадгүй энэ эмэгтэйн нулимс зөвхөн гэмшлээс бус, олон жилийн турш хуримтлагдсан гомдлоос нь ч болсон байж мэднэ. Урьд нь Ян Цайдье энэ гомдлоо илэрхийлж чаддаггүй байсан ч, үнэндээ эмэгтэй хүн айл гэрээ ганцаараа ийм олон жил авч явахдаа өчүүхэн ч гашуун зовлон амсаагүй байна гэж үү?

Гэвч Ян Цайдье тэр бүх гомдлоо урьд нь Ян Чэнд хэлж чадаагүй. Харин одоо Ян Чэний авьяасыг хараад, сэтгэлдээ дарсан гомдлыг түгжиж байсан хаалга нь түлхүүрээр онгойсон мэт болж, тэдгээр нь өөрийн эрхгүй урсан гарч байлаа.

Гү Минъюэ ч нулимсаа арчин, мэгшин уйлах зуураа өөртөө шивнэв. «Миний залуу эзэн суут ухаантан юм, миний залуу эзэн суут ухаантан…»

…

Чадвараа харуулсан нь зөв шийдвэр байсан уу хэмээн Ян Чэнь эргэлзэж эхлэв. Учир нь Гү Минъюэ түүнийг даган гарснаас хойш том нүдэнд нь бишрэл дүүрчээ. Сэтгэл нь ховсдуулсан мэт, алхахдаа хүртэл өөртөө итгэл төгс болсон байв.

Ян Цайдьег арайхийн тайвшруулсны дараа Ян Чэнь Ян ахмадынд очихоор Гү Минъюэг дагуулан гарав. Гадагш гарсан мөчөөсөө хойш өнөөх жаахан охин түүнээс нүд салгасангүй. Шүтээнээ дагаж яваа мэт араас нь салахгүй байлаа.

Гү Минъюэ одоо өөртөө итгэл төгс болжээ. Үнэндээ Жөү Хуайи урвасан хэдий ч нэг талаар зөв зүйл хэлсэн байв. Урьд нь Ян Чэний өргөөний зарц нар гадаа явахдаа толгой өргөхөд бэрх байгаад зогсохгүй, хүмүүсийн элэг доог болно гэхээс эмээн өөрсдийгөө Ян Чэний зарц гэж хэлэхээс ч зүрхэлдэггүй байлаа.

Гү Минъюэ өөрөө үүнийг хүлээн зөвшөөрөхгүй байсан ч зүрх сэтгэлдээ өчүүхэн ч болов өөрийгөө дорд үзэх мэдрэмж тээж яваагүй гэж үү?

Харин одоо бүх зүйл өөр байв.

Бусад нь юу мэддэг байх нь хамаагүй, Гү Минъюэгийн нүдэнд залуу эзэн нь суут ухаантан байлаа.

«Минъюэ, Хоёрдугаар эзэнтэй ярихдаа хүндэтгэлтэй байхаа санаарай» хэмээн Ян Чэнь захив.

«Санаа бүү зов, залуу эзэн минь» хэмээн Гү Минъюэ инээмсэглэв.

Ян Чэнь өөр санаа зовох зүйлгүй тул толгой дохив. Гү Минъюэ нас залуу ч ёс жаягийг нэлээд сайн мэддэг байлаа.

Ян ахмадынд очих нь Ян Чэний заавал хийх ёстой зүйл байв. Эцсийн эцэст Ян ахмад түүнд тийшээ очиж үзэхийг аль хэдийн хэлсэн байлаа. Ян Чэнь өмнөх амьдралдаа эм найруулах ухаанаар гарамгай байж, эгэл ертөнцийг хүртэл доргиож явсан хүн. Харин энэ амьдралдаа тэр Ян овгийн жирийн нэг гишүүн л байв. Саяхан гарамгай амжилт үзүүлсэн ч ахмад үеэ хангалттай хүндлэх учиртай.

Түүнчлэн Ян ахмадынд эм найруулах орчин өөрийнхөөс нь хавьгүй дээр байв. Тиймээс Ян Чэнь тэнд эм найруулж дадлага хийхийг тун дуртай хүлээж байлаа.

Энэ нь тохиолдол байсан уу, үгүй юү, Ян Чэнь мэдсэнгүй. Замынхаа талд хүрэх үедээ тэр Ян овгийн олон жилийн өрсөлдөгч Ян Хэнтэй гэнэт тааралдав.

Жөү Хуайи Ян Хэнгийн таалалд хэрхэн нийцсэнийг мэдэхгүй ч, урьд нь бялдуучилдаг байсан Сяо Хуйг одоо тэр орложээ. Жөү Хуайи Ян Хэнгийн араас сүүдэр мэт дагаж, өмнө нь бөхийн, дуулгавартай дагалдан байв.

Ян Хэнгийн сэтгэл хөөрсөн шалтгаан нь хажууд нь яваа үзэсгэлэнт охин байлаа. Охин арван гурав, арван дөрөв орчим настай бололтой бөгөөд үнэхээр нүд булаам ажээ. Гэвч Ян Чэний ажигласнаар охины харцанд хүйтэн хөндий өнгө нуугдаж, ааш муутайг нь илтгэх мэт байв.

Ян Хэнгийн хөөрсөн байдлаас харахад тэр энэ охины араас солиорох шахан хөөцөлдөж эхэлсэн бололтой бөгөөд хөөцөлдөөн нь ч үр дүнд хүрсэн нь илт байв. Ядаж л охин түүнд сэтгэлээ нээсэн мэт харагдана.

17-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Дээд зэргийн тулааны хаан17-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах